၀ါသနာ

တန္ခူး tag လို႔ ေရးခဲ့တဲ့ ကၽြန္မ၏အေၾကာင္း ပို႔စ္မွာေတာ့
ကိုယ့္ရဲ့၀ါသနာ - အထံု၀ါသနာ မေပၚလြင္ပါ။ (စြဲစြဲၿမဲၿမဲလုပ္ရတာဆိုရင္ အားေဆးေတာင္ မေသာက္ပါ။) လို႔ ေယဘူယ် အားျဖင့္ေတာ့ ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

တန္ခူးကပဲ ၀ါသနာေလးမ်ားဆိုၿပီး tag လာျပန္ေတာ့ ေရးမယ္ဟဲ့လ႔ို ဟန္ျပင္ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထိုင္၊ ေရးလိုက္ ဖ်က္လိုက္နဲ႔ စာကေရွ႕မေရာက္…(အားေတြနာေနၿပီလား မနာနဲ႔ မနာနဲ႔ စာေရးစာဖတ္က ျမတ္ႏိုးၿပီးသား အမႈပါ တန္ခူးရ)

ဒီမွာတင္ ကိုဧရာက မသီတာ စဥ္းစားလို႔ရေအာင္ ဆိုၿပီး

/* လူတစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး မိတ္ေဆြဖြဲ႔ၾကေတာ့မယ္ဆိုရင္ “ဘာ ၀ါသနာေလးမ်ားပါတုန္း” လို႔ ေမးတတ္ၾကတယ္။ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အလုပ္ကစလို႔ အားကစား, စာေပ, အႏုပညာ, အိမ္တြင္းမႈစသျဖင့္ေပါ့… ကိုယ့္ အားလပ္ခ်ိန္ေလးေတြမွာ ဘာအလုပ္ေလးေတြနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို အစာေကၽြးသလဲ။ စိတ္မွ မဟုတ္ပါဘူးေလ… ကိုယ္ခႏၶာကို အစာေကၽြးသလဲ…။

အခ်ိဳ႕မ်ားၾကေတာ့လည္း ကိုယ္စိတ္လက္ေပ်ာ္႐ႊင္တဲ့ အလုပ္ေလးေတြနဲ႔ အသက္ေမြးရေတာ့ ကံအေကာင္းသား။ သီခ်င္းဆို ၀ါသနာပါသူက အဆိုေတာ္ဘ၀နဲ႔အသက္ေမြးရတာမ်ိဳး။ ဆရာလုပ္တာ ၀ါသနာပါသူက ေက်ာင္းဆရာအလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြးရတာမ်ိဳး။ အင္းေလ… ဘ၀မွာ အသက္ေမြးမႈတစ္ခုကို ေ႐ြးခ်ယ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကို အေျခခံၿပီး စဥ္းစားေ႐ြးခ်ယ္ရတာ သဘာ၀က်ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ခက္ေတာ့အခက္သား…။ ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားေနရသူေတြကုိ ကိုယ့္မိဘေဆြမ်ိဳးနဲ႔မျခား ၾကင္နာစိတ္ေတြထားၿပီး ျပဳစုယုယေပးခ်င္တဲ့ ၀ါသနာရွိေပမဲ့ ဆရာ၀န္လိုင္းကို အမွတ္မမွီလို႔ မေ႐ြးခ်ယ္ရသူေတြ၊ ဆရာ၀န္တစ္ဦးျဖစ္လာပါလွ်က္နဲ႔ ေဆးကုသဖို႔ ၀ါသနာမထံုတာေၾကာင့္ အေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္စားေနသူေတြက တစ္ပံုႀကီး။ အဲ… ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့ အလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြးရလို႔လည္း ဘ၀မွာ ေက်နပ္ႏွစ္သက္ဖို႔ ေကာင္းၿပီလို႔ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ သီခ်င္းေလးေတြေရးေနရတာကို ေပ်ာ္ေမြ႔သူက သီခ်င္းေရးဆရာတစ္ဦးအျဖစ္ အသက္ေမြးရေပမဲ့ ကိုယ္လုပ္ခ်င္သလို လုပ္လို႔မရ, ထင္သလိုျဖစ္မလာရင္ ပိုၿပီး ခံစားရတယ္။ ပိုၿပီးေၾကကြဲရတယ္။ ဒီလိုပဲ ပညာေရးကို ၀ါသနာႀကီးလို႔ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္လာခဲ့ေပမဲ့ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာေတြကို မလုပ္ႏိုင္ပဲ, ကိုယ္မယံုၾကည္ရာေတြကို မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး ၀မ္းစာရွာရင္း၊ ကိုယ့္အသက္ေမြးမႈကိုေတာင္ ကိုယ္ျပန္မသတီခ်င္ေတာ့တဲ့ ေက်ာင္းဆရာေတြလည္း ထုနဲ႔ေထးပါ။ ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးထက္စာရင္… ကိုယ္၀ါသနာ မပါခ်င္လည္းေနပါေစ၊ သမာအာဇီ၀ျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္မိသားစု အသက္ေမြးႏိုင္မယ့္ အလုပ္ေလး လုပ္ေနရတာက ေတာ္ေသးသေပါ့။

၀ါသနာပါသည္ျဖစ္ျဖစ္, မပါသည္ျဖစ္ျဖစ္ အသက္ေမြးမႈ လုပ္ငန္းဆိုတာကေတာ့ လုပ္ေနၾကရတာပါပဲ။ ရဟန္းေတာ္မ်ားေတာင္ ဆြမ္းခံေတာ့ စားရေသးတယ္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ ျမတ္စြာဘုရားခြင့္ျပဳခဲ့တဲ့ ေက်ာင္း, သကၤန္း, ဆြမ္း, ေဆး- ပစၥည္းေလးပါးဟာ “စား၀တ္ေနေရးနဲ႔ က်န္းမာေရး” ဆိုတဲ့ လူဘ၀ရဲ့ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ပဲ မဟုတ္လား။ လူဆိုတာက ဒီအေျခခံ လိုအပ္ခ်က္ေလးနဲ႔တင္ေတာ့ ဘယ္တင္းတိမ္ႏိုင္ၾကပါ့ မလဲ။ ကိုယ့္အားလပ္ခ်ိန္ေလးမွာ ဟိုဟာေလး လုပ္ခ်င္၊ ဒီဟာေလး လုပ္ခ်င္… ကိုယ့္စိတ္ကို အစာေကၽြးခ်င္တာက လူ႔သဘာ၀။

ကိုယ္ရဲ့ အားလပ္တဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈမွအပ, ကိုယ္ႀကိဳက္တာေလးေတြကို ေ႐ြးၿပီး စိတ္ကိုအစာေႂကြးတာကိုပဲ Hobby လို႔ေခၚၾကတယ္။ အသက္ေမြးမႈပဲ ျဖစ္ျဖစ္, အသက္ေမြးမႈမဟုတ္တာ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္စိတ္ပါ၀င္စားၿပီး, အခ်ိန္ရတိုင္း မၾကာခဏ လုပ္ေလ့လုပ္ထရွိတဲ့ အလုပ္ေလးေတြကို ျမန္မာလိုေတာ့ ၀ါသနာလို႔ပဲ သိမ္းက်ံဳးၿပီး ေခၚပါတယ္။

အဲ.. ရွိေသးတယ္ စ႐ိုက္တဲ့။ သူကလည္း ၀ါသနာလိုပဲ မၾကာခဏျဖစ္တတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြကို ေခၚတာ။ စ႐ိုက္ဆိုတာက မိမိရဲ့ အတြင္းသႏၲန္ပိုင္း၊ အာ႐ံုေတြကို ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္ေလ့ရွိသလဲေပါ့။ ဥပမာ ေလာစ႐ိုက္ရွိသူက အာ႐ံုေတြေပၚမွာ လိုခ်င္တပ္မက္မႈေတြနဲ႔ ျမင္မယ္။ ေဒါသစ႐ိုက္ရွိတဲ့သူေတြက ေတြ႔သမွ်ျမင္သမွ်ကို အျပစ္ရွာခ်င္တယ္။ ပညာစ႐ိုက္ရွိသူေတြကလည္း အမွားကိုရွာၿပီး ေထာက္ျပခ်င္တတ္တာကေတာ့ ေဒါသစ႐ိုက္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္။ ထားပါေတာ့… ။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ သတိမထားမိပဲ… သူတို႔တမင္ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ… ျပင္ပအာ႐ံုေတြေတြ႔လာတိုင္း အမ်ားအားျဖင့္ ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္လိုက္မလဲ ဆိုတာကေတာ့ စ႐ိုက္ေပါ့။ ၀ါသနာဆိုကေတာ့ အဲဒီတုန္႔ျပန္မႈေတြကေန အျပင္ကို လွ်ံက်လာသလိုမ်ိဳး…။ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ ျပင္ပအာ႐ံုေတြကို ကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးခ်ယ္ၿပီး မၾကာခဏလုပ္ကိုင္လို႔ အေလ့အက်င့္ ျဖစ္သြားတာမ်ိဳးေပါ့။ အဲဒီၾကေတာ့လည္း… “၀ါသနာကို မတားနဲ႔ေတာ့ ရွင္” ဆိုသလို… တားမရ… ဆီးမရ။

၀ါသနာေတြကို စား၀တ္ေနေရး နဲ႔ က်န္းမာေရးဆိုတဲ့ ႐ုပ္ပိုင္း (Physical), လူမႈဆက္ဆံေရးတို႔, အႏုပညာခံစားမႈတို႔ စတဲ့ ခံစားမႈပိုင္း (emotional), အသိပညာရွာမွီးမႈနဲ႔ စဥ္းစားေတြးေခၚမႈပိုင္း (mental) နဲ႔ ဘာသာတရားဆည္းကပ္ျခင္းတို႔ ဘ၀ရဲ့သစၥာတရားကို ရွာမွီးျခင္းတို႔လို စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားမႈ (spiritual) ဆိုၿပီး အုပ္စုခြဲၾကည့္ႏိုင္မယ္ ထင္တယ္။
*/ လို႔ ေရးေပးပါတယ္။

ကိုယ့္ကိုကုိယ္ အႏုလံုပဋိလံု ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ ၀ါသနာေလးမ်ား ဆိုၿပီး ေရးလိုက္ပါၿပီ။

- အားရင္ အိပ္တယ္။ မအားရင္လည္း အိပ္တာပါပဲ။ (ငယ္ငယ္တုန္းက အကိုေတြက အခန္းတံခါးေပါက္ကေန လာလာႏိႈးၾကတယ္ မယ္ပ်င္းႀကီးမ ထေတာ့ ထေတာ့နဲ႔။) အဲ့ဒီ အပ်င္းစိတ္ကို တာ၀န္ ၀တၱရားဆိုတာနဲ႔ ခၽြန္းအုပ္ရပါတယ္။

- မအိပ္ရင္ေတြးတယ္။ (ဣေႁႏၵရရနဲ႔ ၿငိမ္တုတ္ေနၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ၀တၱဳတပုဒ္ ဆံုးေအာင္ ေတြးေနၿပီလို႔သာ မွတ္ၾကေပေတာ့။) အေတြး အထင္ဆိုတာ အမွန္တရား မဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္တရားနဲ႔ ယွဥ္တြဲဖို႔ သတိတရားကို လက္ကိုင္ျပဳရပါတယ္။

- မေတြးရင္ ေျပာတယ္။ (ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့ဟာကို သူမ်ား စိတ္၀င္စားသည္ျဖစ္ေစ မ၀င္စားသည္ျဖစ္ေစ ေလရွည္ေနတတ္တယ္။) ကိုယ္ ေျပာသမွ်ေတြအတြက္ ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္လံုေအာင္ ႀကိဳးစားရင္းေပါ့။

- စာေရးတာ ၀ါသနာ ပါတာေတာ့ ထင္းထင္းႀကီးေပၚေနပါၿပီ။ (စာေရးသူေတြကို ေရွးကထက္ပိုလို႔ ေလးစားလာမိပါတယ္။) စာေရးသူ တေယာက္ဟာ သူရဲ႕ အတၱကို ေရွ႕တန္းတင္ ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ စာတပုဒ္ကို ေရးရင္ေတာင္ အဲ့ဒီ စာေရးသူဟာ သူ႔ရဲ႕ အတၱေတြကို ခင္းကာခ် ေ၀မွ်ကာေပးလို႔ပါပဲ။

ေက, မမသီရိ နဲ႔ သင္းၾကည္ေရ ေရးေပးမလား ေဟ... ၀ါသနာေလးေတြေလ...

လမ္းခြဲ အၿပံဳး

အသက္ရွင္ေနလ်က္ကယ္နဲ႔
အသက္ရႈေနတာကို
ေမ့ေနခဲ့တယ္၊
ေန႔ ကို လ စားေနေပမဲ့
ႏွစ္ေတြက ေရွ႕မွာလာဦးမွာပါလို႔
အမွတ္မရွိတဲ့ ငါ...။


သတ္မွတ္ၿပီးသား တခိ်န္ရယ္
ေရာက္ၿပီကြယ္လို႔
မင္းအခ်က္ေပးေလမွ၊
ပ်ာယိပ်ာယာနဲ႔
ပင့္သက္ကို အေမာတေကာရႈ
ထြက္သက္ေတြ ျပင္းျပင္း႐ိႈက္...။


မျမင္ရတဲ့ ထပ္တူညီေတြ
ေလလႈိင္းကေန ဖမ္းဆုပ္
သိမ္းထုပ္ကာ ထားမယ္ဆိုတာယံု၊
အျပစ္အနာအဆာေတြကိုေတာ့
လ်စ္လ်ဴကာ ထားလိုက္ပါေတာ့
မ်က္လံုးခ်င္းစကားမေျပာလိုက္ရသူေရ
မင္း မငိုနဲ႔...။


ပန္းလွပါတယ္ေမ
အလြမ္းေတြသာ သယ္မသြားပါနဲ႔
အစြမ္းေတြ တေလွနဲ႔မို႔
အလွည့္က်လာေတာ့ မႏြဲ႔ၾကစတမ္းေပါ့၊
အက်ိဳးအေၾကာင္း အစံုအလင္နဲ႔
အဆိုးအေကာင္းသြန္သင္လို႔
ပီတိေတြ အဖန္ဖန္စားသံုး
ဥယ်ာဥ္ထဲမွာေလ
ဆံျဖဴလို႔ ခါးကုန္းသိတိုင္
မင္း အၿပံဳးေတြ လိႈင္ ပါေစ...။ ။

(မသီတာကို စာေရးျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးခဲ့တဲ့၊ ပညာသင္ ခရီးတခု ၿပီးဆံုးလို႔  ျပည္ေတာ္ျပန္ေတာ့မည့္ ဘေလာ့ဂါ ညီမ အတြက္~)

ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတို႔၏ ႏွလံုးသား

အခ်ဳပ္အေႏွာင္ကို ငါမမႈ။ ေသမည္ကိုလည္း မစုိးရိမ္။
အၾကင္သူတို႔၏ မင္းျဖစ္ေသာ ငါသည္
ထိုသူတို႔၏ ခ်မ္းသာကို ေဆာင္ပါ၏။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ အေလာင္းေတာ္ဘ၀ ပါရမီျဖည့္စဥ္အခါက ဘ၀ အမ်ိဳးမ်ိဳးတြင္ က်င္လည္ခဲ့ရသည္။ လူျဖစ္သည္လည္း ရွိသည္။ တိရစၧာန္ျဖစ္သည္လည္း ရွိသည္။ တစ္ရံမူ အေလာင္းေတာ္သည္ ေမ်ာက္ဘ၀၌ ျဖစ္ေလသည္။ ေမ်ာက္ ရွစ္ေသာင္းတို႔အား ေခါင္းေဆာင္ကာ ဂဂၤါျမစ္ ကမ္းနဖူးရွိ အလြန္ အရိပ္အာ၀ါသ ေကာင္းသည့္ သရက္ပင္တစ္မ်ိဳးတြင္ ေနၾကသည္။ ထိုအပင္မွ အသီးသည္ အ႐ြယ္ပမာဏ ႀကီးမား၍ အနံ႔အရသာႏွင့္လည္း လြန္စြာျပည့္စံု၏။

ရံခါတြင္ အေကာင္းတို႔သည္ အဆိုးကို လက္ယပ္ေခၚသကဲ့သို႔ ျဖစ္တတ္သည္။ ဤသရက္သီးတို႔ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေမ်ာက္တို႔၏ ပ်က္စီးရာ ဖန္လာခဲ့သည္။ ဤသရက္သီးကို အလိုရွိေသာ ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ ေမ်ာက္တို႔ကိုပါ သတ္ျဖတ္ရန္ ေလးသမားတို႔အား အပင္ကို ၀န္းရံေစသည္။ ေမ်ာက္အေပါင္းတို႔သည္ အလြန္ ေၾကာက္႐ြံ႕ၾကသည္။ ေမ်ာက္မင္းသည္ သာမာန္ေမ်ာက္ မဟုတ္ပဲ၊ ခြန္အားဗလ ေကာင္းမြန္ေသာ ေမ်ာက္မ်ိဳးျဖစ္ရာ၊ ေဘးလြတ္ရာ တစ္ဖက္ကမ္း ခုန္၍ ကူးႏိုင္စြမ္းရွိသည္။ ကိုယ္လြတ္ ႐ုန္း၍ ေျပးလိုက ေျပးႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းဟူသည္ မိမိကိုယ္က်ိဳးထက္ ေနာက္လိုက္ငယ္သားတို႔၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ဦးစား ေပးေလသည္။

အေလာင္းေတာ္သည္ ေမ်ာက္အေပါင္းတို႔ကို ႏွစ္သိမ့္ေစကာ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ခုန္၍ ကူးသည္။ ထို႔ေနာက္ ျမစ္ကို ျဖတ္ကူးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ရွည္ေသာ ႀကိမ္ႏြယ္ပင္အား ရွာကာ မိမိ၏ ခါးတြင္ ခ်ည္ေႏွာင္၏။ ထို႔ေနာက္ ေမ်ာက္တုိ႔ရွိရာ သရက္ပင္ဆီသို႔ ျပန္ကူးလာသည္။ သို႔ေသာ္ ႏြယ္သည္ အနည္းငယ္မွ်တို၍ေနေလရာ သရက္ပင္တြင္ ခ်ည္ကာ ႀကိဳးတံတားေဆာက္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့။ မိမိကိုယ္တိုင္သည္ပင္ အကိုင္းဖ်ားတို႔ကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ မိ႐ံုမွ် မွီေလသည္။ ထိုအခါ မိမိအသက္ကိုမငဲ့ကြက္ေတာ့ပဲ၊ ေမ်ာက္တို႔အား မိမိ၏ ေက်ာကုန္းကို နင္းေက်ာ္ကာ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ အခ်ိန္မီ ေျပးၾကရန္ မွာၾကား၏။ ေမ်ာက္တို႔လည္း မိမိတို႔၏ အသက္သခင္ျဖစ္ေသာ ေမ်ာက္မင္းအား ရွိခိုး၍ ႐ိုေသစြာ နင္းၿပီး ကူးသြားၾကသည္။ ေလာကတြင္ ေက်းဇူး သိတတ္သူတို႔ရွိသလို၊ ေက်းဇူး မဲ့တတ္သူတို႔လည္း ရွိေလရာ ေဒ၀ဒတ္အေလာင္း ေမ်ာက္ဆိုးသည္ မိမိရန္သူ ေမ်ာက္မင္း ပ်က္စီးေစရန္ အခြင့္ေကာင္းယူသည္။ အေလာင္းေတာ္၏ ေက်ာထက္သို႔ အျမင့္မွ ခုန္ခ်ကာ ကူး၍ ေျပးသည္။ ေမ်ာက္မင္းလည္း ျပင္းစြာေသာ ေ၀ဒနာျဖစ္၍ တစ္ဦးတည္း က်န္ရစ္ေလသည္။

ထိုအျဖစ္ပ်က္ကို သစ္ပင္ေအာက္မွ ျဗဟၼဒတ္မင္းက ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ ေမ်ာက္တို႔အား သတ္ျဖတ္မည့္ ရန္သူျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ တိရစၧာန္ပင္ ျဖစ္လင့္ကစား မိမိကိုယ္ကို အနစ္နာခံ, အေသခံ၍ အမ်ားအက်ိဳးကို ေဆာင္႐ြက္ေသာ အေလာင္းေတာ္၏ ျမင္ကြင္းက ရန္သူျဗဟၼဒတ္မင္း၏ စိတ္ႏွလံုးကို သိမ္းႀကံဳး ယူလိုက္သည္။ ေမ်ာက္မင္းအား အပင္ထက္မွ ညင္သာစြာ ခ်ေစ၍ အသင္သည္ ထိုေမ်ာက္တို႔ႏွင့္ မည္သို႔ ေတာ္စပ္သနည္းဟု ေမး၏။

တံ မံ န တပေတ ဗေႏၶာ၊ မေတာ ေမ န တေပႆတိ။
သုခမာဟရိတံ ေတသံ၊ ေယသံ ရဇၨမကာရယႎ။

အခ်ဳပ္အေႏွာင္ကို ငါမမႈ။ ေသမည္ကိုလည္း မစုိးရိမ္။
အၾကင္သူတို႔၏ မင္းျဖစ္ေသာ ငါသည္
ထိုသူတို႔၏ ခ်မ္းသာကို ေဆာင္ပါ၏။

အထက္ပါ ဂါထာသည္ ေမ်ာက္မင္း၏ အေျဖဂါထာမ်ားထဲမွ တစ္ပိုဒ္ျဖစ္သည္။ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း၊ မင္းေကာင္းသည္ မိမိအက်ိဳးစီးပြားကို မငဲ့၊ မိမိ အသက္ကိုလည္း မငဲ့။ မိမိ အုပ္စိုးေသာ ျပည္သူတို႔၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ေဆာင္ရသည္။ မိမိအား ဥပမာျပဳကာ တိုင္းသူျပည္သားတို႔၏ အက်ိဳးစီးပြားကိုေဆာင္႐ြက္ရန္ ျဗဟၼဒတ္မင္းအား တရားေဟာဆံုးမလွ်က္ပင္၊ ေမ်ာက္မင္းသည္ အသက္စြန္႔ သြားေလသည္။ ေမ်ာက္မင္းအား ေကာင္းစြာသၿဂႋဳဟ္၍ အ႐ိုးျပာတို႔ကို ေစတီတည္ထား၏။ ေမ်ာက္မင္းဆံုးမသည့္ အတိုင္း ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ တိုင္းျပည္အား တရားႏွင့္အညီ အုပ္ခ်ဳပ္သြားသည္။ ေမ်ာက္မင္းသည္ ေမ်ာက္ရွစ္ေသာင္းတို႔၏ ေခါင္းေဆာင္သာ မဟုတ္ေတာ့။ ျဗဟၼဒတ္မင္းႏွင့္ ဗာရာဏသီျပည္သူတို႔၏ စံျပေခါင္းေဆာင္ ဟုလည္း ဆိုရေပမည္။

ဧရာ(မႏၲေလး)

စာၫႊန္း။ သတၱကနိပါတ္၊ ဂႏၶာရ၀ဂ္၊ မဟာကပိဇာတ္ (ဇ-၄၀၇)

အညမည

မသီတာေလ ဘေလာ့ေလးလုပ္ၿပီး စာေတြလည္းေရးရ။ ဘေလာ့မိတ္ေဆြေတြဆီ CBox မွာႏႈတ္ဆက္လိုက္။ ပို႔စ္ေတြ ဖတ္လိုက္၊ ေကာ္မန္႔ေတြ ေရးလိုက္နဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။

ဘေလာ့ဂင္းရင္းနဲ႔ သတိထားမိတဲ့ အခ်က္ေလးေတြ ခ်ေရးလိုက္ပါတယ္။

မသီတာလည္း (မႀကီးမငယ္ေပမဲ့) ဘေလာ့ဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲမွာေတာ့ လူႀကီးေနရာပဲ ေနခ်င္ခဲ့တာေပါ့…။ အို.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. လူငယ္ေတြ စာေရးျဖစ္ေအာင္ တဖက္တလမ္းက တြန္းအားေပးတဲ့ အေနနဲ႔ ဒီေလာကထဲ ငါရွိေနမယ္…။ (အမယ္ လာတာ လာတာ… ကံေကာင္းလို႔ ေအာက္ေျခမလြတ္တယ္)…။ အမွန္တကယ္က လူငယ္ေတြဆီက အားေတြယူဖို႔ ဒီေလာကထဲမွာ မသီတာ ရွိေနတာ…။

အျပင္ေလာကမွာ မသီတာေရာ ကိုဧရာပါ အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြ နည္းပါတယ္။ မသီတာတို႔ရဲ႕ မေႏြးေထြးတတ္တဲ့ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေၾကာင့္ပါ။ အနားမွာ ရွိတဲ့သူကို မသက္မသာ မလံုမလဲ ျဖစ္ေစတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳး ေပးစြမ္းႏိုင္တဲ့ ေမြးရာပါ ဒီဗီဇဆိုးကို သတိထားမိလာတယ္။ လိုေနတာ သဂၤါရ ရသပါတဲ့ရွင္…။

ကိုယ္ကိုတိုင္က အမိ်ဳးသမီးျဖစ္ေနေလေတာ့ ဘေလာ့ဂါ အမိ်ဳးသမီးေတြကို ပိုၿပီး နားလည္ ႏွစ္သက္ စြဲလန္းမိတယ္။ ငါဘာေၾကာင့္ မိန္းမျဖစ္ေနရတာလဲ ဆိုတဲ့ ဂြက်က်ေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ရသြားၿပီ ဆိုပါေတာ့။ ေနာင္ဘ၀မ်ားရွိခဲ့ရင္ မ,ဆိုတဲ့သတၱ၀ါ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔ေတာ့လို႔ ေတာင္းခဲ့တဲ့ဆုကိုေတာင္ ေယာင္ရမ္းၿပီး ေတာင္းခဲ့တာမွန္း ေသခ်ာသြားၿပီ…။

sonata-cantataရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က မပါမျဖစ္တဲ့ ကိုဧရာႀကီးနဲ႔မသီတာ တို႔ရဲ႕ ဒီပို႔စ္မတင္ရဘူး၊ သည္စာသား မထည့္ရဘူး၊ သူကလက္နဲ႔ေရးရင္ ကိုယ္ကပါးစပ္နဲ႔ ဖ်က္၊ ကိုယ္က ႏွလံုးသားနဲ႔ေရးရင္ သူကဦးေႏွာက္နဲ႔ ဖ်က္ စတဲ့ စတဲ့ ၀ိေရာဓိေလးေတြ… ။ အလြန္ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္…။

သင္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္တို႔၏ အညမည သေဘာတရားဆိုတာ… မသီတာသည္ ဘေလာ့ေလာကနဲ႔ ပရေလာက အဲေလ ေယာင္လို႔ ျပင္ပေလာက၌ စီးေမ်ာေနသည္ဆိုဆို နစ္ျမဳပ္ေနသည္ပဲေျပာေျပာ အညမညေတြက ေပးလိုက္တဲ့ အသိတရားကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ္မွလြဲေသာ အျခား၊ မ နဲ႔ မ မွႂကြင္းေသာ အက်န္ (အႂကြင္း အက်န္ ဆိုေတာ့ ေကာင္းေသးပါဘူး… ဒီအတိုင္းပဲထားလိုက္ပါ နားလည္ပါတယ္ေနာ့)၊ လူန႔ဲ လူမဟုတ္ေသာ သတၱ၀ါ အားလံုးကို ပိုမိုနားလည္ တန္ဖိုးထားတတ္လာျခင္းပါ… ။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ပန္းမမ

စပယ္ျဖဴေတြေတာင္ ပြင့္ၿပီကြယ္…

ပန္းေလးေတြက အလွကိုယ္စီ ရွိၾကတယ္ မဟုတ္လား…။ ႏူးညံၿပီး ခ်စ္စရာလည္း ေကာင္းၾကျပန္ေသးတယ္…။
မိန္းကေလးေတြကို ပန္းေလးေတြနဲ႔ ခိုင္းႏိႈင္းတင္စားတာေတာ့ ပနံရလွတယ္လို႔ ထင္မိပါရဲ႕။

ဖူးရာမွငံု၊ ငံုရာမွပြင့္၊ ပြင့္ရာမွႏြမ္း၊ ႏြမ္းရာမွ ေျခာက္၊ ေျခာက္ရာမွေႂကြ… သဘာ၀တရားေတြကို ျဖတ္သန္းလာၾကတာ အဆင့္တိုင္းရဲ႕ အခ်ိန္တိုင္းမွာ ဘယ္လိုအားမာန္ ဘယ္လိုသတၱိေတြန႔ဲမ်ား ေက်ာ္လႊားခဲ့ၾကပါေလသလဲ ပန္းမမတို႔ေရ…။

က်မတို႔ မိန္းကေလးေတြမွာျဖင့္ အပိ်ဳေဖာ္၀င္လို႔ ဓမၼတာရာသီလာခ်ိန္ ေရာက္ၿပီဆိုကတည္းက ‘မ’ မို႔တဲ့ အပိုေဆာင္းေပးလိုက္တဲ့ ဒုကၡေတြ… ။

ဗိုက္ကိုက္ရပါတယ္ ( လူတိုင္းသိတဲ့ ဗိုက္နာတာ မဟုတ္။ ဗိုက္ေအာင့္တာ မဟုတ္။) ေခါင္းကိုက္ရပါတယ္။ ပ်ိဳ႕အန္ခ်င္ပါတယ္။ မတည့္စာေတြတဲ့ ေရွာင္ရပါေသးတယ္။ ဘာမွတ္ေနသလဲ ေသတတ္တယ္ တဲ့။ ေျခမသယ္ခ်င္ လက္မသယ္ခ်င္ေပမဲ့လည္း ကိုယ္ခံစားေနရတာေတြ လူသိမခံရဘူးတဲ့ ရွက္စရာ သိုပါဟဲ့ ၀ွက္ပါဟဲ့…။ ဒီ၀က္ၿခံေတြကလည္း ျပဴးေနေအာင္ တလံုးၿပီးတလံုး အၿပိဳင္အဆိုင္မ်ားထြက္ေနၾကသလားမသိ…။ ခက္လိုက္တာေနာ္ အဲ..အခိ်န္တန္လို႔မွ သူမလာျပန္ရင္လည္း တဒုကၡ။ ဒင္းတို႔က ထြက္မလာၾကပဲ ဗိုက္ထဲမွာ အအုပ္အသင္းဖြဲ႔လို႔ အဖုပဲ ျဖစ္ေနၾကပလား အက်ိတ္ပဲ ျဖစ္ေနၾကပလား…။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ သားအိမ္ထုတ္ရၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ အမေလးေလး ရင္ေမာရပါတယ္ေနာ္။ ဒီလ မလာေသးဘူး … မေျပာရဲ မေျပာရဲေပါင္ေတာ္။ ေတာင္ထင္ ေျမာက္ထင္နဲ႔ ကုတ္ကျမင္း ဆိုတဲ့ အသည္းခိုက္ေအာင္နာရမဲ့ အဓိပၸါယ္ဆိုးကို သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ေ၀ါဟာရမ်ိဳး နား၀နဲ႔ ၾကားရဖို႔ မဆိုထားနဲ႔ အရိပ္အေျခေတာင္ မျမင္ခ်င္ပါဘူး။

လင္ယူလို႔ သားေမြးရျပန္ပါၿပီ…။ ကိုယ္၀န္ေဆာင္စ ဟိုဟာမစားခ်င္ ဒီဟာမစားခ်င္ စားဖို႔မေျပာပါနဲ႔ အနံ႔ေတာင္မခံခ်င္ပါဘူး။ ေခါင္းထဲကလည္း မူးလိုက္တာ ပ်ိဳ႕လိုက္ အန္လိုက္…။ ဗိုက္ႀကီးပူေနတာ လွလို႔လားလို႔။ လွတာမလွတာေတြ အသာထားဦး…။ ေခၽြေတြက တကိုယ္လံုး နစ္ေနေအာင္ ထြက္ျပန္ၿပီ…။ ပူလိုက္တာ ပူလိုက္တာ…။ ေနရင္းထိုင္ရင္း ခ်မ္းျပန္ၿပီဟဲ့ ေစာင္ၿခံဳလို႔လည္း မလံု။ ကေလးတိုးလို႔… ကန္ပါေစ ထိုးပါေစ ကိုယ္မအိပ္ရတာ ဘာအေရးလဲ ကေလးက က်န္းမာလို႔ပဲဟာ။ သူမလႈပ္မွ ဒုကၡ...။

အခ်ိန္တန္ေတာ့ ေမြးရပါၿပီတဲ့ မိန္းမတိုင္းေမြးလို႔ ရတာပဲလို႔ လြယ္လြယ္ေလးမထင္ၾကပါနဲ႔။ ကေလးက အေနအထားမမွန္၊ အခ်င္းကပ္လို႔ ေသြးသြန္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာရင္ေတာ့ ႐ႈပ္ေထြးလာပါၿပီ။ အသက္ အႏၱရာယ္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကရတာပါ။ ကိုယ္၀န္ေဆာင္တုန္းမွာမွ ျဖစ္တဲ့ ဆီးခ်ိဳဆိုတာလည္း ရွိေသးသေနာ္။ ဖြားခါနီး ေသြးေပါင္ခ်ိန္ေတြ တိုးေနၿပီ ဆိုရင္ေတာ့…။ ေယာက်္ားေတြ ေဖာင္မစီးခ်င္ရင္ ရေကာင္းရႏိုင္ေပမဲ့ သားဖြားတဲ့ မိန္းမကေတာ့ မီးမေနလို႔ ရပါ့မလား။

သားသမီး မထြန္းကားႏိုင္ျပန္ပါဘူးတဲ့… ရင္ထဲက က်ိတ္ခံစားရတဲ့ ေ၀ဒနာေတြ…။ ကံတရားကိုလည္း အျပစ္ပံုမခ်ေတာ့ပါဘူး …။ ရရာ ရေၾကာင္း ေခတ္မီနည္းစနစ္ေတြနဲ႔ ေငြကုန္ပါေစ လူပန္းပါေစ…။

ဒီလိုနဲ႔ တေရြ႕ေရြ႕ ေလးဆယ္နားနီး႐ံု ရွိေသး…။ လွခ်င္ပါတယ္လို႔ တေဆြလံုး တမ်ိဳးလံုး ေႂကြးေၾကာ္လာရက္နဲ႔ တို႔မ်ားက်မွ ရက္ရက္စက္စက္ ကြက္ၿပီးေတာ့ ထြက္ရက္ပေလ မ်က္ႏွာေပၚမွာမွ အမဲကြက္ေတြ။ ဖံုးမရ ဖိမရ ဒီတင္းတိတ္နဲ႔ မွဲ႔ေျခာက္ေတြ။ ဘာလို႔ပါလိမ့္… ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္… တားေဆးေတြေၾကာင့္လား… (ဆရာ၀န္ ေသာက္ခိုင္းတဲ့ ေဆးေတြေၾကာင့္လား)။ အေၾကာေတြကလည္း တက္လိုက္တာ…။ သားေၾကာျဖတ္ထားလို႔မ်ားလား… (စကုတ္နဲ႔ ၾကည့္တုန္းက ဘာေတြမ်ားထိခိုက္သြားပါလိမ့္)…။

လာကတည္းက မအီမလည္ ဒီဧည့္သည္… မလာခ်င္ျပန္ဘူး ဆိုေတာ့လည္း ဘယ္လာ သက္သက္သာသာ ဟုတ္ပါ့မလဲ။ ငိုခ်င္ေအာင္ လုပ္လိုက္၊ ရယ္ခ်င္ေအာင္လုပ္လိုက္၊ အိပ္မေပ်ာ္ စားမ၀င္၊ စိတ္ေတြညစ္ျငဴး၊ ဖ်ားတာလည္း မဟုတ္ နာတာလည္း မဟုတ္။ တေရွာင္ေရွာင္နဲ႔ အမူပိုေနတယ္မထင္နဲ႔။ ခ်ိမသြားရင္ပဲ ေက်းဇူးတင္…။ ရွင္တို႔ထက္ သာတဲ့ ကင္ဆာျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေတြ တကိုယ္လံုးမွာ တေပြ႔တပိုက္ပါရွင့္…။

အူက ေယာက္်ားေတြထက္ ပိုတိုေနလို႔ ဆိုလား… ရက္ရက္စက္စက္ တြယ္ၾကျပန္ေသးတယ္ “အူတိုမ်ိဳး” တဲ့။ တို႐ံုမက ပုတ္ပါပုတ္ေနသေယာင္ သတ္မွတ္ထားၾကတာ မသိဘူးမ်ား မွတ္ေနသလား။ သားအိမ္ တခုလံုး အပို ပါတာေတာ့ ခ်ီးမြမ္းဖို႔ရာက် မပြင့္တပြင့္။ ဒါေတြက မိန္းမတိုင္းျဖစ္တာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့သူမွ ျဖစ္တာပါတဲ့…။

အစမွ အဆံုးတိုင္ တို႔မ်ားမေတာ့ သည္းခံရပါတယ္ကြယ္တို႔ …သည္းခံျခင္းသည္သာ လက္ကိုင္တရား။ သည္းခံျခင္းျဖင့္သာ ေအာင္ႏိုင္ရာ…။

(ထိုထို သဘာ၀က ေပးအပ္ထားေသာ ေဘးဒုကၡအႏၲရာယ္အေပါင္းႏွင့္ မိန္းမသားမ်ားကို စာနာ နားလည္ ညွာတာ ေထာက္ထား တန္ဖိုးထားတတ္ပါေသာ ပန္းခ်စ္သူမ်ားကို ေလးစားသမႈ အစဥ္ျပဳလ်က္~)

ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ေလ

ေခါင္းကိုက္လို႔ ပို႔စ္ေလးေတြ အတင္က်ဲသြားတယ္။ အခုေတာ့ သက္သာလာသမို႔… သူငယ္ခ်င္းေတြကို
ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ေလ ))) လို႔ (စႏၵယား လွထြဋ္လို အသံၾသၾသႀကီးနဲ႔) ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။

က်န္ခဲ့တဲ့ Sundayက ငယ္ငယ္ကတည္းက တြဲခဲ့တဲ့ အရိပ္အကဲမသိသူနဲ႔အတူ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ ေလးဆယ္ေက်ာ္မွ ကံေပၚဆိုသလို သမီးဦးကေလးေမြးလို႔ သြားၾကည့္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း မေတြ႔တာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ စကားေတြ ေတာ္ေတာ္ေျပာျဖစ္တယ္။ ေယာက်္ားေတြ အေၾကာင္း၊ မိန္းမေတြ အေၾကာင္း၊ ကေလးေတြ အေၾကာင္း။ မီးေနသည္ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ကေလးရလာေတာ့ အရင္တုန္းကနဲ႔ နည္းနည္းမွ မတူေတာ့ေၾကာင္း တာ၀န္ေတြ ၀တၱရားေတြနဲ႔ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ ပင္ပန္းေၾကာင္းေတြ ေျပာပါတယ္။ က်မကေတာ့ ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္ေပါ့။ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အမယ္ အမယ္ ရင္ဖြင့္ေနတယ္ေပါ့ေလ ဆိုၿပီး တဆက္တည္းဆိုသလို ေျပာခ်လိုက္တာ “ငါသာ ကေလးရရင္ ငါ့ေယာက်္ားနဲ႔ ငါ ကြဲမွာပဲ” တဲ့… ဒီေတာ့ ဟို မီးေနသည္ သူငယ္ခ်င္းက “ဟဲ့ဟဲ့ နင္ကလည္း ဘယ့္နဲ႔ ကေလးရမွ ကြဲမွာတုန္း” ဆိုေတာ့ သူက “ဟုတ္တယ္ေလ သူလည္း မထိန္းခ်င္၊ ငါလည္းမထိန္းခ်င္ဆိုေတာ့ ကြဲမွာေပါ့” တဲ့…အဲ့လိုအဲ့လို နားမခံသာေအာင္ အရိပ္အကဲမသိ ေျပာတတ္တဲ့ သူက…

(က်မ သားဦးကိုယ္၀န္ေဆာင္စဥ္ ကာလအတြင္း ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္တယ္ဆိုတာ က်မထက္ ပို မွတ္မိတဲ့သူ။ ေလးလေက်ာ္ကတည္းက ေဆး႐ံုမွအပ္ထားတဲ့ ဗိုက္ကို တလ တခါ ပံုမွန္ check up ေတြမွာလည္း ႀကံဳသလို အေဖာ္လိုက္ေပး။ လမေစ့ေသးပဲ ကေလးကေမြးမလိုလုပ္လို႔ ေဆး႐ံုတက္ခဲ့ရတုန္းကလည္း အျပင္မွာ တေနကုန္ထိုင္ေစာင့္။ ကေလးေလးေမြးလာေတာ့လည္း သူတို႔ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႔ ေမြးတာဆိုၿပီး သည္းသည္းလႈပ္။ ကေလး လက္သည္းညွပ္။ နဖာေခ်းကေလာ္။ ကေလး ေရစ,ခ်ိဳးေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့လည္း အိမ္ေအာက္ေျပးဆင္း ဒါလား ဒါလား မသိလို႔ ငါႏွစ္ခု စလံုး ၀ယ္လာလိုက္တယ္တဲ့

(ပံုထဲက ဇလံုႏွစ္ခုက သားႀကီး ေမြးစ ၁၉၉၈ကတည္းက သူငယ္ခ်င္း၀ယ္ေပးထားတာမို႔ သူတို႔ သက္တမ္း ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ပါၿပီ)
မီးေနသည္ က်မကိုလည္း ႏို႔ေၾကာင္းမပိတ္ေအာင္ ညွစ္ရ။ ေရေႏြးပုလင္းကပ္ရ။ ဗိုက္ႀကီးပူက်န္မေနခဲ့ေအာင္ ဗိုက္စီးေပးရ။ အမ်ားႀကီးကို က်န္ပါေသးတယ္ ဥႆံုပါပဲ...။ မီးေနသည္တေယာက္ရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြကို စိုးရိမ္တႀကီး စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္ခဲ့သူပါ။)

ပုခက္ကေလးထဲမွာ အိပ္ေနတဲ့ ေမြးကင္းစ ကေလးေလးကို ေဘးကၾကည့္ရင္း သူ မ်က္ရည္၀ဲတယ္။ အမွတ္တမဲ့ ဆိုသလို မ်က္လံုးေဒါင့္က မ်က္ရည္တခ်ိဳ႕ကို လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ေတာက္ပစ္လိုက္တယ္။
အရိပ္အကဲမသိ အေပါက္ဆိုးသေလာက္ ဟန္ေဆာင္ကလည္း မေကာင္းဘူး…

(ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ခ်စ္တတ္ၿပီးမွ အခ်စ္ငတ္ရ ရွာေလသူတို႔ အတြက္ ~)

ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္မြန္

ကိုဧရာ့ညီက သူ႔တူျဖစ္သူ ေရခ်မ္းအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ (၂၀၀၅ခုႏွစ္က) ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ဖန္တီးေပးထားတဲ့ဲ့ လက္ရာေလးပါ။ အခု ေရခ်မ္းေမြးေန႔ မေရာက္ေသးေပမဲ့-

ဘေလာ့ေပၚက မိတ္ေဆြေတြကို ဧရာသီတာမွ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္မြန္ အျဖစ္ ထပ္ဆင့္ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။

သံေ၀ဂ

တမလြန္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လူတခ်ိဳ႕ကိုေမးစမ္းၾကည့္မယ္ဆိုရင္… အခ်ိဳ႕က “ေသရင္ ျပတ္စဲသြားမယ္။ … ၿပီးဆံုးသြားမယ္။ ဆိုလိုတာက decompose ျဖစ္သြားမယ္။ molecules ေတြ… atoms ေတြအျဖစ္ပဲ ဆက္ရွိေကာင္းရွိလိမ့္မယ္” လို႕ဆိုမယ္။ ‘ငါ’ ဆက္ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ‘ငါ’ ဟာ တမလြန္ဘ၀မွာ တစ္နည္းနည္း တစ္ဖံုဖံုနဲ႔ေတာ့ ဆက္ရွိေနမွာပါပဲလို႔ ယူဆၾကတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ “ေသျခင္းတရား”ဆို တဲ့ စည္းတစ္ခုနဲ႔ ျခားၾကည့္တဲ့အခါ၊ ‘ငါ’ ဆက္ရွိေနမယ္ (သို႔မဟုတ္) ‘ငါ’ ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ေကာက္ခ်က္ကို ခ်ၾကလိမ့္မယ္။

အဲဒီ ‘ငါ’ဟာ ဘာလဲ…? Descarte က “ငါ စဥ္းစားတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ (စဥ္းစားေနတဲ့) ငါရွိတယ္” တဲ့။ “ေသျခင္းတရား”ဆို တဲ့ စည္းကိုေတာင္ ေတြးၾကည့္ေနစရာ မလိုပါဘူး။ ငါရွိေနတယ္ I am, I exist ဆိုတဲ့ အေျဖတစ္ခုရွိေနတယ္။ လူအမ်ားစုအတြက္ (တကယ္ေတာ့ လူတိုင္းနီးပါးပါပဲ)… စဥ္းစားတတ္၊ သိတတ္၊ ခံစားတတ္တဲ့ ငါဟာရွိေနတယ္။
ဗုဒၶ၀ါဒက I am နဲ႔ I am not … (I exist နဲ႕ I do not exist…) ကို အစြန္းတရား ႏွစ္ပါးလို႔ ေဟာထားတယ္။ ဟုတ္တယ္ … အစြန္းတရား ႏွစ္ပါးတဲ့။ “ငါရွိတယ္”လို႔ မယူခဲ့ရင္လည္း “ငါမရွိဘူးဆိုတဲ့” တစ္ျခားအစြန္းတဖက္ကို ေရာက္သြားမယ္။ ဗုဒၶ၀ါဒက “ငါမရွိဘူး”လို႔ သင္ၾကားေပးပါသလား…? စင္စစ္… “ငါမရွိဘူး” ဆိုတာဟာ သမၼာဒိ႒ိမဟုတ္၊ … ဥေစၧဒဒိ႒ိ သာျဖစ္တယ္။ အတၱာႏုဒိ႒ိ သာျဖစ္တယ္။ တစ္နည္းဆိုရင္လည္း… “နတိၱေမ အတၱာတိ” ငါ့မွာ ငါမရွိဘူး လို႔ျမင္ေနတာပဲ။ I am ကို ျငင္းပယ္ျခင္းဟာ I am not ဆိုတဲ့ အေျဖပဲရပါသလား…? ဗုဒၶက အလယ္လမ္းကေန “ေနေသာ ဟမသၼိ” Not ‘this am I’ – ‘ဒါဟာ ငါပဲ’လို႔ ၫႊန္ျပစရာ မရွိဘူးလို႔ အနတၱလကၡဏာသုတ္မွာ ေဟာခဲ့တယ္။ “ငါ့မွာ ငါမရွိဘူး” ဆိုတာနဲ႔ “ငါလို႔ထင္ထားတာ မဟုတ္ဘူး” ဆိုတာက တူသေယာင္နဲ႔ အမ်ားႀကီးကြဲတယ္။

လူေတြဟာ “ငါရွိတယ္” နဲ႔ “ငါမရွိဘူး” ၾကားမွာပဲ ႐ႈပ္ေနၾကတယ္။ Existentialists လို႔ေခၚတဲ့ ျဖစ္တည္မႈပဓာန၀ါဒီေတြ အပါအ၀င္ေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကိုယ္႐ႈပ္ေနတာကို ႐ႈပ္မွန္းမသိဘူး။ ကိုယ့္ျပႆနာကို ကိုယ္ မသိဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့သိတယ္… ဒါေပမဲ့… ရွင္းရမဲ့အေျဖမရွိဘူး။ “ေမြးဖြားသည္ႏွင့္အမွ် ငါတည္ရွိ လာတယ္။ ဒါေပမဲ့… အဲဒီ ေမြးဖြားခ်ိန္ကစၿပီး အခ်ိန္ခ်ိန္တိုင္းမွာ… ငါဟာ ေသဖို႔ျဖစ္ႏိုင္ေနတယ္” လို ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ Heideggerက ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဒီလို… ေသျခင္းနဲ႔ေတြ႕ေပးၿပီး… ကိုယ္အ႐ႈပ္ကိုျမင္ေအာင္ၾကည့္ခိုင္းရာမွာေတာ့ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒဟာ ဗုဒၶ၀ါဒနဲ႔ဆင္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေသျခင္းတရားဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြ အားလံုးကိုျငင္းပယ္လိုက္တဲ့ အရာပဲတဲ့…။ တနည္းေျပာရရင္… လူေတြရဲ့ ဇတ္႐ႈတ္ႀကီးဟာ (ေမ့ေနေတာင္… ဒါမွမဟုတ္ ေမ့ထားရင္ေတာင္) ေသျခင္းတရားနဲ႔ ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ေတြ႕ေပးလိုက္တဲ့အခါ … ဘြင္းဘြင္းႀကီး ေပၚလာေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ ကိုယ့္အ႐ႈပ္ကိုယ္ မျမင္တဲ့လူေတြကို… “ရယ္စရာေတြ႕လည္း နားမလည္ဘဲ ရယ္ေန၊ လြမ္းစရာေတြ႕လည္း နားမလည္ဘဲ လြမ္းေနၾကတဲ့လူေတြ … လူအစစ္မဟုတ္တဲ့လူေတြ (Inauthentic men)” လိ႔ု ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီေတြက ခပ္နာနာေလး ႐ႈတ္ခ်တယ္။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း အဲဒီအ႐ႈပ္ကို ရွင္းႏိုင္မဲ့… ေျဖေဆး မရွိေလေတာ့ “ကိုယ္ေသေန႔ကို ေစာင့္ေနရတဲ့ ေရာဂါသည္တစ္ဦး”လို သနားစရာပါပဲ။

လူေတြက… ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္ၾကတယ္။ အရပ္ထဲမွာ ဆိုရင္ “ေသ” စကားေျပာရင္… “ဟဲ့ ေကာင္ေလး… နိမိတ္မရွိ၊ နမာမရွိ” လို႔ လူႀကီးေတြက ႀကိမ္းေမာင္းတတ္ၾကတယ္။ မေၾကာက္ပါဘူး ဆိုသူေတြကလည္း… “အို… လူတိုင္းေသၾကရတာပဲ။ ငါတစ္ေယာက္တည္း ေသရတာမဟုတ္ဘူး” ဆိုၿပီးေတာ့ ေသျခင္းတရားက ထြက္ေျပး ေနၾကတယ္။ “နိစၥဓူ၀အလုပ္ေတြ၊ အေပ်ာ္အပါးေတြ၊ ပန္းခ်ီဆြဲတာ၊ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြျပန္ၿပီး စားၿမံဳျပန္တာ…. စသျဖင့္၊ စသျဖင့္ေတြနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး… ကိုယ့္ရဲ႕ ေသျခင္းတရားကို ေမ့ေလ်ာ့ထားၾကတယ္”တဲ့။ ဒါကိုပဲ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီေတြက … သနားစရာလူေတြ၊ လူစင္စစ္ မျဖစ္ေသးတဲ့ လူေတြလို႔ ကင္ပြန္းတတ္လိုက္ၾကတယ္။

လူေတြက ေသျခင္းတရားကို “အမဂၤလာ၊ နိမိတ္ဆိုး” အျဖစ္ယူဆၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္က စာေရးဆရာတစ္ဦးက စာေပေဟာေျပာပြဲတစ္ခုမွာ ေျပာဖူးတယ္။ က်ဳပ္တို႔ႏိုင္ငံက မတိုးတက္ဆို… အိမ္တကာလိုလိုမွာ… “ငါသည္မုခ်ေသရမည္၊ အခ်ိန္ပိုင္းသာလိုေတာ့သည္” ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္ေလးကပ္ထားတာ ေတြ႕ေနရတယ္တဲ့။ ဗုဒၶကေတာ့ အဲဒီ ေသျခင္းတရားကို ျမင္ၿပီး၊ ေတာထြက္သြားတယ္။ ဗုဒၶစာေပေတြမွာ ေသျခင္းတရားကို “နိမိတ္ႀကီးေလးပါး” ထဲက တစ္ပါးအေနနဲ႔ ေတာင္ အေရးတယူျပဳရတယ္။ အျမင္ျခင္းက ကြာတယ္။ ဗုဒၶက ေသျခင္းတရားကို အၿမဲႏွလံုးသြင္းရမဲ့တရားလို႔… အဘိဏွသုတ္မွာ ေဟာထားတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေသျခင္းတရားဆိုတာဟာ… အလြန္လြယ္ကူတဲ့ အရာတစ္ခုပါ။ တစ္ေလာကပဲ … မိတ္ေဆြတစ္ဦး ဦးေႏွာက္ ေသြးေၾကာေပါက္ၿပီး ဆံုးသြားတယ္။ လတ္တေလာမွာပဲ… ညီအရင္းနဲ႔မျခား အတူေန အတူႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ ၀မ္းကြဲညီတစ္ေယာက္… အသည္းကင္ဆာနဲ႔ ဆံုးသြားျပန္တယ္။ သတင္းကို အမွတ္မထင္ပဲ ၾကားလိုက္ရေတာ့… အရမ္းကို ၀မ္းနည္းသြားတယ္။ အဲဒီထက္… အရမ္းကိုတုန္လႈပ္သြားၿပီး… ဘယ္လိုမွ မယံုႏိုင္သလိုျဖစ္သြားတယ္။ “လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးပဲ… အခ်ိန္မေ႐ြးေသႏိုင္တာပဲ”… လို႔ theoretically လက္ခံထားတယ္ ဆိုေပမဲ့၊ တကယ္တမ္း ႀကံဳလာရင္… ရင္ဆိုင္ရဲ ပါရဲ႕လား။ ေသျခင္းတရားဆိုတဲ့ သေဘာဟာ မိမိနဲ႔ နီးစပ္လာတာနဲ႔ အမွ်… ေခ်ာက္ခ်ားစရာတစ္ခု ျဖစ္လာတယ္။ “လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးပဲ” ဆိုတာဟာ objective truth အေနနဲ႔ မွန္ေပမဲ့… ကိုယ္နဲ႔သိပ္ မဆိုင္တဲ့ ယုတၱိေဗဒအဆိုတစ္ခုလို … အေတာ္ေလး အသက္ကင္းမဲ့တဲ့… အမွန္တရား ျဖစ္ေနတယ္။ “ငါ ေသရေတာ့ မွာပါလား”… “ငါနဲ႔ နီးစပ္သူ တစ္ဦးဦး ေသရေတာ့မွာ ပါလား”… ဆိုမွ objective truth ေဘာင္ကလြန္လာၿပီး subjective truth နယ္ထဲ၀င္လာတယ္။ ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ… တစ္ခုခုျဖစ္မွာ ေၾကာက္တာ။ “ငါ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး”… “ငါနဲ႔ ခြဲရေတာ့မယ္” လို႔ စိုးရိမ္တာ...။

တကယ္ေတာ့ ဗုဒၶက အဘိဏွသုတ္ ေန႔စဥ္ပြားခိုင္းတာဟာ … ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ ျပႆနာ ကိုယ္ျမင္ဘို႔။ တစ္ခုခု လုပ္ဖို႔ လိုေနၿပီဆိုတဲ့…. sense of urgency ၀င္ဖို႔။ … သံေ၀ဂရဖို႔။ သံေ၀ဂမွ အစပင္… သတိတရား၀င္… အနိစၥ လကၡဏာျမင္… ဒုကၡ အစစ္အမွန္တြင္(တြင္)… အနတၱ လကၡဏာထင္(ထင္ရွား)…

“ငါလို႔ထင္ထားတာ မဟုတ္ဘူး”

(7 December, 2002 က ခ်ေရးထားေသာ အေတြးမ်ား)
ဧရာ(မႏၲေလး)

အဓိက႐ုဏ္း ႏွိမ္နင္းေရး

မ်က္ရည္ယိုဗံုး, တုတ္, ဒိုင္း, ေသနတ္မ်ားသံုးသည့္ အဓိက႐ုဏ္းႏွိမ္နင္းေရး အေၾကာင္း မဟုတ္ပါ။ လုပ္ငန္းခြင္အတြက္ Conflict Resolution သင္တန္းတစ္ခုတက္ရင္း ဗုဒၶဘာသာ တရားေတာ္မ်ားထဲက အဓိကရဏသမထ (အျငင္းပြားမႈ ၿငိမ္းေအးေစျခင္း) အေၾကာင္းမ်ားကို ဆက္စပ္ စဥ္းစားမိ၍ ျဖစ္သည္။

“အသက္တစ္ရာ မေနရေသာ္လည္း အမႈတစ္ရာ ေတြ႔ရတတ္သည္” ဆိုေသာစကားအတိုင္း အိမ္တြင္းေရး ကေတာက္ကဆေလးမ်ားမွအစ လုပ္ငန္းခြင္, စီးပြားေရး, လူမႈေရး, ႏိုင္ငံေရးတို႔တြင္ ပဋိပကၡမ်ား ႀကံဳေတြ႔ရတတ္သည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္း အတြင္း၌ပင္ ပဋိပကၡ, အျငင္းပြားမႈမ်ား မလြဲေရွာင္သာ ႀကံဳေတြ႔ရေလသည္။ ၀ိနည္းႏွင့္ သုတၱန္ ေဒသနာေတာ္မ်ားတြင္ ထုိသို႔ အျငင္းပြားမႈမ်ား၏ အေျခခံ အေၾကာင္းအရင္း, ခ်ည္းကပ္ပံုႏွင့္ မည္သို႔ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းရမည္ဟူေသာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားကို ေဟာၾကားထားပါသည္။ သံဃာ့ထုအတြင္းမွ institutionalized conflict မ်ိဳးကို ေျဖရွင္းရန္အတြက္ ရည္႐ြယ္၍ ေဟာၾကားျခင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း လူ႔ေဘာင္ဘ၀ အမႈကိစၥမ်ားကို ေျဖရွင္းရာတြင္ အလွ်ဥ္းသင့္သလို နည္းမွီ အသံုးျပဳႏိုင္ပါသည္။

**** ****

အျငင္းပြားမႈ ၄-မ်ိဳး
(၁) အမွားအမွန္ အျငင္းပြားမႈ (၀ိ၀ါဒါဓိကရဏ)
(၂) ရဟန္းတစ္ပါးပါးအား ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္တို႔ က်ဴးလြန္ေဖာက္ဖ်က္သည္ဟု စြတ္စြဲေသာအမႈ (အႏု၀ါဒါဓိကရဏ)
(၃) ရဟန္းတစ္ပါးပါးက ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္တို႔ က်ဴးလြန္ေဖာက္ဖ်က္မိေသာ အမႈ (အာပတၱာဓိကရဏ)
(၄) သံဃာအဖြဲ႕အစည္း ကိစၥမ်ားေဆာင္႐ြက္ရာတြင္ အျငင္းပြားမႈ (ကိစၥာဓိကရဏ)

အျငင္းပြားေၾကာင္း ၆-ပါး
(၁) အမ်က္ေဒါသထြက္၍ ရန္ၿငိဳးဖြဲ႕တတ္ျခင္း
(၂) သူ႔ေက်းဇူးကို ေခ်ဖ်က္၍ ဂုဏ္ၿပိဳင္တတ္ျခင္း
(၃) မနာလို၀န္တိုျခင္း
(၄) ဟန္ေဆာင္ လွည့္စားတတ္ျခင္း
(၅) ယုတ္မာေသာ အလိုရွိ၍ အယူမွားျခင္း
(၆) တစ္ယူသန္ျခင္း

အျငင္းပြားမႈ ေျဖရွင္းနည္း ၇-မ်ိဳး
(၁) သမၼဳခါ၀ိနည္း (face-to-face resolution)

‘သံ’သည္ ေပါင္းဆံုျခင္း, ‘မုခ’သည္ မ်က္ႏွာဟု အဓိပၸါယ္ရသည္ (သံ + မုခ = သမၼဳခ)။ သမၼဳခါ၀ိနည္းသည္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႕ဆံု ေျဖရွင္းေသာ နည္းျဖစ္သည္။ ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္လာလွ်င္ ထိုျပႆနာကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းျခင္းသည္ ေျဖရွင္းနည္း အားလံုးတို႔တြင္ ပထမဆံုး အဆင့္ျဖစ္သည္။ ‘မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ရင္ဆိုင္ေတြ႔ဆံုျခင္း’ သည္ အျငင္းပြားသူခ်င္း ရင္ဆိုင္ေတြ႔ဆံုျခင္း (ပုဂၢလသမၼဳခတာ) သာမက အဖြဲ႕အစည္းမ်က္ေမွာက္တြင္ ေတြ႔ဆံုျခင္း (သံဃသမၼဳခတာ), တရားမွ်တမႈကို ေရွး႐ႈျခင္း (ဓမၼသမၼဳခတာ), စည္းမ်ည္းဥပေဒမ်ားကို ေရွး႐ႈျခင္း(၀ိနယသမၼဳခတာ) တို႔လည္းပါ၀င္သည္။

အကယ္၍ ေတြ႔ဆံုေျဖရွင္းရာတြင္ မေျပလည္ပဲ အေျခအျမစ္မရွိေသာ အျပန္အလွန္ျငင္းခံုမႈမ်ားသာျဖစ္ေနပါက အမႈကို သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းအား အပ္ႏွံ၍ သံဃာက အရည္အခ်င္းရွိေသာ ရဟန္းအား ခံုသမာဓိလူႀကီးအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမာက္ရသည္။ ယေန႔ေခတ္တြင္ ေကာ္မရွင္ဖြဲ႔စည္း၍ ဂ်ဴရီလူႀကီးခန္႔အပ္ျခင္းႏွင့္ ဆင္သည္။ ယင္းသို႔ ဂ်ဴရီလူႀကီးေရြးခ်ယ္၍ အမ်ားသိေစရန္ေၾကညာျခင္းအား ၀ိနည္းေဒသနာတြင္ ‘ဥဗၺာဟိကာယ’ ကမၼ၀ါစာဖတ္သည္ဟု ေခၚသည္။

(၂) ေယဘုယ်သိက၀ိနည္း (resolution by the vote of majority)

အကယ္၍ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၍ ေျပလည္ေအာင္ မေျဖရွင္းႏိုင္ပါက ေယဘုယ်သိက၀ိနည္းကို သံုးရသည္။ `ေယဘုယ်’ သည္ ‘အမ်ား’ ဟုအဓိပၸါယ္ရသည္။ အမ်ားသေဘာတူညီမႈကို ရယူေျဖရွင္းျခင္းျဖစ္သည္။ အမ်ားသေဘာတူညီမႈကို မဲခြဲေသာစနစ္ျဖင့္ ေဆာင္႐ြက္သည္။ ေရွးအခါက မဲခြဲဆံုးျဖတ္ရာတြင္ျဖစ္ေစ, အလွဴခံပစၥည္းမ်ားကို ေ၀ျခမ္းရာတြင္ျဖစ္ေစ ၀ါးျခမ္းျပားေလးမ်ား, တုတ္ေခ်ာင္းေလးမ်ားအား အသံုးခ်၍ စာေရးတံမဲ ဟုေခၚသည္။ မဲခြဲရာတြင္လည္း (၁) လ်ိဳ႕၀ွက္မဲခြဲျခင္း, (၂) နားရင္းသို႔ကပ္၍ တိုးတိုးေျပာကာ မဲခြဲျခင္း, (၃) ပြင့္လင္းစြာ အမ်ားေရွ႕တြင္ မဲခြဲျခင္းဟု သံုးမ်ိဳးရွိသည္။ မဲေပးမည့္သူသည္ ဆႏၵ, ေဒါသ, ေမာဟ, ဘယာဟူေသာ အဂတိေလးပါး ကင္းစင္ရသည္။ ထိုအျပင္ မဲေပးေသာ ရဟန္းအား ေခ်ာက္လွန္႔ျခင္း, အျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်ျခင္းတို႔ မျပဳလုပ္ရ။

(၃) သတိ၀ိနည္း (acquittal on basis of conscious innocence)

အကယ္၍ တစ္စံုတစ္ဦးက မတရားသျဖင့္ အေျခအျမစ္မရွိပဲ မွားယြင္းစြာ စြတ္စြဲျခင္းခံရပါက အစြတ္စြဲခံရသူသည္ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းအလယ္တြင္ မိမိသည္ ဤအျပစ္မ်ိဳး က်ဴးလြန္ခဲ့ျခင္းကို မမွတ္မိပါဟု ျငင္းဆို၍ မိမိအား သတိ၀ိနည္းေပးရန္ ေတာင္းခံရသည္။ အကယ္၍ ဤရဟန္းသည္ အမွန္တကယ္ အျပစ္ကင္းစင္သူျဖစ္ပါက သံဃာထုက လက္ခံျခင္းျဖင့္ အျပစ္ကို ေျပေပ်ာက္ေစႏိုင္သည္။

(၄) အမူဠႇ၀ိနည္း (acquittal on basis of past insanity)

အကယ္၍ တစ္စံုတစ္ဦးအား အျပစ္ကို စြတ္စြဲခံရသည့္အခါတြင္ ထိုအျပစ္ကို ႐ႈးသြပ္ စိတ္ေဖာက္ျပန္ေသာအခ်ိန္တြင္ က်ဳးလြန္မိ၍ မမွတ္မိပါက ထိုသို႔ ႐ူးသြပ္ေတြေ၀ျခင္း (အမူဠႇ)ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပၿငိမ္းေစေသာနည္းကို အမူဠႇ၀ိနည္းဟုေခၚသည္။

(၅) ပဋိညာတကရဏ (acquittal by confession)

သံဃာက စစ္ေၾကာသည္ျဖစ္ေစ, မစစ္ေၾကာသည္ျဖစ္ေစ၊ မိမိတြင္ အျပစ္ရွိပါက ထိုအျပစ္အား သံဃာအလယ္တြင္ ေတာင္းပန္၍ ေနာင္တြင္ ေစာင့္ထိန္းပါမည္ဟု ၀န္ခံျခင္းျဖင့္ ေျပၿငိမ္းေစေသာနည္း ျဖစ္သည္။

(၆) တႆပါပိယသိကာ၀ိနည္း (procedure for the obstinate people)

စြတ္စြဲမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ သံဃာက စစ္ေဆး ေမးျမန္းေသာအခါ ေကာင္းစြာမေျဖပဲ ေရွာင္လြဲ၍ေနေသာ ရဟန္းအား ယုတ္မာေသာရဟန္း အျဖစ္သတ္မွတ္၍ ေျဖရွင္းေသာ နည္းျဖစ္သည္။ တႆပါယိယသိက ကံျပဳသည္ဟုေခၚသည္။

(၇) တိဏ၀တၳာရက၀ိနည္း (procedure of covering with grass)

မစင္ကို ျမက္ျဖင့္ဖံုးအုပ္သကဲ့သို႔ ေသးငယ္ေသာ ျပစ္မႈမ်ားအား ဖံုးအုပ္ကာ ႏွစ္ဖက္ျငင္းခံုေနၾကေသာ ရဟန္းမ်ား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေစေသာ နည္းျဖစ္သည္။ အခ်င္းခ်င္းအျပန္အလွန္ သင္ပုန္းေခ် လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

အခ်ိဳ႕ေသာ ျပႆနာအမ်ားစုသည္ ႀကီးေလးေသာ ျပႆနာမ်ားမဟုတ္ပဲ တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္ ပံုႀကီးခ်ဲ႕ အျငင္းပြား ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းသို႔ အေပၚယံျပႆနာမ်ားအား တစ္ယူသန္ျငင္းခံုေနၾကပါက အမိႈက္ကစ ျပႆာဒ္မီးေလာင္ ဆိုသကဲ့သို႔ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း ဂိုဏ္းဂဏ ကြဲျပားမႈမ်ား ျဖစ္ေစႏိုင္သည္။ ထိုအခါတြင္ ကၽြမ္းက်င္လိမၼာေသာ ရဟန္းက ၾကား၀င္ ေစ့စပ္ေျဖရွင္းရသည္။ ကြဲျပားမႈမ်ားထဲမွ တူညီမႈတို႔ကို စဥ္းစားဆင္ျခင္ရသည္။ ျငင္းခံုေနေသာ အုပ္စုထဲမွ ေျပာဆိုရလြယ္မည့္ ရဟန္းကို ရွာေဖြခ်ဥ္းကပ္ရသည္။ ထိုရဟန္းမွစ၍ အမွားအမွန္ကို ရွင္းလင္းျပသကာ ညီညြတ္ေစရန္ ေျပာေဟာရသည္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ လက္ခံႏိုင္ပါက ေသးဖြဲေသာကိစၥရပ္မ်ားအား အာဃာတမထားပဲ ေမ့ေပ်ာက္ခြင့္လြတ္ရသည္။

***** *****

ဗုဒၶၫႊန္ၾကားခဲ့ေသာ ပဋိပကၡေျဖရွင္းနည္းမ်ားအားျပန္၍ အက်ဥ္းခ်ဳပ္သံုးသပ္ပါက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႔ဆံု ေျဖရွင္းျခင္းသည္ မည္သည့္ ျပႆနာမ်ိဳးအတြက္မဆို ဦးစြာက်င့္သံုးရမည့္ နည္းလမ္းျဖစ္သည္။ ၀ိ၀ါဒကြဲျပားမႈမ်ားအား ေျဖရွင္းရာတြင္ မ်က္ႏွာစံုညီ ေတြ႔ဆံုေျဖရွင္း၍ မေျပလည္ပါက အဂတိကင္းစြာ အမ်ားသေဘာတူ မဲခြဲ၍ ေျဖရွင္းရသည္။ မိမိတြင္ အျပစ္တစ္စံုတရာ က်ဴးလြန္မိပါက အမ်ားေရွ႕တြင္ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ရသည္။ ေနာင္တြင္ ေစာင့္စည္းပါမည္ဟု ကတိေပးရသည္။ မိမိမက်ဴးလြန္သည့္ စြတ္စြဲခ်က္မ်ိဳးျဖစ္က အမ်ားေရွ႕တြင္ မိမိ၏ ႐ိုးသားျဖဴစင္မႈကို ေၾကညာေျဖရွင္းရသည္။ မိမိ ႐ူးသြပ္ စိတ္ေဖာက္ျပန္ခ်ိန္တြင္ က်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ အမႈမ်ိဳးျဖစ္က အဖြဲ႔အစည္းက လက္ခံခြင့္လြတ္ႏိုင္သည္။ ေသးငယ္ေသာ အျပစ္မ်ား, ကိစၥရပ္မ်ားအတြက္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး သင္ပုန္းေခ် ခြင့္လြတ္ၾကရသည္။ အကယ္၍ အျပစ္ရွိသည္ကို ၀န္မခံပဲ မ႐ိုးမသား ျငင္းဆန္ေနပါက ထိုပုဂၢိဳလ္အား ယုတ္မာသူအျဖစ္ အဖြဲ႕အစည္းကသတ္မွတ္၍ ထိုသူ၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို ယုတ္သိမ္း အျပစ္ေပးရသည္။

စာၫႊန္း။

မဇၩိမနိကာယ္၊ ဥပရိပဏၰာသ၊ ေဒ၀ဒဟ၀ဂ္၊ သာမဂါမသုတ္
မဇၩိမနိကာယ္၊ ဥပရိပဏၰာသ၊ ေဒ၀ဒဟ၀ဂ္၊ ကိႏၲိသုတ္
၀ိနည္းစူဠ၀ါ၊ သမထခႏၶက

Vinaya Texts - translated by Hermann Oldenberg

ဧရာ (မႏၲေလး)

Occupation

က်မ English Course ဆက္တက္ေနတုန္းပါ သင္တန္းမၿပီးေသးပါဘူး။ တာထြက္ေကာင္းေပမဲ့ အဖ်ား႐ွဴးတတ္တဲ့ အေလ့ရွိသူမို႔ သင္တန္းအေၾကာင္း ပို႔စ္ေရးျဖစ္ဖို႔ မဆိုထားနဲ႔ ေခါင္းထဲေတာင္ အေရာက္အေပါက္ နည္းေနပါၿပီ။ သင္တန္းကပဲ တ၀က္က်ိဳးလာလို႔ပဲလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဆရာ အေျပာင္းအလဲေတြေၾကာင့္ပဲလား…။

English Course Day 1 Day 2 Day 3&4 Day 5

သင္တန္း ၅ပတ္- အႀကိမ္အားျဖင့္ ၁၀ ႀကိမ္ အၿပီးမွာ က်မတို႔ကို သင္တဲ့ ဆရာေတြ အေျပာင္းအလဲ လုပ္ပါတယ္။ ဟိုဘက္အတန္းသင္ေနတဲ့ ဆရာေတြနဲ႔ က်မတို႔ အတန္းကို သင္ေနတဲ့ ဆရာေတြ switch လုပ္ပါတယ္။ ပထမအသုတ္မွာေတာ့ အားလံုးက ဆရာမေတြ ျဖစ္ၾကၿပီး အခုအသုတ္မွာေတာ့ Vinod Sabnani ဆိုတဲ့ ခပ္ငယ္ငယ္ ဆရာတစ္ေယာက္ပါလာတယ္။ နာမည္ၾကည့္ၿပီး ဘာလူမ်ိဳးလည္း ဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္က်မ မိတ္ဆက္ေပးၿပီးျဖစ္တဲ့ ဆရာမ ၀၀ႀကီး Miranda။ ေနာက္ country styleေတြ ၀တ္တတ္တဲ့ Nadja Pizzo။ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေပမဲ့ Pronunciation ေတာ္ေတာ္ေလးပီသတဲ့ ကေလးေတြကို စျပတဲ့ ဆရာမနဲ႔ တူတဲ့ Joanne နဲ႔ အခုခ်ိန္ထိ က်မ နာမည္ မသိေသးတဲ့ တ႐ုတ္လူမ်ိဳး ဆရာမ ဆိုၿပီး ငါးေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာ ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ကိုေရာ၊ တပည့္ေတြကိုပါ ေလွ်ာ့မတြက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အေရွ႕ထြက္ေနတဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္၀န္းဟာ ေႏြးေထြးဖို႔ လိုတယ္။ အေျခခံအားျဖင့္ ႐ိုးသားမႈကို ေပၚလြင္ေနဖို႔လိုပါတယ္။ ဆရာတစ္ေယာက္ ဘာေတြကို ေျပာၿပီး၊ ဘယ္လို အမူအယာေတြ လႈပ္ရွားေနတယ္ ဆိုတာ အသာထားလို႔ အသံေနအသံထား, မ်က္၀န္းအၾကည့္တို႔နဲ႔တင္ တပည့္ရဲ႕ အာ႐ံုကို သင္ခန္းစာနဲ႔ သက္ဆိုင္စြာ ေနေစမလား၊ အေ၀းကို လႊင့္ထုတ္ထားေစမလားဆိုတာ တတ္ႏိုင္ပါတယ္။ (က်မရဲ႕ အျမင္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။)

အမည္မသိဆရာမရဲ႕ စာသင္ခ်ိန္မွာပါ။ ဆရာမက လူေတြရဲ႕ ႐ုပ္ပံုေလးေတြ ေထာင္ေထာင္ျပၿပီး သူတို႔ အျပင္အဆင္ၾကည့္ၿပီး က်မတို႔က Doctor, Soldier, Teacher စသျဖင့္ ေပါ့ေလ… Occupation ေတြကို ေျပာရပါတယ္။ ေနာက္ ဆရာမက ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ လူေတြအမ်ားႀကီးပါတဲ့ ႐ုပ္ပံု အႀကီးႀကီးေပးၿပီး Occupation ေတြေရးထားတဲ့ label ေလးေတြ လိုက္ကပ္ခိုင္းပါတယ္။ က်မ စိတ္ထဲကေန “Occupation… what people do” လို႔ ေျပာေနမိပါတယ္။ ဒီမွာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာက label ေတြမွာ mother, father, parent ဆိုတာေတြ ပါလာတာပါပဲ။ တသက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္ mother ဆိုတာ Occupation လို႔ တစ္ခါမွ မၾကားခဲ့ဖူးပါဘူး။ သြက္သြက္လက္လက္ရွိတဲ့ အိႏၵိယေက်ာင္းသူ Aakansha က “what! mother; we all are working 24hr a day without pay” ဆိုၿပီး mother ဆိုတာ Occupation အျဖစ္ သူမ ဘယ္လို အေၾကာင္းေၾကာင့္ သတ္မွတ္ရပါမလဲ ဆိုတာကို ဆရာမနဲ႔ အေျခအတင္ ျငင္းပါတယ္။ Aakansha အသံက ၀ဲ၀ဲ။ ဆရာမ အသံက လံုးလံုး။ သူတို႔ ဘာေတြေျပာေနၾကမွန္း က်မ နားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ Mother ဆိုတာ Occupation မွန္း က်မလည္း မရွင္းမရွင္းေပမဲ့ ၀ဲ၀ဲလံုးလံုးနဲ႔ပဲ အိမ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ (ေအာင္မယ္ ငါက အလုပ္နဲ႔ အကိုင္နဲ႔ ဆိုၿပီး စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္သလိုလိုေတာ့ ျဖစ္သား ဒါေပမဲ့ မတင္မက်ႀကီးပါေလ။)

ေနာက္ေတာ့မွ ကိုယ့္ဘာသာစကားနဲ႔ေျပာလို႔ရတဲ့ ဆရာကို မရွင္းတာေလး ေမးမိေတာ့…
“Occupation ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဘုန္းႀကီးေတြမွာ Occupation ရွိလား” တဲ့ ျပန္ေမးပါေလေရာ။
သိသေလာက္ေလး မရဲတရဲ ခပ္တိုးတိုးျပန္ေျဖပါတယ္ “Religious Adviser” ေပါ့ (ဘာေတြရွိေသးလည္းလို႔လဲ ဦးေႏွာက္ေသးေသးေလးကို ဖ်စ္ေန ညွစ္ေနတုန္း…)
“ေျပာဖူးသားပဲ။ ပိုက္ဆံရမွ အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး ဆိုတာ။ သြား… ဟိုတစ္ခါ ဖတ္ခိုင္းထားတဲ့ Siddhatha စာအုပ္သြားယူ။ ဖတ္ခိုင္းရင္ မဖတ္ဘူး။”
သူ႔ဖာသာ စာအုပ္ကို ယူလာၿပီး ဖတ္ခိုင္းတဲ့ စာမ်က္ႏွာက

ဂ်ာမန္ စာေရးဆရာ Hermann Hesse ေရးတဲ့ Siddhatha (သိဒၶတၳ- ဆရာပါရဂူ ျမန္မာဘာသာျပန္ဖူးပါတယ္) မွ သမဏတစ္ပါးျဖစ္တဲ့ Siddhartha နဲ႔ ကုန္သည္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ Kamaswami တို႔ အျပန္အလွန္ စကားေျပာခန္းပါ။
…
“I possess nothing” said Siddhartha, “if that is what you mean. I am certainly without possessions, but of my own free will, so I am not in need.”
“But how will you live if you are without possessions?”
“I have never thought about it, sir. I have been without possessions for nearly three years and I have never thought on what I should live.”
“So you have lived on the possessions of others?”
“Apparently. The merchant also lives on the possessions of others.”
“Well spoken, but he does not take from others for nothing, he gives his goods in exchang.”
“That seems to be the way of things. Everyone takes, everyone gives. Life is like that.”
“Ah, but if you are without possessions , how can you give?”
“Everyone give what he has. The soldier gives strength, the merchant goods, the teacher instruction, the farmer rice, the fisherman fish.”
“Very well and what can you give? What have you learned that you can give?”
“I can think, I can wait, I can fast.”
“Is that all?”
“I think that is all.”
…
…
Mother နဲ႔ Occupation, Hermann Hesse ရဲ႕ Siddhartha ထဲက စကားေတြ ဘယ္လိုဆက္စပ္ေနသလဲ ဆိုတာေတာ့ ဘေလာ့လာ ပရိသတ္တို႔ လိုသလိုသာ ေတြးသြားပါေတာ့။ http://dictionary.reference.com/ search box မွာ occupation လို႔ ရိုက္ထည့္လိုက္ရင္ အရွင္းဆံုးလို႔ေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ေနာ္…

ပံုကို Visual Thesaurus မွယူပါသည္။

မာတာသီတာ

တစ္ခါတုန္းက တလြဲ၊ အခုေတာ့ အမွတ္တရ

ကိုဧရာ တစ္ေယာက္လြဲပံုမ်ားကေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ… ။

ကိုဧရာတစ္ေယာက္ အလုပ္ကေန မၾကာခဏဆိုသလို ခရီး သြားရပါတယ္။ မသီတာ မနာလိုမျဖစ္ပါဘူး။ သူ ေျပာျပထားဖူးတယ္ေလ… သူငယ္ငယ္တုန္းက ေျမပံုစာအုပ္ထဲကေန ကမၻာ့ေျမပံုကို ပံုဆြဲစကၠဴေတြေပၚမွာ စေကးကိုက္ ခ်ဲ႕ဆြဲၿပီး စာရြက္ေတြ ဆက္ဆက္ယူတယ္တဲ့။ အဲဒီေျမပံုအႀကီးႀကီးကို အိမ္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားေတာ့ နာတာရွည္မက်န္းမမာျဖစ္ေနတဲ့ သူရဲ့အေဖက “သားရဲ့ ေျမပံုႀကီးက ဟန္က်လိုက္တာ။ ေဖေဖက အဲဒီေျမပံုႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး ေမတၱာပို႔ရတာ ပိုၿပီးအာ႐ံုရတယ္” လို႔ မၾကာခဏေျပာသတဲ့။ ခရီးသြားဖို႔ ထုတ္ပိုးေပးရင္း “ရွင္က အဲဒီအက်ိဳးေတြ ေပးေနတာ ေနမွာ” လို႔ပဲ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ျပန္လာတိုင္းလည္း သီတာ့ဖို႔ လက္ေဆာင္ဆိုၿပီး (သူသြားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ ေရာက္ေနတဲ့ မသီတာသူငယ္ခ်င္းေတြဆီက သူနဲ႔ အႀကံဳထည့္ေပးလိုက္တဲ့) ပါလာတတ္ပါတယ္။ သားေတြ အတြက္ေတာ့ သူ၀ယ္လာတာတဲ့ ကစားစရာေတြနဲ႔ စာအုပ္ေတြ။ ဟင္းးးး အဲ့ဒီလူကိုေတာ့ေလ… ။

ဒီတစ္ခါသြားရမွာေတာ့ ျပင္သစ္တဲ့…။
ကို က်မဖို႔ အေႏြးထည္ လွလွေလး တစ္ထည္ေလာက္ ၀ယ္ခဲ့ေနာ္။
ဘာအေရာင္လဲ။
အျဖဴေရာင္။
ဆိုက္ကေရာ။
ကို႔ဆိုက္ေလာက္ေပါ့.. ကိုနဲ႔က်မ ကိုယ္လံုးခ်င္းမွ သိပ္မကြာတာ။ ကိုနဲ႔ တိုင္း၀ယ္ရင္ေတာင္ ရတယ္။
အင္း...

ျပင္သစ္ႏိုင္ငံက ေတာၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ကို သြားရတာပါ။ သူတည္းရတဲ့ ေနရာက ၿမိဳ႕လည္ အစည္ကားဆံုး ေနရာက တည္းခိုခန္းတစ္ခုမွာ။ အဲဒီနားတ၀ိုက္မွာ စာအုပ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္, ေသနတ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္, အ၀တ္အထည္ဆိုင္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခ်ိဳ႕ရွိတဲ့ ေစ်းတန္းေလးတစ္ခုရွိတယ္။ ကိုဧရာလည္း မသီတာမွာလိုက္တဲ့ အေႏြးထည္၀ယ္ဖို႔အေရး ဆိုင္ေတြေရွ႕ ေလွ်ာက္ျပန္သံေပး ေျခေအး၀မ္းေယာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ လုပ္ေနမိပါသတဲ့။

လူထုေဒၚအမာ ေလသံနဲ႔ေျပာရရင္ ျပင္သစ္ဆိုတာက ဖက္ရွင္ႏိုင္ငံကလား… ေတာၿမိဳ႕ေလးက ဆိုင္မွာေတာင္ အဆင္ေတြက အဆန္းသားတဲ့။ ပထမအပတ္ေတာ့ ဆိုင္ေရွ႕က မေယာင္မလည္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ ဘယ္ဆိုင္ ၀ယ္ရပါ့မလဲဆိုၿပီး window shopping ပဲလုပ္ေနသတဲ့။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးမွာ ဆိုင္ေလးက နည္းနည္းပဲရွိတဲ့ ေစ်းတန္းဆိုေတာ့ ညေနခင္းတိုင္ရင္ ဆိုင္ေရွ႕မွာ ျဖတ္ရင္းေငးေငးသြားတတ္တဲ့ သူ႔ကို အေရာင္းစာေရးမေတြကေတာင္ မွတ္မိေနမလား မဆိုႏိုင္ဘူးဆိုဘဲ။

အဲ… တစ္ရက္လားမေတာ့ (ျပန္ဖို႔ရက္ကလည္း နီးလာၿပီဆိုေတာ့) စိတ္ကို ဒုန္းဒုန္းပိုင္းၿပီး သင့္ေတာ္မယ္ထင္တဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ထဲ ၀င္လိုက္ေတာ့တယ္။ ၀ယ္ေတာ့မယ္တဲ့ ၀ယ္ေတာ့မယ္… ကိုဧရာအတြက္ကေတာ့ မဟာစြန္႔စားခန္းႀကီးေပါ့ရွင္။ အေရာင္းစာေရးမေလးေတြကလည္း ပ်ဴပ်ဴငွာငွာ ဆီးႀကိဳၾကပါသတဲ့။ ဒါေပမဲ့ သူကျပင္သစ္စကား မေျပာတတ္ေတာ့ သူ႔ဟာသူပဲ လွည့္လည္ၾကည့္ရႈေနပါတယ္။ … ေတြ႔ပါၿပီ မသီတာမွာလိုက္တဲ့ အျဖဴေရာင္ေလး…ဒီဇိုင္းေလးကလည္း အမိုက္စား … ။ အဲ… ဆိုက္က… (“ကိုနဲ႔ တုိင္း၀ယ္ရင္ေတာင္ ရတယ္” ဆိုတာကို သတိရၿပီး) အဲ့သဟာကေလးကို ေကာက္ ၀တ္လိုက္ပါေလေရာ။  အဲ့ဒီမွာတင္ အေရာင္းစာေရးမေလးေတြ သူဆီေရာက္လာၾကၿပီး… ဘာေတြမွန္း မသိဘူး သူကို ေျပာသတဲ့။ ဒါက အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္လို႔ ေျပာတာလို႔ေတာ့ ထင္တာပဲတဲ့။ ကိုဧရာကလည္း “ငါ့မိန္းမအတြက္ ၀ယ္မလို႔၊ ဆိုက္မသိလို႔ ၀တ္ၾကည့္တာလို႔” အဂၤလိပ္လို ျပန္ေျဖရွင္းသေပါ့့။ ဒါေပမဲ့ မေရႊအေရာင္းစာေရးမေတြက နားလည္ဟန္မတူဘူး။ ေခါင္းတရမ္းရမ္း လက္တခါခါနဲ႔ပဲ တြင္တြင္ႀကီး မဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာေနေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ကိုဧရာကလည္း နားမလည္တဲ့ အတူတူဆိုၿပီး ဂ႐ုစိုက္မေနေတာ့ပဲ ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ေရွ႕သြားၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဟိုဘက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ ဒီဘက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ လုပ္ေနတုန္း... စိတ္ရွည္ပံုမရေတာ့တဲ့ အေရာင္းစာေရးမတစ္ေယာက္က အနားေရာက္လာၿပီး သူ႔လက္ကို ဆြဲေခၚသြားေတာ့တယ္... ကိုဧရာလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ပါသြားရတာေပါ့ေလ။ ဘယ္ေခၚသြား သလဲဆိုေတာ့... အမ်ိဳးသား၀တ္စံုေတြထားတဲ့section ျဖစ္ေနေတာ့မွ… ေၾသာ္… လံုၿခံဳေရးဆီေခၚသြားတာမဟုတ္လို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ့ သက္ျပင္းခ်ရတယ္။ ကိုဧရာကလည္း အခုနက အေရာင္းစာေရးမေလး ဟန္အတိုင္း “အမ်ိဳးသား၀တ္ ၀ယ္ဖို႔မဟုတ္ရေၾကာင္း” ေခါင္းတရမ္းရမ္း လက္တခါခါျပန္လုပ္ျပၿပီး၊ အေႏြးထည္ေလးကို ခၽြတ္, ေကာင္တာဆီ အျမန္ယူသြားၿပီး ေငြေခ်၀ယ္လိုက္ေတာ့တယ္။ ေငြရွင္းေနတုန္းလည္း လူေတြက သ႔ူကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကေသးသတဲ့ေလ။ (သူတို႔စိတ္ထဲက... ဒီလူ႔ႏွယ္ တူလည္းမတူဘူးလို႔ ေျပာေနၾကတာေနမွာေပါ့)။

အဲ့ဒီ အေႏြးထည္ဆိုၿပီး သူ၀ယ္လာတဲ့ အကႌ် …. မသီတာ ၀တ္လိုက္ေတာ့ …

ဘယ္ေနရာမွ မ၀တ္ရဲလို႔ အမွတ္တရပဲ သိမ္းထားလိုက္ရပါေတာ့တယ္ရွင္။

***tg ေရ ေရးခ်င္လ်က္ လက္တို႔ ေရးလိုက္ၿပီေနာ္။

Presentation

တင္ျပပံု (presentation) ဆိုသည္က ဘ၀တြင္ အေရးႀကီးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ငယ္စဥ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ သင္ခန္းစာထဲတြင္ စာစီစာကံုးေရးသားျခင္းကို ထည့္သြင္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပမည္။

အလုပ္ခြင္တြင္လည္း ပေရာဂ်က္ အစီရင္ခံစာေတြကို တင္ျပတတ္ဖို႔လိုသည္။ ကိုယ့္အဖြဲ႔အစည္းကို တင္ျပတာလား, ကိုယ့္ရဲ့ အထက္အရာရွိေတြကို တင္ျပတာလားစသျဖင့္ ကိုယ္ရဲ့ ပရိသတ္ကိုလိုက္ၿပီး တင္ျပပံုကလည္း ေျပာင္းေပးရသည္။ ပေရာဂ်က္ အစီရင္ခံစားမ်ိဳးေတြမွ မဟုတ္။ ႐ုပ္ရွင္တစ္ကား, ၀တၳဳတစ္ပုဒ္, သမၼတေလာင္းတစ္ဦး၏ မဲဆြယ္စည္း႐ံုးပြဲ မိန္႔ခြန္း, ပညာရပ္ဆိုင္ရာစာတမ္း, ဓမၼကထိကတစ္ဦး၏ တရားပြဲ, ကုန္စုံဆိုင္ရွင္တစ္ဦး၏ ကုန္ပစၥည္း အခင္းအက်င္း, ယုတ္စြအဆံုး Catwalk ေလွ်ာက္ေသာ မယ္တစ္ဦး၏ လမ္းေလွ်ာက္ပံုဟန္… စသျဖင့္ အရာရာတြင္ တင္ျပပံုက အေရးႀကီးသည္။

“သား… စာစီစာကံုးတစ္ပုဒ္ ေရးေတာ့မယ္ဆိုရင္ နိဒါန္းက အေရးႀကီးတယ္။ ကိုယ္ေရးမယ့္စာကို ဆက္ဖတ္ ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္မႈရွိရမယ္။ စာပိုဒ္ေတြတိုင္းမွာလည္း ကိုယ္ဘာကို ေျပာခ်င္တယ္ဆိုတာ စာတစ္ေၾကာင္းတည္းနဲ႔ ျပန္ေျပာျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း စုစုစည္းစည္း ရွိရမယ္။ ... ။ နိဂံုးကေတာ့ အေရးအႀကီး ဆံုးကြ။ ကိုယ္ေရးတဲ့ စာတစ္ပုဒ္လံုးရဲ့ အခ်ဳပ္ပဲ။ အခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ေဆာင္ပုဒ္ေလးေတြ ထုတ္ေပးထားတတ္တယ္။ ကိုယ္စာဖတ္ၿပီး စာဖတ္တဲ့သူေတြမွာ အေတြးတစ္ခု က်န္သြားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ နိဂံုးခ်ဳပ္ ေပးႏိုင္ရမယ္.. သား… ”

အားႀကိဳးမာန္တက္ေျပာရင္း မူလတန္းေက်ာင္းသား သားျဖစ္သူကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့… စိတ္၀င္တစားႏွင့္ စာ႐ြက္အျဖဴ တစ္႐ြက္ေပၚတြင္ ႐ုပ္ပံုေရးျခစ္ေနရာမွ မ်က္စိ ေပကလပ္ေပကလပ္ႏွင့္ အလန္႔တၾကား ေမာ့ၾကည့္သည္။ ႐ုတ္တရက္ ေဒါသထြက္ မလိုျဖစ္ၿပီးမွ မိမိ၏ တင္ျပပံု ညံ့ဖ်င္းျခင္းမ်ားအေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးရင္း ၿပံဳးမိ၏။ ငယ္စဥ္ကဆိုလွ်င္ ဦးေလးျဖစ္သူက “မင္းက မႏၲေလးသားသာဆိုတယ္ ပုဆိုး၀တ္ပံု လမ္းေလ်ာက္ပံုကေတာ့ တကယ့္ ေတာသားပဲ” ဟု ခ်ီးမြမ္း ဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္တြင္ ပေရာဂ်က္ အေသးေလးအတြက္ စာတမ္းငယ္တစ္ေစာင္ ေရးတင္ေတာ့ ဆရာက “ခင္ဗ်ားရဲ့ Audience က ဘယ္သူလဲ” ဟု ေမးယူရ၏။ စကားေျပာေတာ့လည္း မႏၲေလးသားသာဆိုသည္ အေပါက္လမ္းတည့္ေအာင္ မေျပာတတ္။ စိတ္ကူးထဲေရာက္လာသည္ကို အရင္းမရွိ အဖ်ားမရွိ ေျပာတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ မန္းသားမ်ား နာမည္ပ်က္ႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ တင္ျပပံုအံေခ်ာ္မႈေတြက ေျပာ၍ ကုန္မည္မဟုတ္။ ဆရာပိုးမစြန္႔ႏိုင္၍ ေက်ာင္းသားဘ၀မွစ လုပ္ငန္းခြင္ထဲေရာက္သည္အထိ ဆရာလုပ္ေနတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ တင္ျပပံုအံေခ်ာ္မႈတြင္ ဓားစာခံျဖစ္ခဲ့ရရွာသူမ်ားအား ေတြး၍ အားနာမိေသးသည္။

အကယ္၍ တင္ျပပံုအေၾကာင္း ပိုစ့္တစ္ခုေရးျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ထိုပိုစ့္သည္ တင္ျပပံုအံေခ်ာ္မႈတစ္ခုသာ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။

လိႈင္းႏွင့္ အတူ…

တုန္းကြမ္မွ သႏၲိနိေကတန္သို႔

၂၀၀၀-ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းက ျဖစ္သည္။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ တုန္းကြမ္ (Dongguan) ၿမိဳ႕သို႔ ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္ေရာက္စဥ္က လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားက နံနက္စာစားရန္ ေဟာ္တယ္တစ္ခု၏ စားေသာက္ဆိုင္သို႔ ေခၚသြားသည္။ အထဲသို႔၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ ေရာင္စံုမီးလံုး, လက္ေဆာင္ထုတ္, ၾကယ္ပြင့္မ်ားျဖင့္ အလွဆင္ထားေသာ ခရစၥမတ္ ထင္း႐ႈးပင္ေလးေဘးတြင္ တ႐ုတ္႐ိုးရာ၀တ္စံု ၀တ္ဆင္ထားေသာ ဧည့္ႀကိဳမယ္ေလးမ်ားက ဆီးႀကိဳေနသည္။ ဆိုင္အထဲတြင္ စကၠဴအလံငယ္ေလးမ်ားကို ႀကိဳးတြင္တန္းစီ၍ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ဘာသာတရား မယံုၾကည္သူတို႔၏ တိုင္းျပည္တြင္ ခရစၥမတ္ ထင္း႐ႈးပင္ အလွဆင္ထာသည္ကို ေတြ႔ရကတည္းက စိတ္၀င္စားမိေနရာ၊ တ႐ုတ္အလံႏွင့္ ျမန္မာအလံငယ္ေလးမ်ားကို တခုေက်ာ္စီ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္ကို ျမင္ရေတာ့ ပို၍ အံ့အားသင့္မိသည္။ ကိုယ္မ်က္စိကို မယံု၍ အေသအျခာျပန္ ၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာအလံမွ တကယ့္ ျမန္မာအလံ။

အနီေရာင္ေနာက္ခံ၊ လက္၀ဲဖက္အေပၚေထာင့္ အျပာကြက္ထဲတြင္ အျဖဴေရာင္ ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားရွိသည္။ အလယ္မွ ေခြးသြားစိတ္ႏွင့္ စပါးႏွံကေတာ့ ခပ္၀ါး၀ါးသာ ျမင္ရသည္။ အစ မသိခင္က ဂုဏ္ယူရမလိုလို ထင္မိေသာ္လည္း မိမိႏွင့္ေတြ႔သည့္ တ႐ုတ္လူမ်ိဳး အမ်ားစုကေတာ့ (ျမန္မာျပည္သည္ တ႐ုတ္ျပည္ႏွင့္ နယ္နိမိတ္ခ်င္း ထိစပ္ေနေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္သည့္တိုင္) ျမန္မာျပည္ကို မသိၾက။ (ယူနန္ျပည္နယ္ႏွင့္ ကပ္လွ်က္ဟု ေျပာလွ်င္ေတာင္ ခပ္၀ါး၀ါး၊ အခ်ိဳ႕က ယူနန္လူမိ်ဳးမ်ားသည္ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမဟုတ္ဟု ေျပာသူပင္ ရွိေသးသည္။) ေနာက္မွ တိုင္၀မ္အလံကို တရား၀င္ခ်ိတ္ဆြဲခြင့္ မရ၍ တိုင္၀မ္အလံႏွင့္ ဆင္ေသာ ျမန္မာအလံကို ခ်ိတ္ဆြဲထားျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ဆိုင္ထဲတြင္ အေနာက္ႏိုင္ငံသား အနည္းငယ္ရွိေသာ္လည္း အမ်ားစုမွာ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္သည္။ တ႐ုတ္ဟု ဆိုေသာ္လည္း အ၀တ္အစားကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ႏွင့္ formal ျဖစ္ေအာင္ ၀တ္ဆင္ၿပီး ကြမ္းတုန္ဘာသာစကား (Cantonese) ေျပာဆိုေသာ ေဟာင္ေကာင္တ႐ုတ္၊ တီရွပ္, ဂ်င္းေဘာင္းဘီႏွင့္ casual ၀တ္ေလ့ရွိၿပီး တ႐ုတ္စကားကို အဂၤလိပ္, Cantonese, Hokkien မ်ားျဖင့္ ညႇပ္၍ေျပာေလ့ရွိေသာ စကၤာပူႏွင့္ မေလးရွားတ႐ုတ္၊ ျမန္မာျပည္မွ ေက်ာက္သေဌးဂိုက္မ်ိဳးျဖင့္ စကားကို ေဟာင္ဖြာဖြာေျပာတတ္ေသာ တိုင္၀မ္တ႐ုတ္ စသျဖင့္ ႏိုင္ငံျခားသားတ႐ုတ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ မိမိတို႔၏ လယ္ေျမမ်ားအား စက္႐ံုမ်ားသို႔ေရာင္း၍ ျဖစ္ေစ, အလုပ္သမား တိုက္တန္းလ်ားမ်ား ေဆာက္၍ အခန္းငွားစား၍ျဖစ္ေစ သေဌးျဖစ္လာၾကေသာ ေဒသခံတ႐ုတ္မိသားစုမ်ား အနည္းငယ္ရွိသည္။ ျပည္တြင္းမွပင္ ဤၿမိဳ႕သို႔ လာေရာက္အလုပ္ လုပ္ကိုင္ၾကေသာ အလုပ္သမားမ်ား, အင္ဂ်င္နီယာမ်ားကေတာ့ ဤဆိုင္မ်ိဳးသို႔ မကပ္ႏိုင္ၾက။

၁၉၇၇-ခုႏွစ္တြင္ တိန္းေရွာင္ပင္း(Deng Xiaoping) က စီးပြားေရးတံခါးဖြင့္လိုက္စဥ္က တ႐ုတ္ျပည္ကို မဟာေစ်းကြက္တစ္ခုအျဖစ္ ႐ႈျမင္ကာ ကုန္ပစၥည္းမ်ား တင္သြင္းေရာင္းခ်ရန္ ႀကိဳးပမ္းၾကသည္။ ထင္သလိုကား ျဖစ္ မလာခဲ့။ ၁၉၈၀-ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ တ႐ုတ္ျပည္သို႔ တင္ပို႔ေရာင္းခ်မည့္အစား တ႐ုတ္ျပည္မွ လုပ္ခေစ်း သက္သာေသာ လူသားရင္းျမစ္ကို အသံုးခ်ကာ ကုန္ပစၥည္းမ်ားထုတ္ကာ ႏိုင္ငံရပ္ျခားသို႔ တင္ပို႔ေရာင္းခ်ရန္ ႀကိဳးပမ္းၾကသည္။ တ႐ုတ္ ကမ္း႐ိုးတန္းၿမိဳ႕မ်ားသည္ စက္မႈဇံုႀကီးမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။

အေစာပိုင္းရင္း ႏွီးျမဳတ္ႏွံၾကသူမ်ားမွာ တ႐ုတ္ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ မစိမ္းေသာ တိုင္၀မ္, ေဟာင္ေကာင္ႏွင့္ စကၤာပူတို႔မွ တ႐ုတ္ စီးပြားေရးသမားမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ စကၤာပူ၊ မေလးရွားမွ MNC (Multi-National Companies) မ်ားတြင္ လုပ္ဖူးသည့္ တ႐ုတ္အင္ဂ်င္နီယာမ်ားအတြက္လည္း အလုပ္အကိုင္ အခြင့္လမ္းမ်ားေပၚလာသည္။ စကၤာပူ၊ မေလးရွားတြင္ရသည့္ လစာ၏ တစ္ဆခြဲ၊ ႏွစ္ဆေက်ာ္ေပး၍ တရုတ္ကမ္း႐ိုးတန္း စက္မႈဇံုႀကီးမ်ားတြင္ ဌာေနတ႐ုတ္မ်ားကို ဦးေဆာင္၍ လုပ္ကိုင္ေစသည္။ အိမ္ခန္းႏွင့္ ခရီးသြားလာေရးကို ကုမၸဏီက စီစဥ္ေပး၍ ၀င္ေငြအသားတင္က်န္႐ံုမွ်မက ေခါင္းေဆာင္ပိုင္း, စီမံခန္႔ခြဲမႈပိုင္းေနရာတြင္ လုပ္ကိုင္ခြင့္ရၾက၍ အခြင့္လမ္းေကာင္းဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ တုန္းကြမ္ကဲ့သို႔ ကမ္း႐ိုးတန္းၿမိဳ႕မ်ားသို႔ စီးပြားေရးသမားမ်ား, ပညာရွင္မ်ား, အလုပ္သမားမ်ား လိႈင္းသဖြယ္ အလံုးအရင္း ေရာက္ရွိလာေသာအခါ မတူညီေသာ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားလည္း သူတို႔ႏွင့္အတူ ေရာက္ရွိလာသည္။ မတူညီမႈမ်ား ႐ိုက္ခပ္မိေသာအခါ ဂယက္မ်ားျဖစ္ေစသည္။

ဘာ့ကူေတး (ေဆးျမစ္ႏွင့္ ျပဳတ္ထားေသာ ၀က္နံ႐ိုးစြတ္ျပဳတ္), လာဆာ (အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ), ပလာတာစေသာ မေလးရွား၊ စကၤာပူအစားအစာမ်ား ရသည့္ စားေသာက္ဆိုင္မ်ား ေပၚလာသည္။ တိုင္၀မ္, ကိုရီးယား, ဂ်ပန္ဆိုင္မ်ား အလုပ္ျဖစ္လာၾကသည္။ တ႐ုတ္ျပည္တြင္ တ႐ုတ္တန္းဟုေခၚရမည့္ ရပ္ကြက္မ်ား ေပၚလာသည္။ တ႐ုတ္တန္းမ်ားသည္ ေျပာင္းေ႐ြ႕လာေသာ ယဥ္ေက်းမႈ၏ သေကၤတျဖစ္သည္။ ယုတ္စြအဆံုး တိုင္၀မ္မွ ပင္းလန္ (binlang) ယဥ္ေက်းမႈ လည္းေရာက္လာသည္။ ပင္းလန္ဆိုသည္က တိုင္၀မ္ ကြမ္းယာတမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ကြမ္းယာထက္ ကြမ္းယာသည္မေလးမ်ားက ထူးျခားသည္။ ကြမ္းယာမယ္ေလးမ်ားက ပန္းနီေရာင္ မီးထြန္းထားသည့္ မွန္ခန္းအတြင္းတြင္ ေခြးေျခခံုအျမင့္ေပၚတြင္ ထိုင္၍ ေရာင္းခ်ေလ့ရွိသည္။ စကပ္တိုတို၀တ္ထားၿပီး မိတ္ကပ္ေရာင္စံုအလွျပင္, လက္သည္းဆိုးရင္း, ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးရင္း ေစ်း၀ယ္သူကို ထိုင္ေစာင့္ေလသည္။ တိုင္၀မ္တြင္ေတာ့ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးမ်ား အနီးတြင္ ေရာင္းေလ့ရွိသည္။ အေ၀းေျပးလမ္းေပၚမွ ကားသမားမ်ား ေခတၱခဏ အေညာင္းေျပ, အိပ္ခ်င္ေျပရပ္နား၍ ကြမ္းယာစားၾကသည္။ တုန္းကြမ္တြင္ေတာ့ အေ၀းေျပးကားသမားမ်ားအတြက္ မဟုတ္။ တိုင္၀မ္ အလြမ္းေျပ သို႔မဟုတ္ ေဖ်ာ္ေျဖေရး သက္သက္ဟုပဲဆိုရမည္။

ကြမ္းယာယဥ္ေက်းမႈ (http://ah-pauk.blogspot.com/2008/11/blog-post_09.html)
http://www.culture.tw/index.php?option=com_content&task=view&id=1032&Itemid=157
http://en.wikipedia.org/wiki/Betel_nut_beauty


“တုန္းကြမ္က တ႐ုတ္တန္း” ဆိုသည္က ကၽြန္ေတာ္ေခၚေသာ အမည္သာျဖစ္သည္။ သူတို႔ကေတာ့ “ဒုတိယအိမ္” ဟု ေခၚၾကသည္ (တ႐ုတ္အမည္ကို မမွတ္မိေတာ့)။ တိုင္၀မ္တ႐ုတ္ စီးပြားေရးသမားအမ်ားစုက ျပည္ႀကီး တ႐ုတ္မေလးမ်ားအား တိုက္ခန္းတစ္လံုး၀ယ္ေပးထားၿပီး၊ အလုပ္အားရက္တြင္ သြား၍ မိမိအိမ္သဖြယ္ အပန္းေျဖ ေနၾကသည္။ စားေသာက္ဆိုင္မ်ား၊ အရက္ဆိုင္၊ ဆံပင္ညႇပ္ဆိုင္မ်ား၊ ကာရာအိုေကဆိုင္မ်ား၊ အႏွိပ္ခန္း၊ ႏိုက္ကလပ္မ်ားက ၿမိဳ႕လူဦးေရႏွင္ မမွ်ေအာင္ ေပါမ်ားလာသည္။ တုန္းကြမ္သို႔ အလုပ္လုပ္ရန္ဆင္းလာၾကေသာ အမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ားသည္ အလုပ္လြယ္လြယ္ႏွင့္ မရလွ်င္ ဆံပင္ညႇပ္ဆိုင္၊ ကာရာအိုေက၊ အႏွိပ္ခန္းမ်ားသို႔ ေရာက္သြားၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ ၀င္ေငြလြယ္လြယ္ရေသာ ထုိလုပ္ငန္းမ်ားမွ ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ေတာ့။ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားကလည္း “ဒုတိယအိမ္ရွင္မ” မ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းသြားၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ေစတနာပိုေသာ သေဌးမ်ားႏွင့္ ေတြ႔လွ်င္ေတာ့ သူတို႔အတြက္ စားေသာက္ဆိုင္ေလး၊ ဆံပင္ညႇပ္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ေပးေပလိမ့္မည္။ သူတို႔လည္း ေလာပန္ညန္႔ (lady boss) မ်ား ျဖစ္လာႏိုင္သည္။

ယင္းတို႔ကို ေခတ္မီတိုးတက္မႈဟု မဆိုႏိုင္။ Globalization လိႈင္းႏွင့္အတူပါလာေသာ ဂယက္မ်ား, အမိႈက္သ႐ိုက္မ်ားသာျဖစ္သည္။ Globalization ေၾကာင့္ ယဥ္ေက်းမႈတို႔ ကူးစက္ ပ်က္စီးရသည္ဟု ဆိုေကာင္း ဆိုၾကမည္။ ယဥ္ေက်းမႈတို႔ ကူးစက္ျခင္းသည္ သဘာ၀ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ အသားကို စားသံုး၍ အ႐ိုးကိုပစ္ပယ္ရန္ တာ၀န္မွာ ယဥ္ေက်းမႈစားသံုးသူမ်ား၏ တာ၀န္သာျဖစ္မည္။ ေရွးေခတ္က ျမန္မာတို႔သည္ အိႏၵိယယဥ္ေက်းမႈကို စားသံုးခဲ့ၾကသည္။ မြန္ယဥ္ေက်းမႈကို စားသံုးခဲ့ၾကသည္။ ယိုးဒယားယဥ္ေက်းမႈကို စားသံုးခဲ့ၾကသည္။ ယိုးဒယားအကေၾကာင့္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ ပ်က္မသြားသည့္အျပင္ ပို၍ပင္ ျမင့္မားေစခဲ့သည္။ Globalization လိႈင္းႏွင့္အတူပါလာေသာ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားေၾကာင့္ မိမိတို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈ ဆုတ္ယုတ္မည္ကို စိုးရိမ္ပူပန္ျခင္း, Globalization ျဖစ္ေပၚေစရန္ တြန္းအားေပးသည့္ နည္းပညာမ်ားအား ဆန္႔က်င္ျခင္းတို႔သည္ မေယာင္ရာ ဆီလူးျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ယဥ္ေက်းမႈဆုတ္ယုတ္ျခင္းသည္ အလုပ္လက္မဲ့ေပါမ်ားမႈ, ၀င္ေငြကြာဟမႈ, လူတန္းစားကြာဟမႈ, ယဥ္ေက်းမႈစားသံုးမႈ အတတ္ပညာနည္းပါးမႈတို႔က ဖန္တီးလိုက္ေသာ ဂယက္မ်ားသာျဖစ္သည္။

ဧရာ (မႏၲေလး)

သင္ခန္းစာ

ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ေတြ ေဖာက္ေဖာက္လာတယ္…
*****
မေန႔က ညဦးပိုင္းေလာက္မွာ ရွိတဲ့ ခြန္အားေတြအကုန္သံုးၿပီး လူတစ္ေယာက္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အနာတရ ျဖစ္ေအာင္ ပြဲၾကမ္းလိုက္ခ်င္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုမွ်ေလာက္ ရက္စက္ခ်င္ေအာင္ ထိုသူသည္ မည္သို႔ေသာ အျပဳအမူကို ျပဳမူေနသနည္း။ ထိုသူသည္ စားပြဲတစ္လံုး၌ ထိုင္၍ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဟိုလွန္သည္လွန္လုပ္ေနသည္။ မ်က္လံုးမ်ားက ေတာင္ေျမာက္ေလးပါးကို ဦးတည္ရာမဲ့ ၾကည့္ေနတတ္ေသးသည္။ စားပြဲေပၚမွာလည္း စာရြက္၊ စာအုပ္၊ လြယ္အိတ္၊ ခဲတံစေသာ အရာမ်ားက ဖြာလန္က်ဲေနသည္။ ထိုျမင္ကြင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္အား အေတာ္ေသြးဆူေစသည္။ ထိုသူသည္ ထိုင္ေနရမွထၿပီး တစ္စံုတစ္ခုကို ရွာေဖြေနသလိုလို၊ သြားယူသလိုလို လည္း လုပ္ေသးသည္။ ထိုသူ လက္ထဲ၌ကိုင္ထားေသာ ခဲတံလိုလို ေဘာလ္ပင္လိုလို အရာက မၾကာခဏဆိုသလို လြတ္က်ေနသျဖင့္ ၾကမ္းျပင္သို႔ ထိျခစ္သြားေသာ အသံကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ေဒါသကို အျမစ္မွ ထိုးဆြေပးသလို ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုသူကို မ်က္ေထာင့္နီႏွင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။ ထိုေနာက္ ကၽြန္ေတာ္၏ အၾကည့္တို႔သည္ အစိမ္းေရာင္ကို ေျပာင္းသြားမည္မွန္း ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ထိုသူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ၾကည့္သည္။ တစ္စံုတစ္ခုကို တမင္တကာ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားေသာ ထိုမ်က္၀န္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္း ေနာက္တစ္ေရာင္သို႔ မေျပာင္းခင္ ထိုေနရာမွဖယ္ခြာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ သနားစရာေကာင္းလွေသာ ထိုသားေကာင္မွာ အသက္ ၁၁ႏွစ္ခန္႔သာရွိေသးေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ သားႀကီးပင္ျဖစ္သည္။

*****
တေန႔က ညေနေစာင္း မိုးေတာ္ေတာ္ေလး သည္းထန္စြာရြာသည္။ က်ဴရွင္သြားမည့္ သားႀကီးကို သူ႔အဖြားကလိုက္ပို႔သည္။ တေအာင့္ၾကာေတာ့ ေက်ာင္းပို႔ရာမွ ျပန္ေရာက္လာသည့္ အဖြားက “ထီးကလည္း ေမာင္းသန္လိုက္တာ ေမေမေတာင္ မပိတ္ႏိုင္လို႔ ကေလးကပိတ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ပိတ္လိုက္တာ လက္ညပ္သြားတယ္။” ဟု ထီးကို အေျခာက္လွန္းရင္းေျပာသည္။ သားႀကီး က်ဴရွင္ခ်ိန္ၿပီးခါနီးေလာက္မွာ အဖြားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တရားနာေစာေစာ သြားမယ္ဆိုၿပီး အိမ္ကထြက္သြားသည္။ ခဏေနေတာ့ သားႀကီးျပန္ေရာက္လာသည္။ က်မ တံခါးသြားဖြင့္ေပးေတာ့ ျမင္လိုက္ရသည္က KFC ၾကက္သားေၾကာ္ဆိုင္က ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေတြ လက္မွာတ႔ိုလို႔တြဲေလာင္းခ်ိတ္ဆဲြလ်က္။ “ဟင္ သားက မုန္႔ေတြ သြား၀ယ္စားလာတယ္။ ဘယ္က ပိုက္ဆံနဲ႔လဲ။” (ဒီေန႔ က်ဴရွင္လခ သူႏွင့္ ထည့္ေပးလိုက္ေသးသည္။) ဟု ဆီးေျပာလိုက္ရာ “ဖြားဖြားေလ သားသားလက္နာသြားလို႔ reward လုပ္တာတဲ့ ၀ယ္ေပးလိုက္တယ္။ သားက ဆိုင္မွာထိုင္စားရမလား စဥ္းစားေသးတယ္။ အိမ္ယူလာရင္ ေမေမက ထမင္းေတြရွိရက္နဲ႔ ၀ယ္လာတယ္ဆိုၿပီး ဆူမွာလည္း ေၾကာက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သား honest ျဖစ္ရပါမယ္ ေမေမတို႔လည္း ဆာခ်င္ ဆာေနမွာ ဆိုၿပီး အိမ္ကိုယူလာလိုက္တာ။” က်မလည္း “ေအးေအး ေမေမလည္း ဆာေနတာ” ဆိုၿပီး KFC one set meal ကို သားႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ မွ်တစားလိုက္ၾကသည္။

ညဦးပိုင္းေရာက္ေတာ့ သားႀကီး က်မတို႔ အိပ္ယာမွာ ေစာင္ၿခံဳၿပီးလာေခြသည္။ “ေမေမ သားေခါင္းေတြ မူးတယ္။ ေခါင္းေတြကိုက္တယ္။ ကိုယ္လည္းပူေနတယ္။ ဖ်ားၿပီနဲ႔ တူတယ္။” သားႀကီးက ဆက္ေျပာေနျပန္သည္။ “ေသြးအားလည္းနည္းတယ္။ ညေနကလည္း ေသြးေတြ ႐ႈံးသြားေသးတယ္ေလ။” (ထီးညပ္၍ လက္မႏွင့္ လက္ညွိဳးခြၾကား ေသြးေျခဥသြားျခင္းကို ရည္ညႊန္းျခင္းျဖစ္သည္။) သူ႔ ဆင္ေျခ၊ ဆင္လက္၊ ဆင္နားရြက္ေတြ ကို မသိဟန္ျပဳၿပီး က်မက “မိုးမိၿပီး အေအးပတ္ၿပီနဲ႔ တူတယ္။ ေခါင္းေတြ မိုးထိထားေသးလား မွန္းျပစမ္း” ဆိုၿပီး (ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေဖာက္ေဖာက္လာတယ္ ဟူေသာ သီခ်င္းအသြားေလးကို စိတ္ထဲမွ ၿငီးရင္း) “သား ပါရာစီတေမာ ေသာက္လိုက္ေနာ္..ေရာ့ေရာ့ ဒီမွာ… အနာကို ေမေမ ေဆးလိမ္းေပးမယ္သိလား ဆရာခိုလိမ္းလိုက္ သြားသြား သင္ခန္းစာေတြ သြားလုပ္လိုက္ဦး” ဟု…
*****
ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္
ဘ၀ထဲမွ သင္ခန္းစာယူရပါမည္ ဆိုလွ်င္
ခါးသီးေသာ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကိုသာ
မွတ္မွတ္သားသားရွိေနပါလွ်င္
တရားရာက်ပါမည္လား…

မွတ္ခ်က္။ ။ကၽြန္ေတာ္သည္ မသီတာပင္ ျဖစ္ပါသည္။
(စာကို စိတ္၀င္တစား မလုပ္လိုေသာ၊ ေမေမ့temperကို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲမသိဘူးဟု ၿငီးထြားတတ္ေသာ သားႀကီး တစ္ခ်ိန္က် ဖတ္ဖို႔

)

မူကြဲ

ပူစီသည္ ငါးေၾကာ္ကို အလြန္ႀကိဳက္၏။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္စာထဲကလို ေျပာရမည္ ဆိုလွ်င္-
ကိုဧရာသည္ ဘဒါေၾကာ္ကို အလြန္ႀကိဳက္၏။

ဒီက ပဆာမလန္း (က်မတို႔ အေခၚ ပြဲေစ်းတန္း)မွာ ကုလားႀကီးေၾကာ္ေရာင္းတာကို အၿမဲလိုလို၀ယ္စားတတ္သည္။ စားတိုင္းလည္း “ဘယ္လိုေၾကာ္ထားမွန္းမသိဘူး” “ေတာ္ေတာ္ညံတယ္” “ဒါေလးေတာင္ မေၾကာ္တတ္ဘူး” ဟု ျမည္တြန္ေတာက္တီးေသး၏။ မႏၲေလးမွာဆို ဘယ္လို ႂကြပ္ရြေနတာဟု တသသ ေျပာရင္းျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ၀ယ္စားၿမဲကားစား၏။ ဒီက ဘဒါေၾကာ္မွာ ေဖာင္းေဖာင္းႂကြႂကြ စားခ်င္စဖြယ္ႀကီး ျဖစ္ပါသည္။ မုန္႔သားေဖာ္စပ္ထားသည္မွာ မႏၲေလးမွ ဘဒါေၾကာ္လိုပင္ မတ္ပဲလည္းပါပံုရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဂ်ံဳသားကမ်ားသည္။ မႏၲေလး ဘဒါေၾကာ္ကေတာ့ မုန္႔ႏွစ္ စပ္ရာတြင္ ငွက္ေပ်ာသီးလည္း ထည့္ေသးသည္ဟု သိရ၏။ သူ႔ေမေမက မႏၲေလးမွ ဘဒါရယ္ဒီမိတ္ (မတ္ပဲ) အမႈန္႔ထုတ္ ၀ယ္လာၿပီး ေၾကာ္ေကၽြး၏။ မႏၲေလးမွ အေၾကာ္အရြယ္အတိုင္း အခု ၂၀ ေက်ာ္ကို တစ္ထိုင္တည္းစားေလသည္။ “သူ႔အရပ္နဲ႔သူ စားေနက်ပံုစံကို အႀကိဳက္ေတြ႕တာ ျဖစ္မွာပါ။ ဒီမွာ မႏၲေလးက ပံုစံအတိုင္း ေၾကာ္ေရာင္းရင္လည္း ဒီကလူေတြ ႀကိဳက္ခ်င္မွ ႀကိဳက္မွာေပါ့” ဟု မသီတာက ေလေျပထိုးရေလသည္။ (ဒါေတာ့ တတ္တယ္)

*****
မသီတာသည္ မုန္႔ဟင္းခါးကို အလြန္ႀကိဳက္၏။

ေမာင္ႏွမမ်ားသျဖင့္ ၀၀လင္လင္စားရေအာင္ အေမက အိမ္မွာမၾကာခဏဆိုသလို ခ်က္ေကၽြးပါသည္။ ငါးခူ၊ ငါးဂ်ီးႏွင့္ သာခ်က္ၿပီး ဆန္မႈန္႔အက်က္၊ ေျမပဲေလွာ္ကို ေထာင္း၊ ကုလားပဲကိုျပဳတ္ ဇကာတိုက္ ၀ိုင္းကူခ်က္ခဲ့ရပါသည္။ ဘယ္ေတာ့ခ်က္ခ်က္ တစ္ပံုစံတည္းထြက္တဲ့ အေမ့လက္ရာ မုန္႔ဟင္းခါး။ ဒီမွာေတာ့ ရတဲ့ငါးႏွင့္ ခ်က္… ရၿပီကြဲ႔ ဘိုကေလးမုန္႔ဟင္းခါး။ ဆန္မႈန္႔ မရွိလို႔ ေရႊၾကည္မႈန္႔ ထည့္… ေခၚလိုက္မကြဲ႔ ပုသိမ္မုန္႔ဟင္းခါး။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေျမပဲေလွာ္ေလးကလည္း အဆင့္သင့္ရွိေန ကုလားပဲေလးပါ ျပဳတ္ၿပီး က်ိတ္ထည့္ေတာ့ ဟင္းရည္က မခၽြဲဘူးေပါ့ ဟဟာဟား… ဖ်ာပံုမုန္႔ဟင္းခါး။ ဆန္မႈန္႔လည္း မရွိဘူး ပဲမႈန္႔ဘဲ ရွိတယ္ေတာ့ ခ်ကြာ လာေလေရာဟဲ့… က်ိဳက္လတ္မုန္႔ဟင္းခါး။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း အထုတ္ကေလးေဖာက္ခ်က္… ေျမာင္းျမမုန္႔ဟင္းခါး။ ဒီလိုနဲ႔ မသီတာ တစ္ေယာက္ မုန္႔ဟင္းခါးေတြ ခ်က္လာလိုက္တာ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကၿမိဳ႔ေတြ ကုန္သေလာက္ရွိၿပီမို႔ အထက္ကို ဆန္လာပါၿပီ။ ေတာင္ငူေလာက္ေရာက္လာပါၿပီ။ မႏၲေလးက တပင္တုိင္ မုန္႔ဟင္းခါးေတာ့ မစားဖူးေသးပါ။

၀န္ခံခ်က္။ ။ အဆိုပါ မုန္႔ဟင္းခါးမ်ား မည္သို႔ မူကြဲသည္ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါ။ တစ္ခါခ်က္လွ်င္ တစ္မိ်ဳးထြက္ေနေသာ မသီတာ၏မုန္႔ဟင္းခါးမ်ားကို အလ်ဥ္းသင့္သလို အမည္တပ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

Vada ပံုမ်ား Google search မွ ယူပါသည္။

“Now you are a changed person”

“Now you are a changed person” ဟု ေျပာလိုက္သူႏွင့္ အေျပာခံရသူသည္ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္၏။
မိမိကိုယ္ မိမိပင္ ျဖစ္သည္။

အတိတ္ဆိုသည့္ ဟိုအရင္ တခါက ငါသည္ ျဖဴစင္၏။ ႐ိုးသား၏။ ႏူးညံ၏။ ႐ိုက်ိဳး၏။ ယဥ္ေက်း၏။ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္း၏။ ေအးခ်မ္း၏။ အရွက္တရား၊ အေၾကာက္တရားတို႔ႏွင့္ အစဥ္ရွိ၏။ ငါ၌ မျပည့္စံုေသးမူကား ျဖည့္ဆည္းျခင္းသည္ ဘ၀ေပးတာ၀န္ဟု နားလည္ခဲ့ပါ၏။ အသိအလိမၼာ ရွာေဖြစ ကာလက ျဖစ္သည္။ ေတာက္ပတဲ့ အလင္းေရာင္ကို အစဥ္ေရွး႐ႈခဲ့၏။

တစ္စံုတစ္ခ်ိဳ႕ေသာ အသိတရားတို႔ကား ငါ၌ စုေဆာင္းမိေလၿပီ။

ငါသည္လည္း ထိုအရာမ်ားမွ ေျပာင္းလဲခဲ့ေပၿပီ။ အျပစ္ျမင္၏။ ရန္လို၏။ ခက္ထန္၏။ ေမာက္မာ၏။ ႐ိုင္းပ်၏။ စက္ဆုပ္ဖြယ္ေကာင္း၏။ ပူေလာင္၏။ တာ၀န္ကို မသိကိ်ဳးကၽြန္ျပဳရန္ ၀န္မေလး။ အလိမၼာသည္ စာမွာသာရွိခဲ့ေလသည္။ ငါသည္ ညစ္ေထး၍ အေရာင္မွိန္ေလၿပီ။

အသက္ႏွင့္ လက္က်န္အခိ်န္ ေျပာင္းျပန္ အခိ်ဳးက်ေသာ ဘ၀တြင္ ငါသည္ အလိမၼာႏွင့္လည္း ေျပာင္းျပန္ အခိ်ဳးက်ေန၏။ ငါသည္ တစ္ခါတစ္ရံ အဆင္းကို ဘီးတပ္ခ့ဲသည္။ တစ္ခါတစ္ရံမူလည္း ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ခဲ့ပါေလသည္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းေပ်ာက္႐ံုသာမက ရြံ႕ႏြံေတြက အလိမ္းလိမ္း၊ ဆူးၿငိျခင္းက အႀကိမ္ႀကိမ္၊ ခလုတ္ထိသည့္တိုင္ အမိတဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေလေသာ ငါ…

ေန႔တြင္ အလုပ္လုပ္, ညတြင္ အနားယူ၍ ေျပာင္းလဲျခင္းႏွင့္ အကၽြမ္းတ၀င္ရွိၿပီးျဖစ္ေသာ၊ အခ်ိန္ကို အရင္းအႏွီးျပဳၿပီး ဉာဏ္ပညာခြန္အားကို ရွာေဖြေလေသာ ငါသည္ တေျဖးေျဖးခ်ိနဲ႔လာသည့္ အျဖစ္ေၾကာင့္ မိမိ စားသံုးခဲ့သည္မွာ အတၱမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္ျခင္းသည္ တမည္ေသာ ေျပာင္းလဲမႈ၏အစပင္ ျဖစ္သည္။

တုန္းကြမ္မွ သႏၲိနိေကတန္သို႔

ျပဴတင္းေပါက္မွ လွမ္းၾကည့္လိုက္လွ်င္ လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးမ်ားကို တေမွ်ာ္တေခၚ ျမင္ေနရသည္။ ငါးေမြးျမဴေရး ကန္မ်ားကိုလည္း ႀကိဳၾကား ႀကိဳၾကားေတြ႔ရသည္။ ကန္ေဘာင္ေပၚတြင္ သြတ္ျပားအေဟာင္းမ်ားျဖင့္ ခေနာ္ခနဲ႔ေဆာက္ထားေသာ တဲအိမ္ေလးမ်ား လည္းရွိသည္။ ေလေ၀ွ႔လိုက္လွ်င္ ဖံုေတြက တလိပ္လိပ္ တက္သြားသည္။ ျမန္မာျပည္ အညာေဒသကို သတိမရမိပဲ စိတ္က “သႏၲိနိေကတန္”ကို ေရာက္သြားသည္။ စင္စစ္ မိမိေရာက္ေနေသာ ေနရသည္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္း ကြမ္တုန္ျပည္နယ္မွ တုန္းကြမ္ၿမိဳ႕ (Dongguan) ၿမိဳ႕ျဖစ္သည္။

“သႏၲိနိေကတန္ ပညာေရး” ဆိုေသာေဆာင္းပါးကို ပညာေလာကစာေစာင္တြင္ ဖတ္ခဲ့ဖူးသည္ (စာေရးသူ၏ အမည္ကို မမွတ္မိေတာ့ပါ)။ သႏၲိနိေကတန္သည္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ ကလကတၱားၿမိဳ႕ေျမာက္ဖက္ ကီလိုမီတာ ၁၈၀-ခန္႔အကြာမွ ၿမိဳ႕ငယ္ေလး ျဖစ္သည္။ စာေပႏိုဗယ္လ္ဆုရွင္ ဘဂၤလီ ကဗ်ာဆရာႀကီး ရာဘင္ျဒာနတ္သ္ တဂိုးတို႔ မိသားစုပိုင္ေသာ ေနရာျဖစ္၍ တဂိုး၏ ဖခင္ကပင္ “သႏၲိနိေကတန္” (ခ်မ္းေျမ့အိမ္) ဟုအမည္ ေပးခဲ့သည္။ ဤၿမိဳ႕ေလးတြင္ တဂိုးက ေက်ာင္းသား ၅-ေယာက္ခန္႔ျဖင့္စ၍ ေက်ာင္းတစ္ ေက်ာင္းေထာင္ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းဆိုေသာ္လည္း စာသင္ခန္း မရွိ။ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္တြင္ ၀ိုင္းဖြဲ႕၍ သင္ၾကားေသာ ေက်ာင္းျဖစ္သည္။ ထိုေခတ္၏ ၾကက္တူေ႐ြးႏႈတ္တိုက္ ပညာသင္ၾကားနည္းမ်ားကို ဆန္႔က်င္၍၊ ဆရာႏွင့္ တပည့္အၾကား, လူသားႏွင့္ သဘာ၀အၾကား ပြင့္လင္းရင္းႏွီးစြာ ပညာသင္ၾကားေသာ စနစ္ျဖစ္သည္။ အေရး, အဖတ္, အတြက္ကိုသာ ဖိ၍သင္ၾကားျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္။ သစ္ပင္တက္ခ်င္ တက္မည္။ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္တြင္ ပန္းခ်ီဆြဲသူ ဆြဲမည္။ တူရိယာတစ္ခုခုကို တီးမႈတ္၍ ေနခ်င္ေနမည္။ ကသူက ကေနမည္။ ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ ေနသူေတြလည္း ရွိမည္။ ပညာေရးသည္ ဘ၀အတြက္ ပညာေရးဟူေသာ ရည္မွန္းခ်က္ျဖင့္ ထူေထာင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္လည္း ေက်း႐ြာမ်ားတြင္ ႐ြာဦးေက်ာင္း သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္ ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚတြင္ “ေဒြ ဧက ေဒြ” အလီေတြ႐ြတ္၊ ဆားတစ္ဆုပ္ကို ခါးပံုစတြင္ထည့္၍ သရက္ပင္ေပၚတက္ သရက္သီးခူးစားရင္ ပညာသင္ခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ “အာဂံုေဆာင္မွ အာဂလူ” ဆိုေသာ ထံုးကို ႏွလံုးမူ၍ အလြတ္က်က္မွတ္မႈကို အေလးေပးလြန္း၍ တဂိုး၏ သႏၲိနိေကတန္ ပညာေရးမ်ိဳး မျဖစ္ေတာ့။ တကၠသိုလ္ႀကီးမ်ား၌ပင္ ၾကက္တူေရြး ပညာသင္ၾကားမႈကို အားထား လြန္းေနသည္။

၂၀၀၀-ခုႏွစ္ကာလက တုန္းကြမ္ၿမိဳ႕ေလးသည္ စက္မႈၿမိဳ႕သစ္ေလးအျဖစ္ ကူးေျပာင္းဆဲကာလျဖစ္သည္။ လယ္ကြင္းမ်ားမွသည္ စက္႐ံုမ်ားတစ္ခုၿပီး တစ္ခုေပၚလာသည္။ စကၤာပူတြင္ စီးပြားေရးပ်က္ဆုတ္ကပ္ (ထိုစဥ္က dot com ေစ်းကြက္ ပ်က္သြားသည္) ႀကံဳသည္က တစ္ေၾကာင္း၊ လုပ္ခလခႏွင့္ ကုန္က်စားရိတ္ေတြ တက္လာသျဖင့္ စကၤာပူတြင္ ကုန္ထုတ္လုပ္ရန္ မကိုက္ေတာ့သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးက စီးပြားေရးလမ္းဖြင့္လိုက္သည္က တစ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ စကၤာပူမွ စက္႐ံုအေတာ္မ်ားမ်ားသည္ တ႐ုတ္ျပည္ ကမ္း႐ိုးတန္းနယ္မ်ားသို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕သြားသည္။ တ႐ုတ္ျပည္ ကုန္းတြင္းေဒသမွ လယ္သမားသားသမီးမ်ားက ကမ္း႐ိုးတန္းစက္မႈၿမိဳ႕သစ္မ်ားသို႔ သိမ္းႀကံဳး ဆင္းလာၾကသည္။ Toffler ၏ စကားျဖင့္ ဆိုရလွ်င္ေတာ့ စကၤာပူအား တတိယလိႈင္း႐ိုက္ခတ္လိုက္ၿပီး၊ တ႐ုတ္ျပည္သည္ စိုက္ပ်ိဳးေရးယဥ္ေက်းမႈမွ စက္မႈယဥ္ေက်းမႈ ဒုတိယလိႈင္းထဲသို႔ ကူးေျပာင္းကာစဟု ဆိုရေပမည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကုမၸဏီက စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားတြင္သံုးေသာ high-precision automation စက္မ်ားကို ထုတ္သည္။ တ႐ုတ္ျပည္မွ (printer စက္႐ံု, head and media စက္႐ံုစေသာ) စက္႐ံုအသစ္မ်ားတြင္ assembly line မ်ား ဆင္ေပးရသည္။ စက္မ်ားအား တပ္ဆင္ၿပီးေသာအခါ မိမိတို႔ ကုမၸဏီ႐ံုးခြဲမွ နယ္ခံ အင္ဂ်င္နီယာမ်ားအား ထိုစက္တို႔ကို ျပဳျပင္ ထိမ္းသိမ္းတတ္ရန္ knowldege transfer အျဖစ္ျပန္လည္ သင္ၾကားေပးရသည္။ ထိုအခ်ိန္က ေခတ္စားေနေသာ စကားတစ္ခုမွာ “think globally, act locally” ျဖစ္သည္။ ကမၻာႏွင့္ခ်ီ၍ အျမင္က်ယ္က်ယ္ ေတြးေခၚၿပီး, မိမိတို႔ ေရေျမသဘာ၀ႏွင့္ ကိုက္ညီေအာင္ က်င့္သံုးရန္ျဖစ္သည္။ အစပိုင္းတြင္ ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးႏိုင္ငံမ်ားမွ အတတ္ပညာရွင္မ်ား, စီမံခန္႔ခြဲသူမ်ားကို တ႐ုတ္ျပည္သို႔ ေခၚယူ၍ စက္႐ံုမ်ားကို ထူေထာင္လည္ပတ္ၿပီး၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဌာေနတ႐ုတ္ အင္ဂ်င္နီယာမ်ား၊ မန္ေနဂ်ာမ်ားကို ေမြးထုတ္ေပး၍ localization လုပ္ေနေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။

renovation လုပ္ဆဲျဖစ္ေသာ စက္႐ံုအသစ္တစ္ခု၏ အခန္းထဲတြင္ projector, ကြန္ပ်ဳတာတို႔လို အေထာက္အကူပစၥည္းမ်ားမပါပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္က white board ေပၚတြင္ အျပာေရာင္ soft-pen တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ရင္း စိတ္အားတက္ႂကြစြာ နားေထာင္ေနေသာ တ႐ုတ္အင္ဂ်င္နီယာမ်ားအား အဆင့္ျမင့္ computer vision သေဘာတရားမ်ားကို ေခၽြးတလံုးလံုးႏွင့္ ေျပာေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေလအေ၀ွ႔တြင္ ဖံုမ်ားထသြားေသာအခါ ႐ုတ္တရက္ (မဆီမဆိုင္ပဲ ဆိုဆို) “သႏၲိနိေကတန္” ကို ေျပးသတိရမိျခင္း ျဖစ္သည္။ “ဒီ ေနရာဟာ ျမန္မာျပည္ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲ” လို႔လည္း ေတြးမိပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္… စက္မႈႏိုင္ငံတစ္ခု ထူေထာင္ဖို႔ လိုအပ္ေသာ infrastructure မ်ားအေၾကာင္း ေတြးမိရင္း… အင္း… ေနာက္တစ္ေခါက္ ကမၻာစီးပြားဆုတ္ကပ္ ႀကံဳရင္ေပါ့ေလ” ဟုေျဖသိမ့္ရသည္။ ဘယ္အလွည့္လည္းေတာ့ မသိ။

ဧရာ (မႏၲေလး)

သမိုင္းသင္ဆရာမ

ဒီေန႔ က်မ သင္တန္းသြားရေသာေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ ၾသစေတးလ်သူ Miranda က သူ႔ ကိုယ္လံုး ဖိုင့္ဖိုင့္ႀကီးကုိ လိမ္ကာဖယ္ကာျဖင့္ အားတက္သေရာ စာသင္ေနသည္။ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္းး က်မမ်က္စိထဲ တစ္ေယာက္ေသာသူ၏ ပံုရိပ္တို႔ျမင္လာသည္။ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြထဲမွ အႀကီးဆံုးေသာ ေက်ာင္းဆရာမ အစ္မႀကီး ျဖစ္သည္။

က်မေပါက္စေကြး ၄, ၅ႏွစ္သမီး အရြယ္တြင္ အစ္မႀကီးက ပညာေရးတကၠသိုလ္ တက္ေနၿပီ္။ အစ္မႀကီးႏွင့္ က်မ အသက္ ၁၈ႏွစ္ခန္႔ ကြာသည္။ အိမ္ကိုအ၀င္အထြက္မ်ားတဲ့ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက ကခ်င္အစ္မ နန္းပလီ နဲ႔ ခ်င္းအစ္မ ေလွတဲလ္ ကို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိသည္။ ႐ိုးသားလွသည့္ တိုင္းရင္းသူ အစ္မႀကီးေတြ က်မအစ္မႀကီး LoveMe - brand ႏႈတ္ခမ္းနီ ပန္းႏုေရာင္ ဆိုးတာကို တေမ့တေမာ ၀ိုင္းၾကည့္တတ္ၾကသည္။ ေျခသည္းရွည္ထားၿပီး ပန္းႏုေရာင္ေျခသည္းနီ ဆိုးသည့္ အစ္မႀကီးသည္ ဒီလို ‘ပိ်ဳေမတို႔ လွသထက္လွမယ္ ဆိုရင္’ က႑မ်ိဳးတြင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အလယ္မွာ ဆရာမႀကီးျဖစ္သည္ ဆိုတာ ငါးႏွစ္သမီးေလးက်မပင္ ခန္႔မွန္းႏိုင္သည္။ မႀကီးတို႔ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ခ်င္းအစ္မ ေလွတဲလ္ စစ္ဗိုလ္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်၍ ေမွာ္ဘီစစ္တပ္ထဲမွာ လုပ္ေသာ မဂၤလာ ဧည့္ခံပြဲေတာင္ က်မ လိုက္သြားခဲ့ရေသးသည္။ ေနာက္ အစ္မႀကီး အလုပ္၀င္ဖို႔ posting က်ေတာ့ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚမွ ၿမိဳ႕ေလး တစ္ၿမိဳ႕ ျဖစ္သည္။ အစ္မႀကီးေက်ာင္းၿပီးကတည္းက အစိုးရအလုပ္မ၀င္ရန္ တားျမစ္ေသာ ပြဲစားႀကီးအေဖႏွင့္ ဘ၀တြင္ ဆရာမႏွင့္ ဆရာမသာလုပ္ရန္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚရြာကေလးတစ္ရြာတြင္ ေမြးဖြားလာခဲ့ေသာ အစ္မႀကီးတို႔၏ တိုက္ပြဲသည္ ေန႔ည မျပတ္ ျပင္းထန္လွသည္။ အဖိုးအဖြားေတြက ေျမးဦးဘက္က စစ္ကူေပးေတာ့ အေဖ လက္နတ္ခ်ရသည္။ အလင္း၀င္တာေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ေၾကာင္းကို ယခု အခ်ိန္အထိ မၿပီးျပတ္ေသးေသာ မၾကာခဏဆိုသလို ျဖစ္ပြားေနေသာ ေပ်ာက္ၾကားစစ္မ်ားေၾကာင့္ (ဒီကိစၥအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဘယ္ဖက္ကမွ လက္မွတ္မထိုးႏိုင္ေၾကာင္း) က်မတို႔ (ကုလသမဂၢ) မိသားစု၀င္အားလံုးသိပါသည္။

မႀကီး နယ္သြားေတာ့ က်မတို႔အတြက္ သူ႔စာအုပ္ ေသတၱာႀကီး ထားခဲ့သည္။ က်မနားမလည္ဘဲ မၾကာခဏ ဖြင့္ဖတ္ၾကည့္ေသာ စာအုပ္မွာ ဦးတိုး၏ ‘ရာမရကန္’ ျဖစ္သည္။ (သိၾကမွာပါ ဘာေၾကာင့္ ဒီစာအုပ္ကို ဒီေလာက္စိတ္၀င္စားသလဲဆိုတာ။ က်မ နာမည္ ‘သီတာ’ သည္ မႀကီးေပးေသာ နာမည္ျဖစ္ပါသည္။ အေဖေပးေသာ ပထမနာမည္ ‘သင္းသင္းခိုင္’ အဖတ္မတင္ခဲ့ပါ။) ဦးလတ္ေရး ‘စပယ္ပင္’ ဆိုေသာ စာအုပ္မွာ အဖံုးကိုၾကည့္ၿပီး ဖတ္ရန္ အလြန္ပ်င္းခဲ့ေသာ စာအုပ္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ေမာင္သိန္းဆိုင္ရဲ႕ ‘ေရနံသာ ခင္ခင္ႀကီး’၊ သိန္းေဖျမင့္ရဲ႕ ‘အေရွ႕ကေန၀န္းထြက္သည့္ပမာ’၊ ျမသန္းတင့္ရဲ့ ‘ဓားေတာင္ကို ေက်ာ္၍မီးပင္လယ္ကို ျဖတ္မည္’ စသည့္ စသည့္ စာအုပ္မ်ားသည္ ဘာမွ နားမလည္ေသာ္လည္း ေပဖတ္ခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားျဖစ္သည္။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း ထပ္ကာထပ္ကာဖတ္ေတာ့ ေရးေတးေတး သေဘာေပါက္လာသလိုရွိသည္။ ေနာက္ေတာ့ အစ္မႀကီး ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ျပန္လာတိုင္း ‘ပညာေလာကစာေစာင္’မ်ား ပါလာတတ္သည္။ က်မလည္း ရွစ္တန္း ကိုးတန္းေရာက္ၿပီမို႔ စာေစာင္ထဲက အေနာက္ နန္းမေတာ္မျမေလး၏ “လာလုငယ္ လာလု တမ္းလုလုေငး ...”ဆိုသည့္ ကဗ်ာမ်ိဳးေတြ မွတ္စုစာအုပ္ေလးထဲ ကူးေရးတတ္ခဲ့ၿပီ။

ဒီလိုနဲ႔ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲတြင္ ေနာက္ဆံုးေန႔ သမိုင္း ဘာသာရပ္ေျဖအၿပီး လာႀကိဳေနက် အစ္မႀကီးက ကားေပၚတြင္ က်မေျပာသမွ်စကားေတြကို နားေထာင္ေနၿပီး “သီတာ တစ္ပုဒ္မွား ေျဖခဲ့ၿပီ”လို႔ ေျပာေလသည္။ “မႀကီးကလည္း သီတာ မမွားပါဘူး။ ဘယ္ႏွယ့္ သမိုင္းကို မွားေျဖရတယ္လို႔။” (သမိုင္းရမွတ္ ၆၅မွတ္ျဖင့္ ပက္ပက္စက္စက္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း သည္ကေန႔အထိ မွားခဲ့သည္ဆိုတာကို ၀န္မခံပါ။ အစ္မႀကီးဆီမွလည္း သည္စကား ေနာက္တစ္ေခါက္ ဘယ္ေတာ့မွ မၾကားရေတာ့ပါ။)

စာအုပ္ေသတၱာလို က်မ ေမႊခဲ့ေသာ အစ္မႀကီး၏ ေနာက္ေသတၱာ တစ္လံုးမွာ သူ၏ တုိင္းရင္းသူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ကိုယ့္ရပ္ရြာ ျပန္ၿပီး၊ ေက်ာင္းျပန္လာတိုင္း လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ေသာ ႐ိုးရာလံုခ်ည္မ်ား ထည့္ထားသည့္ ေသတၱာျဖစ္ပါသည္။ ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေသတၱာထဲ ေအာင္းေနရေသာ လံုခ်ည္မ်ားသည္ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္သူ က်မ ႐ိႈးထုတ္ရန္အတြက္ အလွည့္က်လာခဲ့ပါသည္။ သူအျမတ္တႏိုး သိမ္းထားခဲ့ေသာ လံုခ်ည္မ်ားကို ခ်စ္ညီမအား ၀တ္ဆင္ေစခဲ့ေသာ္လည္း ၀တ္ၿပီး ျဖစ္သလိုထားလွ်င္ေတာ့ Lecture ေကာင္းေကာင္း အေပးခံရပါသည္။ စက္မႈတကၠသိုလ္တြင္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္သည္ထိ စာေမးပြဲရက္မ်ားတြင္ မပ်က္မကြက္ လာႀကိဳေလ့ရွိေသာ အစ္မႀကီးအား ျမင္ဖူးသူမ်ားက က်မ အေမဟု ထင္ၾကေလသည္။

“႐ံုးက အေအးခန္းထဲမွာ တစ္ေနကုန္ အလုပ္လုပ္ရတာ ေက်ာနာသည္၊ ရင္ေအာင့္သည္” စေသာ မခိုင္မာသည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားျဖင့္ အလုပ္မလုပ္ပဲ အိမ္ရွင္မ အမည္ခံကာ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ ေရးေနေသာ က်မ ဒီကေန႔ အထူးသတိရမိသည့္ အစ္မႀကီးသည္ ရင္သား ကင္ဆာေၾကာင့္ ႏို႔တစ္လံုးစိန္ ျဖစ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ, ဆီးခ်ိဳေရာဂါေ၀ဒနာရွင္ တစ္ဦးျဖစ္ေသာ, အသက္ ၆၀-နား နီးသည့္တိုင္ မပ်က္မကြက္ ေက်ာင္းသြားကာ သမိုင္းသင္ေနေသာ ဆရာမ တစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။

(အပ်င္းထူေနေသာ မသီတာ၏ ပံု ကိုဧရာမွတ္တမ္းတင္သည္။)

(ဒီတစ္ခါ အလွည့္က်တာကေတာ့ အစ္မႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ဆက္တိုက္ဆိုသလို တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးဆီ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အစ္ကို သံုးေယာက္ရွိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်မ အထက္က ႐ိုးလြန္းတဲ့ အစ္မနဲ႔ ေနာက္က်မ ေအာက္က က်မကို က်မေနရာမွာ ရွိေနေအာင္ ျဖစ္ေနေပးတဲ့ အခ်စ္ဆံုး ညီမေလးရယ္ လို႔ စုစုေပါင္း ၇ ေယာက္တိတိ အေဖနဲ႔ အေမက ေမြးေပးထားပါတယ္။)

ျပည္ေထာင္စု

ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာ ယာယီတဲနန္းေတြက အံ့မခန္း တင့္ဆန္းေနသည္။ သူငယ္မေလးတစ္ေယာက္ ေပ့ါပါးရႊင္လန္းစြာျဖင့္ ထိုထို တဲနန္းေတြအလယ္ ဟိုမွသည္ ေျပးလႊားေနသည္။ လြယ္အိတ္ေလးတစ္လံုးလြယ္၍ လက္ထဲမွာလည္း မွတ္စုစာအုပ္ေလးႏွင့္ ခဲတံေလးကိုင္ထားေသးသည္။ ေမာင္ႏွမ ၇ ေယာက္ အနက္မွ အႀကီးဆံုး အစ္မႀကီးက ေခၽြးတၿပိဳက္ၿပိဳက္ျဖင့္ သူငယ္မေနာက္ အေျပးလိုက္ေနရသည္။

ျပည္နယ္ ၇ ခုႏွင့္ တိုင္း ၇ ခုရဲ႕ ျပခန္းေတြ၊ ၀န္ႀကီး ဌာနေတြရဲ႕ ျပခန္းေတြ၊ ဇတ္ပြဲ႐ံုႀကီးေတြက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အၿပိဳင္အဆိုင္၊ မုန္႔ဆိုင္ ေစ်းတန္းေတြႏွင့္ ဆိုင္ခန္း အစံုက ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးထဲတြင္ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ခု ညတြင္းခ်င္း ေပါက္လာသလို…

သူငယ္မေလးသည္ ျပခန္းေတြမွ ျပကြက္ေတြကို ေငးေမာလိုက္၊ မွတ္စုထဲမွာ ေရးမွတ္လိုက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ထဲ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနသည္။ ေစ်းဆိုင္ေတြဘက္ ေျခဦးလွည့္ခ်င္ေနၿပီျဖစ္ေသာ အစ္မႀကီးကေတာ့ ပါလာသည့္ေရဗူး ဖြင့္ေသာက္ၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေစာင့္ေနရသည္။ သည္ကေလးမ တစ္စံုတစ္ခု ကို အာ႐ံုစိုက္၍ ေနၿပီ ဆိုလွ်င္ သူ႔အနား လာတာမႀကိဳက္တတ္မွန္း တသက္လံုး အရိပ္လို ၾကည့္ေနခဲ့သည့္ အစ္မႀကီးက သိသည္။

တေနေစာင္းၿပီ… ျပခန္းေတြ အကုန္ၾကည့္၍ မၿပီးေသးေသာ သူငယ္မက “ေနာက္တစ္ေန႔ ထပ္လာဦးမယ္ေနာ္ … မႀကီး”ဟု ဆိုကာ အလံေတာ္ ေခတၱ နားေနရာ စင္ျမင့္ဖက္ဆီသို႔ ေျခဦးလွည့္လိုက္ၾကသည္။

သူငယ္မေလးသည္ အလံေတာ္ကို တိတ္ဆိတ္စြာ အေလးျပဳ အၿပီး ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္စဥ္၀ယ္ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြက ပါးစပ္ေလးေတြ မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္ျဖင့္ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာလိုက္ၾကသည္ …

(ငယ္စဥ္က ျပည္ေထာင္စုေန႔ အခန္းအနားက်င္းပရာ က်ိဳကၠဆံကြင္းဆီသို႔ …)

*****

“သမဂၢါနံ တေပါ သုေခါ” ဆိုေသာစကားၾကားလွ်င္ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ ႐ုပ္သံအစီအစဥ္တြင္ ၾကည့္ရေသာ ျပည္ေထာင္စုေန႔ အထိမ္းအမွတ္အၿငိမ့္ပြဲမ်ားမွ အၿငိမ့္မင္းသမီး၏ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားကို ေျပးေျပး သတိရသည္။ ကေလးသဘာ၀အေလ်ာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔, ျပည္ေထာင္စုေန႔, အမ်ိဳးသားေန႔တို႔ေရာက္တိုင္း ေပ်ာ္သည္။ သို႔ေသာ္ ခၽြင္းခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့ရွိပါသည္။

ျပည္ေထာင္စုအလံေတာ္ ေရာက္လာေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ ႀကိဳဆိုေရးအတြက္ မလိုက္မေနရ။ နံနက္ေစာေစာထ, အျဖဴအစိမ္း ေက်ာင္း၀တ္စံုမ်ား၀တ္, ေ၀ွ႔ရမ္းစရာ အလံေတာ္ေလးမ်ားကိုင္၍ ႀကိဳရသည္။ အခ်ိန္ပဲ မမွန္၍လား, ေစာေစာစီးစီး ႀကိဳတင္ေရာက္ေနဖို႔ပဲ လို၍လားေတာ့ မသိ။ ေနမထြက္ခင္ကတည္းက တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ ေစာင့္ေနရေသာ္လည္း ေနျမင့္သည့္တိုင္ ေပၚမလာတတ္။ လူေတြလည္း လမ္းေဘးတြင္ မိုးတိုးမတ္တပ္, ယပ္တခပ္ခပ္, ေခၽြတလံုးလံုးႏွင့္ ေနပူထဲ ေစာင့္ၾကရသည္။ မရပ္ႏိုင္လွ်င္လည္း ကိုယ့္ဖိနပ္ကို ဖင္ခု၍ ထိုင္ရသည္။ ခရာသံမ်ားႏွင့္ ယာဥ္ထိမ္းရဲဆိုင္ကယ္မ်ား လာၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ အားရ၀မ္းသာ မတ္တပ္ထ၍ အသင့္ရွိေနေသာ အလံေလးမ်ားကို ေ၀ွ႔ရမ္းၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္၊ အလံေတာ္က မေရာက္ေသးဘူးတဲ့။ ဘယ္မွာပဲ ရွိေသးသတဲ့ဆိုကာ, ျပန္ထိုင္သူကထိုင္, အလံေလးမ်ားျဖင့္ ယပ္ခပ္သူကခပ္ကာ ေမွ်ာ္ၾကရျပန္သည္။ ေရာက္မဲ့ေရာက္လာေတာ့လည္း အခ်ိဳ႕ႏွစ္မ်ားဆိုလွ်င္ အလံေတာ္က အမိုးဖြင့္ ကားေပၚတြင္ ခပ္သြက္သြက္ေလးပါ သြားသည္။ တိုင္းရင္းသား၀တ္စံု ကိုယ္စီ၀တ္ထားေသာ အလံကိုင္အဖြဲ႔က ခပ္ေႏွးေႏွး ေျပး၍ သယ္လာေဆာင္လာေသာ ႏွစ္မ်ားဆိုလွ်င္ေတာ့ ေတာ္ပါေသးသည္။ “မလိုက္မေနရ” ဆုိတာႀကီးေၾကာင့္လားမသိ။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ဤသို႔ အလံေတာ္ႀကိဳရျခင္းကို မႀကိဳက္ခဲ့, မေပ်ာ္ခဲ့။ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္မ်ား, တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား အသက္ေခၽြးေသြးရင္း၍ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ေသာ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို ဒီေလာက္ေလးမွ အပင္ပန္းခံ ဂုဏ္မျပဳႏိုင္ဘူးလားဟု အျပစ္တင္လွ်င္လည္း ခံ႐ံုသာရွိပါသည္။ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀က အျမင္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ျပန္ေျပာျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

လြတ္လပ္ေရးရအၿပီးတြင္ အိႏၵိယ, ပါကစၥတန္, ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ဟု တျဖည္းျဖည္း ကြဲသြားသလိုမ်ိဳး ျပိဳကြဲသြားရသည္ကို မလိုလားပါ။ ေသြးစည္း ညီၫြတ္ျခင္းျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးကို တစည္းတလံုးတည္း အရယူခဲ့ေသာ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၏ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ကို ေလးစားပါသည္။ ညီညႊတ္မႈျဖင့္ လြတ္လပ္မႈကို အရယူခဲ့ၾကသလို, လြတ္လပ္မႈျဖင့္သာ ေသြးစည္းညီၫြတ္မႈကို တည္ေဆာက္ႏိုင္ပါမည္။ အဓမၼနည္းမ်ားျဖင့္ ညီၫြတ္ျခင္းကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မည္မဟုတ္။ ရသည္ဆိုလွ်င္လည္း အတုအေယာင္ ေသြးစည္းျခင္းသာ ျဖစ္မည္။ စစ္မွန္ေသာ လြတ္လပ္ျခင္း, ခ်စ္ၾကည္ ရင္းႏွီးျခင္းတို႔သည္သာ ညီၫြတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ေသာ ညီၫြတ္ျခင္းမ်ိဳးကသာ “သမဂၢါနံ တေပါ သုေခါ” ဟူေသာ စကားအတိုင္း ေအးခ်မ္းသာယာျခင္း သုခကို ေဆာင္က်ဥ္းႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

သီတာဧရာ

မွန္

ကရင္ပတ္ဗူးရဲ႕ မွန္၀ိုင္းေလးထဲမွာ မ်က္ႏွာတစ္ခုေပၚေနသည္။ ေလ်ာ့ရိေလ်ာ့ရဲ ႏွင့္ မညီညာေသာ မ်က္ႏွာျပင္မွာ အက္ေၾကာင္းရာေတြႏွင့္ျဖစ္သည္။ အခိ်ဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ေတာ့ ခိ်ဳင့္ခြက္မ်ားႏွင့္ အမဲကြက္မ်ားပါ ဆိုး၀ါးစြာ ေပၚလြင္ေနသည္။ မျမင္ဖူးသည့္ တစ္မ်က္ႏွာကို ျမင္ေနရသလိုလို… တေန႔က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာလိုက္သည့္ "ဇရာကို ညာလို႔မရဘူး" ဆိုသည့္ စကားကို ျပန္လည္ၾကားေယာင္မိမွ မွန္ထဲက ပံုရိပ္သည္ မိမိပင္ျဖစ္မွန္း သတိ၀င္ေတာ့သည္။

ဤကရင္ပတ္ဗူးေလးသည္ မေန႔ကမွ ႏႈတ္ခမ္းနီဗူး တစ္ခုႏွင့္အတူ က်မဆီေရာက္ရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ပါ၍ က်မ၏ ပကတိ႐ုပ္သြင္ကို ဤကဲ့သို႔ သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္မိတာၾကာၿပီဟု ေျပာ၍ရသည္။ အိမ္နံရံမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ မွန္တစ္ခ်ပ္၏ အနီးအနားသို႔ ေန႔စဥ္ေရာက္ခဲသည္။ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ပင္ ... အသံုးမျပဳခဲ့သည္မွာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ ဒီလို ပစၥည္းမ်ိဳးေတြကို က်မ ဘာေၾကာင့္ ၀ယ္ယူခဲ့ပါသလဲ။ လိုအပ္၍ပဲ ဟု မိမိဘာသာ ခပ္လြယ္လြယ္ပင္အေျဖေပးလိုက္သည္။

လိုအပ္လို႔ သံုးရပါၿပီ။ မ်က္ႏွာ တစ္ျပင္လံုး ျဖဴေဖြးသြားသည္။ ၀င္းပသြားျခင္းေတာ့ မဟုတ္။ ရသေလာက္ေပါ့ေလ။ ႏႈတ္ခမ္းဆိုးေဆးကို တင္လိုက္သည္။ ဟင္ ဘယ္လိုႀကီးပါလိမ့္။ ဒါလည္းေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ျဖစ္မလာျပန္။ ႏြမ္းၿပီးသားပန္းေျခာက္ တစ္ခုကို ေဆးရည္စိမ္လိုက္သလိုလို… အို ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မြဲေျခာက္ေနတာနဲ႔ စာရင္ သာေသးသည္ဟု မွန္ထဲက ပံုရိပ္ကို ဆင္ေျခေပးလိုက္သည္…။

*****

ရွစ္တန္းတုန္းက ပထ၀ီ၀င္ဘာသာသင္ေသာ ဆရာမသည္ ေဒၚရီရီျမင့္ ျဖစ္သည္။ နာမည္ႏွင့္ လိုက္ဖက္စြာ အၿမဲ ၿပံဳးရီေနေသာ ဆရာမ၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ပန္းႏုေရာင္ေဆး ခ်ယ္ထားတတ္သည္။ အိအိလံုးလံုး ကိုယ္လံုးေလးႏွင့္ လိုက္ဖတ္စြာ မ်က္ႏွာေလးမွာလည္း ဖူးဖူးေဖြးေဖြးေလး ျဖစ္သည္။ ဆရာမ၏ ခင္ပြန္းသည္က ဆရာမကို ေန႔စဥ္လိုလို E2000 ကားႏွင့္ ေက်ာင္းလာပို႔ေလ့ရွိသည္။ ဌာနဆိုင္ရာ တစ္ခုမွာ အႀကီးအကဲျဖစ္ဟန္တူေသာ ဆရာမ၏ ခင္ပြန္းသည္ ရွပ္အျဖဴ၊ တိုက္ပံု အမဲ၊ ေကာလိပ္ဂ်င္ေန၀င္း မ်က္မွန္ႏွင့္။ အဲ့ဒီတုန္းက ဆရာမသည္ က်မ၏ ယခုအရြယ္ပင္…။

တစ္ေန႔ေသာနံနက္၏ စာသင္ခိ်န္တြင္ ဘယ္လို ဆက္စပ္သြားေလသည္မသိ ေက်ာင္းသူမ်ားက ဆရာမအား ေခ်ာတယ္ဟု ေျပာလိုက္ၾကသည္။ ဒီေတာ့ ဆရာမက “ဆရာမက မေခ်ာပါဘူး။ သမီးတို႔က ေခ်ာတာပါ။ ဆရာမတို႔က ဘယ္ေခ်ာေတာ့ မလဲ တိုက္စားမႈ မ်ားသြားၿပီေလ” ဟု ေျပာလိုက္ေသာအခါ ေက်ာင္းသူမ်ား ၀ါးကနဲ ရယ္ၾကေလသည္။ သူမ်ားေတြ ဘာေၾကာင့္ ရယ္မွန္းမသိ ေၾကာင္ေနေသာက်မ ရယ္ခ်ိန္ကမရွိေတာ့ ဆရာမက ဆက္ေျပာေနၿပီ “ေန၊ ေရ၊ ေလ ေတြရဲ႕ တိုက္စားမႈေၾကာင့္ပါ” တဲ့။

ဆရာမ ပထ၀ီ၀င္ သင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

*****

ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတို႔ တိုက္စားမႈေၾကာင့္ တစ္ခါၾကည့္တိုင္း တစ္မိ်ဳးျဖစ္ေနသည့္ ႐ုပ္သြင္ကို ျမင္တိုင္း ထိုစာသင္ခ်ိန္ေလး ကို သတိရမိသည္။

(ဆရာမ၏ အမည္မွန္မွာ ေဒၚယဥ္ယဥ္ျမင့္ ျဖစ္ပါသည္။)