လမ်းထဲက FRC တွေ (၁)

လမ်းထဲက အဒေါ်ကြီးတွေ အကြောင်းရေးခဲ့ပြီး အခု လမ်းထဲက FRCတွေ အကြောင်း ရေးချင်ပြန်ပါသည်။ FRC ဆိုသည်မှာ ကျမတို့ နိုင်ငံတွင် မြန်မာနိုင်ငံသားမဟုတ်သူများ ကိုင်ဆောင်ရန် ထုတ်ပေးသော လက်မှတ်ဖြစ်ပါသည်။ (ဤပို့စ်မှ FRC သည် တရုတ်လူမျိုးများကိုသာ ရည်ရွယ်ပါသည်။) ဘယ်ကနေ အတွေးစ ရလည်း ဆိုပါလျှင် အောက်တိုဘာလက စသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ မသီတာအတွက် အောက်တိုဘာလသည် အမှတ်ရစရာ များသောလဖြစ်ပါသည်။ ဒီလမှာ မွေးသည်။ ဒီလမှာ မင်္ဂလာဆောင်သည်။ ဒီလမှာ စင်္ကာပူသို့ ထွက်ခဲ့သည်။

အောက်တိုဘာလ စဝင်ကတည်းက လူက ခပ်ငိုင်ငိုင်လေးတွေးမိသည်။ “အင်း ငါဒီမှာ နိုင်ငံခြားသား FRC အဖြစ်နေလာလိုက်တာ ဆယ်စုနှစ်တခုတောင် တော်တော်ကျော်လာပါကောလား…”။ ထိုအတွေးစမှ တဆင့် FRC တယောက်အနေနှင့် ဘယ်လို နေသင့်၊ ထိုင်သင့်၊ စိတ်သဘောထားသင့်သလဲ ဆိုသည့် အတွေးဆက်ကာ ငယ်စဉ် လမ်းထဲက အမှတ်တရ အကြောင်းလေးတွေ တရေးရေးပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

*****

အဖေ ဒီအိမ်ကြီးကို ကျမမွေးကာစမှာ ဝယ်လိုက်တော့ နှစ်ဆောင်ပြိုင် နှစ်ထပ် သစ်သားအိမ်ကြီး ဖြစ်ပြီး အခန်းခန်း အဆောင်ဆောင် ထပ်ခိုးအဆင့်ဆင့်မှာ အိမ်ထောင်စုတွေ တပြုံကြီးနှင့် ဖြစ်သည်ဟု ကြားဖူးသည်။ ယခင်အိမ်ရှင်မှ အပိုင်းပိုင်းဖြင့် အိမ်ငှားချထားသူများကို အဖေက တရစ်ချင်း ရှင်းလာပြီး ကျမ သိတတ်သောအရွယ်ရောက်သောအခါ အိမ်ငှားဟူ၍ အပေါ်ထပ် ခြေရင်းခန်း၌ နေသော တရုတ်မိသားစု တစုသာ ကျန်တော့သည်။

ထိုမိသားစုမှာ မိဘများမရှိကြတော့ပါ။ လူပျိုကြီးလား၊ အိမ်ထောင်မရှိတာလား မသေချာသော သူတို့၏ ဦးလေးဟုသိရသော အန်းကျိတ်ဟု ခေါ်ကြသည့် အလွန်ပိန်သည့် ဦးလေးကြီးက သူတို့ မိသားစု၏ အာဏာမရှိသော အုပ်ထိန်းသူ လူကြီးဖြစ်ပါသည်။ အန်းကျိတ်သည် သော့ပြင်ဆရာ တဦးဖြစ်ပြီး သော့တံလေးတွေ ချိတ်ဆွဲထားသာ သံကွင်းကို လက်၌ဆွဲကာ မြို့ထဲမှာ တလမ်းဝင် တလမ်းထွက် “သော့ပြင်တယ်” ဟု အော်ရခြင်းသည် သူ၏ နေ့စဉ် အလုပ်ဖြစ်ပါသည်။ မိဘနှစ်ပါးစလုံး မရှိကြတော့သည်သာမက သူတို့၏ သမီးအကြီးဆုံးမှာလည်း တူတူး၊ ငန်ငန်းနှင့် မီမီး ဆိုသော ကလေးသုံးယောက်ကို လောကအလယ်၌ စောစီးစွာပင် ထားသွားခဲ့ပါသည်။ ဆုံးပါးသွားသူများ အားလုံး၏ တူညီမှုမှာ တီဘီရောဂါဖြင့် မရဏ သေမင်းခေါ်ဆောင်ရာကို လိုက်ပါသွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပါသည်။ တူတူးတို့ အဖေကတော့ ဒီအိမ်မှာမနေပါ။ မြို့ထဲမှာနေသည်ဟု သိရပြီး တပတ်တခါလောက် သူ့သားသမီးတွေကို လာတွေ့တတ်သည်။

တူတူးမှာ ကျမနှင့် ရွယ်တူ သူငယ်ချင်း ဖြစ်၍ မူလတန်းကျောင်း တကျောင်းတည်းမှာလည်း တက်ကြပါသည်။ တရုတ်ကလေးများ စာတော်တတ်ကြသော်လည်း တူတူးမှာ စာမတော်ပါ။ တနှစ်တခါ စာမေးပွဲနီးလျှင် စာအုပ်ပျောက်တတ်သော ကျမအတွက် တူတူးဆီမှ မပြည့်မစုံ မလှမပရေးထားသော စာအုပ်များကို ကျမအမနှစ်ယောက်မှ ငှားယူပြီး ကိုယ့်အပိုင်းနှင့်ကိုယ် တာဝန်ခွဲဝေ၍ နှစ်ရက်လောက်နှင့် အပြီးကူးယူရသည်မှာလည်း စာမေးပွဲဖက်ရှင်တခု ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ တူတူးသည် သူ့ထက် စာတော်၍ သူတို့၏ အိမ်ရှင်ဖြစ်သော ကျမအပေါ် ကျိုးနွံပါသည်။ အငယ်နှစ်ယောက်ဖြစ်သော ငန်ငန်းနှင့် မီမီးက စွာချင်သည်။ ကျမတို့ ကစားရင်း ရန်ဖြစ်ကြလျှင် ကျမတို့ဖက်က “တရုတ် တရုတ် သောက်စားပုတ်” ဟု အော်လျှင် ငန်ငန်းက မခံပါ “မြန်မာ မြန်မာ လူလိမ္မာ” ဟု ပြန်အော်တတ်ပါသည်။

ကလေးများကသာ နိုင်စားသည်မဟုတ်။ လူကြီးများကဏ္ဍတွင်လည်း နေ့စဉ်လိုလို မောင်နှမတတွေ အော်ဟစ်ရန်ဖြစ်တတ်ကြသော ထိုအိမ်ငှားမိသားစုကို ကျမ အဖေနှင့် အကိုတွေက မျက်နှာသာမပေးကြပါ။ ခပ်တည်တည် ခပ်တန်းတန်းသာ နေကြပါသဖြင့် သူတို့ ပြောဆို ဆက်ဆံစရာရှိလျှင် ကျမ အမေနှင့်သာ အခေါ်အပြော လုပ်ဝံ့ကြပါသည်။ အန်းကျိတ်မှအစ သူ့ထက် အသက်ငယ်သော ကျမအမေကို အဒေါ်ကြီးဟု အမြဲတစေ တရိုတသေ ခေါ်ပြောပါသည်။ မှတ်မှတ်ယယ တနေ့သော နေ့လည်စာ စားချိန်လောက်တွင် အမေနှင့် ကျမတို့ မိသားစုတွေ ထမင်းစားနေကြသည်။ ကျမတို့ မစားမီ အဖေကို ဦးစွာ ထမင်းတဝိုင်း ပြင်ဆင်ပေးရလေ့ရှိ၍ မီးဖို ထမင်းစားခန်းထဲမှာ အဖေရှိမနေတော့ပါ။ ထိုအချိန် သံတံခါး ပိတ်ထားသော နောက်ဖေးပေါက် အပြင်ဘက်မှ အန်းကျိတ် က “အဒေါ်ကြီး တူရှိလား” ဟု ခပ်အုပ်အုပ် အသံဖြင့် လှမ်းမေးပါသည်။ အမေလည်း ထမင်းစားနေရာမှ ရုတ်တရက် မကြားသဖြင့် “ဘာလဲ” ဟု ထပ်မေးပါသည်။ “အဒေါ်ကြီး တူရှိလား…တူရှိရင် ငှားချင်လို့” ဟု အန်းကျိတ်က ထပ်ပြောရာ အမေ က “တူတော့ မရှိဘူး၊ ရဲဒင်းပဲရှိတယ်” ဟု အော်ပြောလိုက်ရာ အန်းကျိတ်လည်း တံခါးပေါက်မှ လှစ်ကနဲ နေအောင် ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့သည်။ တအောင့်ကြာသော် ထမင်းဝိုင်းထဲမှ တယောက်က “အမေ အန်းကျိတ်က ထမင်းစားမလို့ တူ လာ ငှားတာထင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်မှ အားလုံး တယောက်မျက်နှာ တယောက်ကြည့်ကာ ရယ်ကြရပါတော့သည်။

ကျမတို့ အိမ်တွင် ထိုစဉ်က အမှန်တကယ် တူ (ထမင်း ဟင်းစားသော တူ) မရှိပါ။ သံရိုက်သော တူလည်း ရှိဟန်မတူပါ။ ထင်းခုတ်သော ရဲဒင်းသာ ရှိပါသည်။ ရဲဒင်း၏ အသွားတဖက်မှာ ခုတ်ဖြတ်ရန် သုံး၍ရပြီး အခြားတဖက်မှာ တူကဲ့သို့ပင် ထုနှက်ရန် သုံး၍ရပါသည်။

ကျမတို့ ၃တန်းလား ၄တန်းလားရောက်သောနှစ်တွင် တူတူးတို့ အဖေ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတော့မည်ဟု သိရပါသည်။ တူတူးတို့ အဖေမှာ ရုပ်ဖြောင့်သူတဦးဖြစ်ပါသည်။ ကွယ်လွန်သွားသော သူတို့ အမေမှာလည်း သူတို့ မောင်နှမများထဲတွင် အချောဆုံးနှင့် ကျန်သူများနှင့်မတူ ယဉ်ကျေးနှစ်လိုဖွယ်ရာကောင်းသည်ဟု မှီလိုက်သူများက ပြန်ပြောတတ်ကြပါသည်။ တခါတရံ တူတူးတို့ မိထွေးဖြစ်မည့်သူပင် သူ့အဖေနှင့်အတူ ပါလာတတ်ပါသည်။ သူတို့ လာလျှင် ကျမတို့ ကလေးတသိုက် ချောင်းကြည့်တတ်ကြသည်။ ကလေးအတွေးနှင့် မိထွေးဆိုသော အရာကို ဘယ်လိုမှ လက်မခံနိုင်သေးသော အရွယ်ဖြစ်ပါ၍ ဘယ်လောက်ပင် ရန်တွေဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ စွာတေလန် မီမီးကိုပင် သနားစိတ်ဝင်ခဲ့ပါသည်။ တနေ့မှာတော့ တူတူးတို့အဖေက အမေရိကန်ကို သွားတော့မည်ဟု သိရသော အခါ “နင်တို့ကိုရော ခေါ်သွားမှာလား” ဟု ကမန်းကတန်း မေးမိသည်။ “ငါတို့ ၃ယောက်စလုံးကို ခေါ်သွားမှာ… ငါတို့ ကြီးလာတော့ ရွှေတိဂုံဘုရားကို တိုးရစ်အဖြစ်လာမှာပေါ့ဟာ အဲ့ဒီအခါကျရင် နင်တို့နဲ့ ပြန်တွေ့…” ဟု တူတူးလား၊ ငန်ငန်းလား (မသေချာတော့) က ပြောခဲ့ပါသည်…ပြောခဲ့ပါသည်…။

*****

မျက်စောင်းထိုးအိမ်က FRC သူငယ်ချင်းမိသားစု အကြောင်း ဆက်ရန်