လမ်းခွဲ အပြုံး

အသက်ရှင်နေလျက်ကယ်နဲ့

အသက်ရှုနေတာကို

မေ့နေခဲ့တယ်၊

နေ့ ကို လ စားနေပေမဲ့

နှစ်တွေက ရှေ့မှာလာဦးမှာပါလို့

အမှတ်မရှိတဲ့ ငါ...။

သတ်မှတ်ပြီးသား တချိန်ရယ်

ရောက်ပြီကွယ်လို့

မင်းအချက်ပေးလေမှ၊

ပျာယိပျာယာနဲ့

ပင့်သက်ကို အမောတကောရှု

ထွက်သက်တွေ ပြင်းပြင်းရှိုက်...။

မမြင်ရတဲ့ ထပ်တူညီတွေ

လေလှိုင်းကနေ ဖမ်းဆုပ်

သိမ်းထုပ်ကာ ထားမယ်ဆိုတာယုံ၊

အပြစ်အနာအဆာတွေကိုတော့

လျစ်လျူကာ ထားလိုက်ပါတော့

မျက်လုံးချင်းစကားမပြောလိုက်ရသူရေ

မင်း မငိုနဲ့...။

ပန်းလှပါတယ်မေ

အလွမ်းတွေသာ သယ်မသွားပါနဲ့

အစွမ်းတွေ တလှေနဲ့မို့

အလှည့်ကျလာတော့ မနွဲ့ကြစတမ်းပေါ့၊

အကျိုးအကြောင်း အစုံအလင်နဲ့

အဆိုးအကောင်းသွန်သင်လို့

ပီတိတွေ အဖန်ဖန်စားသုံး

ဥယျာဉ်ထဲမှာလေ

ဆံဖြူလို့ ခါးကုန်းသိတိုင်

မင်း အပြုံးတွေ လှိုင် ပါစေ...။ ။

(မသီတာကို စာရေးဖြစ်အောင် တွန်းအားပေးခဲ့တဲ့၊ ပညာသင် ခရီးတခု ပြီးဆုံးလို့  ပြည်တော်ပြန်တော့မည့် ဘလော့ဂါ ညီမ အတွက်~)