Thursday, April 30, 2009

ေတြ႔ဖူးခ်င္တဲ့.. (၁၀)ေယာက္

သူငယ္ခ်င္းtg က tag ပါတယ္ ေတြ႔ဖူးခ်င္တဲ့.. (၁၀)ေယာက္ တဲ့…ဘေလာ့ဂင္းရင္း ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေနသူမ်ားထဲကလို႔ ယူဆလိုက္ပါတယ္။
(၁၀)ေယာက္ပဲ ေရးပါဆို စည္းကမ္းမလိုက္နာတာလည္း အက်င့္ႀကီးကိုျဖစ္လို႔ (ဆူခံရမွာလည္း ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ) အလည္ေရာက္လာ မိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ၿမဲေစေသာ၀္ ထဲက အားလံုး ေတြ႔ဖူးခ်င္ပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးပါဘူး၊ ကြန္မန္႔ေတြ အျပန္အလွန္ေရးလို႔ အိမ္လည္ၿပီး CBox က ေအာ္တာမ်ိဳးေတြ မရွိေပမဲ့လည္း ပို႔စ္ေလးေတြ သြားဖတ္မိရတဲ့ သူေတြကိုလည္း ေတြ႔ဖူးခ်င္ပါေသးတယ္။
မသီတာရဲ႕ ပင္ကိုယ္သဘာ၀က sensitive ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ထားမရွင္းဘူးေပါ့ကြယ္။ စိတ္ေကာက္တတ္တယ္။ ႀကိတ္ေကာက္တယ္။ ေျဗာင္ေကာက္တယ္။ ဒီ tag ပို႔စ္ေလးကို ဘေလာ့ဂါေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးၿပီးၾကပါၿပီ။ မသီတာေလးမွာ သြားသြားဖတ္တာေပါ့ေလ။ “သီ” ဆိုတာေလးမ်ား ပါမလား။ “တာ” ဆိုတာေလးမ်ား ေတြ႔မလားနဲ႔ေပါ့။ ပို႔စ္သာဆံုးသြားေရာ… စိမ္းကားသူႀကီးေတြ… ရက္စက္သူႀကီးေတြ… ေမ့ႏိုင္အားသူႀကီးေတြကေလ… မ်ားကို ေတြ႔ခ်င္ၾကဘူးတဲ့ (ေကာက္ခ်င္လြန္းလို႔ကို လွည့္ယူပလိုက္တာ) သိပ္၀မ္းနည္းတာပဲ ေကြးေနေအာင္ေကာက္လိုက္ရတာ၊ စိတ္ထဲက မေကာင္းျဖစ္လာလိုက္ ထမင္း ထ,စားလိုက္နဲ႔ေပါ့။
တဆက္တည္းမွာပဲ မသီတာ ရင္ထဲက တအံုေႏြးေႏြးကို ခ်ေရးလိုက္ဦးမယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ဆိုပါစို႔ ဘေလာ့တခုကို သြားလည္ၿပီး ေကာ္မန္႔ေတြေရး၊ ေျခရာေတြ ခ်ေပါ့ေလ။ သူ႔အိမ္ေလးမွာက စည္စည္ကားကားနဲ႔ အျခားဧည့္သည္ေတြလည္း ရွိတယ္။ (သူ႔အိမ္ေလးကို ကိုယ္အ၀င္အထြက္ရွိတယ္ဆိုတာလည္း ျမင္ေနေတြ႔ေနရတာကိုး) ဘေလာ့ပိုင္ရွင္တင္ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အျခားသူေတြကို Hi မလုပ္ႏိုင္ေတာ့… မသီတာ စိတ္ထဲ တမိ်ဳးႀကီးပဲ…႐ႈပ္သြားၿပီလား…အဲ့လို ရွင္းကို မရွင္းတာ မသီတာပါပဲ။
ဘေလာ့ထဲ ခင္ေနတာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ အျပင္မွာ တကယ္ ေတြ႔ဖူးၿပီးကာမွ ခင္ပါဦးေတာ့မလား။ အဲ့လိုလည္း စိုးရိမ္မိေသး။ မသီတာက ဆိုးတယ္နဲ႔ တူပါရဲ႕ အျပင္မွာ ခင္တဲ့လူ လက္ဆယ္ေခ်ာင္း မျပည့္ဘူး...

Saturday, April 25, 2009

နေမာ ေတ (အစခ်ီ) ဂါထာ

နေမာ ေတ ဗုဒၶ ၀ီရတၳဳ၊ ၀ိပၸမုေတၱာသိ သဗၺဓိ။
သမၺာဓပဋိပေႏၷာသၼိ၊ တႆ ေမ သရဏံ ဘ၀ါ။


“Let homage be to you, the Buddha!
O hero, you are everywhere released.
I have fallen into capitivity,
So please be my refuge.”


ရဲရင့္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊ အရွင္ဘုရားအား ရွိခိုးပါ၏။
အရွင္ဘုရားသည္ အလံုးစံုမွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၿပီ။
အကၽြႏု္ပ္ကား အက်ဥ္းအၾကပ္ ေရာက္ေနပါ၏။
အရွင္ဘုရားသည္ အကၽြႏု္ပ္၏ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္ေတာ္မူပါေလာ့။

“နေမာေတဂါထာနဲ႕အနက္ကို ဓမၼဒါန လုပ္ေပးပါေနာ္” ေတာင္းဆိုထားလို႔ပါ။
ဒီဂါထာေလးကို ေဒ၀ပုတၱသံယုတ္ - စႏၵိမသုတ္နဲ႔ သူရိယသုတ္မွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ လနတ္သားကို ရာဟုအသုရိန္က ဖမ္းယူလိုက္ခ်ိန္မွာ လနတ္သားက ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ “အလံုးစံုမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း” ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ကို ေအာက္ေမ့ ရည္မွန္းၿပီး မိမိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ထံ အားကိုးယူလိုက္တဲ့ အေနနဲ႔ ႐ြတ္ဆိုတဲ့ ဂါထာပါ။ ဘုရားရွင္က လနတ္သားကို လႊတ္ေပးဖို႔ ရာဟုအသုရိန္ကို ေျပာတဲ့အခါ၊ ရာဟုအသုရိန္က ခ်က္ခ်င္းပဲ လႊတ္ေပး လိုက္ပါသတဲ့။ ဒီဂါထာကို စီးပြားေရး, လူမႈေရး အၾကပ္အတည္းေတြ၊ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ေတြကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႐ြတ္ဆိုေလ့ ရွိၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

လနတ္သားကို ရာဟုဖမ္းတယ္, ေနနတ္သားကို ရာဟုဖမ္းတယ္ဆိုတာက လၾကတ္ျခင္း, ေနၾကတ္ျခင္းကို ဆိုလိုပါတယ္။ ေနၾကတျ္ခင္း, လၾကတ္ျခင္းနဲ႔ နတ္ေဒ၀တာေတြ ဆက္စပ္မႈကေတာ့ စဥ္းစားစရာပါပဲ။ သို႔ေသာ္လည္း သေကၤတပံုရိပ္မ်ားရဲ့ ေနာက္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ “ခႏၶာ, ကိေလသာ, သခၤါရ …” စသျဖင့္ အလံုးစံုေသာ အေႏွာင္အဖြဲ႔မ်ားမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း (၀ိမုတၱိ)ကို ရည္မွန္းၿပီး, မိမိလြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ အားကိုး အားထားျပဳျခင္း (သရဏဂံု) ဆိုတဲ့ အဓိက message ကို ယူသင့္တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ အေမရိကန္ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဘိကၡဳေဗာဓိ ဘာသာျပန္တဲ့ The Connected Discourse of the Buddha ထဲက ဘာသာျပန္ကိုပါ ကူးထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ႐ြတ္ဆိုေကာင္းေအာင္ ေရးစပ္ထားတဲ့ ပါဠိတစ္ခ်က္-ျမန္မာတစ္ခ်က္ နိႆယ ဘာသာျပန္မ်ိဳးကိုေတာ့ မေတြ႔မိေသးပါဘူး။

Wednesday, April 22, 2009

ေရာင္ျခည္ေတာ္ ဘုရားပင့္


ေရာင္ျခည္ေတာ္ဘုရားပင့္


အဂႌရသႆ ဥဏၰာယ၊ ဒါဌာဟိ ေသတရံသိေယာ၊
၀ဇီရာ၀ ၀ိေရာစႏၲိ၊ ဇိေနာ ေမ ဌာတု သီသေက။


အဂႌရသႆ -
အယုတ္အလတ္ အျမတ္ပိုင္းျခား လြန္ႀကိဳးစားသည့္
သံုးပါးဆယ္လီ ပါရမီေတာ္ အဟုန္တို႔ေၾကာင့္
ေျခာက္ေရာင္စံု ကြန္ျမဴးလွ်က္၊
အဂႌရသ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႔ထူးကို
အံ့ၾကဴးခံ့ခိုင္ ဘက္မၿပိဳင္ႏိုင္ေအာင္
လက္ကိုင္ ရရွိေတာ္မူေသာ
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားႀကီး၏
ဘမုကႏၲေရ မ်က္ခံုးေတာ္ ႏွစ္သြယ္ အလယ္ဗဟို တည့္တည့္၌
သၪၨာတာယ ႏုျဖဴထြားထြား ေကာင္းစြာ ေပါက္ဖြား၍ေနေသာ

ဥဏၰာယ စ -
ဆြဲလို႔ဆန္႔လွ်င္ ႏွစ္ေတာင္ခန္႔ ရွည္လ်ားသျဖင့္
စိန္သားႏွစ္အသြင္ ေငြနန္းခ်ည္ အမွ်င္ကဲ့သို႔
ျဖဴစင္၀င္းသစ္ လက္်ာရစ္ေခြ႐ံု
စိန္ၾကယ္ပြင့္ အေနပံုကဲ့သို႔
ဥဏၰလံုေခၚ ေမြးရွင္ေတာ္ဓာတ္
လြန္ထူးျမတ္သည့္ အရပ္ေတာ္တို႔မွ၎

ဒါဌာဟိ စ -
ပတၱျမားေခါင္ရမ္း ႏွင္းဆီပန္းကဲ့သို႔
နီျမန္းေသာ ႏႈတ္ခမ္းေတာ္တို႔ျဖင့္
မေပၚေအာင္ ဖံုးပိတ္၍ ထားအပ္ေသာ
သြားေတာ္ျမတ္ေလးဆယ္
စြယ္ေတာ္ျမတ္ ေလးဆူ
ျဖဴရာရာ ဓာတ္ေတာ္ထူးတို႔မွ၎

ေသတရံသိေယာ -
ပုလဲအႏွစ္ စိန္စစ္နမူ
ေဘာ္ျဖဴေငြ႐ြက္ ျဖန္႔က်က္စီခ်ယ္
ေငြၾကယ္ေရာင္သန္း
ေကလာသ ေငြေတာင္ကို
ေနအေရာင္လႊမ္းဘိသကဲ့သို႔
ျမတ္ေလးပန္း စံပယ္ငံု
ၾကာျဖဴပြင့္ ၀တ္မႈံလို
ပံုပမာကပ္
စိန္ေတာင္ကို တိမ္အေရာင္ဟပ္ သကဲ့သို႔
တလွ်ပ္လွ်ပ္ တဖိတ္ဖိတ္
တရိပ္ရိပ္ ထိန္ေျပာင္ၾကည္တဲ့
စိန္ေရာင္ျခည္ဓာတ္
ျဖဴေဖြးေသာ အဆင္းေတာ္ျမတ္တို႔သည္

၀ဇီရာ၀ -
စိန္ႏွစ္စိန္ေသြး
ျဖဴေဖြး ေတာက္ေျပာင္
စိန္သားေတာင္ႀကီးကဲ့သို႔

၀ိေရာစႏၲိ -
ဖူးျမင္ရသူတို႔၏ စိတ္၌
အထူးဘ၀င္ ၾကည္ႏူးေလာက္ေအာင္
႐ႊင္ျမဴးတက္ႂကြ ဘက္မမွ်သျဖင့္
လွပဆန္းၾကယ္
တင့္တယ္ေတာ္ မူပါေပကုန္၏။

ေသာ ဇိေနာ -
ထူးေထြဆန္းလည္
စိန္ေရာင္ျခည္ ဓာတ္တို႔ေၾကာင့္
အဂႌရသဘြဲ႔ထူး ခံသည့္
ငါးမာရ္ေအာင္ၿပီး ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္

ေမ -
ခႏၶာငါးစု ငါဟုသမုတ္ အကၽြႏု္ပ္၏

သီသေက -
ဦးေခါင္းရတနာ ျမတ္အဂၤါ၌

ဌာတု -
မယိမ္းမယိုင္ ေက်ာက္စာတိုင္ကဲ့သို႔
ခိုင္ခိုင္မတ္မတ္ ရပ္တည္ေတာ္မူလွည့္ပါ့
စိန္ေရာင္ျခည္ေန တႏႈန္းကဲ့သို႔
ေ႐ႊဘုန္းေတာ္သခင္ အရွင္ျမတ္ႀကီးဘုရား။

မူကြဲမ်ား
ဓမၼေဟ၀န္ - စိန္ေရာင္ျခည္ ဘုရားပင့္

မဂၤလာ သတင္းစဥ္ - စိန္ေရာင္ျခည္ ဘုရားပင့္

Monday, April 20, 2009

ျဖတ္ေက်ာ္ျခင္း


“နင္း၊ ႂကြ၊ ေလွ်ာက္”
သြက္ခ်ည္တခါ
ညက္ခ်ည္တလွည့္
အမွတ္တမဲ့ေတြလည္းပါရဲ႕
တလွမ္းခ်င္းလွမ္းတဲ့
ေျခလွမ္းေတြနဲ႔

“ရပ္၊ ၾကည့္၊ သြား”
ေဟာဟိုမွာ တဖိတ္ဖိတ္လက္
ေဟာဒီမွာ မသဲမကြဲနဲ႔
လင္းတလွည့္ မွိန္တလွည့္
အတိတ္ေတြ
အရိပ္ေတြ
ေရာင္နီေတြ
ယိမ္းထိုးေနရဲ႕

“ေကာင္း၊ သင့္၊ ညံ့”ေတြ
ေနရာတကာ ျပည့္ႏွက္
“ေႏြ၊ မိုး၊ ေဆာင္း” ကို
အဖန္ဖန္ ႏႈတ္ဆက္
“ေမာင္၊ ကို၊ ဦး” ကို
အခ်ိန္တန္ မိတ္ဖြဲ႔
...
“ျဖစ္၊ တည္၊ ပ်က္” ရဲ႕
အမွန္အကန္ ႐ိုက္ခ်က္။ ။
"ႏွစ္သစ္မွာ စာေတြပိုေရးႏိုင္ပါေစ" လို႔ ဆုေတာင္းေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ မသီတာ ႀကိဳးစားေရးၾကည့္ထားပါတယ္။ ကိုဧရာက ပံုေလးဆြဲေပးပါတယ္။

Wednesday, April 15, 2009

ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။

လိပ္စာ ေျမပံု အညႊန္း - http://smcmeditation.org/SMC_map.htm

အစီအစဥ္ - နံနက္ ၉း၃၀ နာရီမွာ အခန္းအနား စတင္ပါမည္။ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ားအား ၾသကာသကန္ေတာ့ခိ်ဳးျဖင့္ ညီညာျဖျဖ ရွိခိုးၾကၿပီး ဆရာေတာ္ ထံမွ ငါးပါးသီလခံယူၾကပါမည္။ ဆရာေတာ္မ်ား ခ်ီးျမွင့္ေသာ ပရိတ္တရားေတာ္မ်ားကို ႐ိုေသစြာ နာယူၾကၿပီး၊ ဆရာေတာ္ထံမွ ဆံုးမၾသ၀ါဒ ခံယူၾကပါမည္။ ႏွစ္သစ္ဦးအခါသမယတြင္ သတၱ၀ါအေပါင္းအား က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစေၾကာင္း ေမတၱာပို႔သၿပီး၊ မိမိတို႔ျပဳျပဳသမွ် ကုသိုလ္ အ၀၀အတြက္ ဆုေတာင္း အမွ်ေပးေ၀ၾကပါမည္။

စတုဒီသာ - http://smcmeditation.org/2009_BNY2.jpg နံနက္ ၁၁နာရီမွ စတင္ပါမည္။

Sunday, April 12, 2009

ဓမၼဥယ်ာဥ္ သႀကၤန္

ဓမၼဥယ်ာဥ္ ေက်ာင္းတိုက္ (Sembawang, Singapore) မွ က်င္းပေသာ သႀကၤန္ပံုအခ်ိဳ႕

သက္ႀကီးပူေဇာ္ပြဲ


ယဥ္ေက်း လိမၼာ မဂၤလာ ကဗ်ာ

သႀကၤန္အက

ဘီလူး ပန္းစိုက္ အက

Friday, April 10, 2009

ေသျခင္း၏ ပညတ္မ်ား

လက္၀ါးကပ္တိုင္ထက္က ခရစ္ေတာ္ရဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို သာ၀ကတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ John မွတ္တမ္း တင္ထားခဲ့တာကို ဖတ္ရင္း၊ ယု၀ရီရဲ့ Michel Foucault မွာ မွတ္ခ်က္ေရးခဲ့ဖူးတာကို သတိရမိလို႔ပါ။

“Foucault ဂိုဏ္းသားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ “ပညတ္”ဆိုတာကိုက ပညတ္ထားတာလို႔ လက္ခံရင္ ေသျခင္းတရားဟာ ပညတ္ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ လူေတြနားလည္ (အထူးသျဖင့္ ခံစားတဲ့) “ေသျခင္း” နဲ႔ ေဆးပညာအရသတ္မွတ္ထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္အဂၤါေတြက အသက္ရွင္ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္လို အလုပ္မလုပ္ေတာ့ပဲ ရပ္ဆိုင္းပ်က္စီးသြားတာဟာ မတူပါဘူး။ ပါဠိစာေပေတြမွာေတာ့ ပထမေသျခင္းကို “မရဏ” လို႔သံုးၿပီး၊ ဒုတိယအမ်ိဳးအစား ေသျခင္းကို “ကာယႆ ေဘဒါ” ကိုယ္ပ်က္စီးျခင္းလို႔ သံုးထားပါတယ္။”

ပညတ္လို႔ဆိုရင္ လူေတြသတ္မွတ္ထားတဲ့ အရာလို႔ နားလည္ၾကပါတယ္။ အမ်ားညီရင္ ‘ဤ’ကို ‘ကၽြဲ’ဖတ္လို႔ရတဲ့ အရာမ်ိဳးလို႔ သိၾကပါတယ္။ အမ်ားညီလို႔ ‘ကၽြဲ’ လို႔အသံၾကားတိုင္း ‘ဤ’မွန္းသိရင္ ၿပီးတာပဲ၊ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္ေနစရာမလိုဘူးလို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။

‘လူ’ ပဲေခၚေခၚ၊ ‘human’ ပဲေခၚေခၚ လူကိုဆိုလိုမွန္း သိၾကပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ‘လူ, human’ စသျဖင့္ ဘာသာစကား ေ၀ါဟာရေတြ, အမည္နာမေတြကို ပညတ္လို႔ေခၚပါတယ္။ ဒီေ၀ါဟာရ နာမပညတ္ေတြေပၚမွာ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ေနစရာ မလိုဘူးေပါ့။ ‘လူ, human’ စသျဖင့္ ဖတ္ရရင္, အသံၾကားရရင္ စိတ္ကူးထဲမွာ ‘လူ’ဆိုတာကို သိပါတယ္။ အဲဒီ စိတ္ကူးထဲမွာ သိလိုက္တဲ့ ‘လူ’ဆုိတာကလည္း ပညတ္ပါပဲ။ “မတ္တပ္ရပ္ၿပီး လမ္းသြားတတ္တယ္, တိရစၧာန္ေတြထက္ အသိဉာဏ္ပိုရွိတယ္, လႈပ္႐ွားႏိုင္ေပမဲ့ စက္႐ုပ္တစ္႐ုပ္လို မဟုတ္ဘူး ခံစားႏိုင္တယ္။” စသျဖင့္ အဓိပၸါယ္ေတြေပးထားတဲ့ အရာအျဖစ္ စိတ္ထဲမွာ သိသြားတယ္။ ဒီပညတ္ေတြနဲ႔ အျပင္ကအရာေတြကို ကိုယ့္စိတ္ထဲ ကူးယူႏိုင္သလို၊ ကိုယ္စိတ္ထဲက အရာေတြကိုလည္း အျခားတစ္ေယာက္ရဲ့ စိတ္ထဲကို ကူးေပးႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ကူးျခင္းကို ၀ိတက္၀ိစာရ (thinking and pondering) လို႔ေခၚပါတယ္။ ဒီစိတ္ကူးေတြက ဘာသာစကားရဲ့ အေျခခံ၊ စကားေျပာဆိုျခင္းရဲ့ အေျခခံျဖစ္လို႔ ၀ိတက္၀ိစာရကိုပဲ ‘၀စီသခၤါရ’ (formations of verbal actions) လို႔ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ပါတယ္။ စိတ္ကူးဟာ ဘာသာစကားရဲ့ အေျခခံပါ။ စကားဆိုတာဟာလည္း ေလတိုက္သံ, လိႈင္းခတ္သံေတြလို အသံသက္သက္မဟုတ္ပဲ စိတ္ကူးကေန အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ထည့္ေပးထားတဲ့ အသံေတြပါ။ ‘လူ, human’ စတဲ့ ဘာသာစကား ေ၀ါဟာရပညတ္ေတြေပၚမွာ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ မလုပ္ပဲ ေနေကာင္း ေနႏိုင္ေပမယ့္၊ အဲဒီဘာသာစကား ေနာက္က အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ထည့္ေပးထားတဲ့ အတၳပညတ္ေတြေပၚမွာေတာ့ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ မလုပ္ပဲ မေနႏိုင္ ၾကေတာ့ ပါဘူး။ ဒီအတၳပညတ္ေတြေၾကာင့္ပဲ ၾကည္ႏူးရ, လြမ္းေမာရ, ခ်စ္ရ, မုန္းရ, စစ္ေတြျဖစ္ၾကရ မဟုတ္လား။

“ပညတ္သြားရာ ဓာတ္သက္ပါတယ္”ဆိုတဲ့ စကားရွိပါတယ္။ ဒီစကားအဓိပၸါယ္က “ကံ့ေကာ္ပန္းကို ကံေကာ္ပန္းလို႔ ေျပာ၀ယ္ၿပီး ဘုရားကပ္တာနဲ႔ ကံေကာင္းလာလိမ့္မယ္” ဆိုတဲ့ ေဗဒင္ဆရာနဲ႔ ဘုရားေစ်းပန္းသည္ေတြရဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ ‘ဓာတ္’ ဆိုတာက ဘာသာေဗဒ အသံုးအႏႈံးပါ။ စကားလံုးေ၀ါဟာရေတြရဲ့ အနက္ဇစ္ျမစ္ (Root) ကိုေျပာတာပါ။ စကားလံုး ေ၀ါဟာရ နာမပညတ္ေတြရဲ့ ေနာက္မွာ အနက္အဓိပၸါယ္ အတၳပညတ္ေတြရဲ့ အေငြ႔အသက္ေတြ ပါေနတယ္လို႔ ဆိုလိုတာ မ်ိဳးပါ။

ေ၀ါဟာရအသံုးအႏႈံးအရ ေသတယ္ ေျပာေျပာ, အသက္ထြက္တယ္ ေျပာေျပာ “ေသျခင္း” ဆိုတဲ့ အနက္အဓိပၸါယ္ကို သိၾကပါတယ္။ ဘာအဓိပၸါယ္လည္းဆိုရင္ေတာ့ လူေတြကိုယ္တိုင္ သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ အဓိပၸါယ္လို႔ပဲ ဆိုရမွာပါ။ အခ်ိဳ႕လူမ်ားဆို ေသစကားေျပာသံၾကားရရင္ “ဟဲ့ နိမိတ္မရွိ မနာမရွိ” လို႔ေျပာတတ္ ၾကပါတယ္။ ေ၀ါဟာရပညတ္ေတြကို “ေသျခင္း” လို႔ စိတ္ထဲ ကူးယူၿပီး သိလိုက္ယံုတင္ မကပါဘူး၊ ေသျခင္းရဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြကို ခံစားယူလိုက္ၾကပါတယ္။ ေသျခင္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ “ငါ မေသခ်င္ေသးဘူး” ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးေတြ ဆင့္ပြားၿပီးယူပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ “ငါ” ဆိုတာဟာလည္း လူေတြ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ထည့္ေပးထားတဲ့ အတၳပညတ္ေနာက္တစ္မ်ိဳး ပါပဲ။ (related post: သံေ၀ဂ)

“ငါ” ဆိုတဲ့ မာနကိုပယ္သတ္ထားတဲ့ ဘုရားရဟႏၲာေတြမွာေတာ့ “ငါ ေသရမယ္” ဆိုတဲ့ ေသျခင္းမ်ိဳး မရွိေတာ့ပါဘူး။ လူအမ်ားစု သိရွိနားလည္ခံစားတဲ့ “ငါ ေသရမယ္” ဆိုတဲ့ အနက္အဓိပၸါယ္ပြားေတြရွိတဲ့ “ေသျခင္း”ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ အာသေ၀ါကင္းကြာၿပီးတဲ့ ရဟႏၲာမ်ားနဲ႔ မသက္ဆိုင္ေတာ့ပါဘူး။

“ေမြးဖြားလာၿပီး အိုျခင္းေသျခင္းကင္းတဲ့ သူတစ္စံုတစ္ဦး ရွိပါသလား”ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေကာသလမင္းႀကီးက ျမတ္စြာဘုရားထံ ေမးေလ်ာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

“မင္းႀကီး… အိုျခင္းေသျခင္း (ဇရာမရဏ) ကင္းလြတ္ေသာ ေမြးဖြားသူဟူ၍ မရွိ။ ပစၥည္းဥစၥာ အလြန္ႂကြယ္၀ ခ်မ္းသာေသာ မင္းမ်ိဳးသည္လည္း ေမြးဖြားလာၿပီးေနာက္ အိုျခင္းေသျခင္းမွ ကင္းသည္မရွိ။ … ဘ၀သံေယာဇဥ္ ကုန္ၿပီးေသာ ရဟႏၲာေသာ္မွလည္း ကိုယ္သည္ ပ်က္စီးျခင္းသေဘာရွိ၏။ ပစ္ခ်ျခင္းသေဘာရွိ၏” လို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ေျဖၾကားခဲ့ပါတယ္။

ေ၀ါဟာရဆိုတာ ပညတ္ေတြပါလို႔ဆိုေပမဲ့ ေသျခင္းကို လြန္ေျမာက္ၿပီးတဲ့ ရဟႏၲာအတြက္ ‘မရဏ’ လို႔မသံုးပဲ “ကာေယာ ေဘဒနဓေမၼာ နိေကၡပနဓေမၼာ - ကိုယ္သည္ ပ်က္စီးျခင္းသေဘာရွိ၏၊ ပစ္ခ်ျခင္းသေဘာရွိ၏” လို႔ သံုးစြဲသြားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။

ဧရာ (မႏၲေလး)
စာၫႊန္း။
၁။ သံ-၁-၁၁၄၊ ေကာသလသံယုတ္- ပဌမ၀ဂ္- ဇရာမရဏသုတ္
၂။ မ-၁-၄၆၃၊ မူလပဏၰာသပါဠိေတာ္-စူဠယမက၀ဂ္-စူလေ၀ဒလႅသုတ္

Tuesday, April 7, 2009

Spicy Shrimp Salad

Taste of Asia:
Mixed bean thread noodle and cooked shrimp in lettuce cups with chilli,garlic lime dressing."

မသီတာရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း "သီတာ" ခ်က္ထားတာေလး အားေပးၾကပါဦး
ဒါကေတာ့ သူ႔ဆီကစာ

Hello my dear Family and Friends,( all over the world)

I wish you all have wonderful, prosperous Burmese New Year.

As I have chance of contesting for the Macy's Culinary Challenge, I tried my best to present myself as food demonstrator.
There must be some weakness and strength.
The contesting period will end at April 10th. It is a great deal to have your support to get highest rating. If I got a lot of 5 star rating I will earn a chance to win.

The clock is ticking and click the attached file and rate and vote for my food presentation uploaded at Macy website.
It will count every single viewer and rating.

Please forward this mail anybody that related to our community and every vote and comment will count.

I appreciate every support that you vote for me and hope that someday I will be the proud culinary host of my country as well as Asia.
Every single vote and rating counts and please support for my chance of fair competition.



I wish you all have Healthy, Happy & Prosperous New Year!

Sincerely,
Thida

View my video by clicking the following link.

http://social.macys.com/keepitcooking/myvideos.html?entry_id=316927

http://social.macys.com/keepitcooking/home.html




If you have problem to view from the link,
Simply go to http://www.macy.com/
when you see the Macy shopping web, click to for the home on the top left side under macy logo
Then you can click the kitchen word on the left side of menu bar.
After that you can click the name : Tyler Florence under the bold print of Related Contents.( end of the left side menu bar)

Monday, April 6, 2009

အမွတ္တရ - ျပဴး

ဘေလာ့မိတ္ေဆြ စာဖတ္သူမ်ားကို မသီတာ ခြင့္တိုင္ခ်င္ပါတယ္။ ပို႔စ္အသစ္မတင္ႏိုင္ေသးတဲ့ အတြက္ပါ။ ေမလကုန္ ဇြန္လဆန္းေလာက္ ဘေလာ့ဆီ အေရာက္ျပန္လာမည္။ စိမ္းမသြားေၾကး။
အခု သူငယ္ခ်င္း မီသန္႔မ ေရးေပးထားတဲ့ အမွတ္တရ - ျပဴး ကို တင္လိုက္ပါတယ္။

*****
သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ကို လသာ၂ မွာ စ,ေတြ႔တယ္။ RIT မွာ ခင္ၿပီး ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ အထိ တြဲခဲ့ၾကတယ္။
သူက state ေက်ာင္းကတည္းက ကိုယ္လံုးလွလွ ေက်ာင္းသူေတြကို အတုလား အစစ္လား ခြဲျခားဖို႔ Research လုပ္တာ ၀ါသနာပါတယ္။ သူ႔ သီအိုရီက အတုဆိုရင္ အပ္နဲ႔ ထိရင္ မနာဘူး။ အစစ္ဆိုရင္ အပ္နဲ႔ ထိရင္ နာမယ္တဲ့။ သူ႔ Research ကို လက္ေတြ႔ မစမ္းသပ္လိုက္ရေပမဲ့ ေက်ာင္းကပြဲ Braggarts and Decoits အဂၤလိပ္ျပဇတ္မွာ ဓားျပဗိုလ္ေနရာက Bo Pyuu International (BPI) အျဖစ္ ပီျပင္စြာ သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့အၿပီး မွာေတာ့… ျပဴး… ျပဴး… နဲ႔ ခ်စ္သူခင္သူေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ခဲ့တယ္။

မသီတာအတြက္ ကံဆိုးတာပဲလား။ က်ေနာ့္အတြက္ ကံေကာင္းတာပဲလား။ တရပ္ကြက္ထဲေနၾကတဲ့ မသီတာ၊ ျပဴးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ စြယ္ေတာ္ရိပ္မြန္လို႔ေခၚတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို အတူတူ ေျခခ်ခြင့္ရခဲ့ၾကတယ္။
(ႀကံဳတုန္းေလး…မသီတာေပါ့ ေက်ာင္းသြားဖို႔ကို မနက္ ၇း၃၀နာရီခြဲမွာ သူ႔အိမ္မေရာက္ရင္ မေစာင့္ဘူး ထြက္သြားတယ္။)

တႏွစ္ပတ္လံုး လံုးလည္ခ်ာလည္နဲ႔ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကၿပီး စာေမးပြဲခ်ိန္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။
စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔ ၿမိဳ႕ထဲက သီဟ႐ံုမွာ ကုလားကားၾကည့္ဖို႔ သံုးေယာက္သား ခ်ီတက္ၾကတယ္။ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေလးက်ပ္တန္းမွာ တန္းစီေနၾကၿပီး ကိုယ္တို႔ အနားေရာက္ခါမွ လက္မွတ္က ကုန္သြားပါၿပီ တဲ့။
half-feel…
ဘာလုပ္ၾကမလဲ ျပန္မလား။ ေနာက္တပြဲ ဆက္ေစာင့္မလား။
ဆံုးျဖတ္ခ်က္က ျပတ္သားတယ္ ၾကည့္ဖို႔လာတာ ၾကည့္ၿပီးမွကို ျပန္မယ္။
ည ၇း၃၀နာရီ ပြဲကို ကာတြန္းဖတ္ရင္ လက္မွတ္ ဆက္တန္းစီၾကတာေပါ့။
ညပြဲမွာ လက္မွတ္ရလို႔ ၾကည့္ေနတုန္း…
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ အေဖေတြ ဟိုသူ႔အိမ္ ဒီသူ႔အိမ္ ေျခခ်င္းလိမ္ေနၾကၿပီ...
အခ်ိန္တန္ ျပန္မေရာက္ ေက်ာင္းကလည္း ပထမႏွစ္ အၿပီးေလး…

အဲ့ဒီလို လုပ္ခ်င္ရာကို ဇြတ္လုပ္ခဲ့ၾကတာ…
(အိမ္ကဆူမွာကိုလဲ ကာကြယ္ဘို ့စကားလံုးေလးေတြလည္း စဥ္ျပီးသား)

ကိုယ့္သားသမီးေတြအလွည့္က် နားလည္ၾကေနာ္...

မီသန္႔မ
(Braggarts and Decoits က အဲ့ဒီအခ်ိန္က န၀မတန္း အဂၤလိပ္ျပဌာန္းစာအုပ္မွာ ပါတဲ့ ဖတ္စာ တပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။)

Friday, April 3, 2009

တေယာက္ဆို တေယာက္


ခ်ယ္ရီတဲ့လား
ရိုးရွင္းတဲ့ မင္းအလွ
ယဥ္စစေလးပါလားကြယ္
စိတ္ေတာ့ မရွိနဲ႔ေနာ္
ဟိုေလ…ဟို…
ေအးစက္လြန္းေနသလား လို႔


လွရက္ပါေပ့ က်ဴးလစ္ရယ္
ေက်ာ့ရွင္းေနလိုက္ပံုမ်ား
ေတာင့္ပါေပ့ ေျဖာင့္ပါေပ့
ခက္ေနတာက
ကိုေလ…မင္းကို
မယဥ္ပါးလို႔ပါ
Sorry ကြာ


Hello ေအာ့ခစ္
တမ်ိဳးခ်စ္စရာေလးပါလား
မင္းအလွေတြနဲ႔ ဖမ္းစား
ျမင္သူ ႐ူးေလာက္ရဲ႕ကြာ
ဒါေပမဲ့ ဟိုေလ…
ျမင္ေနတယ္
ေနာက္ကြယ္မွာ…
မာယာေတြလား လို႔


မိပိေတာက္ေရ
ငယ္ခ်စ္ဦး
ႏႈတ္ခမ္းစူမေနနဲ႔ဦး
တို႔သိပါတယ္ကြာ
တေယာက္ကို တေယာက္
မင္းကလည္း
မေျပာင္းတဲ့ အစစ္ေတြနဲ႔…
ကိုယ္ကလည္း
မေဟာင္းတဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ႔…


ခ်ယ္ရီ Japan, က်ဴးလစ္ Western, ေအာ့ခစ္ Singapore နဲ႔ ပိေတာက္ ျမန္မာ တို႕ကို ခံစားသည္။
(က်ဴးလစ္ပံုမွာ ကေရတြန္၏ က်ဴးလစ္ အစစ္ေတြမွ ျဖစ္ပါသည္။ က်န္ပံုမ်ားကို google search မွရယူပါသည္။)

Wednesday, April 1, 2009

Blood is thicker than Water

သႀကၤန္ပြဲ နီးလာၿပီ ဆိုေတာ့ ဟိုဘက္လမ္းက လမ္းထိပ္မွာ မ႑ပ္ထြက္မယ္ အသံၾကားတယ္။ တို႔လမ္းကေရာ ဘာေတြမ်ားလုပ္ၾကမွာပါလိမ့္… လုပ္ေတာ့ လုပ္မွာပါေလ ႏွစ္တိုင္းလုပ္ေနက်ပဲဟာ။ ႏြယ္နီနဲ႔ ႏြယ္သာကီက ဆရာမွတ္ရပ္ကြက္က ကပ္လ်က္လမ္းေလးႏွစ္ခု။

ႏြယ္နီက အန္တီျမက ရပ္ေရးရြာေရး လူမႈေရးမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး တက္တက္ႂကြႂကြ ရွိတယ္။ သနပ္ခါးလုပ္ငန္း ပိုင္ရွင္လည္းျဖစ္လို႔ ေငြေရးေၾကးေရးမွာလည္း ေတာင့္တင္းသလို လမ္းထဲမွာလည္း ၾသဇာေညာင္းတယ္။ ႏြယ္နီလမ္းက မ႑ပ္ထြက္မယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ အဲ့ဒီလမ္းထဲေနတဲ့ က်မ သူငယ္ခ်င္းမီမီက သတင္းေပးတာ၊ သူကေတာ့ စိတ္မ၀င္စားလို႔ မပါ,ပါတဲ့။

က်မတို႔ ႏြယ္သာကီမွာလည္း လမ္းထဲက အေဒၚႀကီးေတြ ရွိပါတယ္ေနာ္။ ဟိုတႏွစ္ကေတာ့ မမၾကည္ ဦးစီးၿပီး လမ္းထိပ္မွာ ေရပက္မ႑ပ္ လုပ္ေပးတယ္ေလ...။ ဒီႏွစ္ေတာ့ မမၾကည္ပဲ ခရီးထြက္ေနလို႔လား ဘာသံမွကို မၾကားရေသး။ ႏွစ္တိုင္းလုပ္ေနက် အိမ္တအိမ္ေရွ႕မွာစုၿပီး မံု႔လံုးေရေပၚေတြလံုး တလမ္းလံုး စတုဒီသာ ေကၽြးတာတို႔၊ ေခါင္းေလ်ာ္ေရ ေ၀တာတို႔၊ ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔ ပရိတ္တရားနာတာတို႔ေတာ့ မပ်က္မကြပ္လုပ္ၾကမွာပါေလ။ က်မ စိတ္၀င္စားေနတာက ႏြယ္နီလမ္းက လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ အက အလွ သဘာ၀ မ႑ပ္။ အန္တီျမကိုေတြ႔မွ ေမးၾကည့္ရဦးမယ္။

ေနာက္တေန႔ ေစ်းအသြား လမ္းမွာ အန္တီျမကိုေတြ႔ေတာ့ မ႑ပ္ အေၾကာင္း ကိုယ္ကစကားစမလို႔ ရွိေသး။ အန္တီျမက “သမီးေရ အန္တီျမတို႔ လမ္းက သႀကၤန္မွာလုပ္မဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက လူႀကီးေတြကို သက္ႀကီးပူေဇာ္ပြဲမွာေလ…”
“ဟုတ္ကဲ့ အန္တီျမ မေန႔ကမွ ခ်ိဳခ်ိဳေျပာလို႔ သိပါတယ္။” (ခိ်ဳခ်ိဳက အန္တီျမ သမီး က်မ သူငယ္ခ်င္း)
“အဲ့ဒါသမီးတို႔ လမ္းထဲက ဘဘတေယာက္ကို စာရင္းထည့္ေပးဖို႔ သမီးတို႔ လမ္းထဲကပဲ မမအိက စာရင္းလွမ္းေပးတယ္။”
“ေအာ္ သိၿပီ သမီးတို႔ေခါင္းရင္းအိမ္က ဘဘဦးကို ေျပာတာထင္တယ္။ ဟုတ္တယ္ သူက အသက္ ၇၄ႏွစ္ရွိၿပီ။ မနက္ကပဲ အိမ္ေရွ႕ ေရဖ်န္းေနတုန္း ဘဘအမိ်ဳးသမီး ၾကီးၾကီး၀င္းကေတာင္ အဲ့ဒီအေၾကာင္း လွမ္းေျပာေသးတယ္ သူလည္း ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အလွဴေငြ ထည့္ခ်င္လို႔တဲ့။”
“ေအး သမီးရယ္ အဲ့ဒါ အန္တီတို႔က မေန႔ကပဲ ၁၅ေယာက္နဲ႔ စာရင္းပိတ္လိုက္လို႔ မပါႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ အဲ့ဒီ ဘဘ ကို ေျပာေပးပါေနာ္။”

(ဟမ္…အန္တီျမကလည္း စာရင္းေပးတဲ့ မမအိကတဆင့္ေတာ့ အေၾကာင္းမျပန္ခိုင္းပဲနဲ႔ ဘာလို႔ ငါ့လာ အေၾကာင္းျပန္ခိုင္းေနပါလိမ့္ ေအာ္ သူ႔သမီးသူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ ငါကို ေျပာမနာ ဆိုမနာ သေဘာထားလို႔ ေနမွာေပါ့ေလ ေနာက္ၿပီး ဘဘဦးကလည္း ငါတို႔ေခါင္းရင္းအိမ္က မဟုတ္လား လို႔ စိတ္ထဲက ေတြးရင္း) ႏႈတ္ကေတာ့…

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ အန္တီျမရဲ႕ သမီးေမးပါရေစေနာ္ ၁၆ေယာက္ျဖစ္လို႔ေရာ မရဘူးလား။”
“အန္တီျမတို႔က ၁၅ရယ္ ၁၆ရယ္ မဟုတ္ပါဘူး သမီးရယ္ ေနရာအခက္အခဲနဲ႔ အျခားစီစဥ္စရာေတြနဲ႔ အားလံုး စဥ္းစားၿပီး လုပ္ရတာမို႔ပါ…ေအးပါ သမီးရယ္ အန္တီ အဖြဲ႔ကို ျပန္ေျပာၾကည့္ပါဦးမယ္။”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ အန္တီျမ။ ဒါနဲ႔ အန္တီျမတို႔ လမ္းထဲက လူငယ္ေတြ ယိမ္းအကေလးေတြ ထြက္ၾကမယ္လို႔လည္း သမီးသိထားပါတယ္။ အဲ့ဒါ သမီးတို႔ လမ္း အဖြဲ႔ကလည္း ဧည့္သည္ေတာ္အျဖစ္ပါလို႔ မရဘူးလားဟင္။”
“ေကာင္းတာေပါ့ေအ။ သမီးတို႔ လမ္းက လူငယ္ေတြက ညီလည္း ညီတယ္။ သြက္သြက္လက္လက္ ခ်က္ခ်က္ခ်ာခ်ာလည္း ရွိၾကတယ္။ အန္တီတို႔ လမ္းက ကေလးေတြက ငယ္ၾကေသးေတာ့ သိပ္မသြက္ၾကေသးဘူး။ အန္တီလည္း ႐ိုးရာ အေမြအႏွစ္ကေလးေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ကေလးေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့ သေဘာနဲ႔ ႀကိဳးစားလုပ္ၾကည့္တာပဲ၊ သက္ႀကီးပူေဇာ္ပြဲကေတာ့ ဂါရ၀တရားကို နားလည္တန္ဖိုးထားတတ္ေအာင္ ကန္ေတာ့ခံ လူႀကီးေတြ အေနနဲ႔လည္း ပီတိျဖစ္ရေအာင္ေပါ့ကြယ္။”
“ဟုတ္ကဲ့ နားလည္ပါတယ္ အန္တီျမ” ဟု က်မ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ပင္ ေျဖလိုက္ႏိုင္ပါသည္။ (က်မတို႔ လမ္းမွ လူႀကီးေတြကလည္း ထိုကဲ့သို႔ပင္ ဆံုးမသြန္သင္ထားသျဖင့္ အန္တီျမကေတာင္ က်မတို႔ လမ္းက လူငယ္ေတြေတာ္ေၾကာင္း ခ်ီးမြမ္းလိုက္သည္ မဟုတ္ပါလား)
“ေအးေအး သမီးတို႔ လမ္းက လူႀကီးေတြဆီ ခြင့္ေတာင္းၿပီး အေၾကာင္းျပန္ေပါ့ကြယ္ အန္တီျမတို႔ေတာ့ တီး၀ိုင္းအဖြဲ႔နဲ႔ ဒီလာမဲ့ စေန အစမ္းတိုက္ၾကမယ္။”
“ဟာ ဟုတ္လား အန္တီျမ ဒါဆို သမီးတို႔ အဖြဲ႔ ပါရမယ္ဆို သမီးတို႔ အစီအစဥ္နဲ႔ သမီးတို႔ လာပါ့မယ္။ တီး၀ိုင္းအဖြဲ႔နဲ႔ တိုက္ဖို႔ေတာ့ မမွီေလာက္ေတာ့ဘူး။”
က်မက အားပါးတရ တက္ႂကြစြာေျပာေနမိသည္။ အန္တီျမကေတာ့…
“ေအးပါကြယ္ မမၾကည္တို႔ကို သာ ေသခ်ာခြင့္ေတာင္းၿပီး ရတယ္ဆို လာခဲ့ၾကေပါ့” ဟုသာ ေျပာေနသည္။
“သမီးတို႔ပါရရင္ ပြဲမတိုင္ခင္ေတာ့ အန္တီျမတို႔ကို အယင္လာ ကျပပါမယ္” ဟု ေျပာခဲ့လိုက္သည္။

အန္တီျမရဲ႕ ခြင့္ေတာင္း… ခြင့္ေတာင္းဆိုတဲ့ စကားက က်မနားထဲ ဆန္းဆန္းႀကီး စြဲထင္က်န္ခဲ့လို႔ မမၾကည္နဲ႔ အန္တီျမတို႔ အေၾကာင္း ဆက္ၿပီးစဥ္းစားေနမိတယ္။ အယင္က ရြာႀကီးတရြာျဖစ္ခဲ့ၿပီး ဆရာမွတ္လို႔ အမည္ရလာတဲ့ ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ မမၾကည္က ႏြယ္သာကီလမ္းမွာ ငယ္ကတည္းက ႀကီးတာ၊ အန္တီျမကလည္း ႏြယ္နီလမ္းမွာ ႀကီးတာ၊ က်မ မိဘေတြက က်မေမြးၿပီးမွ ႏြယ္သာကီလမ္းထဲ ေျပာင္းလာတာ၊ က်မ ခန္႔မွန္းသိရသေလာက္ေတာ့ မမၾကည္က အန္တီျမထက္အသက္ လည္း ႀကီးတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းထဲမွာ ဆိုင္ခန္းႏွစ္ခန္းတြဲလား သံုးခန္းတြဲလား ဖြင့္လာတာ ေရွးပေ၀သဏီ ေျခာက္ထပ္ ကတည္းက။ အန္တီျမတို႔ကေတာ့ အယင္က အန္တီျမ ေယာက်္ားက ၀န္ထမ္း၊ ေနာက္မွ အန္တီျမ သနပ္ခါးလုပ္ငန္းလုပ္မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းသစ္ထဲ ဆိုင္ခန္းဖြင့္တာ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလမ္းမႀကီးေပၚ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနၾကၿပီး တန္းတာေတာ့ ခပ္တန္းတန္းပဲ…ဟူ၍သာ…။

ေနာက္တခုက က်မတို႔ လမ္းထဲက လူငယ္ေတြ အရည္အခ်င္းရွိတာလည္း အမွန္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဇန္န၀ါရီလမွာ က်င္းပတဲ့ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲေတာ္ေခၚတဲ့ ဆြမ္းသိမ္းပြဲမွာေတာ့ ဆရာမွတ္ရပ္ကြက္က ပန္းအမည္ကိုယ္စီနဲ႔ လမ္းတိုင္းမွာ ဆိုင္း၊ ႐ုပ္ရွင္၊ အၿငိမ့္ စသျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးေတြသာ လိႈင္လႈိင္ထည့္ၾကသည္။ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ႏြယ္သာကီလမ္းက လူငယ္ေတြက ထူးထူးျခားျခား ေဖ်ာ္ေျဖေရးေတြ အစား ပြဲေတာ္ႏွင့္လည္း လိုက္ဖတ္ညီစြာ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားပြဲေတြကို သံုးညတိုင္တိုင္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ စီစဥ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ဆရာမွတ္တလႊားမွာေတာ့ ႏြယ္သာကီေဟ့ ရယ္လို႔ ေရပန္းစားခဲ့ရသည္။ ထိုကဲ့သို႔ စည္းလံုးၿပီးသား ညီညြတ္ၿပီးသား ခြန္အားရွိၿပီးသာ က်မတို႔ ႏြယ္သာကီလူစုကို ဒီဧပရယ္ သႀကၤန္ပြဲမွာလည္း တနည္းတဖုန္ ပြဲထုတ္ခ်င္မိသည္။ က်မ အျမင္ ပြဲေလးေတြက စိတ္ေနပါမွ လက္ေရးေသြးေနပါမွ ေသြးမေအးမွာလည္း ျဖစ္သည္။ သူမ်ားပြဲမွာ လူတတ္ လူစြာက်ယ္လုပ္ဖို႔လည္း လားလားမွ စိတ္မကူးပါ။ ေဖးေဖးမမႏွင့္ လက္တြဲကူၾကမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။

အင္း လမ္းထဲကလူႀကီးေတြကို ေျပာျပ ခြင့္ေတာင္းရမယ္။ အိမ္ခ်င္းမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနေပမဲ့ မ်က္ႏွာထားတည္တဲ့ မမၾကည္ကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ၿဖံဳတာေတာ့အမွန္။ အင္း ဟုတ္ၿပီ ႏြယ္ႏြယ့္ကို ေျပာခိုင္းရမယ္ သူက မမၾကည္နဲ႔ ပိုနီးစပ္တယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေပၚမွာ မွဲ႔ကေလးပါတဲ့ က်မအမရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ႏြယ္ႏြယ္က လူႀကီးနဲ႔ ေျပာရမလား၊ လူငယ္နဲ႔ ေျပာရမလား၊ ႏႈတ္စ အာစကတာ့ ထက္တယ္။ ဟန္က်တာပဲ မမၾကည္လည္း မေန႔ကပဲ ခရီးကေန ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ႏြယ္ႏြယ္ကလည္း ေျပာေပးမယ္တဲ့ သူေတာင္ပါလို႔ မရဘူးလားလို႔ ေနာက္ေသးတယ္။ က်မလည္း စင္ေပၚ မတက္ပါဘူး။ အျဖစ္မရွိဘူး ေနာက္ကပဲ ဇတ္လမ္းေရးေပးမွာ။ က်မတို႔ အျဖစ္မရွိတာကလည္း ငယ္ငယ္က ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ လုပ္ခြင့္မသာခဲ့ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္တက္ေလးေတြကိုေတာ့ လုပ္ေစခ်င္တယ္။ လုပ္ျဖစ္ေအာင္က က်မတို႔က စီစဥ္ ပံ့ပိုးေပးရမွာ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကိုယ့္လမ္းက မလုပ္ျဖစ္ေတာင္ သူမ်ားလမ္းမွာ ပူးေပါင္းတာေပါ့။ အခိ်န္၊ လိုအပ္လွ်င္ ေငြပါ စိုက္ထုတ္မည့္ က်မရဲ႕ ေစတနာထက္ ပူးေပါင္းပါ၀င္ၾကမည့္ လူငယ္ေတြရဲ႕ ရွည္လ်ားစြာေလွ်ာက္ရဦးမည့္ အနာဂတ္လမ္းက မ်ားစြာပိုလို႔ အေရးႀကီးပါတယ္္။

အဲ့ဒီညက က်မ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္။ ပါခြင့္ရပါ့မလား။ ပါရရင္ေရာ ဘာေတြ ဘယ္လို တင္ဆက္ၾကမလဲ ေတြးကာေတြးရင္း ရင္ေတြပူၿပီး လူးကာလိမ့္ကာနဲ႔။

ေနာက္တေန႔ည ၇နာရီခြဲေလာက္ ႏြယ္ႏြယ္ေတာင္ ညေနစာ ထမင္းစားၿပီးမၿပီးမသိ သူ႔အိမ္ေရွ႕ကေန သြားေခၚၿပီး ဘယ္လိုလဲ ေမးေတာ့၊ ႏြယ္ႏြယ္က…

“ငါလည္း မမၾကည္ကို ငါတို႔ ပါခ်င္တာပါ ေျပာရင္ ခြင့္မျပဳမွာ စိုးလို႔ … ဟိုဘက္လမ္းက က်မတို႔ကို ဖိတ္ပါတယ္လို႔ ေျပာတာေပါ့။ ဒီေတာ့ မမၾကည္က … ေဟ့ အားလံုးက ကိုယ့္အက်ိဳးအတြက္ ကိုယ္လုပ္ေနၾကတာ ညီးတို႔က သြားၾကေတာ့ ဘာအက်ိဳးရမွာ မလို႔လဲ။ ရန္ပံုေငြ ေကာက္ရသမွ်ကို သူတို႔လမ္းအတြက္ပဲ သံုးမွာ ညီးတို႔ သြားေတာ့ ကိုယ့္လမ္းအတြက္ ဖလားခံလို႔ ရမွာမလို႔လား။ ညီးတို႔က သြားေနၾကေတာ့ ကိုယ့္လမ္းထဲမွာ ဘယ္သူေတြ လုပ္ၾကမွာတုန္း။ ျငင္းလို႔ရရင္ ျငင္းလိုက္ေအ။ ျငင္းမရလို႔ သြားရရင္လည္း ညီးတို႔ အဖြဲ႔ဟာ ႏြယ္သာကီကို ကိုယ္စားျပဳတယ္ဆိုတာေတာ့ လူသိခဲ့ပေစ... လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။”
“ႏြယ္ႏြယ္ရယ္ ဒါဆို ဘယ္လိုႀကီးလဲ... က်မက လြယ္လြယ္ေလးထင္ခဲ့တာ” ဆိုေတာ့ ႏြယ္ႏြယ္ကလည္း…
“မလြယ္ဘူး... လြယ္ေတာ့ မလြယ္ဘူး ေနဦး” လို႔ဆိုေနတုန္း…
“သမီးေရ ႏြယ္ႏြယ္ ထမင္းျပင္ေတာ့ေဟ့” လို႔ အိမ္ေပၚက လွမ္းေခၚလိုက္သံေၾကာင့္ ေနာက္မွ ေတြ႔မယ္ဆိုၿပီး စကားျဖတ္ခဲ့ရတယ္။

အေတြ႔အႀကံဳ ရင့္က်က္လွပါေသာ မမၾကည္ ေျပာတာေတြက ဟုတ္သလိုလို မဟုတ္သလိုလို ခိုးလို႔ခုလုနဲ႔ အိမ္ျပန္လာၿပီး ညစာစားေနတဲ့ အေမကို ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ ေျပာျပေတာ့ ေအးေအးေနတတ္တဲ့ အေမက…
“ဒါဆိုလည္း ဟိုဘက္လမ္းကို အခ်ိန္လည္း သိပ္ကပ္ေနၿပီမို႔ စီစဥ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း ၾကည့္ေကာင္းေအာင္သာ ေျပာလိုက္ပါေတာ့ သမီးရယ္” တဲ့…။
“ဟာ အေမကလည္း ဒါဆို သမီးတို႔က မလုပ္ မ႐ႈပ္ မျပဳတ္ လမ္းစဥ္ထဲ၀င္သြားမွာေပါ့။”

အေမက ဆက္ေျပာသည္။
“သမီးကလည္းကြယ္ မႏွစ္က တို႔လမ္းက ေရပက္မ႑ပ္ လုပ္ေပးတုန္းက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စည္စည္ကားကားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ ေရပက္တဲ့သူေတြအားလံုး ၀တ္စံုဆင္တူ၊ လမ္းထဲက အုန္းလက္ေတြခုတ္ၿပီး အုန္းရြက္ ခေမာက္ေလးေတြေတာင္ပါလိုက္ေသး။ နားတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း စားစရာ ေသာက္စရာ မလစ္လပ္ေစရေအာင္၊ ကိုယ့္လမ္းက သမီးပိ်ဳေတြကို ဣေႁႏၵရရ ေရကစားႏိုင္ဖို႔ ေထာင့္ေစ့ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာပဲ။ ညီးတို႔ေတြ နားခ်င္မွ အျခားလမ္းက ကစားခ်င္သူေတြ အလွည့္ေပးခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ညီးတို႔ေတြ သူမ်ားလမ္း သြားရေတာ့လည္း မ်က္ႏွာမ်ား ေအာက္ခ်ရမလားလို႔ လူႀကီးေတြက ေတြးခ်င္ေတြးမေပါ့ေအ။ သူတို႔က ေရပက္မ႑ပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ငါ့အထင္ေတာ့ ဒီႏွစ္ သူတို႔အားက်မခံ ထလုပ္တာျဖစ္မယ္။ ထည့္စဥ္းစားစရာေတြက အမ်ားႀကီးပါေအ…” တဲ့ (လူႀကီးေတြ စဥ္းစားပံုက က်မတို႔ႏွင့္ေတာ့ မတူ)။

ေနာက္တေန႔ ေစ်းသြားေတာ့ အန္တီျမႏွင့္ ဆံုျပန္ပါသည္။ ကိုယ့္ဖက္က ဘာမွမေရရာေသးသျဖင့္ ရြံ႕တြံ႕တြံ႕ျဖစ္ေနတုန္း “သမီးေရ အန္တီျမ လမ္းထဲက အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ျပန္တိုင္ပင္ၿပီး ကန္ေတာ့ခံလူႀကီး ၂၀ေလာက္ အထိ တိုးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဘဘဦးကို အန္တီျမ ဖိတ္စာပို႔လိုက္မယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါေနာ္ သမီး” တဲ့။
“ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့ အန္တီျမ” လို႔ ေခါင္းငံု ဆိုေနတုန္း အန္တီျမက
“သမီးတို႔ အဖြဲ႔ ဘယ္လိုတုန္း” လို႔ ေမးလာေတာ့…
“လူႀကီးေတြကို ေျပာထားပါၿပီ အန္တီျမ အဲ့ဒါ ေျပာေပးတဲ့ အမနဲ႔ေလ စကားမျပတ္ခင္ သူအလုပ္ေပၚလို႔ လာမည့္ တနဂၤေႏြေတာ့ သမီး အတိအက် အေၾကာင္းျပန္ပါမယ္ေနာ္…” ဟုသာ မယုတ္မလြန္ ဆိုရပါသည္။ အမိႈက္ကစ ျပႆဒ္မီးေလာင္ တတ္ပါေသးသျဖင့္ ဆရာမွတ္ရဲ႕ ႏြယ္နီႏွင့္ ႏြယ္သာကီ ကပ္လ်က္ေနရင္း စစ္မျဖစ္ေအာင္ က်မ အစစမွာ သတိထားရပါမည္။

က်မက ႏြယ္သာကီသူမို႔ ႏြယ္သာကီအမႊန္းတင္ေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ တေက်ာင္းတဂါထာ တရြာတပုဒ္ဆန္း ဆိုသလို ဆရာမွတ္၏ ပန္းအမည္နဲ႔ လမ္းကေလးေတြမွာ ေနထိုင္သူေတြကလည္း သူ႔အလွႏွင့္သူ အလွကိုယ္စီရွိၾကပါသည္။ ႏြယ္နီက က်မသူငယ္ခ်င္း မီမီ၊ သူ႔လမ္းက လုပ္တာ စိတ္မ၀င္စားဘူး ေျပာေနသူက မသိရင္ ညစ္က်ယ္က်ယ္ ပုံေပါက္ေနေပမဲ့ သူမ်ားထက္ အနစ္နာခံတတ္သူ တေယာက္ျဖစ္သည္။ ပြဲသြားေနၾကလို႔ က်မတို႔လမ္း မံု႔လံုးေရေပၚ လံုးမဲ့သူ နည္းေနလို႔ေဟ့ ဆိုၿပီး သူ႔သြားေခၚၾကည့္... ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာမွ မၾကည့္ပဲ မဆိုင္းမတြ လာမည့္သူ ျဖစ္သည္။ သရဖီလမ္းထဲ ေနသူမ်ားကလည္း သူ႔လမ္းအမည္ႏွင့္ လိုက္ဖက္စြာ ရိုးသားေအးေဆးၾကသည္။ သရဖီလမ္းက က်မသူငယ္ခ်င္း ခိုင္ခိုင္ကိုပဲၾကည့္ စာအေတာ္ႀကီး မဟုတ္ေပမဲ့ ေျပာတာဆိုတာ အပို အလို မရွိ၊ ၀တ္တာ စားတာ ႐ိုးရွင္းၿပီး၊ စည္းစနစ္က်သူ ျဖစ္သည္။ အာသ၀တီလမ္းကလည္း တမိ်ဳးလွျပန္သည္။ ေတာ္၀င္သည္ လို႔ပဲေျပာရမလား။ လမ္းထဲမွာ သူႂကြယ္ေပါသည္။ အေ၀းက ၾကည့္လွ်င္ ကိန္းႀကီးခန္းႀကီးဟန္ေတာ့ ေပါက္ေကာင္းေပါက္ေနမည္။ အာသာ၀တီက က်မသူငယ္ခ်င္း ေမ ကို အနီးကပ္ေပါင္းၾကည့္မွ ႏုနယ္ လွပေနတဲ့ ေမြးရာပါကို မနာလို ျဖစ္စရာ အေၾကာင္း က်မတို႔မွာမရွိသလို အျပင္ပံုပန္း သ႑ာန္ႏွင့္ လိုက္ဖက္စြာ ႏူးညံ့ျဖဴေဖြးသည့္ စိတ္ထား ေမ့မွာရွိတာသိရသည္။

က်မလမ္းထဲက လူငယ္ေတြ ေခၚၿပီး ႏြယ္နီက မ႑ပ္ကို သြားဖို႔ မႏိုင္မနင္းျဖစ္ေနပါရင္ ေက်ာင္းဆရာမမို႔ ကေလးေတြကို ႏိုင္နင္းတဲ့ ခိုင္ခိုင္က ကေလးထိန္းလိုက္ေပးမည္ပင္။ စင္ေပၚတက္ၾကရမွာမို႔ မိတ္ကပ္ခ်ယ္ဖို႔ ၀တ္တာစားတာ စတိုင္က်ဖို႔ ေမကလည္း ကူညီမည္ပင္။

က်မတို႔အားလံုးသည္ ဆရာမွတ္၏ သားသမီးမ်ားပင္ ျဖစ္ၾကသည္။ အကယ္၍မ်ား က်မတို႔ မပါ၀င္ေတာ့ပါဘူး ဆိုလွ်င္ မီမီ၊ ခိုင္ခိုင္၊ ေမတို႔လည္း ကိုယ္စီအိမ္မွာ ဟိုက ဒီက ေပးလာသည့္ သႀကၤန္မုန္႔ေတြကို ပ်င္းရိစြာစားရင္း အျခားရက္မ်ားလိုပင္ ႏွစ္သစ္ကို ကူးမွန္းမသိ ကူးသြားၾကေပမည္။ သူတို႔ လမ္းထဲက လူႀကီးေတြကေတာ့ ညည္းတို႔ သႀကၤန္ကလည္းေအ... တို႔ေတြ ငယ္ငယ္တုန္းကနဲ႔မ်ားေတာ့ ကြာပါ့ ဟု ေျပာေကာင္း ေျပာေနေပလိမ့္မည္။ ႏြယ္နီလမ္းက ခ်ိဳခိ်ဳတေယာက္ကေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္မသိ။ သူကေတာ့ အေမကို ကူညီညာခြင့္ရွိေနသည္။ သႀကၤန္ၿပီးသြားရင္ေတာ့ ခိ်ဳခိ်ဳတေယာက္ က်မတို႔ကို စိမ္းမလား၊ ရွိန္းမလား၊ တိမ္းမလား မေျပာတတ္။ ေနာင္ေသာ အခါ ႏြယ္နီက မိ်ဳးဆက္သစ္ ခ်ိဳခိ်ဳ တေယာက္ ဆရာမွတ္ကို ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ခ်ယ္လွယ္လာမလဲဆိုတာ က်မတို႔၏ ကံၾကမၼာမဟုတ္ပါ။

(ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ သာသာေရးစသျဖင့္ ေခါင္းစဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳး တပ္ထားေသာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အင္အားကို ေသြးစည္းျခင္းျဖင့္ရယူေစလိုေသာ ဆႏၵျဖင့္ ႀကီးျပင္းခဲ့သည့္ ရပ္ကြက္ေလးကို ေနာက္ခံထား၍ ဇတ္လမ္းဆင္ ေရးသားပါသည္။)

ျမန္မာႏွစ္သစ္ကို ႀကိဳဆိုပါသည္။