“ရှင်းနေတာတွေကို ရှုပ်အောင်လုပ်၊ ပြီးတော့မှ ပြန်ရှင်း၊ အဲ့ဒါဆို ပိုရှင်းသွားရော...”
(ပန်းမြိုင်လယ်က ဥယျာဉ်မှူး)
“ရှင်းနေတာ” ဆိုသောစကားသည် ရိုးရှင်းခြင်း (simplicity) ဟူသော အဓိပ္ပါယ်ရသလို၊ ပြည့်ပြည့်၀၀ နားလည် သဘောပေါက်ခြင်း (comprehensiveness) ဟူသော အဓိပ္ပါယ်လည်း ရပါသည်။ တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် တားဆီး ပိတ်ဖုံး ထားခြင်းမျိုး မရှိဘဲ ရိုးရှင်းနေမှလည်း ဘက်ပေါင်းစုံမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ပါသည်။ သို့သော်လည်း (မျက်လှည့်ဆရာတို့ ပြကွက်အစတွင် ပရိသတ်အား ကြည့်ခိုင်းသကဲ့သို့) ရှုထောင့်တစ်ခု, ပြကွက်တစ်ခုတည်းမှသာ ဖွင့်ပြပေးသော ရိုးရှင်းမှုမျိုးသည် အမှန်တကယ် နားလည်ခြင်း မရှိပါဘဲလျှက် သိသယောင်, နားလည်သယောင် အထင်ရောက်စေနိုင်သည့် Over-simplification လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်နေတတ်ပါသည်။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသော အချက်မှာ ကျွန်တော်တို့နှင့် လက်ပွန်းတတီးဖြစ်ခဲ့ရသည့် ပညာသင်ကြားရေးတွင် Simplification ထက် Over-simplification က ပိုများ နေခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ဟု ဆိုရာတွင် မြန်မာနိုင်ငံမှ ပညာရေးစနစ်တစ်ခုတည်းကိုသာ ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပါ။ ဆန်းစစ်ဝေဖန်တတ်သော အသိဉာဏ် (Critical thinking) ဖွံ့ဖြိုးမှုထက် ဘာသာရပ် အကြောင်းအရာများ (Subject matter) ကိုသာ ဦးစားပေးလွန်းသော ပညာရေးတိုင်းတွင် ဤပြဿနာမျိုး ရှိနေတတ်ပါသည်။
“ကြက်တူရွေး နှုတ်တက်” ပညာသင်ကြားနည်းမျိုးသည် စဉ်းစားဝေဖန်မှုကို လျစ်လျူအရှုဆုံး သင်ကြားနည်းဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် နယူတန်၏ ရွေ့လျားမှုဆိုင်ရာ ပထမနိယာမကို သင်ကြားသည် ဆိုပါစို့။ ဆရာက ဖတ်စာ စာအုပ်ထဲမှ နိယာမကို သင်ပုန်းပေါ်တွင် ကူးရေး၍ တပည့်များကို စာလိုက် ကူးစေမည်။
“ပြင်ပမှ အားသက်ရောက်ခြင်း မရှိပါက၊ တသမတ် အလျင်ဖြင့် ရွေ့လျားနေသော ဝတ္ထုတို့သည် ဆက်လက် ရွှေ့လျား၍၊ ရပ်တည်နေသော ဝတ္ထုတို့သည် ဆက်လက် ရပ်တည်နေမည်။”
ဆရာက နိယာမအား ဖတ်ပြ, အနည်းငယ်ရှင်းပြပြီး တပည့်အချို့အား ဖတ် ခိုင်းမည်။ ထို့နောက် နိယာမများ, အဓိပ္ပါယ် သတ်မှတ်ချက်များအား “၏, သည်” မမှားရအောင် အကျက်ခိုင်းပါသည်။ သို့မှသာ စာမေးပွဲတွင် အမှတ်များများ ရမည်ဟု မှာကြားပါလိမ့်မည်။ သင်ပုန်းပေါ်မှ “၏, သည်” မမှားအောင် စာလိုက်ကူးရသော သင်ကြားမှုမျိုးကို တက္ကသိုလ်တန်းများ၌ပင် တွေ့ရဖူးပါသည်။
ဒုတိယသင်ကြားမှုမျိုးမှာ စဉ်းစားဝေဖန်မှု အထိုက်အလျောက်ပါသော်လည်း၊ ရှုထောင့်တစ်ခုမှ မြင်ကွင်းတစ်ခုသာ ပြ၍ သင်ကြားသော နည်းဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဆရာက စားပွဲအား ညွှန်ပြပြီး
“ဒီ စားပွဲက ရပ်နေတယ် မဟုတ်လား။ မင်းတို့ ဒီစားပွဲကို မတွန်းရင် ရွေ့ပါ့မလား”“မရွေ့ပါဘူး… ”“အေး အဲဒီလို ရပ်နေတဲ့ ဝတ္ထုတွေကို ရွေ့အောင် တွန်းပေးတာကို ‘အား’ လို့ ခေါ်တယ်။ ဒီလိုဘဲ လိမ့်လာတဲ့ ဘော်လုံး တစ်လုံးကို ခြေထောက်နဲ့ ဖမ်းထိန်းလိုက်ရင် ရပ်မသွားဘူးလား…”“ရပ်သွားပါတယ်…”အေး… ဒီလို ရွေ့နေတယ့် အရာဝတ္ထုတွေကို ရပ်အောင် လုပ်နိုင်တာကိုလည်း ‘အား’ လို့ခေါ်တယ်။”“ဒါဆို လိမ့်နေတဲ့ ဘော်လုံးကို ခြေထောက်နဲ့ ဖမ်းမထိန်းရင် မရပ်တော့ဘူးလား”“ရပ်ပါတယ်”“ဒီနိယာမအရ အပြင်က ‘အား’ သက်ရောက်မှုမရှိရင် ရွေ့နေတဲ့ ဝတ္ထုတွေက ဆက်ရွေ့ရမယ်။ ဘယ်က ‘အား’ သက်ရောက်တာလဲ… မြေကြီးနဲ့ ပွတ်တိုက်သွားတဲ့အတွက် ပွတ်တိုက်အားကနေ ဘော်လုံးကို ရပ်ခိုင်းလိုက်တာ”…
စသဖြင့် အတော်အသင့် ရှင်းပြပြီးနောက် ဆရာနှင့်အတူ တပည့်တို့အား နိယာမကို လိုက်ဆိုကောင်း ဆိုစေပါသည်။ ဆရာက အာဘော်အာရင်းသန်သန် ပြောတတ်လျှင် ပြောတတ်သည့်အလျှောက် တထိုင်တည်း နားလည်သွားနိုင်သလို စာပြန်ကြည့်ရန် မလိုဘဲ အလွတ်ရသွားတတ်ကြပါသည်။ အသင်အပြကောင်းသည်ဟု နာမည်ရသော ဆရာအများစု၏ သင်ကြားနည်းသည် ဤနည်းမျိုးဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများ နားလည်လွယ်လောက်သည့် ရှုထောင့်ကို ရွေးချယ်ပေး၍ ပြဿနာများကိုလည်း ဆရာကပင် ဦးဆောင် ဖြေရှင်းပေးသွား၍ ကလေးငယ်များအား မိဘက အစာကို ဝါးခွံ့သကဲ့သို့ သင်ကြားမှုမျိုးဖြစ်သည်။ ပထမသင်ကြားမှုမျိုးလောက် လှေနံဓားထစ်ဝါဒကို သွတ်သွင်းပေးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ ဘက်ပေါင်းစုံက ရှုမြင်နိုင်သည့် အကျင့်ကို လေ့ကျင့် သင်ကြားပေးခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။
တတိယနည်းသည် ဘက်ပေါင်းစုံမှ ရှုမြင်တတ်အောင် သင်ကြားပေးသောနည်း ဖြစ်သည်။ ဘာသာရပ် အကြောင်းအရာများထက် ထိုအကြောင်းအရာအား ချဉ်းကပ်ပုံကို ဦးစားပေးသည့် နည်းဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သင်ကြားသောအခါ မူလက နားလည်သည်ဟု ထင်ထားသည်များပင် ပို၍ ရှုပ်သွားသလို ဖြစ်တတ်သောကြောင့် “နားမလည်ဘဲ မျက်စိလည်သွားသည်” ဟု ဝေဖန်ခံရမည့် သင်ကြားနည်းဖြစ်သည်။ စင်စစ် ပိုရှုပ်သွားသည်မဟုတ်, ယခင်က ရှင်းသယောင်ထင်နေ၍ ပြဿနာဟု ထင်မထားသည့် ရှုထောင့်မှ ထုတ်ပြလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအရှုပ်ကို ရှင်းလိုက်နိုင်ပါက ပို၍ ရှင်းလင်းသွားတတ်ပါသည်။
“အင်ဂျင်တစ်လုံး ဆွဲတဲ့ ရထားနဲ့ နှစ်လုံး ဆွဲတဲ့ ရထား… ဘယ်ရထားက ပိုမြန်သလဲ… ”“နှစ်လုံးဆွဲတဲ့ ရထားက ပိုမြန်ပါတယ်”“အေး… ဒါက Common Sense ကွ။ နယူတန်မတိုင်ခင်က လူတွေလဲ ဒီလောက်တော့ သိတယ်။ ‘အား’ များများသုံးရင် မြန်မြန်သွားမယ် ပေါ့ကွာ။ နယူတန်က သူတို့ မှားနေတာ ရိပ်မိတယ်။ နှေးတယ် မြန်တယ်ဆိုတာက Absolute မဟုတ်ဘူး။ Relative to observer… ။ ဥပမာ သင်္ဘောနှစ်စီး ယှဉ်မိတဲ့အခါ တခါတလေ ကိုယ့်သဘောၤက ရွေ့နေတာလား, သူ့သဘောၤက ရွေ့နေတာလား မသိရဘူး… တခါတလေလည်း နှစ်စီးလုံးသွားနေပါလျက် ရပ်နေသလို ထင်ရတယ်။ ရပ်နေတဲ့ သဘောၤကို ရွေ့နေတဲ့ သဘောၤပေါ်ကနေ Observe လုပ်ရင် ရွေ့နေတယ်လို့ ထင်ရမယ်။ ဒီတော့ ရပ်နေတာနဲ့ ရွေ့နေတာ ဘာများသိပ် ထူးသလဲ”“မထူးပါဘူး Observer ပေါ်မူတည်ပြီး ရပ်တာ, ရွေ့တာကို ခေါ်ရတာပါ”“အေး … ရပ်တယ်ခေါ်ခေါ်, ရွေ့တယ် ခေါ်ခေါ် သိပ်မထူးဘူး။ ‘အား’ က မြန်တယ်, နှေးတယ်ဆိုတဲ့ အလျင်နဲ့ မဆိုင်ဘူး။ အရှိန်ဆိုတဲ့ အဲဒီ အလျင်ပြောင်းလဲမှုနှုန်းနဲ့ပဲ ဆိုင်တာ။ ဒီတော့ အပြင်က အားသက်ရောက်မှု မရှိရင် ဘာဖြစ်မလဲ”“အလျင်နှုန်း ပြောင်းလဲမှု မဖြစ်ပါဘူး”“ဟုတ်တယ် … နယူတန်ရဲ့ ပထမနိယာမက ဒါကိုပြောတာ။ တနည်းအားဖြင့် ‘အား’ များများ သက်ရောက်ရင် အလျင်နှုန်းပြောင်းလဲမှုဆိုတဲ့ အရှိန်ပို များများရမယ်။ ဒါကို သူ့ရဲ့ ဒုတိယ နိယာမမှာ ဆက်ပြောလိမ့်မယ်။”...
ဤသင်ကြားနည်းသည် ဒုတိယနည်းလောက် နားလည်ရ မလွယ်ကူသော်လည်း (နယူတန် ကိုယ်တိုင် ချဉ်းကပ်ခဲ့သော နည်းဖြစ်၍) ပို၍ နက်နဲစွာ နားလည် သဘောပေါက်စေနိုင်ပါသည်။ နယူတန်က ရှင်းသယောင်ထင်ခဲ့သည့် ပြဿနာအား အိုင်းစတိုင်းက အလင်းအလျင်၏ ထူးဆန်းသည့် သဘာဝနှင့် ဆက်စပ်၍ ပိုရှုပ်အောင်လုပ်၏။ နယူတန်က relativity of velocity လောက်သာမြင်ပြီး၊ အိုင်းစတိုင်းက relativity of time ကိုပါ မြင်တော့သည်။
ဘာသာရပ် အကြောင်းအရာသက်သက်ကိုသာ ဦးစားပေးသင်ကြားနည်းက အချက်အလက် ဗဟုသုတကို သာပေးသည်။ ထိုအကြောင်းအရာအား ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးမှ ချဉ်းကပ်ပုံကို ဦးစားပေးသင်ကြားသောနည်းက ဝေဖန်ပိုင်းခြားတတ်သော အသိဉာဏ်နှင့် အကြောင်းအရာတို့အား ဆက်စပ်သိမြင်နိုင်သည့် ဉာဏ်ကို ပေးသည်။ ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးမှ ချဉ်းကပ်သဖြင့် ပို၍ ရှုပ်ထွေးသွားသယောင် ထင်ရသော်လည်း ရှုထောင့်တစ်ခုတည်းမှ မြင်သော အမြင်ထက် ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ နားလည် သဘောပေါက်နိုင်ပါလိမ့်မည်။
ဧရာ(မန္တလေး)
ဧရာ(မန္တလေး)
8 comments:
အစ္ကုိေရ က်ေနာ္တုိ႕ ငယ္စဥ္က သမိုင္း သင္တဲ့ သမိုင္းဆရာကို ေျပးျမင္မိတယ္။ စာတစ္ပုဒ္ မသင္ခင္မွာ ပံုျပင္ေတြလို က်ေနာ္တုိ႕ စိတ္ဝင္စားေအာင္ အရင္ေျပာျပတတ္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႕ ညႊတ္ေနျပီဆုိမွ သူ သင္မယ့္သမိုင္းေၾကာင္းကို ခ်ျပတယ္။
ေနာက္ဆရာတေယာက္ကေတာ့ သမိုင္းကို ရွဳေဒါင့္ေတြကေန ေ၀ဖန္ခုိင္းတယ္။ သူသာဆုိ ဘယ္လိုလုပ္ခဲ့မယ္ဆုိတာမ်ိဳး၊ ဘယ္လိုလုပ္သင့္တယ္ဆုိတာမ်ိဳး၊ မင္းတို႕သာဆိုရင္ ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲဆိုတာမ်ိဳး..
ဒီဆရာေတြသင္တဲ့ စာေတြကရင္ထဲမွာစြဲက်န္ေနခဲ့တာ။ စာသင္ရတယ္ဆိုတာထက္ စိတ္ပါ၀င္စားျပီး စိုက္လိုက္မတ္တပ္ေလ့လာခ်င္မိသြားတာမ်ိဳး ကို ေရာက္ေရာဗ်ာ...
ငယ္ငယ္က ဘာသာရပ္ေတြ သင္ရတဲ့အခါ စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာခ်ည္းထက္ အဲဒါနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ေျပာသြားတဲ့ ျပင္ပကအေၾကာင္းအရာေတြကုိ ပုိစိတ္၀င္စားမိတယ္။
ပညာေရးစနစ္အရ ဆန္းစစ္ေ၀ဖန္ပုိင္းျခားမႈမွာ အားနည္းခဲ့တာ အမွန္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း သခ်ၤာနဲ႔ ႐ူပေဗဒလုိ ဘာသာရပ္မ်ိဳးမွာ ပညာရွင္ျဖစ္ေလာက္တဲ့အထိ စိတ္၀င္စားမႈမရွိခဲ့တာမ်ားလားလုိ႔ ေတြးေနမိတယ္။
ဒီပုိ႔စ္ကုိလည္း သေဘာက်တယ္ ကိုဧရာ။
အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္က ႀကဳံခဲ့ရတဲ့ ပညာေရးစနစ္က “၏၊သည္” မေရြး တလုံးမလြဲေအာင္ အလြတ္က်က္ၿပီး ေျဖတာကုိ အားေပးတဲ့စနစ္ ျဖစ္ေနခဲ့ေတာ့ မွတ္ဉာဏ္အတန္အသင့္ရွိမယ္၊ ႀကဳိးစားအားထုတ္မႈအသင့္အတင့္လည္းရွိမယ္ဆုိရင္ စာေတာ္တယ္ဆုိတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကေလးကုိ အလြယ္တကူ ရေတာ့တာပါပဲ။ စဥ္းစားတတ္တဲ့ အေလ့ေတာ့ နည္းသြားတာေပါ႔။
တကၠသုိလ္ေရာက္တဲ့အထိ ေက်ာင္းသားေတြဟာ unseen ဆုိတဲ့ မျမင္ဘူးတဲ့ ပုစၧာအသစ္အဆန္းကုိ အင္မတန္ ေၾကာက္ၾကတာ ေတြ႕ရတယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့ သူမ်ားေတြလုိ မဟုတ္ဘူး။ Unseen လာရင္ ေပ်ာ္တာပဲ။ စာေၾကလုိ႔ ေတြးတတ္လုိ႔ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ကုိယ့္အတြက္က အရာရာဟာ Unseen လုိ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ seen ကုိပဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ ထပ္ဖန္တလဲလဲ အလြတ္နီးပါးေလာက္ရေအာင္ တြက္ထားတဲ့သူေတြနဲ႔ တန္းတူရည္တူ ေျဖဆုိခြင့္ရသြားလုိ႔ ေပ်ာ္တာ။ း-) (အမွန္ကေတာ့ က်ေနာ့္နည္းကလဲ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထုိက္တဲ့ နည္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။)
ဒါထက္ စကားမစပ္ ေျပာရရင္.....
ဗုဒၶဘာသာမွာ ဘုန္းႀကီးေတြ တရားေဟာလုိ႔ရွိရင္ တလမ္းသြား၊ (တဖက္သတ္) One way ပဲ ေဟာၾကတာ က်ေနာ္တုိ႔ အခုေနာက္ပုိင္းေခတ္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ လူေနမႈစနစ္က ဆုတ္ယုတ္သြားလုိ႔လား။ အရင္တုန္းကဆုိရင္ ဗုဒၶကုိ ေမးေလွ်ာက္တာေတြေရာ၊ ေနာက္ မိလိႏၵတုိ႔ ဘာတုိ႔ အေမးပုစၧာေတြ ရွိတယ္။ ဒီဖက္ေခတ္က တရားေထာက္က ဘုန္းႀကီးက ေရလာေျမာင္းေပး ေမးတာကုိ ေနာက္ကေန အလုိက္သင့္ လုိက္ေျဖတာမ်ဳိးေတြ ေတြ႕ရေတာ့ ဘာသာတရားလုိ နက္နဲတဲ့ စဥ္းစားစရာေကာင္းတဲ့ စဥ္းစားဆင္ျခင္ရမယ့္ အရာေတြမွာပါ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ ေလွနံဓားထစ္ မွတ္ေနၾကၿပီလားလုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။ ခုေခတ္ ဘာသာေရးမဂၢဇင္းေတြ၊ အြန္လုိင္းေတြ၊ တရားေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာေတာ့ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးမႈဟာ နည္းနည္းေတာ့ ျပန္လည္ အသက္ဝင္လာပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ နည္းေသးတယ္။
ေနာက္တခုက ဗုဒၶဘာသာမွာ သာသနာ့ဒါယိကာ ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ဆုိရင္ သားေတြက သာသနာ့ေဘာင္ သြတ္သြင္းရတယ္။ ကေလးေတြကုိ သူ႕ဘာသာသူ စဥ္းစားခြင့္မေပးဘဲ က်ေနာ္တုိ႔က တဖက္ျမင္ ျမင္ေအာင္ သိမ္းသြင္းရာ က်ေလမလား။ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ သေဘာကေတာ့ ေစာေၾကာဖုိ႔၊ ဆန္းစစ္ဖုိ႔ အားေပးေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ လုိက္နာသူေတြက ကုိယ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတုိင္း ကေလးေတြအေပၚမွာ ျပဌာန္းသလုိေရာ ျဖစ္ေနမလား... စသျဖင့္ ကုိဧရာရဲ႕ ပုိ႔စ္ကုိ အေျခခံၿပီး ေတြးေတာမိပါတယ္။
႐ြာသားေလး … ဒီလိုဆရာေကာင္းေတြနဲ႔ ေတြ႕ခြင့္ရတာ ကံေကာင္းပါတယ္။
ဇြန္မိုးစက္… အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြမွာ သခၤ်ာနဲ႔ သိပၸံလို ဘာသာရပ္ေတြမွာေတာင္ ဆန္းစစ္ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားမႈနည္းလာတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဥပမာ အခ်က္အလက္ေတြကိုပဲ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ ေပးမယ့္ Powerpoint slides ေတြပဲ သံုးမယ့္အစား၊ ဆရာနဲ႔အတူ လိုက္ေတြးႏိုင္ေအာင္ Whiteboard ကို ျပန္သံုးဖို႔ သင့္မသင့္ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ေျပာလာၾကတယ္။
ကုိေပါ… လူအမ်ားကို ေဟာရတဲ့ တရားပြဲေတြမွာေတာ့ တစ္လမ္းသြားပဲ ဆက္ျဖစ္ဖို႔မ်ားမယ္ ထင္ပါတယ္။ တရားပြဲအၿပီး အမွ်မေ၀ခင္မွာ အေမးအေျဖက႑ေလး ထည့္ေပးတာမ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။
ကိုယ္အလွဴ႕ဒါယကာျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ပဲ ကေလးရဲ့ဆႏၵမပါဘဲ အတင္း သာသာနာ့ေဘာင္ သြင္းတာကေတာ့ မသင့္ေလ်ာ္ဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးငယ္ေလးေတြကို အစားအစာ အသစ္အဆန္းနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးသလို ဘာသာတရားနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးတာကေတာ့ မိဘေတြမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ စားခ်င္လာေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔က ကိုယ့္အပိုင္း, သူတို႔ မႀကိဳက္လို႔ ေနာက္ဆက္ မစားတာကေတာ့ သူတို႔ အပိုင္းေပါ့။ ဒါေတာင္ အေျခခံက်တဲ့ အစားအစာေတြကိုေတာ့ ရေအာင္ ေကၽြးရတာပါပဲ။
ဖတ္လို႔ တအားအရသာရိွတဲ့ ပို႔စ္ေလး..ပါ။
ဆရာျဖစ္မယ့္ ဆရာေလာင္းေလးေတြပါ ဖတ္ခြင့္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမယ့္ ပိုစ္အျဖစ္ျမင္မိပါတယ္..
ဒီပိုစ္က အသိတခ်ိဳ႔ရတဲ့အတြက္ ကိုဧရာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ဆရာ... ကိုေပါကို ေျဖထားတဲ့ အေျဖ သေဘာက်တယ္... အဲသလို ေမးတာေတြ ၾကံဳဖူးတယ္...
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က အူလည္လည္သမားမို႔ ဘယ္လို ေျဖရမယ္မွန္းမသိဘူး...
ေက်းဇူးပါဆရာ...
ဒုတိယသင္နည္းအထိေတာ့လိုက္နိုင္ေသးတယ္။ တတိယသင္နည္းကိုေတာ့ျကိုးစားပါဦးမည္။
ညီမေလး... ဟုတ္ပါတယ္။ စာသင္တဲ့ေနရာမွာ အစုအဖြဲ႕လိုက္ ေဆြးေႏြးမႈေတြက ထိေရာက္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေက်ာင္းေတြမွာ အစုအဖြဲ႕ ပေရာဂ်က္တို႔ စာတမ္းတို႔ လုပ္ခိုင္းတာမ်ိဳးေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတေလမွာ အေခ်အတင္ စဥ္းစား ေဆြးေႏြးက်တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ အမ်ားညီရာ Groupthink သေဘာမ်ိဳးဘဲျဖစ္ျဖစ္, စာေတာ္တဲ့သူတစ္ဦးတည္းကပဲ ဒိုင္ခံၿပီး ေတြးသြား,ေျပာသြား, လုပ္သြားတာမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ညီမေလးေျပာသလိုပဲ “အသြင္မတူ ကြဲျပားတဲ႕ တျခားသူတေယာက္ရဲ႕ အေတြးကို မွန္ကန္တယ္ဆိုရင္ လက္ခံႏိူင္တဲ႕ အက်င္႕ကိုလဲ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ျပီးသားျဖစ္သလို၊ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ကိုယ္႕ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ ကိုယ္႕အေတြးကို လြတ္လပ္စြာ ၊ ရဲရင္႕စြာ ေဆြးေႏြးတင္ျပရဲသူလဲ ျဖစ္ေစ” တဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြကို ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးသင့္ ပါတယ္။
Post a Comment