ပထမဆုံး ကျိန်စာ

သက္ေ၀ က မသီတာရေ... tag ထားကြောင်း... တဲ့။

“Blog ကိုလေ အသည်းတစ်ခြမ်းနဲ့ ရေးနေတာဆိုတော့ ပထမဆုံး…တွေကို ကျောခိုင်းထားပါရစေ… ဝေ။” လို့ အကြောင်းပြန်လိုက်ရရင် ကောင်းလေမလား (ကျန်တဲ့ တစ်ခြမ်းကို ဟို သီချင်းထဲကလို မုန်းရတဲ့ တနေ့၊ လမ်းခွဲတဲ့တနေ့၊ မှန်းဆလို့ တမ်းတလို့ လွမ်းရဖို့ backup)

စ, တာပါ။ ကူလီကူမာတွေ မပါဘူး။ အဟုတ်ရေးပြီ။

ပထမဦးဆံုးေရာက္ဖူးေသာ ေနရာ - ရန်ကုန် အရှေ့ပိုင်း ဆေးရုံကြီး (အဲ့ဒီမှာ မွေးတယ်။)

ပထမဦးဆုံး စီးဖူးသောယာဉ် - ဆိုက်ကား (ဆေးရုံက ဆင်းတော့ အိမ်ကို ဆိုက်ကားနဲ့ ပြန်ခဲ့ကြတယ်တဲ့။ အဖေက အော်စတင်ကားလေး ရှိရက်နဲ့ လာလည်းကြိုဘူးတဲ့။ အမေကတော့လေ တိတ်တိတ်လေး နေလိုက်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီက ခံစားရပြီ တသက်လုံး။)

ပထမဦးဆုံး တက်ဖူးသောကျောင်း - လမ်းမတော် ကီလီလမ်းရှိ မူကြိုကျောင်း။

ပထမဦးဆုံးရဖူးသော အပြစ်ဒဏ် - မူကြိုကျောင်း လာပို့ပြီး ပြန်တဲ့ အမေ့နောက်ပြေးပြေးလိုက်လို့ ကျောင်းကတိုင်မှာ ကြိုးတုတ်ထားတယ်တဲ့။ ဒီက ဂလောက်တောင် ဆိုးခဲ့သလား။ ကြိုးတုတ်ထားလို့ ရတဲ့ အရွယ်ကို ရှိစေတော့။

ပထမဦးဆုံးတက်ခဲ့သော အတန်းကျောင်း - အ.မ.က (၁၁) အလုံ အတန်းပိုင်ဆရာမ- ဒေါ်သန်းမြ၊ ကျောင်းအုပ်ကြီး - ဦးအေးကြည်။ တသက်လုံး မှတ်မိတယ်။ (၁)တန်းမှာ ဖြေရတဲ့ အထွေထွေဗဟုသုတ၊ အတန်းပိုင်ဆရာမ ဒေါ်လှလှဝင်းက မေးတယ်။ စာမေးပွဲ ဖြေတာနဲ့တောင် မတူပါဘူး။ သမီး လာဦးဆိုပြီး သူပေါင်ပေါ်ထိုင်ခိုင်းတယ်။ သမီး သိတဲ့ အသီးငါးမျိုး အမည် ပြောပြတဲ့။ ရတယ်လေ အလွတ်ကျက်ထားတာ။ ဘာ.. ဘာ.. ဘာ ပေါ့။ အရောင် ငါးမျိုး… OK ပဲ အထစ်အငေါ့မရှိ။ ဒါဆိုရင် သမီး ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး နာမည်သိလားတဲ့။ နဲနဲတော့ စဉ်းစားရပြီ။ အင်း.. ဦးအောင်ကြည်။ ဆရာမက မှားတယ်လဲ မပြော၊ မှန်တယ်လဲ မပြောဘဲ ပြုံးပြုံးကြီးနဲ့ သမီးသွားလို့ ရပြီတဲ့။ ငါမှားသွားလား..ငါမှားသွားလား။ စဉ်းစားစမ်း။ ကျောင်းမှာက ဆရာလေး ဦးအောင်ရီ ရယ်။ ဆရာကြီး ဦးအေးကြည် ရယ်။ အမျိုးသားဆရာဆိုလို့ နှစ်ယောက်ထဲရှိတာများ ဖြေချလိုက်တာ ကြည့်ပါဦး။ ပတ်ဝန်းကျင်လေ့လာမှုက အဲ့ဒီအရွယ်ကတည်းက ညံ့တာ။ အရေးဟယ် အကြောင်းဟယ်ဆို တစ်လွဲချည်းပဲ။

ပထမဦးဆုံးရဖူးသည့် ပညာရည်ချွန် မဟုတ်သည့်ဆု - ၆တန်းတုန်းက မြို့နယ်အဆင့် စာစီစာကုံးပြိုင်ပွဲ တတိယဆု။ ခေါင်းစဉ်က “အာဇာနည်နေ့၊ တို့မမေ့” ။ အတန်းပိုင် မြန်မာစာ ဆရာမ ဒေါ်တင်မိ။ ဆရာမက ဆုရတယ်လို့လည်း မပြောဘဲ ကျောင်းကနေ အလုံမြို့နယ် ခန်းမကို ခေါ်သွားတယ်။ ပြိုင်တုန်းကလည်း ခန်းမမှာဘဲ လာဖြေရတာ။ မထင်မှတ်ဘဲ ကိုယ့်နာမည် ဆုယူဖို့ခေါ်လိုက်တော့…ရင်မခုန်ပါဘူး။ ကိုယ်က အဲ့ဒီအရွယ်ထဲက တွေဝေခြင်းမှာ မေ့မျောတတ်သူ။ အပြန်မှာ မိုးတွေ ရွာတယ်။ ဆုအထုပ်ကို အိမ်ရောက်မှ ဖွင့်ကြည့်တော့ Dictionary စာအုပ်တစ်အုပ်ရယ်။ မြို့နယ်လျှပ်စစ်က လူကြီးတစ်ယောက်က အပိုဆောင်းပေးတဲ့ Diary စာအုပ်လေးရယ်ပါတယ်။ မိုးရေ နည်းနည်းထိ သွားတဲ့ စာအုပ်လေးတွေကို ရေသုတ်ရင်းနဲ့မှ တသိမ့်သိမ့် ရင်ထဲမယ်ပေါ့။

ပထမဦးဆုံး ယောကျ်ားလေး သူငယ်ချင်း၊ မိန်းကလေး သူငယ်ချင်း နံမည်တွေတော့ ကျော်ခဲ့တော့မယ်။

ပထမဦးဆုံး အချစ်တော် နာမည် - အေးအေး။ ထွေထွေထူးထူးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျောင်းရောက်တိုင်း ဒေလီယာ ပန်းလေးတွေ တစ်နေ့ တစ်ပွင့် ကိုယ့်ကိုပေးတယ်။ ၆တန်း တစ်တန်းလုံးရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လဲဖြစ်။ ကျောင်းစာမှာလည်း ထိပ်ဆုံးနားကပ်နေချင်တဲ့ ကိုယ်နဲ့ ကိုယ့်ထက်အတန်းကြီးပြီး စာသိပ်မတော်ဘူးလို့ ထင်ရတဲ့ သ့ူကြားမှာ တစ်ခုခု ခြားနေသလိုပဲ။

ပထမဦးဆုံး စင်ပေါ်မှာ ဆိုခဲ့တဲ့ ကဗျာ - You are old Father William ( by Robert Louis Stevenson)။ ၇တန်းတုန်းကပါ။ YMCA အသင်းက ကြီးမှုးကျင်းပတဲ့ပွဲကို ကျောင်းကအစီအစဉ်နဲ့ ပြိုင်ခဲ့တာပါ။ အထက်တန်းအဆင့် အဖွဲ့လိုက်မှာ ပထမဆုရခဲ့ပါတယ်။ အခြား အဆိုတွေ အကတွေနဲ့ကတော့ ခုချိန်ထိ စင်ပေါ်မတက်ရသေးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အကြွေးမှတ်ထားတယ်။

ချစ်၍ Tag လာ

ပထမဆုံး အရာကို

ဖွေဖွေရှာရှာ

ရေးချင်ပါလည်း

ရေးချင်ပါလည်း

…

…

…

မချစ်၍ မဟုတ်ပါ

blog ရွက်ကာ

ကျိန်ဆိုပါသည်။

…

စားလည်း ဒီblog

သွားလည်း ဒီblog

ဂေါက်တောက်တောက်

ဖြစ်စေသတည်း။ ။

အရောင်

အဝါ ‘မောင်’ နဲ့ ‘မ’ အပြာ၊

ကြောင်းပါလေသောခါ။

ရှုလို့မ၀ စိမ်းမြမြ၊

ရင်သွေးလေးတွေရ။

‘မောင့်’ ဉာဏ်ရောင်ဝါ ထိန်ထိန်သာ၊

‘မ’ ချစ်မေတ္တာ ပြာ။

ဆတူ ချိုးကျ ပေါင်းဆုံမှ၊

ကလေးတို့ ဘ၀ စိမ်းလန်းရ။

စိတ်ထားကောင်းဖို့ မမေ့အောင်၊

အဖြူရောင်ကို ဆောင်။

စင်ကြယ်ခြင်းရဲ့သင်္ကေတ၊

ကြိုးစား မွေးမြူကြ။

လောကီသားမို့ ဖြစ်တတ်တယ်၊

အနီရဲဲလို့ စိတ်တိုလွယ်။

မထင်မှတ်ဘဲ နက်လာတော့၊

ညှိနှိုင်း ကြမှာပေါ့။

ပြာ နဲ့ နီလေး ရောစပ်နွှယ်၊

ခရမ်းအလှ ကြွယ်။

မဟာဆန်တဲ့ ဒီလက်နက်၊

ဂန္တဝင် မျက်စောင်းထက်။

တခါတလေလည်း ထိုနီရဲ၊

အဝါလေးနဲ့ ရောမှာပဲ။

ရှေ့ဆက်ကြဖို့ အင်အားကွယ်၊

လိမ္မော်ကလေး ရပြန်တယ်။

သက်တန့် မိသားစု ဆေးရောင်စို၊

ဟန်ချက် ညီညီကို။

နေညိုချိန်ထိ ရွှေလက်တွဲ၊

တစ်သွေးတစ်ရောင်ထဲ။ ။

ဧရာသီတာ

ဤလူ့ ဘောင်

“ဖေဖေ … ကမ္ဘာကြီးက အလုံးကြီး မဟုတ်လား။” “အေး… ”

“သားတို့က အခု နေ့ဆိုရင် U.S. မှာ ညပေါ့။” “အင်း…”

“ဒါပေမဲ့ … ဘာလို့ သူတို့တွေက ဇောက်ထိုးကြီး ဖြစ်မနေတာလဲ။”

“သား… ဘာကို အောက်, ဘာကို အပေါ်လို့ ခေါ်တာလဲ”

သားက အောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး … “ဒါက အောက်ပေါ့”။

“ဟုတ်တယ်လေ။ ဒါပေမဲ့… ဘာလို့ အောက်လို့ ခေါ်တာလဲ။”

ခဏစဉ်းစားပြီး “သား သိပြီ။ သားသားတို့ ခြေထောက်နဲ့ ရပ်ထားတာက အောက်..။”

“အေးပေါ့… ဖေဖေတို့ ခြေထောက်နဲ့ ရပ်ထားတဲ့ ဒီမြေကြီးက အောက်အရပ်ပေါ့။ အောက်တို့ အထက်တို့ဆိုတာ ဖေဖေတို့ သတ်မှတ်ထားတာ။”

“သား သိပြီ။ ဒါပေမဲ့… ဘာလို့ သူတို့က ပြုတ်မကြတာလဲ။”

“သား မသိဘူးလား။”

“သိတယ် … Gravity ကြောင့် ပေါ့။”

အရှိန်အားကောင်းသော ဒုန်းပျံယာဉ် တစ်စီးဖြင့် ကမ္ဘာ့ဆွဲငင်အားကို လွန်မြောက်၍ သွားနိုင်သည်။ အာကာသထဲတွင် ပေါလောမျောပြီး spacewalk လုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ထိုအာကာသယဉ်မှူးတို့သည် ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်လာကြရသည်။ သူ အသက်ရှင် ရပ်တည်ရေးအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော လေ, ရေနှင့် အစာအာဟာရတွေက ကမ္ဘာမြေတွင်သာရှိသည်။ သူ့ မိသားစု, သူ့အသိုင်းအဝိုင်း, သူ့နိုင်ငံက ဤကမ္ဘာမြေ၌သာ ရှိသည်။ ရူပဗေဒ ဆွဲငင်အားများကို သိပ္ပံနည်းပညာများဖြင့် ကျော်လွှားနိုင်သော်လည်း၊ ဘဝရပ်တည်မှုနှင့် သံယောဇဉ်အနှောင်အဖွဲ့များကိုတော့ လွန်မြောက်ရန် ခဲယဉ်းသည်။ ‘ဘောင်’သည် သတ်မှတ်ချက်သာ ဖြစ်သည်ဆိုလျှင်၊ အနှောင်အဖွဲ့များသည်လည်း သတ်မှတ်ချက်ပင် ဖြစ်ပေမည်။ ထိုအနှောင်အဖွဲ့များမှ လွတ်မြောက်ခြင်းသည် မိမိတို့ ကိုယ်တိုင်က ထိုသတ်မှတ်ချက်များကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“သားရေ… ဖေဖေ..ဒီအသိုင်းအဝိုင်းကို မစွန့်လွတ်နိုင်သေးဘူး။

လောကီဘောင်ကို မစွန့်နိုင်သေးဘူး။”

ဧရာ (မန္တလေး)

ဘောင်

ဘောင် တဲ့

limit တဲ့

အပိုင်းအခြား၊ အဆီးအတား တဲ့

လာလိုက်သေးတယ်…

အကန့်တွေ တဲ့

သူ့ အတာနဲ့ သူ့ အထွာ ဆိုလား…

……

မှောင်ထဲမယ် ယောင်တောင်တောင်

ချောင်ထဲမယ် မပြောင်မရောင်

ထောင့်ထဲမယ် ငူငူငေါင်

……

အယောင်ဆောင် မလည်း အူကြောင်ကြောင်

အလှောင်အပြောင်ကြား ထီမမြင်ပေါင်

သည်တောင်ကို ကျော်မဟဲ့ ကြံကာဆောင်

……

မအောင်လေတဲ့ သည်မောင် ပူလောင်

နောင်ခါမတော့…

ရှောင်လေမကွဲ့

ဤလူ့ ဘောင်

ဤ လူ့ ဘောင်

ဓား၊ ရတနာနှင့် ကြေးမုံ

the mirror, the sword and the jewel (sanshu no jingi)

“Power grows out of the barrel of a gun.” – Mao Tse-Tung
“Money Talks.” – Anonymous
“Knowledge itself is power.” – Francis Bacon

ကမ္ဘာသမိုင်းမှာ အာဏာတည်ဆောက်မှု ဘယ်လိုပြောင်းလဲလာခဲ့သလဲဆိုတာကို ဖော်ပြဖို့ Alvin Tolfer က ဒီအဆိုအမိန့် သုံးကြောင်းကို ကိုးကားခဲ့တယ်။ Alvin Tolfer ဆိုတာ Future Shock, Third Wave နဲ့ PowerShift ဆိုတဲ့ အရောင်းသွက် စာအုပ်သုံးအုပ်နဲ့ နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ အမေရိကန် စာရေးဆရာတစ်ဦးပါ။ လူ့သမိုင်းမှာ စိုက်ပျိုးရေးခေတ်, စက်မှုခေတ်နဲ့ သတင်းခေတ်ဆိုတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကြီးသုံးခုဟာ လှိုင်းလုံးကြီးတွေလို စီးဆင်းဝင်ရောက် လာခဲ့တယ်။ စိုက်ပျိုးရေးခေတ်ကာလမှာ လူတွေဟာ ကာယဗလကို ကိုးစားခဲ့တဲ့ အလျောက် ပြဿနာတွေကို အင်အားသုံး အကြမ်းဖက် ဖြေရှင်းပြီး အာဏာကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ ဒုတိယခေတ်ဖြစ်တဲ့ စက်မှုခေတ် (တစ်နည်း အရင်းရှင်ခေတ်) မှာတော့ ငွေသာလျှင် ပဓာန။ ငွေကြေးဓနနဲ့ သြဇာအာဏာကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ တတိယလှိုင်းနဲ့ ဝင်ရောက်လာခဲ့တဲ့ ၂၀-ရာစုလွန် သတင်းခေတ်မှာတော့ အသိပညာသည်သာ တန်ခိုးအာဏာရဲ့ အသက်သွေးကြော ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ နှလုံးရည်က ကြီးစိုးလိမ့်မယ်လို့ Tofler ကခန့်မှန်းခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့အတွေးအခေါ်ဟာ ကမ္ဘာသမိုင်းဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်လောက်ထိမှန်သလဲဆိုတာ ဝေဖန်ဖို့ ခက်ကောင်း ခက်ပါ လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ သမိုင်းမှာတော့ ပြဿနာတွေကို violence, wealth, knowledge ဆိုတဲ့ နည်းလမ်း သုံးသွယ်ထဲက ဘာကိုသုံးပြီး ဖြေရှင်းလေ့ရှိသလဲဆိုတာကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ပြီး၊ မိမိရဲ့ တိုးတက်မှုဖြစ်စဉ်ကို အကဲခတ် နိုင်ပါလိမ့်မယ်။

ဧရာ (မန္တလေး)

ပုံကို ဤနေရာမှကူးယူပါသည်။ http://www.japan-zone.com/omnibus/shinto.shtml

လမ်းထဲက အဒေါ်ကြီးတွေ

ကျမကိုမွေးပြီး ဒီလမ်းထဲရောက်ခဲ့ကြတာ။ မိသားစုရဲ့ ပထမဦးဆုံးသော ကိုယ်ပိုင်အိမ်က ဒီလမ်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ နေရာယူထားလေရဲ့။ ဒီရပ်ကွက်က ရှေးတုန်းကတော့ ရွာကြီးတစ်ရွာ ဖြစ်ခဲ့လေသတဲ့။ လမ်းထဲမှာ သူကြီးအိမ်ရှိတယ်။ ကျမသိတတ်တဲ့ အရွယ်မှာ သူကြီးဆိုသူတော့ လောကကြီးထဲမရှိတော့ပါဘူး။ သူကြီးကတော်တော့ ရှိသေးတယ်။ ပိန်ပိန်သေးသေးလေးနဲ့ အမြဲတမ်း မိတ်ကပ်တွေ ဖွေးနေအောင်လိမ်းထားတာ ရုပ်ရှင်မင်းသမီး ခင်ယုမေနဲ့တောင် တူသေး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ အဒေါ်ကြီးကို ကျမ သိပ်စိတ်မဝင်စားမိဘူး။ ကျမစိတ်ဝင်စားတဲ့ လမ်းထဲက အဒေါ်ကြီးတွေက…

အိမ်ရှေ့အိမ်က မမကြည်။ တကယ်တော့ ဒေါ်ဒေါ်ကြည်လို့ ခေါ်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျမက မမကြည်လို့ပဲခေါ်ချင်တာ။ မမကြည် အမျိုးသားက ဦးဘအေး။ ကိုကိုအေးလို့ပဲခေါ်မယ်နော်။ နေ့လည်စာ ထမင်းစားပြီးချိန်လောက်ဆို ကိုကိုအေးနဲ့ မမကြည် အိမ်ကထွက်ကြပြီ။ သူတို့က မြို့လယ်ကောင်က ဈေးကြီးမှာ ပရဆေးဆိုင် ဖွင့်ထားတာလေ။ ရှေ့သွားနောက်လိုက် ညီလိုက်ပုံများတော့ အဲ့ဒီမြင်ကွင်းကို နေ့တိုင်းကို မလွတ်တမ်းကြည့်ချင်တာ။ တစ်ခါတလေများဆို မမကြည်က ဘီးဆံတုံးလေးတောင် ထုံးထားသေး။ လက်ကိုင်အိတ်လေး လက်မှာ ချိတ်လို့ ကိုကိုအေးနောက်က ယဉ်ယဉ်လေး လိုက်သွားပုံများ မျက်လုံးထဲကကို မထွက်ဘူး။ မျက်နှာချင်းဆိုင်နေတာ ဆိုတော့ မြင်နေရတာလေးတွေ… မမကြည်တို့ အိမ်ရှေ့မှာ ပန်းပင်တွေ အများကြီးစိုက်ထားတာ။ မနက်တိုင်း ပေါင်းသင်၊ ရေလောင်း၊ အမှိုက်ရှင်းလုပ်နေတဲ့ မမကြည်ကို တကုတ်ကုတ်နဲ့ မြင်ရတယ်။ မမကြည် ဆေးဖော်ခါနီးဆိုရင်လည်း အိမ်ရှေ့ လှေကားထစ်နားမှာ ချိန်ခွင်ကြီးချိန်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေတတ်တာ မြင်ရသေး။ ဘယ်အချိန် ကြည့်ကြည့် သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ရှင်းကြည်သန့်နေတဲ့ မမကြည်။

ကျမတို့ ရပ်ကွက်မှာ သူကြီးရှိစဉ်ကတည်းက နှစ်စဉ်ကျင်းပခဲ့တဲ့ ဆွမ်းကြီးလောင်းပွဲတော်ဆိုတာရှိတယ်။ လမ်းထဲက အမျိုးသမီးတွေ ဝတ်စုံဆင်တူနဲ့ ပဒေသာပင် လှည့်ရတယ်။ ကျမတို့ လမ်းအတွက်ကတော့ မမကြည်က တာဝန်ခံပဲ။ သူက မြို့လယ်ကောင်ဈေးထွက်တဲ့သူဆိုတော့ မျက်စိအမြင်ရှိတာကတော့ ပြောစရာမလိုဘူး။ သူကိုယ်တိုင် အလှအပကြိုက်တာလည်းပါတာပေ့ါ။ သူထွင်ခဲ့တဲ့ မိုးထိအောင် လှေခါးထောင်၊ ကုဋေ ကုဋာသည်းကိုးဖြာဆိုတဲ့ လုံချည်အဆင်တွေက ဆွမ်းကြီးလောင်းပွဲမှာ ကျမတို့လမ်းက အမျိုးသမီးတွေ ပွဲထုတ်ပေးလိုက်ပြီး ရောင်းမလောက်အောင် တွင်ကျယ်ခဲ့လေသတဲ့။ ဒီလိုနဲ့ ကိုကိုအေး ဆုံးပြီးတော့ မကြာဘူး သူလည်း ရောဂါဝင်ပါလေရော။ သူရောဂါက အဆန်းရယ်။ အကြောရောဂါတဲ့ ခေါင်းရော လက်တွေရော ခြေတွေရော လှုပ်နေတာ။ တဖြေးဖြေးဆိုးလာလိုက်တာ ကိုယ်တိုင် အမှုကိစ္စတွေ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ သူနေကောင်း နေတုန်းကတော့ မမကြည်က ရုတ်တရက်ကြည့်ရင် မာန်ကြီးတဲ့ပုံပေါက်တယ်။ တကယ်ကတော့ စည်းကမ်းကြီးတာပါ။ ဒီရောဂါကြီး သူမှာဖြစ်တော့ သနားစရာရယ် မာန်ကြီးတဲ့ ပုံလည်းမပေါ်တော့ဘူး။ ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနဲ့။ နောက်ဆုံးတော့ အိပ်ယာထဲ တော်တော်ကြာကြာလေး နေသွားရတယ်။ ထူးဆန်းတာက နောက်ဆုံး အချိန်ထိ မမကြည်က ကြည်နေ သန့်နေတယ် ဆိုတဲ့အချက်လေးပါဘဲ။

နောက်တယောက်ကတော့ မမအေး။

မမအေး အမျိုးသားကတော့ ဦးထွန်းတင်တဲ့။ ကိုထွန်းတင်က ကျမမှတ်မိလောက်တဲ့ အချိန်မှာ အိမ်ထဲက အိမ်ပြင် သိပ်မထွက်နိုင်တော့လို့ ပိန်ပိန်ပါးပါးလို့ပဲ ရေးတေးတေးမှတ်မိတော့တယ်။ မမအေးကတော့ ၀၀ကစ်ကစ်လေး။ မမအေးက မြန်မာအကျီ လက်ပြတ် ပြောင်အရောင်နုနု တောက်တောက်လေးတွေကို ပါတိတ်တို့ ကီမိုနိုတို့နဲ့တွဲဝတ်တတ်တယ်။ နက်မှောင်နေတဲ့ သူ့ဆံပင် ဘီးကျော်ပတ်ကြီးမှာ စပယ်ပန်းကုံးကို ခွေပန်ထားတာ ဘယ်အချိန်ကြည့်ကြည့် သည်အတိုင်းမို့ သူ့ စပယ်ပန်းတွေ မနွမ်းဘူးလားလို့တောင် ထင်ရတယ်။ မမအေးက သိမ်ကြီးဈေးမှာ ဈေးထွက်တာလေ။ ဆေးလိပ်၊ စီးကရက် ကိုယ်စားလှယ်။ ကိုယ်ပိုင်ကားနဲ့ ဒရိုင်ဘာနဲ့။ သူတို့ အိမ်မှာ ဖုန်းလည်းရှိတယ်။ အဲ့ဒီ အချိန်တုန်းကတော့ တစ်လမ်းလုံးမှာ ဖုန်းရှိတဲ့ အိမ်ဆိုတာ နှစ်အိမ် သုံးအိမ် ရှိတာကလား။ ညနေစာ စားပြီးချိန်ဆို မမအေး နယ်က သူ့ ကုန်သည်တွေနဲ့ ဖုန်းပြောပြီ။ အဝေးcall တွေဆိုတော့ မမအေး တစ်ယောက် ကုန်းအော်ရတာ။ မိဘက ပြည့်စုံတော့ မမအေးမှာ သိပ်ဆိုးတဲ့ သားတစ်ယောက်ရှိတယ်။ အဲ့ဒိလူပျိုသားဆိုးက ထင်ရာတွေလုပ်ပြီး ရှေ့ကပြေး သူကလိုက်ရိုက်တာတဲ့ တုတ်ချောင်းလေးလက်ကကိုင် လုံချည်လေးမကာမကာ တင်ပဆုံကြီးတွေ လိမ့်ကာလိမ့်ကာနဲ့။ သူ့ ပုံလေးကချစ်စရာကောင်းတော့ လမ်းထဲက လူတွေ သူ့သားလူပေကိုတောင် စိတ်မဆိုးနိုင်ကြတော့ဘဲ သူတို့ သားအမိ ပြေးတမ်းလိုက်တမ်းကစားတာကိုပဲ သဘောကျနေကြတော့တာ။ မမအေးလည်း သေရှာပါပြီ။ သူ့သားလည်း လူတော် မဖြစ်ပေမဲ့ လူကောင်းတော့ ဖြစ်နေပါပြီ။

ရှိသေးတယ် မမနှင်း တစ်ယောက်

မမနှင်းက ပုပု သေးသေး ဖြူဖြူလေး။ ပုံစံက တော်တော်ရိုးတယ်။ သနပ်ခါးကတော့ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး တစ်ကိုယ်လုံး ဖွေးနေတာပဲ။ လမ်းလျှောက်ပုံလေးက ဇတ်တောက်ဇတ်တောက်နဲ့ တလောကလုံးကို ထီမထင်တဲ့ပုံ။ ကျမမှတ်မိတဲ့ အချိန်မှာ မမနှင်းက မုဆိုးမ။ မမနှင်းမှာ ခဏခဏရန်ဖြစ်ကြတဲ့ ဆွေမျိုးအုပ်စုတောင့်သလောက် ပြဿနာ ဖြစ်တိုင်း မမနှင်းဖြေမှ အေးတယ်။ မမနှင်းက ဒေါ့ဂျစ်ကားကြီးတွေ ထောင်ထားတာလေ။ မနက်မိုးလင်း (၇)နာရီဆို ကျမတို့ လမ်းထိပ် လျှပ်စစ်ရုံးက ဥသြဆွဲရင် မမနှင်းပိုင် ဒေါ့ဂျစ်တွေကလည်း လမ်းထဲကနေ တန်းစီပြီး ဂိတ်ထိုးမည့်ဆီ ထွက်တော့တာပဲ။ သူ့ ကားဒရိုင်ဘာတွေက သူ့သား၊ သူ့တူ နဲ့ သူ့ဆွေနီးမျိုးစပ်တွေပေါ့။ သိမ်၊ ကျောင်း၊ ဇရပ်နဲ့ ရဟန်းအမကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မမနှင်း မလှူဖူးတဲ့ အလှူ မရှိစေရဆိုပြီး အိမ်မှာ နတ်ကနားပေးလိုက်တာ ဥပုသ်နေ့တိုင်း သီလပေးဖို့ ကြွလာနေကျ သူ့ ဦးပဇင်းလည်း စိတ်ဆိုးပြီး မကြွတော့ဘူး ဖြစ်သေးတယ်။ လူပုံစံက ရိုးသလောက် ဆန်းဆန်းပြားပြား လုပ်တတ်တဲ့ မမနှင်းလေ သံဃာတွေ ဟော်တယ်ပင့် နေ့ဆွမ်းကပ်သတဲ့။ စေ့စပ်သေချာပြီး ငွေရေးကြေးရေးနဲ့ ပတ်သတ်လာရင် ဘယ်သူ့မှ အားမနာလို့ သူ့ဆီ ချေးလို့ ငှားလို့ မရတဲ့လူတွေ ကွယ်ရာမှာ ခေါ်ကြတဲ့ နာမည်က လောဘနှင်း။ ကျမလည်း အစကတော့ အဲ့ဒိအဒေါ်ကြီးကို နည်းနည်းဖြုံတယ်။ တစ်နေ့ ကျမ အမေ့ အဝတ်ဘီဒိုရှင်းပေးနေတုန်း အမေ့ အင်္ကျီမဟုတ်တဲ့ အဖွားကြီး အင်္ကျီတစ်ထည်တွေ့တော့ အမေ “ဒါဘယ်သူ့အင်္ကျီလဲ” လို့ မေးတော့ အမေက “ဒေါ်ဒေါ်နှင်း အင်္ကျီလေ သူသေရင် ဒီအင်္ကျီလေး မငြိမ်း (ကျမ အမေ) ကို အမှတ်တရ အဖြစ် ပေးလိုက်ပါ” ဆိုပြီး မှာသွားတာတဲ့။

ကျမ သူတို့ကို သတိရမိတိုင်း… မမကြည် သား သမီးတွေ ဘာလို့ ဆေးတွေ မဖော်တတ်ကြတော့တာလဲ။ မြို့လယ်ကောင် ဈေးက ဆိုင်ခန်းကြီး ဒီလောက်ကြာအောင် ဘာကြောင့်ပိတ်ထားရတာလဲ။ မမအေး သားသမီးတွေကရော ဘာလို့ ပွဲစား၊ ကုန်သည်၊ ကိုယ်စားလှယ်ကြီးတွေ မဖြစ်ရတော့တာလဲ။ မမနှင်းရဲ့ ဆွေမျိုးတွေမှာလည်း တစ်ယောက်တစ်လေမှ ကားလုပ်ငန်းနဲ့ မပတ်သက်ကြတော့ပါလား။ သားသမီးဝတ်ထဲမှာ ပါတယ်မို့လား …မွေခံထိုက်စေ ဆိုတာ။ သားသမီးတွေဟာ မိဘတွေ လက်ထက်တုန်းကလောက် လူမှုရေး၊ စီးပွားရေး၊ သာဘာရေး အဆင့်အတန်းတွေ မမှီကြတော့တာ၊ တကယ်က သာတောင်သာရမှာ မဟုတ်လား။ မကြိုးစားကြလို့လား? သဒ္ဓါတရားမရှိကြလို့လား? ဘာတွေများမှားနေပါသလဲ?

ကျမကိုယ်တိုင်ကရော…

အမျိုးသမီး စွမ်းဆောင်ရှင်ကြီးတွေ အခုအချိန်မှာ အသက်ရှင်နေကြဦးမယ် ဆိုရင် မျိုးဆက်သစ်တွေကို…

သင်္ချာ ရာပြည့်

သင်္ချာ ရာပြည့် ကျူရှင် တက်ဖူးသူများ အတွက်လည်း ဆရာ့ကျေးဇူးကို ပြန်ပြောင်းအောက်မေ့ သတိရစေရန်။

ဆရာ ဦးကြည်ဝင်းသည် ကျမတို့ မောင်နှမ အဆက်ဆက်၏ သင်္ချာဆရာဖြစ်ပါသည်။ အစ်ကို အလတ်မှာ Maths Major ယူသဖြင့် သူအတွက်မူ တက္ကသိုလ်မှ ဆရာဖြစ်သည်။ ဆရာ အလုပ်မှအနားယူ သောအခါ ကျူရှင်သင်တန်းဖွင့်သည်။ အစ်ကိုလတ် အိမ်၌ ပြန်လုပ်ပြလေ့ရှိသောကြောင့် ဆရာ့ လေသံ၊ ဆရာ့ ဟန်တို့နှင့် ကျူရှင် မရောက်မီကပင် ရင်းနှီးပြီးဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည်ကြည်သန့်သော ဆရာလူပျိုကြီး၏ ကျောင်းသားများကို ဘာသာရပ်၌ စိတ်ဝင်စားစေရန် ချော့တစ်ခါ၊ ခြောက်တစ်လှဲ့ ဟန်မူယာပိုပိုများမှာ မရိုးနိုင်အောင်ရှိတော့သည်။

ကျူရှင်သာဆိုသည် စည်းကမ်း တင်းကြပ်လှသည်။ ကျမ Report Card ကိုကြည့်၍ပင် အကဲခတ်နိူင်သည်။ ကျောင်းခေါ်ချိန်ရှိသည်။ အတန်းတွင်းလေ့ကျင့်ခန်းရှိသည်။ အိမ်စာပေးသည်။ မိန်းကလေးတွေက ရှေ့ဆုံးမှထိုင်ရသည်။ ပြီးမှ ယောက်ျားလေးထဲမှ လူကောင်သေးသူတွေ စသဖြင့် အစဉ်လိုက်ထိုင်ရသည်။

မှတ်မှတ်ရရ ကျမ (၉)တန်းနှစ်မှာ ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့က ကျူရှင်၌ မီးပျက်နေသည်။ လွယ်လွယ်လေး ကျောင်းသားတွေကို ပြန်လွှတ်လိမ့်မည် မထင်လေနှင့်။ ဖယောင်းတိုင်နှင့် စာသင်သည်။ ည ရှစ်နာရီ ကျူရှင်ချိန်ပြီးသောအခါ ကျောင်းသား ဦးရေ ရာဂဏန်းကို ရုတ်ရုတ်သဲသဲ မဖြစ်စေရန်၊ စာသင်ခန်းမှာလည်း အပေါ်ထပ်ဖြစ်နေ၍ လှေခါးရှည်ကြီး၌ မှောင်မှောင်မဲမဲထဲ ချော်လဲ အနာတရ မဖြစ်စေရန် နောက်ဆုံးတန်းမှ စ၍ အတန်းလိုက် ကျောင်းဆင်းစေသည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးပြရင်း ဆရာရပ် ကြည့်နေ၍ ကြောက်ကြောက်နှင့် ကျမ လျှပ်ပြာပြာ လှမ်းလိုက်ရာ ထိုင်ခုံတန်းရှည်မှာ ဒုန်းကနဲ လဲကျပါတော့သည်။ ကျမလည်း မှောင်နှင့်မဲမဲ မှာ ဘာကိုမှ သတိမရဘဲ ဆက်ထွက်လာမိစဉ် “ခုံလဲကျသွားတာ ပြန်မထောင်ဘူး ကြည့်စမ်း အိမ်မှာလည်း ဒီလိုပဲထားသလား” ဟူသော ဆူသံကြီး ဟိန်းကနဲထွက်လာပါတော့သည်။ ကျမလည်း ရှက်ရှက်နှင့် ထိုင်ခုံကို နေသားတကျ ပြန်ထောင်ပြီး နတ်ပူးဝင်သော အခြေအနေဖြင့် ကျောင်းဆင်းလာခဲ့ကာ ထိုစာသင်နှစ် အတွက်တော့ ထိုနေ့သည် ကျမ၏ ကျူရှင်နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ဆယ်တန်းနှစ်စ ရောက်တော့မှ ပြန်တက်ခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်လမှာ ငွေ တစ်ဆယ်သာ ယူ၍ ဘာသာရပ်၌ တာဝန်အပြည့်ယူရုံသာမက ကျမအား ပစ်စလက်ခတ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဖြစ်စေရန် ဆုံးမသွန်သင်ခဲ့သော ဆရာပါပေ။

(ဆရာသည် စာသင်ချိန်တွင် ရှပ်အင်္ကျီ အဖြူနှင့် ကျောင်းစိမ်းလုံချည် ကို ခပ်တိုတို အမြဲဝတ်ဆင်ပါသည်။)

ကျွန်မ၏ အကြောင်း

အမှားပါရင် ခွင့်လွှတ်နော် လို့ စလိုက်ရရင်တော့ ဘယ်လိုကြီးလည်း ဖြစ်တော့မှာဘဲ။

ကိုယ့်အကြောင်း ကိုယ်ရေးတဲ့ဟာ..နော်။ (တန်ခူးရေ "ကျွန်မ၏အကြောင်း" ရေးရတာ ခက်ပုံများ ကမ်းကုန်ရော။ )

ကိုယ့်ရဲ့နာမည် - ပထမဆုံး မွေးစာရင်းလုပ်တော့ ကိုယ့်နာမည်က သင်းသင်းခိုင် တဲ့။ အဖေ့ကို ပြိုင်နေတဲ့ တစ်ယောက်က သူ့သမီးကို အဲ့ဒီနာမည်ပဲပေးတော့ အခုလက်ရှိ နာမည်ကို ပြောင်းခဲ့ကြတယ် တဲ့။ ကိုယ့်နာမည်မို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး သိပ်အေးချမ်းတဲ့ နာမည်လေး။ (ငယ်ငယ်က ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ အဖေက တရားရိပ်သာ ပို့ထားတာ တဖက် အခန်းက ယောဂီတွေ၊ ဟို အခန်းက ယောဂီကို ဘာ အတင်းပြောတာလို့ မွှေနှောက်လို့ ရိပ်သာ တာဝန်ခံ လူကြီးတွေက နာမည်နဲ့ လိုက်အောင်နေ လို့ ခေါ်သတိပေးခံရဖူးတယ်။)

ကိုယ့်ကိုသူငယ်ချင်းတွေက ဒီလိုခေါ်တယ် - ကိုယ့်နာမည်ပဲခေါ်ကြတယ်။ (ဟိုလေ Surname ကို ဖြုတ်ခေါ်တယ် လို့ပြောတာ။)

ကိုယ်ဒီမှာနေတယ် - ဇမ္ဗူဒီပါ လက်ယာတောင်ကျွန်းလေ။ (မြောက်ကျွန်းကနေ လွင့်လာတာ။:P)

ကိုယ့်ဆီ ဖုန်းဆက်ချင်ရင် - ဆိုင်တာတွေရော မဆိုင်တာတွေရော တောင်ရောက်လိုက် မြောက်ရောက်လိုက် ဗာရာဏသီအစချီမှာတွေ သည်းခံနိုင်ရင်တော့ ဆက်သာဆက် မူးနောက်သွားစေရမယ်။

ကိုယ့်ရဲ့ အကြိုက်ဆုံးတွေက

အရောင်ဆိုရင် - စကြိုက်တုန်းက အနီရောင်၊ ကွန်ပါဘူး အနီ၊ ကော်လက်ကောက် အနီ (ကျိုးသွားရင်လည်း အနီရောင်ဘဲ ထပ်ဝယ်ပေးရတာနော်။) သစ်ရွက်လှုပ်ရင် ရင်ခုန်နေတဲ့ အရွယ်တုန်းကတော့ အဖြူနဲ့အပြာ။ အခုတော့ အဝါကနေ အညိုထိ spectrum ထဲက အရောင်တွေ။

အဝတ်အစားဆိုရင် - လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတာလေးတွေ ကြိုက်တတ်နေပြီ။

အစားအစာဆိုရင် - ငယ်ငယ်က ဂျီးများသလောက် အခုတော့ ရေသောက်ရတာတောင် ချိုနေလို့။

ပစ္စည်းဆိုရင် - ရိုးရှင်း၊ အသုံးဝင်၊ maintain လွယ်။ (အတိတ်ကံက ကောင်းတော့ ကိုယ့်လက်နဲ့ ထိတာမှန်သမျှ ပျက်လွန်းလို့။)

သီချင်းဆိုရင် - အောင်ခြင်းရှစ်ပါး။

စာရေးဆရာ - သူတို့ပေးလိုတဲ့ စေတနာကောင်းလေးတွေကို ခံစားမိရသည့် စာရေးသူတိုင်း။

စာအုပ် - ဖတ်ပါတယ်။ တခါတခါများ ထမင်းဆာသလိုဆာလို့ တစ်အုပ် အုပ်ဖတ်လိုက်ရမှ နေသာထိုင်သာရှိသွားတယ်။

Life style - တစ်နေ့ (၈)နာရီ မအိပ်ရရင် ငိုချင်တယ်။

ကိုယ့်ရဲ့ဝါသနာ - အထုံဝါသနာ မပေါ်လွင်ပါ။ (စွဲစွဲမြဲမြဲလုပ်ရတာဆိုရင် အားဆေးတောင် မသောက်ပါ။)အလိုချင်ဆုံးလက်ဆောင် - လိုချင်တယ်။ လိုချင်တယ်။ သေလောက်အောင် လိုချင်တယ်။ ရလည်းရရော မလိုချင်တော့ဘူး။ (ဖြစ်ဖူးကြပါသလားဟင်။) တဖက်လှည့်နဲ့ ဘယ်လို ပြန်ထုတ်ရမလဲ ခေါင်းခြောက်ရပြန်ရော။ ကိုယ့်ရဲ့အချစ်ဆုံးသူက - ရှာနေတုန်း။ (တလွဲမထင်ပါနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အချစ်ဆုံးလို့ ကြားဖူးလို့ ဟုတ်မဟုတ် ဆန်းစစ်နေတုန်းပါ။)

ကိုယ့်ရဲ့အလေးစားဆုံးသူက - မြတ်ဗုဒ္ဓ။

ကိုယ့်ရဲ့အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းက - သူငယ်ချင်းတိုင်း တန်းတူပါဘဲ။

ကိုယ့်ကို အများဆုံးနားလည်မှုပေးနိုင်သူက - အနီးဆုံးလူလေ။

ကိုယ့်ရဲ့အမုန်းဆုံးသူက - မုန်းရမှာ ကြောက်ပါတယ်။

ရင်အခုန်ဆုံးအချိန် - heart beat မမှန်တာ မွေးရာပါ။ ယဲ့ယဲ့လေးနော်။ ရင်တွေ အရမ်းခုန်အောင် မလုပ်နဲ့ နောက်မှ နောင်တရနေရမယ်။

အကြောက်ဆုံးအချိန် - အသိဉာဏ်တရားကင်းလွတ်ချိန်။

အမှတ်တရနေ့ - အစွဲအလန်းကြီးသူ မဖြစ်လိုပါ။

ဆုတောင်းတိုင်းသာ ပြည့်မယ်ဆိုရင် တောင်းမဲ့ဆု - အခါအားလျော်စွာ တောင်းပါရစေနော်။

အချစ်ဆိုတာ - မရေးတတ်လို့ သူများရေးထားတာလေး link ပေးပါရစေ။

အမုန်းဆိုတာ - မသိလိုပါ။

အလွမ်းဆိုတာ - ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမှ မပိုင်တော့၊ အလွမ်းစေရာ မျှော၍သာ မျောလိုက်ကာ၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ နစ်ဦးမှာ။ (ဝေါင်ဝေါင်ရှေး၊ ဝေးဝေးရှောင်။)

သံယောဇဉ်ဆိုတာ - အစိမ်းမဟုတ်အကျက် ဖြတ်ရမည့်အရာ။

ဘဝဆိုတာ - စိတ်ဝင်တစား လေ့လာစရာပါ။

သူငယ်ချင်းဆိုတာ - ဓာတ်သဘောတွေ ဆက်သွယ်မှုရှိလို့၊ သူတော်ချင်းချင်း၊ သတင်းလွေ့လွေ့၊ ပေါင်းဖက်တွေ့ရတာလေ။

ချစ်သူဆိုတာ - signal တွေ ဖမ်းကြည့်။ ကိုယ့် formula နဲ့ ကိုယ်စစ် ဒီလောက်ပဲ ပြောချင်တယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒီလိုထင်တယ် - ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိပ်ချစ်တယ်။ (ငယ်ငယ်တုန်းက စာမရလို့ အဆူခံ ရမှာတောင် ကြောက်လို့ ကျောင်းအဝင်ခြေလှမ်းတိုင်း ဆရာတွေကို မေတ္တာပို့တယ်။ အခုတော့ ကိုယ့်ကို သဘောထားကြီးသူ၊ အေးချမ်းသူ၊ စိတ်ကောင်းရှိသူ အထင်ခံချင်လွန်းလို့ ပြုံးထားရတဲ့ မျက်နှာကြီးက မျက်စိပေါက်တောင် မရှိချင်တော့ဘူး။ မုန်းစရာကြီး။) အတ္တကြီးတယ်။ ဒေါသကြီးတာလေးပါ အဆစ်ထည့်လိုက်။

ကိုယ့်ရဲ့လက်ဆွဲဆောင်ပုဒ်က - ငါလိုသေးတယ်။

အပြောချင်ဆုံးစကားတခွန်း - မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ဥပေက္ခာ၊ မုဒိတာ ဆိုတဲ့ atmosphere ထဲမှာ ကျင်လည်ရင်း ဉာဏ်ကြီးအောင် ကြိုးစားကြရအောင်နော်။

ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။

ထို နှစ်ယောက်

မိဘများ အနေနှင့် သားသမီးတို့၏ ပညာရေးကို အလေးထားတတ်ကြခြင်းသည် အထူးပြောစရာ မလိုသော အချက်ပင်ဖြစ်သည်။ သားသမီးတို့ ဆွတ်ခူးသည့် အောင်ပွဲများကိုလည်း ကြည်နူး ကျေနပ်တတ်ကြပါသည်။

...............

အဖေသည် ကျမတို့ မောင်နှမများကို ကျောင်းပို့ကျောင်းကြိုနေ့တိုင်း မလုပ်သော်လည်း စာမေးပွဲရက်များနှင့် မိုးချုပ်သော ကျူရှင်ချိန်များကိုတော့ မပျက်မကွက် ကြိုပို့တတ်သည်။ သို့သော် ဆုပေးပွဲနှင့် ယှဉ်တွဲလုပ်သည့် မိဘဆရာ အသင်း အစည်းအဝေးပွဲများကိုတော့ တစ်ခါဘူးမှ မတတ်ရောက်စဖူး။ (အမေသာ သူ့ သားသမီးတွေ ထည်လည်းနှင့် ထိုပွဲမျိုးနွဲခြင်းဖြစ်သည်။) အဆုံးစွန်ဆုံး ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခန်းအနားမျိုးတွင်လည်း ဘယ်တော့မှ အထဲမဝင် အပြင်တွင်သာ ဓါတ်ပုံရိုက်ခံပြီး ပြန်တတ်သည်။ ပထမတစ်ယောက် အလှည့်လည်းမဝင်၊ ဒုတိယတစ်ယောက် အလှည့်မှာလည်းမဝင်။ သူ့ကိုမေးတော့လည်း "အထဲမှာ အကြာကြီးထိုင်ရမှာ အဖေ အအိုက်မခံနိုင်ဘူး" ဟုသာ ပြောတတ်သည်။ တတိယ တစ်ယောက် အလှည့်ကျတော့လည်း ကာယကံရှင်က အမျှော်လင့်ကြီး မျှော်လင့်သည်။ သူက M. B, နဲ့ B. S ကိုယူမှာကိုး … သို့သော်လည်း အဖေ့ဘက်ကတုန့်ပြန်မှုကတော့ ရှေးနည်းအတိုင်း။ ဓါတ်ပုံတွေထဲတွင်လည်း ရွှင်ရွှင်ပျပျ မရှိလှ သဖြင့် ကျမတို့ မောင်နှမများကြားတွင် “ဘာကြောင့်လဲ? ဘာအတွက်လဲ?” ဟူသော မေးခွန်းများဖြင့်သာ နောက်လူတွေရဲ့ အလှည့်တွေမှာတော့ မမျှော်လင့်ကြတော့ပါ။

အသက်မွေး ဝမ်းကျောင်းဖို့ရန်အတွက် ပင်ပင်ပန်းပန်း ဆင်းဆင်းရဲရဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် သူ့ဘဝကို ငြီးတွားသည့်အသံ အဖေ့ထံမှ ကြားရခဲသော်လည်း၊ ထမင်းစားရေသောက် ပညာလောက်သာ တတ်ခဲ့ရခြင်းကိုတော့ မချဉ့်မရဲ ဆိုသလို မကြာခဏ ငြီးတွားတတ်သည်။ အခြေအနေပေးသလောက်ကို ရိုရိုသေသေ၊ လေးလေးစားစား ခံယူခဲ့သည်မှာတော့ အလွန်သေချာသည်။ ပရိတ်ကြီး(၁၁)သုတ်ကို ကျမ စာအုပ်ကြည့်၍ ပူဇော်သော အခါမျိုးတွင် သူက ဘေးမှ အလွတ်ပူဇော်သည်။ ကျမ၏အသံထွက် အမှားများ ပြင်ပေးတတ်သည်။ ဘယ်နေ့သားက ဘာစီးပွားရေးမျိုး လုပ်သင့်သည်။ ဘယ်နေ့သားနဲ့ ဘယ်နေ့ သမီး အိမ်ထောင်ပြုလျှင် သင့်မြတ်သည်။ ကလေးနံမည် အညွန့်တတ်အောင် ဘယ်လိုမှည့်မည် အစရှိသည့် ဗေဒင် ဂါထာများကိုလည်း အကြောင်းသင့်လျှင် နှုတ်တတ်ရွတ်သည်။ ဘယ်ဟာက ဘယ်ဆရာဘုန်းကြီးက သင်ပေးတာဟုလည်း သူ့ဆရာသမားများကို အလျဉ်းသင့်သလို သတိရတတ်သည်။ သူ့ကုန်သည် အရင်းအခြာကြီးတွေဆီ နေ့တိုင်းလိုလို စာရေးသည် (အနည်းဆုံးတော့ လျှောက်လွှာစာရွက်သုံးမျက်နှာ)။ တနေ့စာအတွက် အလုပ်ငွေစာရင်း မချုပ်ရသေးသ၍တော့ အိပ်လိမ့်မည် မထင်လေနှင့်။

တခါတော့ … “အဖေတို့ ပညာမတတ်လို့ပါ သမီးရာ၊ ပညာများတတ်လို့ကတော့ ဘယ်သူ့မှ အဖေ မကြောက်ပါဘူး။ မတတ်တာကလည်း အခြေအနေ မပေးလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူနဲ့ ဘယ်လို စကားမျိုးပြောရမယ်ဆိုတာ အဖေသိပါတယ်။ အခုခေတ်ကြီးထဲမှာတော့ သိုင်းကျူး၊ ရက်၊ နိုး လေးမှ မပြောနိုင်တော့ လူတောလည်း မတိုးချင်တော့ပါဘူးကွာ။” ဟု ဆိုလေရာ အမေ့ဆီမှ “နင်တို့အဖေက နင်တို့ မောင်နှမတွေကို မနာလိုဖြစ်နေတာဟေ့” ဟူ၍ အဖေ့ကို မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောလိုက်သော အသံကြားမှပင် ကျမတို့လည်း တစ်ချိန်တခါဆီက သံသယတို့ကို “သြော်.. အဖေရယ်” ဟု ငြီးတွားရင်းသာ မေ့ဖျောက်ပစ်လိုက်ကြကုန်လေရာ၏။

...............

အမေကတော့ သူ့နာမည် နှစ်လုံးကိုပင် ဖြောင့်အောင်တန်းအောင် အတော်လေး အားစိုက်ရေးရသူ ဖြစ်သည်။ မှတ်မိပါသေးသည်။ ကျမကို ရပ်ကွက်ထဲက မူလတန်းကျောင်းလေးမှာ သူငယ်တန်းအပ်တော့ ဆရာကြီး ဦးအေးကြည် ရုံးခန်းထဲမှာ ကျမရယ်၊ အမေရယ်၊ ဆရာကြီးရယ်။ အမေဈေးသွားလျှင် ကျမတို့ ညီအမတွေထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်က ဈေးခြင်းတောင်းဆွဲ လိုက်ရသည်။ ကျမအထက်က အမ တက္ကသိုလ်တက်တော့ ခြင်းဆွဲတာဝန် ကျမဆီကျသည်။ ဈေးရောင်းဈေးဝယ် အမေ့မိတ်ဆွေတွေက မျက်နှာသစ်ကျမကို မြင်တော့ “ဟိုသမီးလေးကော”လို့ အလာပ သလာပ စကားစလိုက်ပြီ ဆိုရင်ဖြင့် “မီးမီးလား၊ မီးမီး ပလယ်တီကယ်ရှိလို့ စောစောသွားရတယ်လေ”ဟု ဟန်ပါပါဖြင့် ဖြေပါလေတော့သည်။ အမေ၏ အသံထွက် အမှားများကို အလယ်တန်းကျောင်းသူ ကျမ မျက်နှာပူပူနှင့် ဈေးခြင်းဆွဲရင်း နေ့တိုင်းလိုလို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ တခါတော့ အမေသည် သူ့ရင်ဘတ်မှ အသားပို အဖုကို ဆေးရုံကြီး အရေပြားဌာန၌ ဆေးထိုးနေရ၏။ ဆေးထိုးရန် ရက်ချိန်းကျသည့် အင်္ဂါ တနေ့၌ ကျမနှင့် အငယ်မတို့ အမေနှင့် အဖော်လိုက်ခွင့်ရကြသည်။ သားအမိတွေ ဘတ်စကားဂိတ်ကို လမ်းလျှောက်ရင်း လမ်းတဝက်ရောက်မှ အမေထိုးရမည့် ဆေးပုလင်း ပါမလာကြောင်းသိကြသည်။ အပြစ်ရှိသူ ကျမတို့နှစ်ယောက် အိမ်ပြန်ပြေးပြီး မြန်မြန်ယူရန် “အမေ ဆေးပုလင်းက ဘယ်နားမှာလဲဟင်” ဟု မျက်နှာငယ်လေးနှင့် မေးမိသည်။ “ငါ့အိပ်ယာဘေးက စင်ပေါ်မှာ၊ ကနယ်ကော့ လေ နင်တို့ စာ မဖတ်တတ်ကြဖူးလား” ဟူသတည်း… ပြောပြီးမှ သူ့ဖာသူ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြစ်သွားသည်။ ကျမတို့နှစ်ယောက်လည်း တခွီးခွီးရယ်ရင်း အိမ်ဖက်တချိုးတည်း ပြေးကြလေတော့သည်။

ကျမတို့ဘယ်လိုမှ လိုက်မမှီအောင် စည်းစနစ်ကောင်းလှသော ဖခင်ကြီး သိမ်းဆည်းထားသည့် ကျမ ဆယ်တန်းနှစ်က ကျူရှင်Report Card

နောက်ပြီးကျမမှာကြွားစရာကလည်း ဒါလေးတွေပဲရှိလို့ပါ။

သင်္ချာ ရာပြည့် ကျူရှင် တက်ဖူးသူများ အတွက်လည်း ဆရာ့ကျေးဇူးကို ပြန်ပြောင်းအောက်မေ့ သတိရစေရန်၊ အမှတ်တရလေးများ နောက် Post တစ်ခုရေးပါရစေ။