သင်္ချာ ရာပြည့်

သင်္ချာ ရာပြည့် ကျူရှင် တက်ဖူးသူများ အတွက်လည်း ဆရာ့ကျေးဇူးကို ပြန်ပြောင်းအောက်မေ့ သတိရစေရန်။

ဆရာ ဦးကြည်ဝင်းသည် ကျမတို့ မောင်နှမ အဆက်ဆက်၏ သင်္ချာဆရာဖြစ်ပါသည်။ အစ်ကို အလတ်မှာ Maths Major ယူသဖြင့် သူအတွက်မူ တက္ကသိုလ်မှ ဆရာဖြစ်သည်။ ဆရာ အလုပ်မှအနားယူ သောအခါ ကျူရှင်သင်တန်းဖွင့်သည်။ အစ်ကိုလတ် အိမ်၌ ပြန်လုပ်ပြလေ့ရှိသောကြောင့် ဆရာ့ လေသံ၊ ဆရာ့ ဟန်တို့နှင့် ကျူရှင် မရောက်မီကပင် ရင်းနှီးပြီးဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည်ကြည်သန့်သော ဆရာလူပျိုကြီး၏ ကျောင်းသားများကို ဘာသာရပ်၌ စိတ်ဝင်စားစေရန် ချော့တစ်ခါ၊ ခြောက်တစ်လှဲ့ ဟန်မူယာပိုပိုများမှာ မရိုးနိုင်အောင်ရှိတော့သည်။

ကျူရှင်သာဆိုသည် စည်းကမ်း တင်းကြပ်လှသည်။ ကျမ Report Card ကိုကြည့်၍ပင် အကဲခတ်နိူင်သည်။ ကျောင်းခေါ်ချိန်ရှိသည်။ အတန်းတွင်းလေ့ကျင့်ခန်းရှိသည်။ အိမ်စာပေးသည်။ မိန်းကလေးတွေက ရှေ့ဆုံးမှထိုင်ရသည်။ ပြီးမှ ယောက်ျားလေးထဲမှ လူကောင်သေးသူတွေ စသဖြင့် အစဉ်လိုက်ထိုင်ရသည်။

မှတ်မှတ်ရရ ကျမ (၉)တန်းနှစ်မှာ ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့က ကျူရှင်၌ မီးပျက်နေသည်။ လွယ်လွယ်လေး ကျောင်းသားတွေကို ပြန်လွှတ်လိမ့်မည် မထင်လေနှင့်။ ဖယောင်းတိုင်နှင့် စာသင်သည်။ ည ရှစ်နာရီ ကျူရှင်ချိန်ပြီးသောအခါ ကျောင်းသား ဦးရေ ရာဂဏန်းကို ရုတ်ရုတ်သဲသဲ မဖြစ်စေရန်၊ စာသင်ခန်းမှာလည်း အပေါ်ထပ်ဖြစ်နေ၍ လှေခါးရှည်ကြီး၌ မှောင်မှောင်မဲမဲထဲ ချော်လဲ အနာတရ မဖြစ်စေရန် နောက်ဆုံးတန်းမှ စ၍ အတန်းလိုက် ကျောင်းဆင်းစေသည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးပြရင်း ဆရာရပ် ကြည့်နေ၍ ကြောက်ကြောက်နှင့် ကျမ လျှပ်ပြာပြာ လှမ်းလိုက်ရာ ထိုင်ခုံတန်းရှည်မှာ ဒုန်းကနဲ လဲကျပါတော့သည်။ ကျမလည်း မှောင်နှင့်မဲမဲ မှာ ဘာကိုမှ သတိမရဘဲ ဆက်ထွက်လာမိစဉ် “ခုံလဲကျသွားတာ ပြန်မထောင်ဘူး ကြည့်စမ်း အိမ်မှာလည်း ဒီလိုပဲထားသလား” ဟူသော ဆူသံကြီး ဟိန်းကနဲထွက်လာပါတော့သည်။ ကျမလည်း ရှက်ရှက်နှင့် ထိုင်ခုံကို နေသားတကျ ပြန်ထောင်ပြီး နတ်ပူးဝင်သော အခြေအနေဖြင့် ကျောင်းဆင်းလာခဲ့ကာ ထိုစာသင်နှစ် အတွက်တော့ ထိုနေ့သည် ကျမ၏ ကျူရှင်နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ဆယ်တန်းနှစ်စ ရောက်တော့မှ ပြန်တက်ခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်လမှာ ငွေ တစ်ဆယ်သာ ယူ၍ ဘာသာရပ်၌ တာဝန်အပြည့်ယူရုံသာမက ကျမအား ပစ်စလက်ခတ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဖြစ်စေရန် ဆုံးမသွန်သင်ခဲ့သော ဆရာပါပေ။

(ဆရာသည် စာသင်ချိန်တွင် ရှပ်အင်္ကျီ အဖြူနှင့် ကျောင်းစိမ်းလုံချည် ကို ခပ်တိုတို အမြဲဝတ်ဆင်ပါသည်။)