ဘလော့ပေါ်မှာ ဟင်းချက်နည်းတွေ ဟင်းစပ်နည်းတွေ တင်ပေးကြတဲ့ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းတွေကို ကျေးဇူးတင်တယ်။ တနေ့တခြား တိုးလာတဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်ကြောင့် စိုးရိမ်မိတာက ပြန်ရင် လေယာဉ်အပေါက်၀ မဆန့်မှာကိုပါပဲ။
အိမ်မှာ အတူနေ အမ အရင်းက နှစ်ယောက်၊ တဝမ်းကွဲက နှစ်ယောက် ရှိတော့ မိဘအိမ်မှာ ဟင်းမချက်ခဲ့ရဘူး။ ဒီက ချက်မယ်ဆိုတော့လည်း သူတို့က “ဟုတ်လို့လားဟယ်..ဖယ်ဖယ်နဲ့” ပြောလွှတ်ကြတယ်။ ဒီထွက်လာတော့လည်း ရောက်ရောက်ချင်းနေတဲ့အိမ်မှာ အန်တီက ချက်ကျွေးတယ်။ ကိုယ်က ဘေးက အကူ။ အလုပ်နားနီးတဲ့ အိမ်ပြောင်းတော့လည်း အိမ်ရှင်အမက ချက်ကျွေးတယ်။ ကိုယ်က ဘေးက အကူသက်သက်။ အိမ်ထောင်ကျတော့ အိမ်ခန်းလေးတခန်းငှားတယ်။ အိမ်ဦးနတ်ကတော့ အိမ်ပေါ်တက်နေပြီ။ ကိုယ်က ရက်မကျသေးလို့ စောင့်နေရသေးတဲ့ အချိန်…မန်းလေးသားကို မျက်နှာလုပ်ပြီး ကြာဇံချက်တအိုး ချက်ထားပေးခဲ့တာ သူ (၇) ရက်လောက် စားလိုက်ရတယ် ပြောတာပဲ။
ကံကောင်းတာလား၊ ကံဆိုးတာလားတော့ မသိဘူး ယောက္ခမကြီးကလည်း ဆီးချို သွေးတိုးရောဂါရှိတော့ ဘာအစားအစာမှ ဟက်ဟက်ပက်ပက်မစားဘူး။ သားငယ်လေးကတော့ လူကြီးခွံတာ စားရတာပဲ။ သားကြီးကတော့ ရှင်းရှင်းပဲ “မေမေချက်တာ ကောင်းလည်း မကောင်းဘူး” တဲ့။ ရင်နာလိုက်တာ။ ဟိုလူကြီးကတော့ “ကောင်းလား…” မေးရင် “အင်း…”။ “မကောင်းဘူးလား” မေးရင်လည်း “အင်း..” ပဲ။ အဖေတို့ အမေတို့ကို အခါအခွင့်သင့်လို့ တခါတလေ ချက်ကျွေးခဲ့ရတုန်းက… “ကောင်း.. သိပ်ကောင်း.. ငါ့သမီးချက်တာ ကောင်းမှကောင်း” လို့ ပြောခဲ့ကြတာကိုး။ ခြွင်းချက်လေးတွေတော့ ရှိတာပေါ့။ ဘူးသီး အချိုချက်တာ ဆနွင်းမှုန့်များသွားလို့ ဟင်းအိုးအဖုံးမဖွင့်ရဲဘူး။ ဖွင့်လိုက်ရင် ဟင်းအိုးထဲမှာ သုံးဘီးကားရောင်ကြီးက ပြူးတူးပြဲတဲနဲ့ မီးနေသည်နံ့ကလည်း ထောင်းကနဲထလာလို့ ကမန်းကတန်းပြန်ပိတ်ရတယ်။ အမေ ဆူမှာကြောက်လိုက်တာ…အမေက ဆူပါဘူး။ “သမီးရယ် ဘူးသီးက အညှီအဟောက်မှ မဟုတ်ပဲ ဆနွင်း အများကြီး မလိုဘူးလေ” တဲ့။ တခါလည်း ဝက်သားဟင်း ချက်လိုက်တာ အငန်များသွားလို့ “အော် ငါ့သမီးက ဝက်သားငါးပိချက် ချက်သကိုး… သိမ်းထားလိုက် နောက်နေ့မှ အာလူးနဲ့ ရောစားမယ်” တဲ့ ပြီးသွားတာပဲ။ တခါလည်း ပဲတောင့်ရှည်သီး ..အစာသွတ်ချက်တာတော့ မြင်ဖူးတာပဲ။ ချက်ဆိုတော့ ဘယ်လိုအစာသွတ်ရမှန်းမသိဘူး ပါးပါးလှီးပြီး ဘူးသီးလို့ပဲ အချိုချက်လိုက်တာပေါ့..။ ထမင်းပွဲမှာ အဖေက “ငါ့သမီးချက်တဲ့ အထူးအဆန်းဟင်း” ဆိုပြီး စားသွားတာပဲ မျက်နှာတချက်မပျက်ပေါင်။
ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် အမှန်အတိုင်း လက်မခံချင်ပဲ လက်ခံရတော့မဲ့ အခြေမှာ ငါတော့ Drive လိုပြီ ဆိုပြီး၊ “တပည့်တော် ဆွမ်းကပ်ချင်လို့ပါ ဘုရား၊ တလမှာ တရက် နေ့ဆွမ်းကပ်ခွင့် ပေးပါ ဘုရား” လို့ ဒီက ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းသုံးကျောင်း တန်းစီ လျှောက်လိုက်တယ်။ ဒီတော့လည်း ဒီက မိတ်ဆွေ အန်ကယ် အန်တီ အမတွေက တို့လည်းလိုက်မယ်ဆိုပြီး၊ ဆွမ်းလှည့်ကျရင် စီကြမံကြ ချက်ကြ ပြုတ်ကြလို့ တို့များက နောက်နားလေးက မှေးလိုက်ရုံ။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် မလျော့သောဇွဲနဲ့ လစဉ်မပျက် ကျောင်းသုံးကျောင်းကို ဆွမ်းဒကာမကြီး ဆွမ်းကပ်လာတာ နှစ်နှစ်ကျော်လို့ သုံးနှစ်နီးပါးရှိပါပေါ့။ မနေ့ကတော့ (၂၁.၁၀.၂၀၀၉) ဆွမ်းပတ်လှည့်ကျတဲ့ ကျောင်းကို ကိုယ်စီအရေးကိစ္စတွေကြောင့် ဆွမ်းကပ်ဖော်တွေ တယောက်မှ မလိုက်နိုင်ကြဘူး။ သားကြီးကျောင်းပိတ်ထားလို့သာ သားအမိနှစ်ယောက် ဆွမ်းကပ်သွားကြတယ်။ ကျောင်းမှာ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်လည်း ခရီးသွားနေတယ်။ ကျောင်းစောင့်အဖြစ် အာဂန္တုကြွလာနေတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးနှစ်ပါးက “ဒကာမကြီး ကပ်တဲ့ဆွမ်း ဘုန်းကြီးတို့ ဘုန်းပေးရတာ အဆင်ပြေပါတယ်” မိန့်လို့ ဝမ်းသာလုံးစို့ပြီး ဒီပို့စ်ကို ရေးပါတယ်။
ခြွင်းချက်။ ။အိမ်နားက အန်ကယ်ကြီးက ဆွမ်းဟင်းနှစ်ခွက် ချက်ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
မနေ့က ကပ်တဲ့ ဆွမ်းဟင်းတွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မနှစ်ကတည်းက ဆွမ်းကပ်သွားခါနီး ဘလော့မှာတင်ချင်လို့ ရိုက်ထားတဲ့ပုံပါ။ ပုဇွန်ကြော်၊ ပန်းဂေါ်ဖီကြော်၊ မှိုကြော်၊ ငါးပိချက် (နာရီလက်တံ အတိုင်း)။ အမှတ်သတိလေးကပ်ပြီး ရှုစားကြပါ။
0 comments:
Post a Comment