ဒါနပြုသည် ဆိုရာဝယ် (၁)

ဘာကြောင့် ဒါနပြုသလဲ
• ပစ္စည်းဥစ္စာတွေက သေရင် ထားခဲ့ရမှာ။ သံသရာအတွက် ပါအောင်, နောင်ဘဝမှာ လူချမ်းသာ, နတ်ချမ်းသာဖြစ်အောင် ဒါနပြုရတယ်။
• လှူဒါန်းပေးကမ်းတယ်ဆိုတာ ကောင်းတဲ့ အလုပ်ပဲ။ ဒီကြောင့် ဒါနပြုသင့်တယ်။
• တို့မိဘဘိုးဘွား အစဉ်အဆက် လှူဒါန်းပေးကမ်းခဲ့ကြတယ်။ တို့လက်ထက်ကြမှ မယုတ်လျော့သင့်ဘူး။
• ငါတို့က စားနိုင်သောက်နိုင်ပေမယ့် သူတို့တွေက ချို့တဲ့ကြရှာတယ်။ ဒီလူတွေကို ပေးကမ်းလှူဒါန်းသင့်တယ်။
• …

မြန်မာလူမျိုးတို့သည် “အလှူရေစက်လက်နှင့် မကွာ” ဆိုသော စကားအတိုင်း အလှူဒါနပြုရန် ဝန်လေးကြသူများ မဟုတ်ပါ။ သို့သော် “ဘာကြောင့် ဒါနပြုသလဲ” ဟု မိမိကိုယ် မိမိ မေးခွန်းထုတ် ကြည့်သင့်ပါသည်။ မည်သည့် အလှူမျိုးက မြင့်မြတ်သည်ဟု ဆန်းစစ် ကြည့်သင့်ပါသည်။

အနောက်နိုင်ငံသားများသည် လှူဒါန်းပေးကမ်းရန် စေ့ဆော်ပေးသည့် အကြောင်းတရားများကို စစ်တမ်းများကောက်၍ လေ့လာကြ၏။ လူမှုရေး လုပ်ငန်းများအတွက် ရံပုံငွေ ရှာဖွေရေးတွင် ပိုမို ထိရောက်စေရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့လေ့လာချက်များတွင် The Seven Faces of Philanthropy ဟူသော စာအုပ်သည် ထင်ရှားပါသည်။ ထိုစာအုပ်တွင် အလှူရှင် ၇-မျိုးကို ဖော်ပြထား၏။

http://www.wlhughes.net/PDF/The_Seven_Faces_of_Philanthropy_040718_Book_Review_Hughes.pdf

(၁) The Communitarians (26.3%) - စစ်တမ်းအရ အလှူရှင်များအနက် ၂၆.၃% သည် မိမိတို့ဒေသ, မိမိနေထိုင်သော လူအဖွဲ့အစည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပါက မိမိအတွက်လည်း အကျိုးစီးပွားရှိမည်ဟု ယုံကြည်၍ လှူဒါန်းကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထိုအလှူရှင်များသည် မိမိတို့ အလှူအတွက် အသိအမှတ် ပြုခံလိုကြသည်။ အလှူမှတဆင့် အဆက်အသွယ်နှင့် စီးပွားရေးအခွင့် အလမ်းများ ရယူလိုကြသည်။ မိမိတို့ဒေသ ဖွံဖြိုးရေးအတွက် မိမိတို့တွင် တာဝန်ရှိသည်ဟု ယူဆကြသူများလည်း ပါဝင်နိုင်ပါသည်။

(၂) The Devouts (20.9%) - ဒုတိယအများဆုံး တွေ့ရသော အလှူရှင်များသည် ဘာသာရေး ယုံကြည်ချက်အရ လှူဒါန်းကြသူများ ဖြစ်သည်။ ဘာသာရေး အဖွဲ့အစည်းများအားဖြစ်စေ, ဘာသာရေး အဖွဲ့အစည်းများမှ တဆင့်ဖြစ်စေ လှူဒါန်းတတ်ကြသည်။ ထိုသူတို့သည် (မိမိတို့ အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းမှ အပ) အထူးအထွေ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံယူလိုသူများ မဟုတ်ကြပါ။

(၃) The Investors (15.3%) - စီးပွားရေးတွင် ရင်းနှီးမြုတ်နှံသကဲ့သို့ ပြန်ရလာမည့် အကျိုးအမြတ်ကို မျှော်မှန်း၍ လှူဒါန်းသူများ ဖြစ်သည်။ အစိုးရအား အခွန်ပေးမည့်အစား အစိုးရမဟုတ်သည့် အဖွဲ့အစည်းများအား (အခွန်ရှောင်ရန်အတွက်) လှူဒါန်းကြသူများလည်း ဤအုပ်စုတွင် ပါဝင်သည်။

(၄) The Socialite (10.8%) - လူမှုရေးဝင်ဆန့်လို၍ လှူဒါန်းကြသူများ ဖြစ်သည်။ အလှူထက် အလှူပွဲကျင်းပရန်, ပွဲလမ်းများသွားရန်, အလှူပွဲလာသူများနှင့် လူမှုဆက်ဆံမှု ပိုမိုကောင်းမွန်ရန်ကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားကြသူများ ဖြစ်သည်။

(၅) The Altruists (9%) - ပရဟိတစိတ်ရှိသော အလှူရှင်များဖြစ်သည်။ ဘာသာရေး အလှူရှင်များကဲ့သို့ပင် တာဝန်တစ်ရပ် အနေဖြင့် အလှူဒါန ပြုကြသော်လည်း၊ ဘုရားကျောင်းများထက် ဘိုးဘွားများ, မိဘမဲ့ကလေးငယ်များ, ဆင်းရဲချို့တဲ့သူများအား ကိုယ်ချင်းစာတရား အလျောက် ရွေးချယ်လှူဒါန်း လေ့ရှိကြသည်။

(၆) The Repayer (10.2%) - မိမိအား ကူညီစောင်မခဲ့ဖူးသော ပုဂ္ဂိုလ်, အဖွဲ့အစည်းတို့အား ကျေးဇူး တုန့်ပြန်သောအားဖြင့် ပြန်လည်လှူဒါန်းကြသူများ ဖြစ်သည်။

(၇) The Dynast (8.3%) - မိဘဘိုးဘွား ရိုးရာအစဉ်အလာ မပျက်စေရန် စောင့်ထိမ်းသောအားဖြင့် လှူဒါန်းကြသူများ ဖြစ်သည်။

စင်စစ် အလှူရှင် အမျိုးအစားများသည် ၇-မျိုးထက်မက ရှိနိုင်ပါသည်။ အလှူပေးရန် စေ့ဆော်သည့် အကြောင်းတရားများသည်လည်း တစ်မျိုးမက ရောယှက် နေနိုင်ပါသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ထိုစစ်တမ်းမျိုး ကောက်ယူပါက ရာခိုင်နှုန်းအချိုးအစားများ တူညီမည်လည်း မဟုတ်။ မိမိသည် မည်သည့် အလှူရှင်မျိုးဖြစ်သည်ကို ဆန်းစစ်ကြည့်နိုင် ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တစ်ဦးအနေဖြင့် ဒေသနာတော်များအရ မည်သို့သော စိတ်ထား ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လှူဒါန်းသော အလှူမျိုးက မြင့်မြတ်သည်ကိုလည်း သုံးသပ်ကြည့်သင့်ပါသည်။ 

စာညွှန်း။
၁။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ သတ္တကနိပါတ်၊ မဟာယညဝဂ်၊ ဒါနမဟပ္ဖလသုတ် (အံ-၇-၅၂)
၂။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ အဋ္ဌကနိပါတ်၊ ဒါနဝဂ်၊ ပဌမဒါနသုတ် (အံ-၈-၃၁)
၃။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ အဋ္ဌကနိပါတ်၊ ဒါနဝဂ်၊ ဒါနဝတ္ထုသုတ် (အံ-၈-၃၃)
၄။ The Seven Faces of Philanthropy - By Russ Alan Prince and Karen Maru File

ဆက်ရန်

ခိုင္ရယ္...ခင္ရယ္...ဒီက ရယ္

တို႔မ်ား ငယ္ငယ္က မိန္းကေလးေက်ာင္းမွာ ေနခဲ့တာ…။
ေက်ာင္းခန္းဆိုတာ ပစိပက်ိ အသံေလးေတြ က်ြက္က်ြက္ညံလို႔ေပါ့။
ဆရာမက ေျပာတယ္။
မိန္းမေတြ ပါးစပ္ဆိုတာ ေျပာရင္လည္း ေျပာေနရမွ၊ စားရင္လည္း စားေနရမွ… အ အားကို မထားတတ္ဘူးတဲ့။
ဆရာမ ေျပာတဲ့ စကား အလြန္မွန္ေနေတာ့တာ…
ဒီေန႔ဆို ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေတြ…
ေန႔လည္က ခိုင္နဲ႔
ညက်ေတာ့ ခင္နဲ႔

ခိုင္က ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ စကားေျပာလိုက္ရင္ တလံုးတခဲႀကီး… ရင္ထဲက လာတဲ့အတိုင္းေျပာတယ္။ သူ႔စကားေတြထဲမွာ မွတ္သားေလာက္စရာေလးေတြ ပါပါသြားတယ္။

ခင္ကေတာ့ ခင္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ခင္မင္ၿပီး စြဲလန္းေစႏိုင္သူမ်ိဳး။ ဒီက ခရားေရလႊတ္ တတြတ္တြတ္ ေျပာတာေတြကို နားေထာင္ေပးတယ္။ အင္း … အင္း… ဆိုၿပီး အင္းလိုက္တဲ့ နားေထာင္မႈမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ေရွ႕ကို စကားေတြ ဆက္ေျပာလို႔ ရေအာင္ နားေထာင္ေပးတာ…။

မိန္းမပီသခြင့္ ရလိုက္တဲ့ ဒီေန႔ေလးကို မွတ္တမ္းတင္လိုက္ပါတယ္။
တို႔က စားရင္လည္း စားေနရမွ၊ ေျပာရင္လည္း ေျပာေနရမွ…

ပံု
အစားပုတ္၊ စကားမ်ားေသာ
မသီတာ

စိတ္ေကာင္းရွိ

“စိတ္ေကာင္းရွိ
သီလၿမဲ
၀ိပႆနာစြဲ
သံသရာ၀ဋ္မွ လြတ္မည္မလြဲ” ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေလးဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားနဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးသားပါ။

ပထမဦးဆံုး “စိတ္ေကာင္းရွိ” ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းေလးကို အေတြးနယ္ ခ်ဲ႕မိပါတယ္။ ဘယ္အရာကို စိတ္ေကာင္း၊ ဘယ္အရာကို စိတ္ဆိုး စိတ္ညစ္လို႔ ခြဲျခားပါမလဲ။ အေကာင္းအဆိုး၊ အမွားအမွန္ ခြဲျခားေ၀ဖန္ႏိုင္တဲ့ အသိဉာဏ္ရွိေသာ လူသားမ်ားအတြက္ လြယ္မေယာင္ ရွိပါတယ္။ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀မွ စ၍လည္း လူႀကီးမိဘ ဆရာသမားမ်ားက စိတ္ေကာင္းထားတတ္ေအာင္ သြန္သင္ ဆံုးမေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ေကာင္းကို အခ်ိန္တိုင္း၊ ေနရာတိုင္း၊ လူတိုင္းအေပၚ ထားႏိုင္ဖို႔၊ ထားတတ္ဖို႔ မလြယ္ကူတာကို သတိထားၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။ “တစတစ စြန္႔၀ံ့မွလွ်င္ ဘ၀ေနာက္ေႏွာင္း ဆက္တိုင္းေကာင္း၏” ဆိုတဲ့ အဆိုအမိန္႔လို၊ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ အေနအထားကေန စလို႔၊ စိတ္ေကာင္းကို ႀကိဳးစားထားၾကည့္ဖို႔ ဆႏၵရွိပါတယ္။

ဒီလိုေနရင္းနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ ထင္တာပဲ ဆိုတာလို ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ေတာ့ စိတ္ေကာင္းလို႔ ထင္ၾကတာခ်ည္းပါလား လို႔ သတိထားမိလာပါတယ္။ လူတေယာက္ကို ၾကည့္မရဘူး ဆိုၾကပါစို႔… ဒီလူက ေဒါင့္ကို မက်ိဳးလို႔ ငါၾကည့္မရတာ…ငါ့စိတ္ကေတာ့ စိတ္ေကာင္း။ ဒီလူေတြ ငါ့ကို အထာမၾကည္တာ ငါသိတယ္၊ ငါ့စိတ္က စိတ္ေကာင္း…၊ သူတို႔ အကုသိုလ္နဲ႔ သူတို႔ မၾကည္တာေတာ့ မတတ္ႏိုင္ ဆိုတာမ်ိဳးု ကိုယ္ကိုတိုင္လည္း သေဘာထားတယ္။ စိတ္ေကာင္းရွိပါတယ္ဆိုတဲ့ အျခားသူေတြလည္း ဒီသေဘာမ်ိဳးပဲ ရွိၾကတယ္ဆိုတာ သူတို႔ အေျပာ အလုပ္ေတြကေန သိလာရပါတယ္။

ဒီလုိစိတ္ေကာင္းေတြ ရွိတဲ့ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အတိုင္း မဟုတ္ပဲ မေအးခ်မ္းမႈ၊ မေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ေတြ႔ႀကံုလာတဲ့အခါ စိတ္ေကာင္းအေပၚ သံသယ၀င္မိပါတယ္။ ကမၻာႀကီးကပဲ စိတ္ေကာင္းနဲ႔ မတန္ေတာ့သလိုလို … စိတ္ေကာင္းဆိုတာ လူေပၚ၊ အေျခအေနေပၚလိုက္ၿပီး ထားရေတာ့မလိုလို သို႔ေလာသို႔ေလာ အေတြးမ်ား၀င္လာခဲ့ပါတယ္။ သံသယေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္လည္ စိစစ္မႈေတြ လုပ္တဲ့အခါ ငါဟာ ငယ္ငယ္တုန္းကသာ စိတ္ေကာင္းရွိခဲ့ၿပီး၊ အခု ငါ့စိတ္ေကာင္းေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီလဲ။ ငါဟာ ေျပာင္းလဲခဲ့ၿပီလား။ ဘယ္အရာေတြက ငါ့ကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့သလဲ…။ ေမးခြန္းေပါင္းစံု ေခါင္းထဲ ၀င္လာတတ္ၿပီး အေျဖက မေသခ်ာ၊ ေမးခြန္းေတြက ေ၀ေ၀၀ါး၊ မၾကည္လင္ မခ်မ္းေျမ႕မႈေတြနဲ႔ ေလးလံ ထိုင္းမႈိင္းၿပီး၊ စိတ္ေကာင္းရွိတယ္ ဆိုသူႀကီးမွာ ထြက္ေပါက္ေတြ ပိတ္၊ မြန္းၾကပ္မႈေတြ ခံစားလာရတာ မျဖစ္သင့္ မျဖစ္ထိုက္ေပမဲ့ ျဖစ္လာခဲ့တာေတြပါ။

စိတ္ရဲ႕အလ်ဥ္ဟာ အလြန္လ်င္ျမန္ၿပီး သည္လူ တဦးတေယာက္တည္းအေပၚမွာပဲ အခုတင္ စိတ္ေကာင္းေတြ ထားေနၿပီး၊ အခုပဲ စိတ္ေကာင္းမထားႏိုင္ေတာ့တဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေတြက ကိုယ္နဲ႔ အရင္းႏွီးဆံုး အခ်စ္ခင္ဆံုး ဆိုတဲ့ လူေတြနဲ႔ပဲ ေတြ႔ႀကံဳရတဲ့အခါ၊ စိတ္ေကာင္းေနာက္ ေကာက္ေကာက္လိုက္ရင္း ေမာပန္းႏြမ္းလ်မႈေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။

အခုေတာ့ ပုထုဇဥ္ဆိုတဲ့ အညစ္အေၾကးမ်ားနဲ႔ လူတေယာက္အေနနဲ႔ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့စိတ္ေတြမွာ အလိုအေလ်ာက္ေတာ့ စိတ္ေတြက ေကာင္းေနဖို႔ မလြယ္ကူတာ သတိထားမိပါၿပီ။ သတိ ၀ီရိယေလး ထည့္ၿပီး အားထုတ္မႈနဲ႔ ေစတနာေကာင္း၊ ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေတြ မ်ားမ်ားေမြးရင္း စိတ္ေကာင္းရွိေအာင္ ႀကိဳးစားသြားရမွာပါလားဟု ေတြးေနမိပါတယ္။

ပုထုဇဥ္တစ္ဦးအတြက္ “စိတ္ေကာင္းရွိဖို႔” ဆိုတာ ပင္ကိုယ္ ဗီဇသက္သက္ကေန ျဖစ္လာဖို႕ေတာ့ သိပ္ မလြယ္ပါဘူး။ ကိုယ္ပတ္၀န္းက်င္က ေကာင္းေကာင္း ဆိုးဆိုး ကိုယ့္စိတ္က ေကာင္းေနေအာင္ (တမင္လုပ္ယူတယ္ပဲ ေျပာေျပာ) ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရတဲ့အပိုင္းေတြက ရွိေနမွာပါ။ ဒါမွပဲ ဒီစိတ္ေကာင္းေတြက ကိုယ့္စ႐ိုက္သဘာ၀ထဲ တျဖည္းျဖည္း ေရာက္လာမွာပါ။

ပင္းယၿမိဳ႕ေဟာင္း

ေ႐ႊစာရံ ေက်ာက္၀ိုင္း

၂၀၀၉-ခုႏွစ္က ပင္းယၿမိဳ႕ေဟာင္းနားက ဒု႒၀တီျမစ္ကို ေရာက္ပါတယ္။ ျမစ္သာဆိုတယ္ ေရက ေခ်ာင္းသာသာေတာင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ေလွႀကီးတစ္စင္းက ျမစ္ကမ္းေပၚ ေရာက္ေနပါတယ္။ ျမစ္ကို ေလွကူးတို႔ေတြနဲ႔ ကူးစရာ မလိုဘဲ ပုဆိုး, လံုခ်ည္ေလးေတြမၿပီး ေျခလ်င္ ကူးေနၾကပါတယ္။ ဓာတ္ပံု႐ိုက္မယ္လုပ္ေတာ့… အနားကလူတစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။ “ဟိုး… မွာ ပ်ပ်ေလး ျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္ေပၚက ရဲ႐ြာမွာ ေရအားလွ်ပ္စစ္ထုတ္ဖို႔ ဆည္ေဆာက္ ေနတယ္ေလ” တဲ့။

ျမစ္ေရ ဒီေလာက္ နည္းသြားမွေတာ့ ဒီျမစ္ႀကီးကို အမွီျပဳၿပီး ရွာေဖြစားေသာက္ေနၾကတဲ့ ျမစ္႐ိုးတစ္ေလွ်ာက္က လယ္ယာ, ဥယ်ာဥ္စိုက္သူေတြ, တံငါသည္ေတြ, ကူးတို႔သမားေတြ ဘယ္လိုမ်ား စခန္းသြားၾကမွာပါလိမ့္လို႔ စဥ္းစားမိတယ္။

ေနာက္ရက္ ေ႐ႊစာရံကို ဘုရားဖူး ထြက္ေတာ့ ဒု႒၀တီနဲ႔ တစ္ႀကိမ္ ျပန္ဆံုရပါတယ္။ ျမစ္ကမ္းနံေဘးက အိမ္ၿခံ၀င္းေတြမွာ လူေတြ စုေ၀းေနတာ ေတြ႔ေတာ့ စပ္စုမိတယ္။ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတာကေတာ့...ဒု႒၀တီျမစ္ခင္းေက်ာက္ လွလွေလးေတြကို ေကာက္ၿပီး ေရာင္းေနၾကတဲ့ ေက်ာက္၀ိုင္းပါ။

ချမ်းသာခြင်းသည် ဂုဏ်ရှိ၏။ သို့သော်… (၃)

စီးပွားဥစ္စာ ကြွယ်ဝခြင်းအား အကြောင်းပြု၍ ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ချမ်းသာခြင်းအား ဗုဒ္ဓဒေသနာအရ သာယာဖွယ်အပိုင်း (အဿာဒ) ဟု ခေါ်၏။ အိမ်ယာထူထောင်သူ လောကီသားတို့သည် ဆင်းရဲချို့တဲ့စွာ မနေလိုသည့်အားလျှော်စွာ စီးပွားဥစ္စာ ပြည်စုံ ကြွယ်ဝစေရန် ရှာဖွေကြရသည်။ ထိုသို့ ရှာဖွေ အသက်မွေးရာတွင် မတရား အနိုင်ထက်မပြုဘဲ သမာအာဇီဝဖြစ်အောင် အားထုတ်ရ၏။ ရရှိလာသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို အသုံးချရာတွင်လည်း မိမိအတွက် သာမက မိမိနှင့်တကွ မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင် ကောင်းစားရေးကို ရှေးရှုရသည်။ ဤနည်းအားဖြင့် ဘဝ၏ သာယာဖွယ်ကို ရှာမှီးရာတွင် ဗုဒ္ဓအဆုံးအမနှင့် အညီ ဖြစ်စေနိုင်သည်။

သို့သော် လောကသားတို့သည် ထိုသာယာဖွယ်တွင် အနှောင်ဖွဲ့ခံရ တတ်၏။ ထိုသာယာဖွယ်၌ မိန်းမော ယစ်မူးသွားတတ်၏။ ထိုသာယာဖွယ်၏ အလွှမ်းမိုး ခံရတတ်၏။ ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုရန်, အများ အကျိုးအတွက် ဆောင်ရွက်ရန်ဟု ဦးတည်ချက်ထားကာ စီးပွားဥစ္စာ ရှာဖွေနေသူများပင်လျှင် ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာများ, လုပ်ငန်းများအပေါ် “ငါ့စီးပွား, ငါ့လုပ်ငန်း, ငါ့အလှူ” ဟူ၍ တဏှာ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရတတ်၏။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းသည် ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာတို့၏ သာယာဖွယ် (အဿဒ)ဟူသော ရှုထောင့် တစ်ခုတည်းကသာ ကြည့်မြင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာတို့၏ “မမြဲ, ဖောက်ပြန် ပျက်စီးတတ်သော သဘော” ဟူသည့် ချို့ယွင်းချက် (တနည်းအားဖြင့်) ငြီးငွေ့ဖွယ်အပိုင်း (အာဒီနဝ) ကိုလည်း နှလုံးသွင်း ဆင်ခြင်နိုင်ရန် လိုအပ်၏။ သို့မှသာလျှင် “ငါ့စီးပွား, ငါ့လုပ်ငန်း, ငါ့အလှူ” ဟူ၍ တဏှာ၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ ထွတ်မြောက်သည့် (နိဿရဏ) အသိဉာဏ် ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းသည် လောက သဘောအရ ဂုဏ်ရှိပါ၏။ သို့သော် ဗုဒ္ဓ၏ အဆုံးအမဒေသနာအရ …
(၁) အနိုင်ထက်မပြုဘဲ တရားသဖြင့် စီးပွားရှာဖွေခြင်း ဟုတ်, မဟုတ်၊
(၂) ရရှိလာသော စည်းစိမ်ဥစ္စာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ချမ်းသာ နှစ်သက်စေခြင်း ရှိ, မရှိ၊
(၃) (ပတ်ဝန်းကျင် လူ့အဖွဲအစည်း အတွက်) မျှဝေသုံးစွဲ၍ ကောင်းမှုပြုခြင်း ရှိ, မရှိ၊
(၄) စည်းစိမ်ချမ်းသာအား မမိန်းမော, မယစ်မူး, အလွှမ်းမိုး မခံဘဲ၊ လွတ်မြောက်သည့် အသိဉာဏ် စိတ်ထားဖြင့် သုံးစွဲခြင်း ဟုတ်, မဟုတ် ဆန်းစစ် ဝေဖန်ရသည်။ ဤအချက် လေးချက်ပေါ် မူတည်ကာ စီးပွားရှာဖွေ သုံးစွဲကြသော လောကီသားတို့အား အဆင့်အတန်း အမျိုးမျိုး ခွဲခြားနိုင်၏။ အဆင့်အလိုက် ချီးမွမ်းခြင်း, ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ပြုနိုင်၏။

စာညွှန်း။
၁။ အံ-၁၀-၉၁၊ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ဒသကနိပါတ်၊ ဥပါလိဝဂ်၊ ကာမဘောဂီသုတ်
၂။ အံ-၃-၁၀၄။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ တိကနိပါတ်၊ သမ္ဗောဓဝဂ်၊ ပုဗ္ဗေဝသမ္ဗောဓသုတ်

Sand Stupa @ East Coast

ေလာကခ်မ္းသာ သဲပံုေစတီ

 လိႈဏ္ဂူအတြင္း ကိန္းေအာင္ စံေပ်ာ္ေတာ္မူပါ

 အေနကဇာတိ သံသာရံ...

ဆီမီးထိန္ထိန္သာ...

ချမ်းသာခြင်းသည် ဂုဏ်ရှိ၏။ သို့သော်… (၂)

ချမ်းသာခြင်းဟူသော မြန်မာဝေါဟာရသည် ဓနဥစ္စာကြွယ်၀ ချမ်းသာခြင်းနှင့် ကိုယ်စိတ် ချမ်းသာခြင်းဟူသော အဓိပ္ပါယ် နှစ်မျိုး ရသည်။ ဓနဥစ္စာကြွယ်ဝခြင်း (ငွေကြေးရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း ပိုင်ဆိုင်ခြင်း) အား ဗုဒ္ဓစာပေအရ ရှိခြင်း ချမ်းသာ (အတ္ထိသုခ) ဟုခေါ်သည်။ ထိုရုပ်ဝတ္ထုစည်းစိမ်တို့ကို သုံးဆောင်မှီဝဲရခြင်းအား သုံးဆောင်မှု ချမ်းသာ (ဘောဂသုခ)ဟု ခေါ်သည်။ ထိုသို့ သုံးဆောင်မှီဝဲရသဖြင့် ကိုယ်စိတ် ချမ်းသာခြင်းကို ဖြစ်စေ၏။ ထို့ကြောင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့အား အသုံးပြု၍ မိမိ၏ ကိုယ်စိတ်ကို ချမ်းသာစေမှ ဓနဥစ္စာ ရှာဖွေရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် အထမြောက်၏။ သို့သော် ပြည့်စုံပြီဟုကား မဆိုနိုင်။ မိမိနှင့်အတူတကွ မိဘ,သားသမီး, ဆွေမျိုး အစထားကာ အများအကျိုးအတွက် ပြန်လည်မျှေ၀ အသုံးပြုရသည်။

ဗုဒ္ဓမြတ်စွာသည် အနာထပိဏ်သူဌေးအား စီးပွားဥစ္စာ ရှာဖွေရာတွင် ထားရှိအပ်သော ရည်ရွယ်ချက် (၅) ပါးကို ဟောကြားထား၏။
(၁) မိမိနှင့်တကွသော မိဘ, သားမယား, အစေခံ အလုပ်သမားတို့ကို ချမ်းသာ နှစ်သက်စေရန်
(၂) မိတ်ဆွေ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တို့ကို ချမ်းသာ နှစ်သက်စေရန်
(၃) ရန်သူမျိုးငါးပါးနှင့်ကြုံတွေ့သောအခါ မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်စောင့်ရှောက် နိုင်ရန်
(၄) ဆွေမျိုးတို့အား ပေးကမ်းခြင်း, ဧည့်သည်တို့အား ကျွေးမွေးခြင်း, ကွယ်လွန်သူတို့ အတွက် ရည်စူး၍ ပေးလှူခြင်း, မင်းအား အခွန် ဆက်သခြင်း, နတ် ပူဇော်ခြင်းဟူသော ပူဇော်ခြင်းငါးမျိုး (ပဉ္စဗလိ) ပြုရန် (ဤငါးမျိုးသည် ဗုဒ္ဓခေတ် အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် ကျင့်သုံးခဲ့သော ရိုးရာအစဉ်အလာ လူမှုရေး, နိုင်ငံရေး, ဘာသာရေး ဝတ္တရားဖြစ်၍ ဗြာဟ္မဏ ပုရဏ်ကျမ်းများတွင် ယဇ်ကြီးငါးပါး “ပဉ္စမဟာယည” ဟု ခေါ်သည်။)
(၅) ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့အား မြတ်သော အလှူပေးရန်

ထိုငါးချက်အား အနှစ်ချုပ်လျှင်
(၁) မိမိကိုယ်ကို ချမ်းသာနှစ်သက်စေသည် (အတ္တာနံ သုခေတိ ပိဏေတိ),
(၂) သူတစ်ပါးအား မျှဝေသည်, ကောင်းမှု ကုသိုလ်ပြုသည် (သံဝိဘဇတိ ပုညာနံ ကရောတိ) ဖြစ်၏။
ဤကဲ့သို့ အသုံးချသူသည် စီးပွားဥစ္စာ တိုးတက်သည် ဖြစ်စေ၊ ဆုတ်ယုတ်သည် ဖြစ်စေ စိတ်နှလုံးမသာမယာ မဖြစ်။ “ငါသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့အား မိမိအကျိုး, အများအကျိုးအတွက် အသုံးချခဲ့ပြီ” ဟု ဝမ်းမြောက် ကျေနပ်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

စာညွှန်း။
၁။ အံ-၁၀-၉၁၊ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ဒသကနိပါတ်၊ ဥပါလိဝဂ်၊ ကာမဘောဂီသုတ်
၂။ အံ-၅-၄၁၊ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ပဉ္စကနိပါတ်၊ မုဏ္ဍရာဇဝဂ်၊ အာဒိယသုတ်
၃။ အံ-၄-၆၂၊ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ စတုကနိပါတ်၊ ပတ္တကမ္မဝဂ်၊ အာနဏျသုတ်

ေလာကခ်မ္းသာ သဲပံုေစတီတည္ထားကိုးကြယ္ ပူေဇာ္ပြဲ ႏွိဳးေဆာ္လႊာ

အဘိဓမၼာအသင္းႀကီး ပနၷက္ခ် မဂၤလာ တစ္လျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ႏွင့္

 ဗုဒၶ ဓမၼ သံဃ ေလာကအသင္းႀကီး ၏ နာယက ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး

ဘဒၵႏၱကုမာရာဘိ၀ံသ ဂုဏပူဇာပဲြ အထိမ္းအမွတ္

ေလာကခ်မ္းသာ သဲပံုေစတီတည္ထားကိုးကြယ္ ပူေဇာ္ပြဲ ႏွိဳးေဆာ္လႊာ

နယုန္လျပည့္ - မဟာသမယသုတ္တရားေတာ္

ချမ်းသာခြင်းသည် ဂုဏ်ရှိ၏။ သို့သော်…

လက်ဝဲ အယူဝါဒ ထွန်းကားစဉ်ကာလက “အရင်းရှင်, ဓနရှင်” ဟူသော အမည်များတပ်ကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူတို့အား ဝေဖန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်များ ရှိ၏။ သို့သော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် မြန်မာလူမျိုးတို့သည် ချမ်းသာ ကြွယ်ဝအောင် ကြိုးပမ်း အားထုတ်ခြင်းအား အပြစ်တစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်လေ့ မရှိပါ။ လောကီ စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့အား စွန့်ပယ်၍ သပိတ်, သင်္ကန်း အသုံးအဆောင်မျှနှင့်သာ ရောင့်ရဲပြီး သံသရာဝဋ်မှ လွတ်ကင်းရန် ကျင့်ကြံကြသည့် သံဃာအဖွဲ့အစည်းအား ထူထောင်တော်မူခဲ့သော ဗုဒ္ဓသည်ပင် လောကီဘောင်သားတို့၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုအား အပြစ်တင် ဝေဖန်ခဲ့ခြင်း မရှိ။

သို့သော် (၁) စီးပွားဥစ္စာ ရှာဖွေသည့် နည်းလမ်း (၂) ရရှိလာသည့် စည်းစိမ်အား မိမိ အတွက် အကျိုးရှိအောင် အသုံးချမှု (၃) ပတ်ဝန်းကျင် လူ့အဖွဲအစည်း အတွက် မျှဝေသုံးစွဲမှု (၄) ထိုစည်းစိမ်ချမ်းသာ အပေါ်၌ ထားရှိသည့် စိတ်နေသဘောထား ဟူသည့် အချက်များပေါ်တွင် မူတည်၍ ချီးမွမ်းခြင်း, ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ပြုရသည်။

မတရားသဖြင့် အနိုင်ထက်ပြု၍ စီးပွားရှာဖွေကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းသည် ချီးမွမ်းထိုက်သည် မဟုတ်။ မတရားသဖြင့် စီးပွားရှာခြင်းဟူသည် ဒုစရိုက်ဖြင့် စီးပွားရှာခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုစရိုက်ဖြင့် စီးပွားရှာခြင်းဟူသည် အကြမ်းအားဖြင့် ငါးပါးသီလအား ချိုးဖောက်၍, ကျိုးပေါက်စေ၍ စီးပွားရှာဖွေခြင်း ဖြစ်သည်။

(၁) သတ္တဝါတို့အား သေကြေ ပျက်စီးစေ၍ စီးပွားရှာခြင်း, သေကြေ ပျက်စီးစေသော အဆိပ်, လက်နက်များ ရောင်းဝယ် ဖောက်ကားခြင်း။
(၂) ပိုင်ရှင် မပေးသော ဓနဥစ္စာအား ခိုးယူ၍ ဖြစ်စေ, အနိုင်ထက် သိမ်းယူ၍ ဖြစ်စေ စီးပွားရှာခြင်း။
(၃) ကာမဂုဏ်အား မှားယွင်း ဖောက်ပြန်စေရန် အားပေးသည့် လုပ်ငန်းများဖြင့် စီးပွားရှာခြင်း။
(၄) တစ်ပါးသူအား လိမ်လည်လှည့်ဖျား၍ စီးပွားရှာခြင်း။
(၅) မူးယစ်ဆေး, အရက်သေစာများ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကား၍ စီးပွားရှာခြင်း။

ထိုသို့သော စီးပွားရှာခြင်းမျိုးတို့ဖြင့် ရရှိလာသော စည်းစိမ်းချမ်းသာသည် ဂုဏ်ယူ ချီးမွမ်းထိုက်သော ချမ်းသာမှုမျိုး မဟုတ်။ တရားနှင့် အညီ ရှာဖွေ အသက်မွေးမှုမျိုးကသာ ချီးမွမ်းထိုက်၏။ သို့သော် တရားနှင့် အညီရှာဖွေ အသက်မွေးရခြင်းသည် အစုန်လမ်း မဟုတ်။ အဆန်လမ်းဖြစ်၍ လွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်။ စိတ်ဓာတ် ခိုင်ကြည်ရန် လိုအပ်သည်။ အနိုင်ထက်ပြု၍ စီးပွားရှာဖွေခြင်းကား အစုန်လမ်းဖြစ်၍ မခက်လှ။ အရှက်ကင်းမဲ့ရန်သာ လိုသည်။ ဤသို့သော အသက်မွေးမှု၏ အသွင်စရိုက်အား ဓမ္မပဒ ဂါထာအမှတ် ၂၄၄ တွင် ဟောကြားထားရာ ဆရာဦးရွှေအောင်၏ မြန်မာဘာသာပြန်သည် ထိမိပေါ်လွင် လှပါသည်။

သုဇီဝံ အဟိရိကေန၊ ကာကသူရေန ဓံသိနာ။
ပက္ခန္ဒိနာ ပဂဗ္ဘေန၊ သံကိလိဋ္ဌေန ဇီဝိတံ။ (ဓမ္မပဒ၊ ဂါထာအမှတ် ၂၄၄)

လူသည် တကယ်တမ်း လွယ်ကူစွာ အသက်မွေးမြူလိုပါက အရှက်မရှိရ။ ကျီးကန်းလိုလည်း လုယူရဲရ၏။ သူတစ်ပါး၏ သိက္ခာကိုလည်း ချရဲရ၏။ သာရာဖက်သို့လည်း ပြေးကပ်ရဲရ၏။ ညစ်ပတ်သော စိတ်လည်း ရှိရ၏။ ဤသို့ပြုလျှင် လောက၌ အသက်မွေးရ လွယ်လေ၏။

စာညွှန်း။
၁။ အံ-၁၀-၉၁၊ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ဒသကနိပါတ်၊ ဥပါလိဝဂ်၊ ကာမဘောဂီသုတ်
၂။ အံ-၅-၁၇၇၊ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ပဉ္စကနိပါတ်၊ ဥပါသကဝဂ်၊ ဝဏိဇ္ဇာသုတ်
၃။ ဓမ္မပဒ၊ ဂါထာအမှတ် ၂၄၄
၄။ ဦးရွှေအောင်- ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာဖြူစင်ခြင်း (ဓမ္မဂီရိစာစောင်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၁၉၉၂)

ဘေလာ့ဂ္တာ…(၇)

“Google က အလကားေတြေပးၿပီး အကုန္မွတ္ထားတာေနာ္… ေနာင္ႏွစ္ေလးဆယ္ေလာက္က်ရင္ အမွတ္မထင္ ကိုယ္ေရးခဲ့တာေတြက ကိုယ့္ကို ျပန္ေခ်ာက္လွန္႔မွာတဲ့…” ကိုဧရာက သတင္းနားေထာင္ၿပီး မသီတာကို တဆင့္လွမ္းေျပာလိုက္ျခင္းပါ။
“အမေလး ေခ်ာက္ပါေစ လွန္႔ပါေစေတာ္… ေခ်ာက္ေစ လွန္႔ေစခ်င္လြန္းလို႔ပါ” လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့
သူကလည္း “ေအးေလ” တဲ့။

ဘေလာ့ဂ္လုပ္တာကို အားေပးေပမဲ့ မသီတာ စာေရးရင္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြခ်ည္း ေရးတယ္ဆိုၿပီး ကိုဧရာက သိပ္သေဘာမက်ခ်င္ပါဘူး။ သားေတာ္ႀကီး ေရခ်မ္းကလည္း ေျပာလာေသးတယ္။ “ေဖေဖတို႔ ေမေမတို႔ စာေရးတယ္ ဆိုရင္လည္း နာမည္ေက်ာ္ ပုဂိၢဳလ္ႀကီးေတြရဲ႕ အေၾကာင္းအရာေတြ ေရးမွေပါ့” … “ဒါမွပိုက္ဆံရမွာေပါ့” တဲ့။ တိန္)))
ဖေအလုပ္သူကေတာ့ “အဲ့လိုမ်ိဳးေတြ ေရးတယ္ဆိုတာ လြယ္တာမဟုတ္ဘူးကြ” လို႔ ျပန္ေျဖေနရွာေသးတယ္။

၂၀၀၄ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလထုတ္ ယဥ္ေက်းမႈမဂၢဇင္း၊ မႏုႆေက်ာ္၀င္း ေရးသားတဲ့ ႏွလံုးသည္းပြတ္ကို ထုတ္ယူျခင္း ေဆာင္းပါးမွာ-

ေမာင္လင္းသည္ ဦးသက္၀င္းေပးေသာ မွတ္စုစာအုပ္ကေလးကို ဖြင့္လိုက္ရာ မွတ္စုအတိုအထြာကေလးမ်ားကို ေအာက္ပါအတိုင္း ေတြ႔ရွိရ၏။ ထိုမွတ္စုကေလးမ်ား၏ ေအာက္ေျခ၌လည္း မည္သည့္စာအုပ္စာေပမွ ထုတ္ႏုတ္မွတ္သားထားေၾကာင္း မွတ္ခ်က္ျဖင့္ ေရးသားေဖာ္ျပထားသည္ကို စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေတြ႔ရွိရေလသည္။
…

စာဖတ္ျခင္းကား ျပည့္၀ေစ၏။ ေဆြးေႏြးျခင္းကား ဖ်တ္လတ္တက္ႂကြေစ၏။ ေရးသားျခင္းကား တိက်ေစ၏။

(………)

ဆိုတာေလး အမွတ္မထင္ ဖတ္လိုက္ရေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ဂ္ေထာင္ၿပီး လုပ္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္မ်ား ဖတ္ျခင္း၊ ေကာ္မန္႔မ်ား ေရးျခင္း၊ ကိုယ္တိုင္ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္မ်ား ေရးသားျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ အႏွစ္သာရႏွင့္ အကိ်ဳးတရားတို႔ကို မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္သလို ျဖစ္ရပါတယ္။

"Reading makes a full man; conference a ready man; and writing an exact man."

- Francis Bacon

ႏွစ္ဆယ္ရာစု ဖြားဖြားတာ

“ႏွစ္ဆယ္ရာစု သုဘဒၵါ” ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ၀ါ၀ါ၀င္းေရႊရဲ႕ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကား ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ေက်ာ္ဟိန္းရဲ႕ “ႏွစ္ဆယ္ရာစု လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္” ဆိုတဲ့ဇာတ္ကားလည္း နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တယ္။ ေခတ္မွီျခင္း၊ ေခတ္နဲ႔အညီလိုက္ျခင္းကို ေဖာ္ျပလိုတဲ့အခါ ဒီစကားလံုးကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သံုးခဲ့ၾကတယ္။ ႏွစ္ဆယ္ရာစု ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးကလွသလို ႏွစ္ဆယ္ရာစုရဲ႕ သားပ်ိဳ၊ သမီးပ်ိဳေတြကလည္း လွပ ႏုနယ္ ခ်စ္စဖြယ္ အသြင္ကိုေဆာင္ခဲ့ၾကတယ္။ ႏွစ္ဆယ္ရာစုရဲ႕ သစ္လြင္ လွပပံုကို က်မ္းတေစာင္၊ စာတဖြဲ႔ ေရးလို႔ ကုန္ႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။ အဆံုးသတ္သြားတာေတာင္ Y2K တဲ့… ဘယ္ေလာက္ လွလိုက္ေလသလဲ။
*****
ႏွစ္ဆယ္ရာစုရဲ႕ သမီးပ်ိဳေလးတေယာက္ဟာ ႏွစ္ဆယ္တစ္ရာစု အေရာက္မွာေတာ့ အိုမင္းမစြမ္းေတာ့ပါဘူး။ ဒါဟာ သဘာ၀ပဲေလ…။ ေသာင္းက်န္းတဲ့ ေရာဂါဆိုးေတြရဲ႕ အႏွိပ္စက္ မခံရေသးေပမည့္ ေမြးကတည္းက ပါလာတဲ့ အိုနာက ပါးပါးေလး အစြမ္းျပေနၿပီ။ ေရအိမ္သြားရင္ စာအုပ္အေဖၚေလး ေခၚသြားၿမဲအတိုင္း ေခၚသြားမိေပမည့္ ဖတ္မရေတာ့ပါဘူးကြယ္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီေလာက္ေသးတဲ့ စာလံုးနဲ႔ ပံုႏွိပ္ၾကပါလိမ့္။ စာအုပ္ေတြ စာေစာင္ေတြ ေျပာင္းသြားေပမည့္ ဘာလာလာ ဖတ္မရေတာ့မွ လက္ေလွ်ာ့ရတဲ့အျဖစ္ေရာက္တယ္။ ဘတ္စ္ကား ဂိတ္မွာ ကားေစာင့္ရင္လည္း မွတ္တိုင္ဆီလာေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားနံပါတ္ကို ကိုယ္စီးလိုတဲ့ နံပါတ္ခ်ည္းသာ ျမင္ေနမိေတာ့တယ္။ အနားေရာက္လို႔ မဟုတ္မွန္းသိမွ ကိန္းဂဏန္းေတြဟာ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ ဆင္တူရိုးမွား ျဖစ္ေနရတာလဲလို႔ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားလည္း ေတြးမိရဲ႕။

ေခါင္းေပၚမွာ ဖြာလန္က်ဲေနတဲ့ ဆံပင္ျဖဴေတြ…။ ေငြမွင္ေရာင္ လွသေလာက္… သူတို႔က်မွ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္အ႐ုပ္ဆိုးရတာလဲ စဥ္းစားမိျပန္ေတာ့ ဆံပင္ေတြ ပိုျဖဴသြားမွာစိုးလို႔ ရပ္တန္းကရပ္ရတယ္။ တခိ်န္က ထိန္းမႏိုင္ သိမ္းမရ အုပ္ခဲေနတဲ့ ဆံပင္ေတြ… ခုမ်ားျဖင့္ ထိပ္မွာ အကြက္လိုက္ႀကီးကို ေျပာင္လို႔…။ ဒါနဲ႔ပဲ ၾကည့္မရတဲ့ ဆံပင္ျဖဴေတြကိုလည္း မႏႈတ္ရက္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ေလးေတြ ရွိေနေပလို႔ အေျပာင္ သက္သာရာရေပတယ္ေပ့ါ။

ဂလံုဂလြမ္… ခ်လြင္ခ်လန္… အသံေတြ ၾကားရရင္ေတာ့ အျခားမေတြးပါနဲ႔။ ဒီလက္က လြတ္က်တာပါ။ အမေလး…ကုန္ပါၿပီ ဆိုတဲ့ အသံမ်ိဳးေတြ ၾကားရရင္လည္း အထိတ္တလန္႔ မျဖစ္ၾကပါနဲ႔။ ဟင္းအိုးေတြ၊ ဟင္းခြက္ေတြ ခူးရင္းခပ္ရင္း ေမွာက္ျပန္တာပါ။ ဦးေႏွာက္က ေစ့စပ္ ေသခ်ာစြာ အမိန္႔ေပး ခိုင္းေစတဲ့အတိုင္း တေသြမတိမ္း လိုက္နာလို႔ ၿမဲၿမံခိုင္ခံ့ခဲ့တဲ့ လက္ေတြ… ခုေတာ့လည္း သူတို႔ မဟုတ္သလိုပဲ။ တခုခုေတာ့ မွားေနၿပီ… တေနရာရာမွာေတာ့ မွားေနၿပီ။ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္လဲလို႔ ေက်းဇူးျပဳၿပီး တရားခံ မရွာပါနဲ႔ေတာ့။

တေန႔လံုး မိုးတိုးမတ္တပ္နဲ႔ သူ႔အေပၚ အားျပဳရပ္ရတဲ့ ေျခေထာက္ေတြ… ညတိုင္ရင္ေတာ့ ေဖာေယာင္ေနၿပီ။ ဘယ္လာ ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့ လွမ္းႏိုင္ေတာ့မလဲ။ သူတို႔ကို ညွာရင္း ပံုမက်ပန္းမက် ကြတတနဲ႔ က်ိဳးက်ိဳးကၽြတ္က်ြတ္ ေအာ္ရင္း ျမည္ရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ အိပ္ယာဖ်ာကပ္ရတာပါပဲ။
*****
ကိုယ့္မွာျဖင့္ ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ကိုယ္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ မသိမိုက္မွားတဲ့အရြယ္က တရားသူႀကီးေရွ႕သြားၿပီး ေအးအတူ ပူအမွ် အေပးအယူ သူနဲ႔က်မ ဆိုၿပီး မဟုတ္က ဟုတ္ကေတြ က်မ္းသစၥာ က်ိန္ဆိုမိခဲ့လို႔ အပိုဆု တြဲပါလာတဲ့ ဒုကၡအိုးႀကီးကလည္း တေမွာင့္။ ဘယ္သူ႔အေၾကာင္းေလးျဖင့္ သူ႔ေျပာမိရင္ ရာဇ၀င္ ျပန္လွန္ရေတာ့တာ…။ ဥပမာ သာဂိအေၾကာင္း ေျပာၾကတယ္ ဆိုၾကပါစို႔။ သာဂိေလ…ကိုဖိုးေထာင္ သားေလ… ငယ္ငယ္က ရွင္နဲ႔ေတာင္ ထန္းရည္ အတူတူ ခိုးေသာက္ၾကေသးဆို… ဆိုတာမ်ိဳး ပေ၀သဏီ ရွစ္ထပ္က အေၾကာင္းေတြ ျပန္အစေဖာ္ၿပီးမွ ေရွ႕ဆက္လို႔ရတယ္။ ေမာထွာ။ တခါလည္း မဟုတ္၊ ႏွစ္ခါလည္း မဟုတ္။ ေအာ္ သူ႔ခင္မ်ာ ဖာသိဖာသာ ေနတတ္ရွာတာပါလို႔ ခြင့္လႊတ္ခဲ့သမွ် အခုမ်ားျဖင့္ တယ္ စိတ္မရွည္ခ်င္ဘူး။ သူက ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ေတြ လုပ္ေတာ့ ကိုယ္ပါ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးေတြ ျဖစ္ကုန္ေရာ။ ေအာ္ ငါ့ႏွယ္ မ်က္ေမွာင္ေတြက်ံု႕မိျပန္ၿပီ… နဖူးေရေတြ တြန္႔ကုန္ပါေပါ့။

ႏွစ္ဆယ္ရာစု ဖြားဖြားတာ
*****
မွတ္ဉာဏ္ေတြ မေကာင္းေတာ့တဲ့အေၾကာင္း သက္ေ၀နဲ႔ ေခ်ာကို ေျပာခ်င္လို႔ (ခ်ိဳေပစြ ဟင္းခ်ိဳကဗ်ာကို အလြတ္ရေသးတယ္ ထင္ေနၾကလို႔)
အသက္ခ်င္းၿပိုင္ရင္ ကိုယ္ကႏိုင္မယ္ ထင္ေနတဲ့ Gyidaw နဲ႔
ေနာက္ၿပီး ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုမွာ ေခတ္စားတဲ့ ေသြးစုတ္လူ ဇာတ္ကားေတြ ၾကည့္ခိုင္းတဲ့ ခေရတြန္နဲ႔
တေန႔တည္း ႏွစ္ပုဒ္ သံုးပုဒ္တင္ရင္ စိတ္မဆိုးတဲ့ စစ တို႔အတြက္

မာလကာႏွင့္ ဆီးျဖဴ

ဘာသာစကားႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈတုိ႔ ကူးလူး ဆက္ဆံ ေျပာင္းလဲေနတတ္ေၾကာင္းကို “မႏၲေလးသားစစ္စစ္ႏွင့္ မလကာထန္းလ်က္” တြင္ ေရးခဲ့ဖူးသည္။ မလကာထန္းလ်က္ ေရးစဥ္က မလကၠာ (Melacca) ကို မေရာက္ဖူးေသးပါ။ မေလးရွားႏိုင္ငံ နိေရာဓာရာမေက်ာင္းတိုက္ ကထိန္အလွဴပြဲသို႔ လိုက္ရင္း မလကၠာသို႔ ေရာက္ျဖစ္သည္။ ဘတ္စ္ကားႏွင့္ အတူပါလာသည့္ ဧည့္လမ္းၫႊန္က “မလကၠာဆိုတာ အပင္နာမည္ကို စြဲၿပီး ေခၚတာ” ဟု ၿမိဳ႕အ၀င္ကပင္ ရွင္းျပထားပါသည္။ တစ္ေနရာ ေရာက္ေတာ့ “ဒီ အပင္ကို ေခၚတာေပါ့” ဟု လက္ညိဳးထိုးျပေတာ့ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု လွမ္း႐ိုက္ လိုက္သည္။ “ေမာင္ရင္ အဲဒီအပင္ မဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္က ဆီးျဖဴသီးပင္ကို ေျပာတာ” ဟု မလကၠာႏွင့္ ရင္းႏွီးေနသည့္ ဦးေလးႀကီးတစ္ဦးက ေျပာပါသည္။ ခပ္သုတ္သုတ္ဆိုေတာ့ ေနာက္တစ္ပံု ထပ္မ႐ိုက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ဤဦးေလးႀကီးသာ ၀င္၍ အမွားျပင္ မေပးခဲ့လွ်င္လည္း “မလကၠာဆိုတာ ထန္းပင္လိုလို အပင္မ်ိဳး” လို႔ အမွားကုိ မွတ္ေကာင္း မွတ္ေနမိပါလိမ့္မည္။

ျမန္မာတို႔က Guava ကို မာလကာဟု ေခၚသည္။ မလကၠာနယ္မွ လာေသာအသီးကို မ်ိဳးယူ၍ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ေသာၾကာင့္ မာလကာသီး, မာလကာပင္ဟု တြင္ခဲ့ေၾကာင္း ဖတ္ဖူးပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ မလကၠာနယ္ ဟူေသာအမည္က ဆီးျဖဴသီးပင္ (Indian Gooseberry) ကို မွီ၍ ရလာသည္။ ဆီးျဖဴသီးကို ပါဠိသကၠတဘာသာတြင္ “အာမလက āmalaka” ဟုေခၚသည္။ အိႏၵိယမွ āmalaka က မေလးေရာက္ေတာ့ melaka (malacca) ျဖစ္သြားသည္။ တဖန္ ျမန္မာတို႔က မာလကာဟုေခၚေသာ အသီးကို ရခိုင္တို႔က ဂိုယံသီးဟုေခၚသည္။ ဂိုယံသီးဟူေသာ အမည္ကလည္း Guava ၏ စပိန္ဘာသာအမည္ Guaya မွ ဆင္းသက္လာေၾကာင္း ဘီဘီစီေရဒီယို အစီအစဥ္တစ္ခုတြင္ နားေထာင္ဖူးသည္။ “အာမလက, မလကၠာ, မာလကာ, ဂိုယံ” ဟူေသာ အမည္ဆက္ႏြယ္မႈမ်ားက အိႏၵိယ, မေလးရွား ကၽြန္းဆြယ္, ရခိုင္ ကမ္း႐ိုးတန္းေဒသ, ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ား တစ္ႏိုင္ငံႏွင့္ တစ္ႏိုင္ငံ ကူးလူးဆက္ဆံခဲ့ၾကသည္ကို ေဖာ္ညြန္းေနသည္။

ခ်ိဳ ေပစြ ဟင္းခ်ိဳ

ဒီမွာ အမ တစ္ေယာက္နဲ႔ သြားရင္းလာရင္း တေနရာအေရာက္ အမက “ဟယ္ ဟိုမွာ ပရႏၷ၀ါေတြ ပရႏၷ၀ါ ေတြ…” လို႔ ျပပါတယ္။ “သိတယ္ မဟုတ္လား… ငယ္ငယ္က သင္ခဲ့ရဖူးတယ္ေလ” ဆိုၿပီး ကဗ်ာေလး တပိုင္းတစကို ရြတ္ျပပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ သင္ခဲ့ရဖူးတယ္ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔နဲ႔ မဆက္စပ္ခဲ့ေတာ့ ကိုယ့္ေဘးနားေရာက္ေနတာေတာင္ မသိဘူးေပါ့။

punarvana (boerhavia diffusa) လို႔ ေရးထားပါတယ္။ အာယုေဗဒ ဆိုဒ္တခုမွ ရပါတယ္။

*****
ခ်ိဳ ေပစြ ဟင္းခ်ိဳ

ေတာင္ခါးပန္းရယ္ႏွင့္၊ ခင္တန္းငယ္ ကုန္းေျမာင္၊ ေက်ာ့ကြင္းကို ေထာင္သည္၊ ေခြးညီေနာင္ တခင္ခင္ႏွင့္၊ ယုန္ရွင္ကို ဖမ္းခဲ့ပါ၊ ေလးထမ္းတဲ့သည္ေဖကိုယ္၊ တဲအိမ္ေန ၾကင္သူက၊ တအူအူ ဟစ္ေခၚလို႔၊ အမွာေတာ္ပါးလိုက္ရွာတယ္ေလး။

အိမ္ကိုျပန္လွ်င္၊ အက်ြန္က်ြႏု္ပ္၊ ယုန္တစ္တုတ္ကို၊ ခြာဆုတ္ေရလွန္၊ က်ပ္ခိုးခံလို႔၊ ပရႏၷ၀ါ၊ ရြက္ႏုညွာကို၊ ၀ါးျပာထည့္က်ိဳ၊ အိုးနားတိုႏွင့္၊ ခပ္ခ်ိဳညစ္ေတ၊ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ေမႊလိုက္တယ္၊ ခ်ိဳေပစြဟင္းခ်ိဳကို၊ စေလာင္းတို အေျခပဲ့ႏွင့္၊ အာေခါင္မွာ ပူေအာင္ထည့္လို၊ မ်ိဳလွည့္ကြဲ႔ေလး။
(ပဥၥမတန္း ျမန္မာဖတ္စာမွ)
 
ခက္ဆစ္အဖြင့္
၁။ ေတာင္ခါးပန္း = ေတာင္ထိပ္ႏွင့္ ေတာင္ေျခအၾကားရွိ ေတာင္ေစာင္းအရပ္။
၂။ ခင္တန္း = ကုန္းျမင့္ေတာင္တန္း။
၃။ ကုန္းေျမာင္ = ကုန္းျမင့္ႏွစ္ခုၾကား အလ်ားရွည္၍ အနံက်ဥ္းေသာ ခ်ိဳင့္၀ွမ္း။
၄။ ေက်ာ့ကြင္း = ယုန္စသည္တို႔ကို ေက်ာ့ပစ္ရန္ ႀကိဳးကြင္း၊ ညြတ္ကြင္း။
၅။ တခင္ခင္ = ကိန္ကိန္၊ အိုင္အိုင္ အသံမ်ိဳးျပဳလ်က္။
၆။ တအူအူ = ဆြဲဆြဲငင္ငင္ ေအာ္ျမည္သည္။
၇။ ယုန္တစ္တုတ္ = ယုန္တစ္ေကာင္။
၈။ က်ပ္ခိုးခံ = မီးဖိုအထက္တြင္လုပ္ထားေသာ စင္(က်ပ္စင္)တြင္ သားေကာင္မ်ားကို အေျခာက္ခံသည္။
၉။ ပရႏၷ၀ါ = ေျမတြင္ တြား၍ေပါက္ေသာ အခက္အလက္အရိုးႂကြပ္ဆတ္သည့္ ေဆးဖက္၀င္သည့္ အပင္တစ္မ်ိဳး။
၁၀။ ၀ါးျပာ = ဆားအျဖစ္အသံုးျပဳရန္ ၀ါးကို မီး႐ိႈ႕၍ရေသာျပာ။
၁၁။ ခပ္ခိ်ဳ = ေယာက္ခိ်ဳ၊ ဟင္းခပ္ဇြန္းႀကီး။
၁၂။ စေလာင္း = ေျမအိုးအဖံုး စေလာင္းဖံုး။
*****
အခု အခ်ိန္မွာ ကဗ်ာကို ျပန္ဖတ္ေတာ့ ေယာက်္ားျဖစ္သူက ဟင္းစားကို ကိုယ္တိုင္ရွာၿပီး၊ ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ျပဳတ္ ခူးခပ္ ေက်ြးပံုပဲ… သူ႔ အိမ္ရွင္မကို…။ မသီတာတို႔နဲ႔ ဘာေတြမ်ားကြာေနပါလိမ့္…အင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ မသီတာ တအူအူ မလုပ္တတ္လို႔ပဲ ေနမွာပါေလလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ပါတယ္။
*****
ဘေလာ့ဂ္ေတြကို အၿမဲ အားေပးတဲ့၊ ဘေလာ့ဂါေတြ စာမေရးရင္လည္း တေယာက္ခ်င္းစီ နာမည္ေခၚၿပီး ဂ႐ုတစိုက္ေမးတတ္တဲ့ အမအတြက္ အမွတ္တရ…

စိတ္လမ္းခ်ိဳး

ဘ၀မွာ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေတြ… လမ္းေျဖာင့္ လမ္းေကာက္ လမ္းသြယ္ လမ္းက်ယ္ အမ်ိဳးမိ်ဳးပါပဲ…။
မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ လမ္းေထာင့္ လမ္းဆံု လမ္းေကြး လမ္းေလးေတြလည္း ရွိတတ္ၾကတယ္။

အဲ့ဒီလမ္းေလးကေတာ့ ေကြးေကြးေလး…။ ကိုယ္လမ္းေပၚေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ကလည္း ေရာင္နီလာခါစ ေမွာင္ရီ၀ိုးတ၀ါးမို႔ ၀ါဖန္႔ဖန္႔ ဓာတ္မီးတိုင္ေလးေတြကို အားျပဳရင္း…။ လမ္းေကြးေလးက ရထားဘူတာ တစ္ခုကို ဦးတည္ေနတာမို႔ လူသြားလူလာေတာ့ မျပတ္ေပဘူး။ အမ်ားစုကေတာ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြ…။ ေနာက္… သားသမီးကို ဘူတာထိ လိုက္ပို႔တဲ့ ကိုယ္လို အေမေတြ…။

အျပန္လမ္းလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔… လာရင္းကိစၥ သားကို ပို႔ၿပီး၊ လာရာလမ္းကို ျပန္တာမို႔…။ သူစိမ္းဆန္တဲ့ ၿမိဳ႕ျပတိုက္တာေတြရဲ႕ အခိ်ဳ႕ေသာ အခန္းေတြမွာ မီးေရာင္ေလးေတြ တစြန္းတစျမင္ေနရတယ္။ ခပ္မႈန္မႈန္ အဆင္ေတြက ကိုယ့္ရဲ႕အာ႐ံုေတြကို ဆြဲမယူလို႔ ေက်နပ္ျခင္းနဲ႔အတူ ေျဖးေျဖးေရြ႕ေရြ႕ လွမ္းေနမိတယ္။ လမ္းခ်ိဳး… ကိုယ္ ခ်ိဳး၀င္ရေတာ့မယ့္ လမ္းခ်ိဳးရဲ႕ လမ္းေထာင့္အေရာက္မွာေတာ့… အမိ်ဳးသမီးတေယာက္ရဲ႕ အဆက္မျပတ္ စကားေျပာေနတဲ့ အသံမွာ ကိုယ့္အာ႐ံုေတြ စူးနစ္ ၀င္သြားေတာ့တယ္။

သူဘာေတြ ေျပာေနလဲ… ဘယ္ေနရာက ေျပာေနတာလဲ…။ စူးစမ္းရွာေဖြမိတယ္။ သြက္သြက္ႀကီး ေျပာေနတဲ့ သူ႔အသံမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈေတြ အျပည့္ပါတယ္။ သူေျပာေနတာေတြကို လံုးေစ့ ပတ္ေစ့ေတာ့ နားမလည္ဘူး။ MRT… MRT… ဆိုတာ ၾကားတယ္… ဘယ္ဘက္ကို ေကြ႔၊ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ေရာက္မယ္ ဆိုတဲ့ လမ္းညႊန္စကားေတြကို ဖုန္းနဲ႔ ေျပာသလိုမ်ိဳး ေျပာေနတယ္။ ေစ့ေစ့စပ္စပ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာ၊ ဟန္က်ပန္က် ေျပာေနလိုက္ပံုမ်ား။ ခက္တာက ထပ္ခါထပ္ခါ အက်ယ္ႀကီးကို ေျပာေနတာ။ ေအာ္… သူ စိတ္ေနမေကာင္းရွာဘူးကိုး…။

စူးရွတဲ့ သူ႔အသံ လိႈင္းေတြက ကိုယ့္ရင္ကို ဒိန္းကနဲ ဒိန္းကနဲ လာလာေစာင့္တယ္။ အဲ့ဒီ လိႈင္းေတြကို သတိနဲ႔ ဖြဖြေလး ဖမ္းယူ… ေမတၱာလိႈင္းေတြ အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းၿပီး သူ႔ဆီကို တန္ျပန္ပို႔လိုက္ပါတယ္။ ေအးခ်မ္းပါေစ…။ ေအးခ်မ္းပါေစ...။
*****
ဒီလမ္းေပၚေရာက္တိုင္း သူ႔အသံကို နားစြင့္မိတယ္။ အသံ မၾကားမိေတာ့ ကိုယ့္ ေမတၱာေတြ အစြမ္းထက္ပါရဲ႕လို႔ ေတြးထင္ေနတုန္း…ေဟာ ၾကားရၿပီ…။ တိုးသဲ့သဲ့ေလး။ ေအာ္ သူ႔သားေလးအေၾကာင္း ေျပာေနတာကိုး။ သူ႔သားက ေက်ာင္းၿပီးလို႔ NS ေတာင္ သြားေနၿပီ … တဲ့။

NS = National Service
MRT = Mass Rapid Transport
*****
သူငယ္ခ်င္း သက္ေ၀က စိတ္၏ေခၚေဆာင္ရာကို ေရးၿပီး… မမKOMကလည္း ႐ူးခ်င္ေယာင္ ခဏခဏ ေဆာင္ျပ… ခ်စ္ေပါက္ကလည္း စာရင္းေကာက္...  ဆိုေတာ့ ဒီကလည္း ေရးရၿပီေပါ့… 
တေယာက္ရွိေသးတယ္... ဘေလာ့ဂ္ပိတ္ထားၿပီး စိတ္ေပါက္ရင္ လာလာခ်ြဲတယ္...

သံေယာဇဥ္ ေႏွာင္ႀကိဳးမွ်င္ေလးေတြ...

ဤစာမ်က္ႏွာ၏ ညာဖက္စြန္းတေနရာကို လွိမ့္ဆင္း၍ ၾကည့္လိုက္ပါ။
သို႔/ ……………… မွ / S – C ဆိုတာကို ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။
S – C နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ ေႏွာင္ႀကိဳးမွ်င္ေလးေတြပါ။
အခ်ိဳ႕ေသာ ႀကိဳးေလးေတြက မလႈပ္မယွက္နဲ႔ အသည္းယားေအာင္ လုပ္ေနၾကသလို…
အခ်ို႕ေသာ ႀကိဳးစေတြက ျပတ္ေတာက္လို႔ မစိမ္းပင္ အသြင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္
ခံစားၾကည့္ရင္ ျမင္ရမယ္…
ႀကိဳးစေလးေတြမွာ အေရာင္ေတြ တလက္လက္ ေတာက္ေနတယ္
သံေယာဇဥ္...တဲ့။

သံေယာဇဥ္ေရာင္က...
သက္တန္႔ေရာင္လို ခုနစ္စဥ္တန္းေနသလား
ပန္းႏုေရာင္ သက္သက္ေလလား
ျပာလဲ့လဲ့ မိုးေကာင္းကင္လိုလား
စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ ပင္လယ္ႀကီးလိုလား
မိႈင္းညိဳ႕ညိဳ႕ ေတာင္တန္းေတြလိုလား
မႈန္ျပာရီ ျမဴခိုးေငြ႔လိုလား
ျဖဴလႊလႊ ႏွင္းပြင့္ေလးေတြလိုလား
ေနျခည္ေႏြးေႏြးေအာက္မွာ ခုန္ေပါက္ေနတဲ့ မိုးစက္ေလးေတြလို ၾကည္ေတာက္ေနသလား
ဆိုတာ…
*****
S-C ကို Google က Reported Attack Page လို႔ ေဟာသလိုႀကီး ေၾကျငာလိုက္လို႔..

FB မွ ကူးလာသည္။
Thet Wai ဟမ္... ခုေလးတင္ပဲ ေကာ္မန္႔ ဝင္ေရးခဲ့ေသးတယ္... ရပါတယ္...
Sunday at 1:37am · Like
Theingi Nwai ဟုတ္တယ္..အဲလုိၾကီးေပၚေနတယ္..ေနာက္ ေရာက္သြားေတာ႔လည္း invited reader only ဆိုလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး ျပန္လာရတာ...း(
Sunday at 1:45am · Like
Sonata Cantata Blog Lists ျပန္ထည့္ၿပီး သို႔/ ...... မွ/ S -C လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္...သံေယာဇဥ္ ႀကိဳးမွ်င္ေလးေတြလို႔ ပို႔စ္တင္လိုက္တာ... မၾကာဘူး အေပၚက ပံုပါအတိုင္း ျဖစ္သြားလို႔ ျပန္ျဖဳတ္ထားတာ ... သက္ေ၀ေရ
Sunday at 1:46am · Like
Sonata Cantata အဲ့ဒါနဲ႔ ဟိုေလွ်ာက္လုပ္ ဒီေလွ်ာက္လုပ္ ... ပိတ္လိုက္ ဖြင့္လိုက္ လုပ္... ႐ူးၿပီ
Sunday at 1:47am · Like
Sonata Cantata ဒါ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္ေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္... ပရိတ္သတ္ႀကီးရယ္... က်ေနာ့္ကို သနားပါဆိုတဲ့ သူ႔သီခ်င္း နားေထာင္ေနမိလို႔ေလ...;P
Sunday at 1:49am · Like
Naw Phaw မေရ...ဒီမွာလည္းရတစ္ခ်က္မရတစ္ခ်က္....
Sunday at 3:46pm · Like
Ming Pauk ဘယ္လိုျဖစ္လို႔လဲ..မသီတာ
Monday at 12:43am · Like
Sonata Cantata မဲ၀ဲလို႔ ထင္တာပဲ ေပါက္ရယ္...ဒီက ပို႔စ္ေတြ တင္ပါေတာ့မယ္ခ်ိဳမွ ;P
Monday at 3:22pm · Like
Peach Mon ဟုိမွာမရခင္စပ္ၾကား ဒီမွာပဲ တင္လုိက္ေလ..
Yesterday at 12:55am · Like
Sonata Cantata မေန႔က အဲ့လို စိတ္ကူးၿပီး ေရးေသးတယ္... အဆံုးမသတ္ႏိုင္လို႔ သိမ္းထားလိုက္တယ္။ ဘေလာ့ဂ္ကို ျပင္ၾကည့္လိုက္ပါဦးမယ္ မြန္ေရ...
*****
http://www.linhtet.net/2011/02/reported-attack-page.html ဖတ္ၿပီး S-C ရဲ႕ က်န္းမာေရးကို ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ယူႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ေရႊရတုမွတ္တမ္း ပိုင္ရွင္အတြက္

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တေယာက္အေနနဲ႔ ေန႔ေန႔ညည ဆင္ျခင္သင့္တဲ့အရာထဲမွာ ေသျခင္းတရားလည္း ပါပါတယ္။ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ ဆင္ျခင္ဖို႔ ေ၀းစြ၊ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ေနလာလိုက္တာ...ေသျခင္းတရားဆိုတာ နားကိုမလည္တဲ့အရာ။

ေသတတ္တဲ့အမ်ိဳးေတြမို႔ ေသေနၾကတာ... ကိုယ္နဲ႔ လားလားမွ မဆိုင္သလို... ဖာသိဖာသာ ေနမိေနရာ။ ကိုယ္ခ်စ္ရခင္ရသူေတြ ေသဆံုးမႈမွာေတာ့ မ်က္ရည္ေတြ ေတြေတြက်၊ ရင္ထဲက ပူ၊ ေခါင္းေတြ အံု။

ကိုႀကီးေက်ာက္ေၾကာင့္ ေသျခင္းတရား ဆိုတာကို ဒီလို နားလည္လိုက္ပါတယ္။

မ်က္လွည့္ ျပကြက္ တခုလိုပါပဲလား။ မယံုဘူး... မယံုခ်င္ဘူး။ ေသျခင္းတရားကေတာ့... ဟတ္ခ်ေလာင္း...တဲ့။

ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲက စိတ္ႀကိဳက္ေလးမ်ား

ရႊန္းမီက ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲက စိတ္ႀကိဳက္ေလးမ်ားတဲ့ ေရးခိုင္းပါတယ္။

အခုအခ်ိန္မွာ ေရးခိုင္းတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ႀကိဳက္တာေလးေတြ ေရးရမွာဆိုေတာ့ စိတ္လက္ၾကည္သာေနမွ ေရးႏိုင္မွာေလ။ တခ်ိန္တခါက ဆိုရင္ မသီတာ ေလာကႀကီးကို ၿငီးေငြ႕ၿပီး ျမင္ျမင္သမွ် ၾကားၾကားသမွ်ကို စိတ္ပ်က္ လက္ပ်က္နဲ႔ အခန္းတံခါးပိတ္ ေရမခိ်ဳးပဲ ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးလို႔၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကသာ ေရးခိုင္းမယ္ ဆိုရင္… ရႊန္းမီေရ ဒီတခါေတာ့ ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ လြယ္လြယ္ေလး ေျပာထြက္သြားမွာပဲ…။ အခုေတာ့ ေရးပါမယ္… ႀကိဳက္တာေတြေရာ… မႀကိဳက္တာေလးေတြပါ အဆစ္ထည့္ေရးလိုက္မယ္ေနာ္။
*****

အိမ္ရွင္မတေယာက္ရဲ႕ နိစၥဓူ၀ ဘ၀ဟာ ေထြေထြထူးထူး စိတ္လႈပ္ရွားစရာေတြနဲ႔ေတာ့ ျပည့္ႏွက္မေနေပဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္လည္းေလ ေလာကီသားေပမို႔ လူသားတေယာက္ပီသစြာ စိတ္ခံစားခ်က္ အတက္အက်ေတြကေတာ့ ေလအလာလႈိင္းထသလို လူးလူးလိမ့္လိမ့္ေလးေတြေတာ့ ရွိသေပါ့။

မနက္အိပ္ယာထ ငါးပါးသီလေဆာက္တည္၊ သတၱ၀ါေတြကို ေမတၱာပို႔ၿပီး တေန႔တာေလး စလိုက္ရတာက ၾကည္ႏူးစရာ… ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ ပြားမ်ားဖို႔ကို ဘယ္ေတာ့မွန္းမသိတဲ့ တခ်ိန္ခ်ိန္ကို ပို႔လိုက္ရင္း ဘုရားခန္းက ကသုတ္ကရက္ ခြာမိတာက စိတ္ပ်က္စရာ။

ကိုယ္နဲ႔ ေန႔စဥ္ ပတ္သက္ ဆက္ႏြယ္ေနသူေတြမွာ ကိုယ္ပါပါမွ လက္၀ါးတဖက္စာ။ လက္ငါးေခ်ာင္း လူငါးေယာက္…။ ေယာကၡနဲ႔ ေခၽြးမ… ကမၻာ့ရန္ေတြလို႔ ဆိုၾကေပမဲ့၊ သားအတြက္ဆို ငါသာလွ်င္ အေတာ္ဆံုး အသာလြန္ဆံုးလို႔ ထင္တတ္တာ သားတို႔ မေအတိုင္းရဲ႕ သဘာ၀လို႔ နားလည္ေပးရင္း အိမ္ေနရင္းလည္း Life Long Learning… ။ စာမႀကိဳးစားပဲ ေပ့ါေပါ့ေလးေနတဲ့ သားႀကီးကို မႀကိဳက္ေပမဲ့၊ သူ႔ရဲ႕ ႐ူးေပါေပါ အမူအက်င့္ေလးေတြက ၿပံဳးရယ္ခ်င္စရာ ေကာင္းေနျပန္တယ္။ ေယာက်္ားတန္မဲ့ မ်က္ရည္ေလးကလယ္ကလယ္နဲ႔ စိတ္ေကာက္တတ္တဲ့ သားငယ္ကို မႀကိဳက္ေပမဲ့၊ သူ႔ရဲ႕ ေစ့စပ္ေသခ်ာမႈေလးေတြကို ၾကည္ႏူးရျပန္တယ္။ စာအုပ္နဲ႔ ကြန္ျပဴတာကိုသာ သားမယားထင္တဲ့ ဟိုလူႀကီးကို မႀကိဳက္ေပမဲ့၊ လမ္းသြားရင္ ကိုယ့္လက္ကို ဆြဲ သူ႔ဘယ္ဘက္ ရင္အံုေပၚဖိကပ္ၿပီး သြက္သြက္ႀကီး ေလွ်ာက္ျပန္ေတာ့လည္း မေမာတန္း လိုက္မိျပန္တယ္။

အခ်က္အျပဳတ္မွာ ေတာ္ရိေရာ္ရိ၊ အခ်ဳပ္အလုပ္ဆို ဗံုမဟုတ္ ပတ္မဟုတ္၊ အထားအသိုက် ေတာင္မေရာက္ ေျမာက္မေရာက္၊ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေတာ့ ဟိုက်န္ဒီက်န္၊ စကားေျပာရင္ တုတ္ထိုးအိုးေပါက္၊ ေယာကၡမႀကီးကို အရိုအေသ မေတာ္၊ သားတို႔ကိုလည္း အျပဳအစုမတတ္၊ သားတို႔အေဖကိုလည္း အယုအယ မကၽြမ္းက်င္ေပမဲ့ ေန႔စဥ္ဘ၀ကို အ႐ိုးသားဆံုးနဲ႔ အျဖဴစင္ဆံုး (ႀကိဳးစား) ျဖတ္သန္းေနတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ႀကိုက္ပါတယ္။

လွ်ာနဲ႔သြား

ေနာက္ပိုင္းမင္းသားႀကီး ကိုဧရာ မထြက္ခင္မွာ ေရွ႕ထြက္မင္းသမီးႀကီး မသီတာ ကပဲ ပရိသတ္ႀကီးကို အသံုးေတာ္ခံရပါဦးမယ္။ ေနာက္ပိုင္းမင္းသားတို႔ သဘာ၀အတိုင္း ဇာတ္စာေတြ က်က္ေနတာ မေက်ေသးလို႔ သူ႔ခမ်ာ ထြက္ခ်င္ရက္နဲ႔ မထြက္ႏိုင္ေသးပဲ အထြက္ခက္ေနရွာပါတယ္။ လင္နဲ႔ မယား ျဖစ္ေနေတာ့လည္း ပြဲမလန္႔ရ ပြဲမဆူရေလေအာင္ အေျခအေနကို ထိန္းဖို႔ မသီတာပဲ ေျပာင္သလင္းခါေနတဲ့ မ်က္ႏွာကို မ်က္ႏွာေခ်ေတြ ဖို႔သိပ္ နယ္ေစာင့္ၿပီး ထြက္လာရျပန္ေပါ့…:D
*****
ျမရဲ႕လ… ဆရာမဂ်ဴး ၀တၳဳကို ထူးအိမ္သင္က အသံနဲ႔ ဇတ္လမ္းဖတ္ျပတာ ပို႔စ္အျဖစ္ တင္လိုက္မိပါတယ္။ ဒီမွာပဲ ထူးအိမ္သင္ကို အူထဲ အသည္းထဲက စြဲေနတဲ့ ကိုဧရာတေယာက္… ထူးအိမ္သင္ခ်ီးမြမ္းခန္း မနားတမ္း လႊင့္ပါေတာ့တယ္။ သားႀကီးကို ေခၚၿပီး နားေထာင္ခိုင္းပါတယ္။ သား ဘယ္လိုေနလဲ ေကာင္းတယ္ေနာ္ သူ႔အသံက… လို႔ အစေဖာ္ေပးေတာ့ သားျဖစ္သူကလည္း အင္း ေကာင္းတယ္… သူ႔အသံက လူငယ္ေလး အသံမ်ိဳး... ခ်ိဳခ်ိဳ ေအးေအးလို႔ ျပန္ေျပာ။ ေနာက္သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ အေျပာတင္မကဘူး၊ အလုပ္ပါ ပါလာၾကေရာ။ အသံသြင္းၾကတာတဲ့ အဲ့ဒီ ျမရဲ႕လ ကိုပဲ ဖေအလုပ္သူက သူ႕အသံႀကီးနဲ႔ ဖတ္၊ ဖေအတလွည့္နားေတာ့ သားလုပ္သူက youtube ကေန ေမဆြိရဲ႕ ေမာင္၊ မနဲ႔ေမာင္ သီခ်င္းေတြ ဖြင့္ၿပီး အသံသြင္းသတဲ့။ အေပါက္အလမ္း မတည့္လိုက္ပံုမ်ား…။ ညဥ့္ေတာ္ေတာ္နက္လာမွ သားေတာ္ေမာင္က တစခန္းရပ္ၿပီး သူတို႔အခန္းျပန္တယ္။ အရွိန္မေသေသးတဲ့ ကိုဧရာ ကြန္ျပူတာေရွ႕ထိုင္ၿပီး အသံသြင္းလိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ အိပ္ယာေပၚ ဆန္႔ဆန္႔ႀကီး ဇိမ္ယူေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ မသီတာ ကမန္းကတန္းထၿပီး အဲ့လူႀကီး ပါးစပ္ထပိတ္ရတယ္။ မသီတာကို အဲ့ဒီေလာက္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ျခားသြားေစရေလာက္ေအာင္ ကိုဧရာ ဟဲလိုက္တာက

အခ်စ္ဆိုတာ ကိုင္တြယ္ ျပလို႔မရေပမဲ့၊ ခံစားသိလို႔ ရတဲ့အရာမို႔ စိတၱဇနာမ္အုပ္စုထဲ သြတ္သြင္း သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္…

မသီတာေရးတဲ့ အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာရေအာင္ ပို႔စ္ကို အသံသြင္းတာတဲ့ေလ… ဘေလာ့ဂ္ေရွ႕ထြက္ မင္းသမီးႀကီးက ဘေလာ့ဂ္ေပၚသာ ဟန္တလံုး ပန္တလံုး လုပ္ေနေပမဲ့၊ အိမ္မွာေတာ့ ရွက္တယ္ေတာ့ မ်က္ႏွာမေျပာင္ရဲဘူး။

တေယာက္က အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာလို႔ တေယာက္က ကာတြန္းပံုဆြဲေပးရ၊ အသံသြင္းရနဲ႕ ပ်ာယာခပ္ေနလို႔ ဒီႏွစ္ေယာက္ သိပ္အဆင္ေျပေနၾကတယ္ ထင္ရင္ေတာ့ မွားပါလိမ့္မယ္။ လင္နဲ႔ မယား ဆိုတာကေတာ့ လွ်ာနဲ႔သြားပါပဲ။ ဒီေလာက္ နီးကပ္ေနမွေတာ့ ၿငိတာမဆန္းပါဘူး။ အသက္ေလးေတြ ရလာေတာ့ ေျပာတဲ့သူက ေျပာ၊ ၾကားတဲ့သူက ၾကားခ်င္ရာၾကား။ တို႔မ်ား ဘေလာ့ဂ္မွာ တခါတုန္းက တဂ္ပို႔စ္အျဖစ္ ေရးခဲ့ၾကတဲ့ တခါတုန္းက အလြဲ၊ အခုေတာ့ အမွတ္တရ ဆိုတာနဲ႔ ေျပာင္းျပန္… ဟိုတုန္းက အမွတ္တရ၊ အခုေတာ့ အလြဲ ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္မွျဖစ္ပဲ။ ေလာေလာလတ္လတ္ လြဲပံုေလး ေရးျပဦးမယ္။ ၾကင္စဦးေတြ အတုခိုး မမွားၾကပါနဲ႔။ Don’t try this at home ေပါ့။
*****
ကိုဧရာနဲ႔ မသီတာတို႔ shopping center ႀကီးတခုထဲ ေရာက္ေနေစ
Sale ေတြလည္း ခ်ေနေစ

မသီတာ။ ။ ရွင္ အက်ႌ၊ ေဘာင္းဘီေလး ၀ယ္ခ်င္ ၀ယ္ဦးေလ

ကိုဧရာ။ ။ ေနာက္မွ ေနာက္မွ

ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ ဆက္ေျပာ…

ကို ေဘာင္းဘီေတာ့ လိုခ်င္တယ္… ကို႔ ေဘာင္းဘီေတြက မေကာင္းေတာ့ဘူး

မသီတာ။ ။ အင္း..၀ယ္ေလ…

ေဘာင္းဘီေတြနားေရာက္သြား…

ကိုဧရာ။ ။ သီတာ ကို႔ခါး ဘယ္ေလာက္လဲ

မသီတာ။ ။ မသိဘူးေလ (အခုတေလာ ကိုဧရာ ေတာ္ေတာ္၀ လာၿပီး ဗိုက္ႀကီးတလံုးနဲ႔ျဖစ္ေနေတာ့၊ မသီတာလည္း အယင္ အတိုင္းအတာ အေဟာင္းကို ျပန္စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ လြယ္လြယ္ပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္။)

ကိုဧရာ။ ။ ဒါဆိုလည္း မ၀ယ္ေတာ့ဘူး ေနာက္မွပဲ

မသီတာ။ ။ ရွင့္ခါး ပါမလာဘူးလား)))

(ဟုတ္တယ္ တခြန္းပဲ ေျပာပလိုက္ေတာ့တယ္။ တယ္စိတ္မရွည္ခ်င္ဘူး။)
*****
ၾကင္စဦးတုန္းက လြဲပံု

မသီတာ အတြက္ ရန္ကုန္မွ ပါးလိုက္ေသာ လူႀကံဳကို မသီတာ့ သူငယ္ခ်င္းထံ ကိုဧရာ ႐ံုးမွ အျပန္ ၀င္ယူေစ
မသီတာ အိမ္၌ ရွိေနေစ
ကလင္ ကလင္ .. အိမ္ဖုန္းျမည္လာ

မသီတာ။ ။ ဟယ္လို… ကို လား ေျပာ

ကိုဧရာ။ ။သီတာ့ သူငယ္ခ်င္း အိမ္ ဖုန္းဆက္လို႔လည္း မရဘူး။ ကို႔ ဖုန္းကလည္း ဘက္ထရီကုန္ေနလို႔ အခု ဘူတာက ဖုန္းနဲ႔ ဆက္ေနတာ

မသီတာ။ ။ အင္း ကိုတို႔ကေတာ့ ျဖစ္ရမယ္။ အဲ့ဒါ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။

ကိုဧရာ။ ။ ျပန္လာေတာ့မယ္။ သူတို႔ဆီလည္း မဆက္ေတာ့ဘူး။ xx မရွိဘူး။

မသီတာ။ ။ ဘာေျပာတယ္))) မိန္းမအတြက္ လုပ္ေပးရတာကို ဆႏၵ မရွိဘူးေလး ဘာေလးနဲ႔

တဖက္မွ ကိုဧရာကလည္း ကုန္းေအာ္ေစ

ကိုဧရာ။ ။ ဘယ္မွာ ဆႏၵမရွိဘူး ေျပာလို႔လဲ။ ဆယ္ျပား မရွိေတာ့ဘူး ေျပာတာ။ ဖုန္းဆက္ဖို႔ ဆယ္ျပားေစ့

အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာရေအာင္…

အခ်စ္ဆိုသည္မွာ…တဲ့

ေၾသာ္... အခ်စ္ဆိုတာ စိတၱဇနာမ္ေလးပါ။
telepathy, will power ဆိုတာေတြကို အေလးထားတတ္သူ တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့...
အခ်စ္ဆိုတာဟာ ေပါ့ေသးေသး မဟုတ္တဲ့ ေလးႀကီးႀကီး ႀကီး။
ရာမယဏဇတ္ေတာ္ႀကီးမွာလည္း အခ်စ္အေၾကာင္းေတြပါတယ္။
တစ္ညတာခြဲရလို႔ ႏွစ္ေပါင္း ခုနစ္ရာ ပူေဆြးရတဲ့ ကိႏၷရာ ကိႏၷရီတို႔ အျဖစ္ကိုလည္း ယံုတယ္။
…
…
…
ဟင္?
ဘာရယ္??
ကိုယ္ပိုင္ဇတ္လမ္းေလး???
ေၾသာ္
ညႊန္းစာဖြဲ႔လို႔မမွီ…(အလဲ့)

ခ်စ္ခဲ့ဖူးပါတယ္
ခ်စ္ေနပါေသးတယ္
ခ်စ္ေနဦးမွာပါ။

တန္ေၾကးရွိတဲ့အခ်စ္ကို တန္ဖိုးထားပါတယ္။
အ႐ႈံးအျမတ္ တြက္ေၾကး ဆိုရင္ေတာ့
အရင္းအတိုင္းပဲ
ယူသြားမွာပါ။
ဆံုမွတ္ရွိတဲ့ အခ်စ္
ဆံုးမွတ္ကိုေရာက္ခဲ့ၿပီ ဆိုရင္ေပါ့...

nature ဆိုရင္
neutral ျဖစ္မွေကာင္းမယ္ ထင္လို႔ပါ။
အခ်စ္ဆိုသည္မွာ…

****

သက္ေ၀ပဲတဂ္လို႔ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ…ကို ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ တိုစစေလးပါ။ ပို႔စ္ေတြေရးတိုင္း အမ်ားအားျဖင့္ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ေပၚလြင္လင္းလက္ေအာင္ မေရးႏိုင္ပါဘူး။ ေရးလည္းေရးခ်င္ေတာ့ ေရးႏိုင္သေလာက္ ေရးထားလိုက္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရင္ေရးထားတဲ့ ပို႔စ္အခ်ိဳ႕ကို ပိုၿပီး ျပည့္ျပည့္စံုစံု ထင္ထင္ရွားရွားျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ျပန္ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးမိခဲ့ပါတယ္။ အခု သက္ေ၀ကပဲ အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာရေအာင္လို႔ တဂ္လာေတာ့… အရင္ေရးထားတဲ့ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ… ကို အက်ယ္ ထပ္ဖြင့္ရင္း၊ စိတ္ကူးကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။
*****
အခ်စ္ဆိုတာ ကိုင္တြယ္ ျပလို႔မရေပမဲ့၊ ခံစားသိလို႔ ရတဲ့အရာမို႔ စိတၱဇနာမ္အုပ္စုထဲ သြတ္သြင္း သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္။ ဘယ္အေၾကာင္းအရာမဆို နားလည္ရင္၊ မွန္ကန္စြာ နားလည္ရင္ ေကာင္းက်ိဳးကို ဦးတည္ပါတယ္။ သတၱ၀ါတိုင္းလိုလို အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ဖူးၾကေပမဲ့ ခက္တာက အခ်စ္က နားလည္ရ ခက္တယ္။ ဒႆနဆန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်စ္ကို အနက္အဓိပၸါယ္ဖြင့္ရာမွာ အခ်စ္ တည္ရာမွီရာ တဦးတေယာက္ခ်င္းဆီရဲ႕ ႏွလံုးသားအခံေပၚ မူတည္ၿပီး ပံုသ႑ာန္မ်ိဳးစံု ျဖာထြက္သြားတယ္။ ရာမယဏ ဇတ္ေတာ္ႀကီးထဲမွာပဲ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အျပန္အလွန္ခ်စ္ၾကတဲ့ ရာမ သီတာရဲ႕အခ်စ္၊ တဖက္သတ္ တိတ္တခိုးခ်စ္ရတဲ့ လကၡဏရဲ႕ အခ်စ္၊ အခ်စ္အတြက္နဲ႔ အသက္ပင္ေသေသဆိုတဲ့ ဒႆရဲ႕ စံုလံုးကန္းအခ်စ္… အခ်စ္ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ႀကီးေအာက္က ပံုစံစံု ခြဲထြက္သြားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ငယ္ေတြျဖစ္တယ္။

အမ်ိဳးအစား စံုလင္သလို ေမတၱာ၊ သစၥာ၊ က႐ုဏာ၊ သဒၶါ၊ … စတာေတြကလည္း အခ်စ္ကေန ခြဲထုတ္ဖို႔ အလြန္ခက္ခဲတဲ့ အေပါင္းအပါေတြ ျဖစ္ၾကျပန္တယ္။ အခ်စ္ရဲ႕ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ိဳးေတြျဖစ္တဲ့ သ၀န္တိုျခင္း၊ စိတ္မခ်ျခင္း၊ စိုးရိမ္ျခင္း ဆိုတာေတြကလည္း အခ်စ္မွာ တသားတည္း ေပ်ာ္၀င္ေနတယ္။ စႏၵကိႏၷရီဇတ္ေတာ္ထဲက ကိႏၷရာ ကိႏၷရီတို႔ တစ္ညတာခြဲရလို႔ ႏွစ္ေပါင္း ခုနစ္ရာ ပူေဆြးရသတဲ့ လို႔ ေႏွာင္းလူတို႔ မွတ္သားထားၾကတာဟာ အခ်စ္ရဲ႕ ဒီဂရီကို ေဖာ္ျပလိုရင္းေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။ အခ်စ္ေရခ်ိန္ကို အထက္ပါအရာေတြနဲ႔ မွန္းဆ တိုင္းဆ ၾကတယ္။ နားလည္မႈ၊ ယံုၾကည္မႈေတြပါ ပါ၀င္လာတဲ့အတြက္ အခ်စ္ရဲ႕ နယ္ပယ္ဟာ က်ယ္၀န္းလြန္းလွတယ္။

ကိုယ္ပိုင္ဇာတ္လမ္းနဲ႔ အခ်စ္ကို အနီးကပ္ စြဲယူၾကည့္ရမယ္ ဆိုရင္ အခ်စ္ဟာ ကံၾကမၼာနဲ႔လည္း ႏွီးေႏွာ ဆက္ႏြယ္ေနတယ္လို႔ ခံစားမိျပန္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ မိန္းကေလးတေယာက္အျဖစ္ေမြးဖြားခဲ့ျခင္းဟာ အခ်စ္ကို တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔အတြက္ ကံၾကမၼာကေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ေကာင္းအျဖစ္ ခံယူပါတယ္။ အခ်စ္ကို ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ တြဲဖက္ ၀တ္ဆင္ရင္ အလြန္က်က္သေရရွိေၾကာင္း စြဲယူလက္ခံႏိုင္ေအာင္ သင္ၾကားေပးခဲ့သူအေပါင္းနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။

ေလာကမွာ အႏိုင္ အ႐ံႈး၊ အခ်စ္ အမုန္း ဆိုတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြ ရွိတာမို႔ အခ်စ္ၿပီးေတာ့ အမုန္းလာမလား။ အခ်စ္နဲ႔ အမုန္းဟာ ေက်ာခ်င္းကပ္ေနသလား။ အခ်စ္ဆိုတာ စည္းတခုလား၊ ေဘာင္တခုလား၊ နံရံတခ်ပ္လား… စသျဖင့္ ေတြးခ်င္ရင္ ေတြးႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေတြလည္း ႀကံဳေတြ႔ရတတ္ပါေသးတယ္။ ဆံုမွတ္ရွိတဲ့ အခ်စ္ ဆံုးမွတ္ကို ေရာက္ခဲ့ရင္ အ႐ႈံး အျမတ္ေတြ တြက္မေနေတာ့ပဲ ခ်စ္လိုက္ရတာ အရင္းလို႔ သေဘာထားရင္ ကမၻာေျမ အဆိပ္သင့္ျခင္းကို ကာကြယ္ရာ ေရာက္ပါတယ္။

အခ်စ္ကို ေရေလာင္းပါ။ ေပါင္းသင္ပါ။ ငါပိုင္တဲ့ အခ်စ္ ငါ့အလိုပဲ ျဖစ္ရမယ္ လို႔ေတာ့ ဇြတ္ မညစ္ပါနဲ႔။ အခ်စ္ဟာ သဘာ၀တရားဆိုတာကိုေတာ့ မေမ့ေစလိုပါ။ သဘာ၀က်က် ခ်စ္တတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္းျဖင့္ အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။
*****  
“ခ်စ္တတ္ၿပီ ” လို႔ေတာ့ ဒီေနရာမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ( The Road Less Travelled” ႏွင့္ ခ်စ္တတ္ၿပီ)
***** 

အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာရေအာင္… ျမစ္ဖ်ားခံရာ ဆရာမေမၿငိမ္းကို အစထားၿပီး အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာတဲ့ စကား၀ိုင္းအတြင္း ပါ၀င္ ေဆြးေႏြး ဖလွယ္ခြင့္ေပးသူ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္…