လူေတြ႔ ႏႈတ္ေျဖ စာေမးပြဲ

Facebook မွာ ေဒါက္တာစိုးမင္းရဲ႕ ေဆာင္းတြင္း အိပ္မက္ ဂေယာက္ဂယက္ ကို ဖတ္ရျပီး၊ လူနာအျဖစ္ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ ေဆးေက်ာင္းသားမ်ား၏ လက္ေတြ႕စာေမးပြဲကို မွတ္မိသ၍ ျပန္လည္ေရးသားလိုက္ပါသည္။ (မူရင္း ႏုတ္ကို အဆံုးတြင္ ကူးယူ ေဖာ္ျပထားပါသည္။)

*****

ေခတ္မွီ ဖြံျဖိဳး တိုးတက္ၿပီးေသာ ျမိဳ႕ျပတခု၏ ေဆးရံုႀကီးတခုမွ အေဆာင္တခုတြင္ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေဆးေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ား၏ အေသးစားခြဲစိတ္ Minor Surgery ဘာသာရပ္အတြက္ လူေတြ႔ႏႈတ္ေျဖ စာေမးပြဲ က်င္းပမည့္ ေနရာျဖစ္သည္။ Final Exam ဟုလည္း သိရသည္။

လူသြားစၾကႍ၏ ညာဖက္တြင္ နံရံကန္႔ထားေသာ အခန္းေလးခန္းရွိသည္။ အခန္းတိုင္း၏ လူသြားစၾကႍဘက္မွ ၀င္ေပါက္မ်ားသည္ အတန္ငယ္ က်ယ္၀န္းၿပီး တံခါးမရွိပါ။ အခန္းတခန္းတြင္ အစစ္ေဆးခံရမည့္ လူနာအုပ္စု ႏွစ္စုစီရွိေနသည္။ အုပ္စု တခုတြင္ လူနာေျခာက္ဦး ပါ၀င္ျပီး၊ ႏွစ္ဦးမွာ လူနာကုတင္ေပၚတြင္ ေနရာခ်ထားျခင္း ခံရသည့္ ေ၀ဒနာရွင္မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး က်န္ေလးဦးမွာမူ ထိုင္ခံုမ်ားျဖင့္ပင္ ခပ္က်ဲက်ဲ ေနရာ ခ်ထားျခင္း ခံရသည့္ ေ၀ဒနာရွင္မ်ား ျဖစ္သည္။ လူနာတဦးလွ်င္ ေရာဂါတမ်ိဳးစီ ျဖစ္၍ ေရာဂါ ေျခာက္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ အုပ္စုတိုင္းကို ဤအတိုင္း ေရာဂါ ေျခာက္မ်ိဳးစီ ပံုစံတူ စီစဥ္ထားသည္။ လူနာအားလံုးမွာ အကူအတြဲမပါပဲ ကိုယ္တိုင္သြားႏိုင္လာႏိုင္ၾကသည့္ အေနအထားရွိၾကျပီး ေဆးရံုမွ လူနာ၀တ္စံုကိုေတာ့ ၀တ္ဆင္ထားၾကရသည္။

 ထိုကဲ့သို႔ လူနာမ်ားအား ေနရာခ်ထားၿပီးေသာအခါ လူနာတဦးခ်င္းစီအား မိမိေရာဂါႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ အေၾကာင္းအခ်က္မ်ား ေရးထားေသာ ပလတ္စတစ္ေလာင္းထားသည့္ ကဒ္ျပားေလးမ်ားကို လိုက္လံ ေ၀ငွပါသည္။ ထိုကဒ္ျပားေလးမ်ားကို စာေမးပြဲ ေျဖဆိုၾကမည့္ ေက်ာင္းသားမ်ား မျမင္ႏိုင္ေအာင္ လွိ်ဳ႕၀ွက္ ကိုင္ေဆာင္ထားရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ အခင္းအက်င္းအေနအထားမ်ား အဆင္သင့္ ျဖစ္ေသာအခါ အမ်ိဳးသမီးတဦးက ယခုကဲ့သို႔ လာေရာက္ အကူအညီေပးသည့္ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာျပီး၊ လူနာ တေယာက္ခ်င္းစီအား စာအိတ္ေလးမ်ားျဖင့္ ထည့္ထားသည့္ ေဒၚလာ ရွစ္ဆယ္ကို ေပးပါသည္။

စာေမးပြဲ စစ္ေဆးမည့္ ဆရာ၀န္ႀကီးမ်ား အခန္းအတြင္းသို႔ ၀င္လာၾကသည္။ အုပ္စုတစုတြင္ ဆရာ၀န္ႀကီး ႏွစ္ေယာက္စီပါသည္။ ေနာက္ လက္ကို ေဆးေၾကာသည့္ ေဆးရည္ဗူးကို ကိုင္ေဆာင္ထားသူ တဦးပါသည္။(ထိုသူ၏ ရာထူး၊ တာ၀န္ကိုေတာ့ မခန္႔မွန္းတတ္ပါ။) စုစုေပါင္း သံုးဦး ျဖစ္သည္။ အခန္းတခန္းတြင္ ဘယ္ႏွင့္ ညာ အုပ္စု ႏွစ္စု ခြဲထား၍ စာေမးပြဲ စစ္ေဆးႀကီးၾကပ္သူမ်ား အုပ္စုႏွစ္စုစီ အခန္းတိုင္းသို႔ ၀င္ေရာက္ေနရာယူၾကပါသည္။

အခန္းေပါက္၀မ်ားတြင္ စာေမးပြဲေျဖဆိုမည့္သူ ႏွစ္ဦးစီ ရပ္လ်က္ ေစာင့္ဆိုင္းေနရသည္။ လူသြားစၾကႍ၏ ထိပ္မွ စာေမးပြဲႀကီးၾကပ္သူမ်ားက ကားျပိဳင္ပြဲမ်ားတြင္ တာလႊတ္သကဲ့သို႔ ရႊီ ဟူေသာ ခရာသံ မႈတ္လိုက္ၿပီး အလံကို ေအာက္ဖက္ဆြဲခ်လိုက္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေဆးေက်ာင္းသား တဦး၏ အေသးစားခြဲစိတ္ ဘာသာရပ္အတြက္ လူေတြ႔ႏႈတ္ေျဖ စာေမးပြဲ စတင္ျပီ ျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းသားတဦးသည္ လူနာတဦးလွ်င္ ၅ မိနစ္စီျဖင့္ လူနာသံုးဦးအတြက္ ၁၅ မိနစ္ၾကာ ေျဖဆိုရသည္။ ပထမလူနာႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ ေမးခြန္းမ်ားကို ဆရာတဦးက ေမးၿပီး၊ ဒုတိယလူနာအတြက္ ေမးခြန္းကို ေနာက္ဆရာတဦးႏွင့္ ေျဖဆိုရသည္။ ေနာက္ တတိယ လူနာသို႔ ကူးေျပာင္း ေျဖဆိုရသည္။ တခါတရံတြင္လည္း အဓိကေမးခြန္းေမးသည့္ ဆရာမဟုတ္ပဲ အျခားဆရာမွ ေမးခြန္းအခ်ိဳ႕ ၾကားျဖတ္၀င္ေမးသည္လည္း ရွိသည္။ လူနာ တဦးမွ ေနာက္လူနာတဦးသို႔ ကူးေျပာင္းခ်ိန္သည္ပင္ အလြန္လ်င္ျမန္လွသည္။ ဆရာမွ ေမးခြန္းေမးရင္း လူနာရွိရာေခၚေဆာင္သြားစဥ္ ေဘးမွ လိုက္လာ၍ေပးေသာ အသင့္သံုးေဆးရည္ဗူးမွ လက္ေဆးဆပ္ျပာျဖင့္ လက္မ်ားကို သန္႔စင္ရင္း အေျပးလိုက္ရသည္။ ဆရာမ်ား၏ တည္ၾကည္ေသာ မ်က္ႏွာထားမ်ားေရွ႕တြင္ (အခ်ိဳ႕ေသာ ဆရာမ်ားမွာ အနည္းငယ္ ခက္ထန္သေယာင္ပင္ရွိသည္။) လ်င္ျမန္ေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား တခုၿပီးတခု ခ်ကာ ေျဖဆိုေနရေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ၁၅မိနစ္တာေသာ အခ်ိန္ကာလေလး ေက်ာ္လြန္အျပီးတြင္ ဦးေႏွာက္မ်ားေညာင္းညာ၍ ေျခကုန္လက္ပန္းက်သြားသည္မွာ အထင္အရွားပင္ ျဖစ္သည္။ စာေျဖေက်ာင္းသားအခန္းအတြင္းမွ ထြက္သြားေသာအခါ စာစစ္ဆရာႏွစ္ဦးက ေက်ာင္းသား၏ ရမွတ္ကို မွတ္သားၾကသည္။

ထိုသို႔ျဖင့္ တသုတ္ၿပီးတသုတ္ ေျဖဆိုၾကျပီး စာစစ္ပြဲ ျပီးဆံုးသြားေသာအခါ လာေရာက္ကူညီေသာ လူနာမ်ားကို ထမင္းဗူးတဗူးဆီ ေ၀ငွၿပီး ေနရာတြင္ပင္ စားသံုးေစပါသည္။

လူသားတို႕၏ အနာ ေရာဂါ ေ၀ဒနာမ်ား သက္သာေပ်ာက္ကင္းေစရန္၊ ေရာဂါထံမွ အသက္ကိုလုကာ ကုသကယ္တင္ႏိုင္ရန္ လူသားမ်ားပင္ ႀကိုးပမ္းေနၾကသည့္ ရင္သပ္ရႈေမာ သက္၀င္လႈပ္ရွားေနပံုမ်ား ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ။

*****

ေဆာင္းတြင္း အိပ္မက္ ဂေယာက္ဂယက္ by Soe Min on Tuesday, July 17, 2012 at 9:05pm ·

ကို၀င္းဦးႀကီးရဲ႕ မာစတာပိစ္ ဂႏၱ၀င္လက္ရာ ေဆာင္းအိပ္မက္ ကို ၾကည့္ရတဲ႔အခါ ဇာတ္ကားရဲ႕ အထြဋ္အထိပ္ Climax က တင္တင္ေအး ေက်ာက္ေသတၱာႀကီးကို ဖြင္႔လိုက္တဲ႔ျပကြက္ပါ။ အထဲမွာ ေအးေအးသင္းႀကီးရဲ႕ အေလာင္းရွိတယ္ေလ။ တစ္ကားလုံး ေဆာင္းအိပ္မက္ႀကီးပါလို႔ အခိုင္အမာဆိုလာသူႀကီးက လိုက္ကာခန္းဆီးေတြလဲမလို႔ ေသတၱာဖြင္႔မယ္႔ ဇနီးသည္ကေလးကို ျမင္ေတာ႔ မ်က္နွာထားတည္တည္နဲ႔ ဟိန္းေနေအာင္မာန္ၿပီး “ျမင္႔ျမင္႔ႏြယ္ ေက်ာက္ေသတၱာကို မဖြင္႔နဲ႔။” လို႔ တားလိုက္တဲ႔အသံဟာ အခုထက္ထိ နားထဲမွာၾကားေယာင္သလို မ်က္စိထဲမွာလည္း သူ႔မ်က္နွာ အမူအရာႀကီး ျမင္ေယာင္လို႔ ရပါေသးတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ တကယ္လား အိပ္မက္လား မကြဲျပားသလိုပဲ ၾကည့္ေနရတဲ႔သူအဖို႔လည္း ရုပ္ရွင္မွ ဟုတ္ရဲ႕လား။ တကယ္မ်ား ျဖစ္ေနတာလား လို႔ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္သြားေလာက္ေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္ပါေပတယ္။ မေန႔ညကေတာ႔ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အဲသလို ေဆာင္းအိပ္မက္ႀကီးတစ္ခု မက္မိတယ္ခင္ဗ်။ အိပ္မက္သာဆိုတယ္ တကယ္ႀကီးလိုပါပဲ။ လန္႔ႏိုးလာေတာ႔ ေရေတြဘာေတြ ေသာက္ယူရတယ္။ အသည္းတုန္အူတုန္ ရွိလိုက္ပါဘိ။ အိပ္မက္ထဲမွာေလ ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္သြားေရာ။ ေရာက္တာမွ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးကိုကို ျပန္ေရာက္သြားတာ။ ဘာေတြလုပ္ေနရသလဲဆိုေတာ႔ အမယ္ စာေမးပြဲစစ္ေနရတယ္ဗ်။ က်ဳပ္က စာစစ္သူႀကီးေပါ႔ေလ။ ပတ္တူးေက်ာင္းသားေလးေတြကို ဆာဂ်ရီစာေမးပြဲစစ္ေနတဲ႔ အိတ္ဇမ္မနာႀကီး ပါလားဟဲ႔။ ဘယ္သူ႔ကိုစစ္ရမွာပါလိမ္႔။ အလိုေလးေလး အလန္းဇယားကေလးခင္ဗ်ာ။ လန္ထြက္ေနတဲ႔ နံမယ္ႀကီးေဆးေက်ာင္းသူ ေမာ္ဒယ္ဂဲလ္ကေလး။ (အျပင္မွာ တကယ္မရွိဘူးေနာ္။ အိပ္မက္လို႔ေျပာၿပီးသား) ကေလးမကေလးက အဆင္းတင္လွတာမဟုတ္ဘူး။ စာလည္းေတာ္သတဲ႔ေလ။ (အိပ္မက္ပါဆို) ကဲ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ႔ အိပ္မက္ကေလးပါလိမ္႔။ လာ ဆက္မက္ၾကည့္ရေအာင္။ အိပ္မက္ေကာင္းတုန္း မိုးမလင္းနဲ႔ဦး။

ေအာ္စကီပုံစံနဲ႔စာေမးပြဲဆိုေတာ႔ အရင္တုန္းကလို ေတာင္စဥ္ေရမရ ေလွ်ာက္ေမးဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔ သူ႔ေဖာမက္နဲ႔သူဗ်။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အမွတ္ေပးစာရြက္မွာကိုက စံနစ္တက်ျဖည့္စြက္ရမယ္႔ ဇယားေလးေတြနဲ႔ မို႔ အဲဒါ အရင္ျဖည့္ၾကတာေပါ႔။ “သမီး နံမယ္ေျပာ” “……”။ “အသက္” “……..” (တုံးတိတိျဖင္႔ေျဖ)။ “ဘယ္မွာေနသလဲကြယ္” “အဲဒါေတြက အေရးႀကီးလို႔လားရွင္။ သူက ေပးထားတဲ႔ အခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာ အမွတ္ေတြ အမ်ားႀကီးရေအာင္ ေျဖရဦးမွာ။ ဆရာသိခ်င္ ေနာက္ေတာ႔ အင္တာဗ်ဴးေပးမယ္။” ဒါကေတာ႔ သူ႔ေနာက္ကပါလာတဲ႔ အေဖာ္သူငယ္ခ်င္းမကေလးရဲ႕ စကားသံ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာက္ဆြဲေတြကလည္း ပါေသးသကိုး။ အိပ္မက္ဆိုေတာ႔ ယုတၱိရွိတာ မရွိတာ အပထား။ ေဒါသကေတာ႔ ေထာင္းကနဲ ထြက္ၿပီးသြားၿပီ။ “ပုံစံထဲမွာ ပါတဲ႔အတိုင္း ေမးတာကြ။ မင္းကသာ သည္စာေမးပြဲခန္းထဲမွာ ၀င္ေျဖခြင္႔မရွိတဲ႔သူ။ အခုခ်က္ခ်င္း ထြက္သြားပါ။” ဘာရမလဲ။ မ်ားစိတ္ကို သိတယ္မဟုတ္လား။ ေအာ္ထည့္လိုက္မိတာ အနားက တျခားစာစစ္သူေတြက မ်က္လုံးျပဴးႀကီးနဲ႔ ၀ိုင္းၾကည့္ကုန္လို႔ ပါးစပ္ကေလး အသာပိတ္ၿပီး ျပန္ထိုင္လိုက္ရတယ္။ ဟုတ္သားပဲေလ။ ျဖစ္ေသးပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဒီဆရာေလး သိပ္ဆိုးတာပဲ လို႔ နံမယ္ထြက္သြားမွျဖင္႔။ စိတ္ကိုေလွ်ာ႔လိုက္ၿပီးမွ “ကဲ သမီးေရ။ ေဟာသည္ လည္ပင္းက သိုင္းရြဳိက္ဂလင္းကေလးအေၾကာင္း ေျပာၾကည့္ရေအာင္ေနာ္။” ကေလးမေလးက ေမာ္ဒယ္ဂဲလ္ဆိုေတာ႔ ဂ်ာနယ္ထဲမွာ အင္တာဗ်ဴးတဲ႔အတိုင္းပဲ ေျဖပါတယ္။ “ဟုတ္။ အဲဒါ ဘာေခၚမလဲဆိုေတာ႔။ ဟိုေလ။ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ အဲဒီအတိုင္းပဲ ရွင္႔။ ဟုတ္။” ဗုေဒၶာ။ ဟဲ႔။ လုပ္ၾကပါဦး။ အဲဒါ မွန္တာလား မွားတာလား။ အမွတ္ဘယ္လိုေပးရမွန္းေတာင္ မသိေတာ႔ဘူး။ မေပးလို႔ေတာ႔ မျဖစ္ဘူးေနာ္။ သူက စာေတာ္တယ္တဲ႔။ နံမယ္ႀကီး။ “သူကေဟာ္မုန္းထုတ္တယ္ေလ သမီးရယ္။ အဲဒါ ဘာေဟာ္မုန္းေတြလဲ။ မ်ားရင္ ဘာျဖစ္မလဲ။ နည္းရင္ဘာျဖစ္မလဲ။” ၀ဋ္ေတာ႔လည္ပါၿပီဗ်ာ။ အႀကီးအက်ယ္ကို လည္တာ။ သူမ်ားတကာကို ရြဲ႔႕လာေလသမွ် ကိုယ္႔ကို ျပန္ရြဲ႕တဲ႔တပည့္မ်ဳိးနဲ႔မွ ဆိုက္ဆိုက္ၿမဳိက္ၿမဳိက္ ေတြ႔တတ္ပေလ။ တမင္ကို ရြ႕ဲ႔ၿပီး အမွားေတြခ်ည့္ ေျဖေနတာ ထင္ပါရဲ႕။ ေမးရင္းေမးရင္း ေခၽြးေတြျပန္ၿပီး ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြ ေအးလာတာက ေက်ာင္းသားမဟုတ္ပါဘူး။ စာေမးေနတဲ႔ ဆရာပါ။ ဘုရား ဘုရား။ အမွတ္ကလည္း ဘယ္လိုမွ ေပးလို႔ မရပါကလား။ သည္အတိုင္းသာဆိုရင္ စာေမးပြဲက်လို႔ကေတာ႔ ငါ ဒုကၡေရာက္ရေခ်ရဲ႕။ သူ႔လိုစာေတာ္တယ္လို႔ နံမယ္ႀကီးတဲ႔ေက်ာင္းသားကိုမွ ေအာင္ေအာင္ မေမးနိုင္လို႔ရွိရင္ သူမ်ားဆရာေတြအလယ္မွာ မ်က္နွာဘယ္နားသြားထားရပါ႔။ ဆရာႀကီးေတြမ်ား သိလို႔ကေတာ႔ ငါ႔ကိုသတ္မွာ။ ေနာက္ဘယ္ေတာ႔မွ စာေမးပြဲေခၚစစ္ခိုင္းေတာ႔မွာ မဟုတ္ဘူး။ အၾကံအိုက္အိုက္နဲ႔ “သမီးရယ္ အစာအိမ္ေရာဂါဆိုတာ သိတယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒါ ကူးစက္တတ္သလား ဟင္။ ဘာေကာင္ကေလးေတြေၾကာင္႔ ကူးတတ္သလဲ ေျပာျပပါဦး။” လို႔ “ဘာရာဏသီျပည္လို႔ ေခၚပါသလဲကြယ္” ေမးခြန္းမ်ဳိး ပ်ဳိးၾကည့္လိုက္ေတာ႔ စိတ္မရွည္ေတာ႔တဲ႔ ကေလးမကေလးက ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ စစ္ေနတဲ႔ ဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ကို ၿဗဲကနဲ “ၾဆာ႔… သာမီးကို သူ ဘာေတြ လာေမးေနမွန္း မသိဘူး။ အစမ္းစာေမးပြဲတုန္းက က်င္႔ထားတဲ႔ဟာေတြ မေမးပဲ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ေလွ်ာက္ေမးေနတယ္။ စာေမးပြဲလည္း စစ္တတ္ပဲနဲ႔။” လို႔ Voice Message လွမ္းပို႔လိုက္တာ ေခါင္းနားပန္းကိုႀကီးသြားတာပဲ။ ငါ႔ေတာ႔ ေျမြေပါက္ပါၿပီ။ ဟိုမွာ ဆရာႀကီးကလည္း မ်က္ေစာင္းႀကီးထိုးလို႔ကို ဘုၾကည့္ၾကည့္ေနတာ။ စာစစ္မွဴးလုပ္ေနတဲ႔ အကိုဆရာေလးတစ္ေယာက္က အသာလက္တို႔ေခၚသြားၿပီး “ေဟ႔ေကာင္။ မင္းစာေမးပြဲမွာ စာစစ္သူလုပ္ခ်င္ရင္ ဒီအေရေတြမွ မထူလို႔ ျဖစ္မလား။ ေခတ္ေတြ စံနစ္ေတြက ေျပာင္းသြားၿပီ။ …။” စသည္စသည္ျဖင္႔ ရွည္လ်ားစြာ ၾသ၀ါဒေတြ ေခၽြေတာ္မူပါေလတယ္။ ဟုတ္ပါရဲ႕။ စာေမးပြဲစစ္ရတာ ေၾကာက္စရာေကာင္းလိုက္တာ တကယ္ပါပဲ။ တသက္လုံးစာေမးပြဲေတြ ေျဖလာတာေတာင္ သည္ေလာက္ မေၾကာက္ရဘူး။ လန္႔ႏိုးလာတာေတာင္ အေၾကာက္မေျပေသးဘူး။ တကယ္လို႔မ်ား ရန္ကုန္က စာစစ္သူေခၚခ်င္တယ္ဆို ျငင္းကိုျငင္းပလိုက္ေတာ႔မယ္။ အိပ္မက္သာဆိုတယ္ အျပင္မွာ တကယ္ျဖစ္ေနသလိုပဲ ေၾကာက္လိုက္တာမ်ား ေဇာေခၽြးေလးမ်ားေတာင္ ျပန္ခ်င္တယ္။

အိပ္မက္ထဲကအတိုင္း အျပင္မွာ ျဖစ္ေနတာ ဘယ္ႏွစ္ခါေတြ႔ဖူးလို႔တုန္း။ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြ ေလွ်ာက္မက္ၿပီး အလကား ေတြးေၾကာက္ေနရတယ္လို႔။ တို႔ဆီမွာ အဲလိုေက်ာင္းသားမ်ဳိး ရွိမွ မရွိပဲနဲ႔။ ရွိပဲနဲ႔။ ရွိပဲနဲ႔။ အဲ အဲ။ အျပတ္ေတာ႔ ေျပာလို႔မရဘူး။ ရွိတယ္။ ရွိတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာကို ၾကဳံဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ႔ စာစစ္သူအေနနဲ႔မဟုတ္ဘူး။ စာစစ္ခန္းအကူလို႔ ေခၚမွာေပါ႔။ လက္တိုလက္ေတာင္းေလ။ ၀ါ၀ါ၀င္းေရႊျဖစ္ေနတဲ႔ ဘုန္းႀကီးလူနာတစ္ေယာက္ကို ေရာဂါရာဇ၀င္ေမးေနတဲ႔ ေမာင္ေက်ာင္းသားက ကိုယ္႔ကို လက္တို႔ေမးတယ္။ “ဒါႀကီး ဘာႀကီးလဲ။” တဲ႔။ “ဘာႀကီးလဲေတာ႔ မသိဘူး။ အထာႀကီးနဲ႔ေတာ႔ အထာၾကီးနဲ႔။ ဒီဇိုင္းကေတာ႔ တူတာပဲ အ၀ါႀကီးနဲ႔ (Obstructive Jaundice)” လို႔ မေနႏိုင္မထိုင္နိုင္ ေဖာ္ေကာင္လုပ္လိုက္မိေသးတယ္။ ေမွ်ာ္လင္႔ထားသလိုပါပဲ။ စာစစ္သူလာေတာ႔ ေမာင္မင္းႀကီးသား အိုးနင္းခြက္နင္းျဖစ္ေသာ္ျငား မ်က္ႏွာေတာ႔ တစ္စက္ကေလးမွ အျပဳံးမပ်က္ဘူး။ ဘာေရာဂါမွန္းမသိေတာ႔ ဘယ္လိုကုရလဲလည္း မေျပာႏိုင္ဘူး။ လြယ္ပါတယ္။ ဆာဂ်ရီပါဆိုမွ ခြဲကုလို႔မရရင္ ေစာင္႔ကုမွာေပါ႔။ Conservative Treatment တဲ႔။ တစ္လုံးထြက္လာတယ္။ တိုးရွဲ႕ တိုးရွဲ႕ ကုန္းစြန္းခ်ဲ႕ေရ။ ဆရာခမ်ာ အားတက္သေရာ “ေအး။ ဟုတ္တာေပါ႔။ ဒါဆိုရင္ ဘာေတြလုပ္ရမလဲ။” ဆိုေတာ႔ ကြန္နက္ရွင္က်သြားလို႔ထင္ပါရဲ႕။ မ်က္လုံးကေလးက ျမွားကေလးလည္သလို လည္ေနၿပီး တစ္ခြန္းမွ ထြက္မလာေတာ႔ဘူး။ “ဒီမွာၾကည့္ေလကြာ။ လူနာမွာ ပိုက္ေတြနဲ႔။ အဲဒါဘာလုပ္ထားတာလဲ။” လို႔ေျပာရင္း နားေခါင္းကပိုက္ လက္ကပိုက္ေတြကို ျပေနေပမယ္႔လည္း access denied ပဲ ျဖစ္ေနေသးတယ္။ “ဒီနာေခါင္းက ပိုက္ကို ဘယ္လိုေခၚသလဲ။” Retry ျပန္လုပ္တယ္ခင္ဗ်။ Still loading နဲ႔ တစ္ေနေသးတယ္။ ဆရာက မေလ်ာ႔ေသးဘူးခင္ဗ်ာ။ ခင္းေပးျပန္ပါတယ္။ “အဲဒါ ဘာအတြက္ထည့္ထားတာလို႔ ထင္သလဲ” တဲ႔။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ဒီတခါေတာ႔ ပြင္႔သြားတယ္။ “Drip သြင္းဖို႔” တဲ႔။ မ၀င္ပါဘူးခင္ဗ်ာ။ တိုင္ထိၿပီး ျပန္ကန္ထြက္လာပါတယ္။ ေရာ္နယ္ဒို ေခါင္းနဲ႔ျပန္တိုက္တယ္ခင္ဗ်။ “ေသခ်ာၾကည့္ပါဦးကြာ။ Drip သြင္းတဲ႔ပိုက္က လက္မွာပါ။ ဒီပိုက္က နွာေခါင္းထဲကို ထည့္ထားတာေလ။ အဲဒါ ဘာလုပ္ဖို႔ျဖစ္မလဲ။” တဲ႔။ ဟုတ္ကဲ႔ ပြဲသိမ္းသြားပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ ေက်ာင္းသားက အစာသြင္းပိုက္ Ryles”s tube ဆိုတာကို မၾကားဖူးပါဘူး။ Common Sense ကေလးသုံးၿပီး ေျဖသြားပါတယ္။ “အသက္ရွဴဖို႔” တဲ႔။ လူခ်င္းတူေသာ္လည္း အသက္ရွဴခ်င္းကြဲတယ္ဆိုတာ အဲဒါေပါ႔။ သို႔ေသာ္လည္း အဲသည္ေမာင္ေက်ာင္းသားနဲ႔ တစ္ပတ္အၾကာမွာ ေငြမိုးဟိုတယ္ေရွ႕မွာ ျပန္ေတြ႔ၾကတယ္ခင္ဗ်။ သူကလာႏႈတ္ဆက္ေတာ႔ ကိုယ္ကလည္း မွတ္မိသြားၿပီး “ေက်ာင္းေတြ ဘယ္ေတာ႔ ျပန္တက္ရမလဲ။ ေမာ္လၿမဳိင္မွာ ေနတာလား။” လို႔ ေဖာေရွာလုပ္တဲ႔အခါ ကေလးက ငါးသေလာက္ျပဳံးကေလးနဲ႔ “တက္ရေတာ႔ဘူးေလ ဆရာ။ ေအာင္သြားၿပီ။ ဒီမွာမေနပါဘူး။ အခုဟာက တိုင္းမွဴးကို ေဂါက္ပြဲလုပ္ေပးစရာရွိလို႔ ခနလာတာ။” တဲ႔။ ကဲ သေဘာေပါက္။ အဘ လို႔ ေခၚရတဲ႔အစားေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ တခါတခါမွာ အိပ္မက္ကလည္း တကယ္လိုပဲ။ တကယ္ကလည္း အိပ္မက္လိုပဲ။ လူ႔ကို ၀င္းဦးႀကီးလိုျဖစ္လို႔။ ဇာတ္သိမ္းခန္းထဲကအတိုင္း သံတိုင္ႀကီးကိုင္ၿပီး “ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္ ဂေယာက္ဂယက္။ ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္ ဂေယာက္ဂယက္။” လို႔သာ မ်က္လုံးႀကီးအ၀ိုင္းသားနဲ႔ ေအာ္ပလိုက္ခ်င္ေတာ႔တယ္။

စာစစ္သူတစ္ေယာက္ ဆရာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ စာေမးပြဲခန္းထဲမွာ ေက်ာင္းသားကေလးတစ္ေယာက္ ဒုကၡေရာက္ေနတာကို အတင္းတုပ္တယ္ဆိုတာ Ethic နဲ႔ မညီပါဘူးခင္ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင္႔မေျပာလိုပါဘူး။ ဆရာသက္ႏုစဥ္တုန္းကေတာ႔ စာေမးပြဲမွာ ေက်ာင္းသားက ေပါက္တတ္ကရေျဖရင္ အူေတြတက္ေနေအာင္ ရယ္လို႔ ကေလးေတြက သူတို႔ဆရာက တို႔မွားရင္ သိပ္ေပ်ာ္တာလို႔ ထင္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ႔ စာေမးပြဲမွာ ေက်ာင္းသား စာေမးမရတဲ႔အျပစ္က တပည့္ဆီမွာခ်ည့္ပဲ ရွိတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ဆရာလည္း အမႈတြဲထဲပါတယ္။ သူစာသင္ညံ့လို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ျငင္းမရဘူး။ စဥ္းစားၾကည့္။ ဘယ္သူက ေမြးကတည္းက တတ္လာတာမို႔လဲ။ သည္လိုပဲ သင္ေပးရင္းသင္ေပးရင္းနဲ႔မွ တေျဖးေျဖးတတ္လာၾကတာခ်ည့္ပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ ေက်ာင္းသား စာမရတာကို ေလွာင္စရာ မလိုဘူး။ မတတ္ေသးတာကို တတ္ေအာင္သင္ေပးရမွာသာ ျဖစ္တယ္ လို႔ ေတြးမိတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း မူလတန္းပညာေရးကို ေ၀ဖန္တုန္းက ေျပာခဲ႔သလိုပဲ တကၠသိုလ္ပညာေရးက ဆရာေတြမွာလည္း သင္ၾကားေရးသက္သက္ျဖစ္ေနၿပီး ပဲ႔ျပင္ေရးဘက္က လစ္ဟင္းေနတာကေတာ႔ ေက်ာင္းသားေတြထက္ ဆရာေတြမွာ တာ၀န္ပိုရွိသလို ျမင္မိျပန္ပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ ေဆးေက်ာင္းသက္တမ္းတေလွ်ာက္မွာ ဆရာ၀န္ေလာင္းကေလးေတြအတြက္ က်င္႔၀တ္ နဲ႔ သိကၡာပိုင္း (Ethics and Attitude) ကို သင္ၾကားပဲ႔ျပင္ေပးတဲ႔သူ မရွိသေလာက္ ရွားပါးေနသလားလို႔ပါ။ ဒီအခါမွာ မီဒီယာေတြ၊ လူနာ နဲ႔ လူနာရွင္ေတြ ဘက္က အထင္အျမင္လြဲမွားတာေလးေတြ ရွိလာတဲ႔အခါ ဆရာ၀န္ေတြဘက္က ေရွ႕ေနလိုက္ခဲ႔သလိုပါပဲ။ ကိုယ္႔ဆရာ၀န္ေတြဘက္မွာ လြဲမွားတာကေလးေတြ ရွိခဲ႔ရင္လည္း ေနာင္လာေနာက္သား ညီငယ္ညီမငယ္ကေလးေတြ အတုယူမမွားေအာင္ ကိုယ္ခ်င္းကိုယ္ခ်င္း က်ိတ္ၿပီးေတာ႔ သြန္သင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ မသိေသး မတတ္ေသးတာက တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လုပ္ရင္းကိုင္ရင္း သိလာတတ္လာၾကမွာ မလြဲပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း အသြန္အသင္မရွိခဲ႔လို႔ မယဥ္ေက်းတာ၊ အက်င္႔ဆိုးပါေနတာေတြက်ေတာ႔ အသက္ႀကီးလာေလေလ ဆိုဆုံးမရခက္ေလေလ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အတုခိုးမွားသြားတဲ႔အခါ၊ အမွားေတြနဲ႔ အသားေသလာတဲ႔အခါ ကိုယ္႔အသက္ေမြးမႈေလာကႀကီးတစ္ခုလုံး ငါးခုံးမ တစ္ေကာင္ေၾကာင္႔ တစ္ေလွလုံးပုပ္ကုန္မွာ စိုးမိပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္က ေဆးပညာမိသားစုထဲက ဆရာ၀န္ဘ၀နဲ႔မို႔ “ဟိုမွာ ငါးခုံးမႀကီးတစ္ေကာင္၊ သည္မွာ ငါးခုံးမႀကီးတစ္ေကာင္” နဲ႔ လက္ညွဳိးတထိုးထိုး သစၥာေဖာက္ေလာက္ေကာင္ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ လုပ္လည္း မလုပ္ရဲပါဘူး။ ဒီအခါမွာ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတဲ႔ ပုဂၢလဒိ႒ာန္ေတြထက္ ဘာလုပ္ရင္ ဘာျဖစ္တယ္ဆိုတဲ႔ ဓမၼဒိ႒ာန္ပိုင္းကိုသာ ေစာင္းေပးၿပီး ေရးပါ႔မယ္။ ဖတ္တဲ႔သူအဖို႔ သင္ခန္းစာယူႏိုင္ဖို႔ကိုသာ အေလးေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ေပါက္တဲ႔သူ မွန္မွန္ေျပာ။ အီးဘြတ္တရားေဟာ လို႔ေတာ႔ တရားခံမေဖာ္ခိုင္းပါနဲ႔။ မေျပာျပဘူး။ သတ္ရင္သတ္။

ကဲ အခုကစၿပီး ေရွ႕ဆက္လို႔ ဆရာစိုးကေလးရဲ႕ ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္ ဂေယာက္ဂယက္ေတြကို တင္ဆက္ပါေတာ႔မယ္။ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ေတာင္ တကယ္လား အိပ္မက္လား ၀ိုးတ၀ါးပါပဲ။ တခါတခါေတာ႔လည္း တိမ္လႊာမို႔မို႔လြင္ထဲကလို “အိပ္မက္ထဲက ေမာင္႔ခ်စ္သူ ၀ိုးတ၀ါး မျပတ္သား ထပ္မနား မွတ္သားမရတဲ႔သူ” လို႔ ေျပာစရာ ခ်ာလီ၏ နတ္မိမယ္ကေလးမ်ားအေၾကာင္းေပါ႔။ တခါတခါေတာ႔လည္း ေဆာင္းအိပ္မက္ထဲကအတိုင္း “ေခ်ာင္းလိုလို ျမစ္လိုလို တစ္ခုေသာ ကမ္းစပ္မွာ ေရာက္လာသည္တြင္ ခ်စ္သူဟာလည္း မလွမ္းမကမ္းမွာ ေရာက္ႏွင္႔ခဲ႔တာျမင္” သေပါ႔။ အလွည့္မသင္႔တဲ႔အခါက်ေတာ႔လည္း မ်ဳိးႀကီးရဲ႕ “အိပ္မက္ဆိုး နဲ႔ လမိုက္ည” ဆိုပါေတာ႔။ ဟုတ္ကဲ႔။ ဆရာ႔ဆြဲသီးကေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္ေနပါတယ္။ ၾကည့္ေနပါတယ္။ မ်က္စိေတြ ေလးလာပါၿပီ။ မ်က္ခြံေတြေလးလာပါၿပီ။ အိပ္ခ်င္လာၿပီဗ်။ အိပ္ေပ်ာ္ေတာ႔မယ္။ အိပ္ေတာ႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေတာ႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္.. ကၽြန္ေတာ္….။

“ေလေျပေလညွင္း ေဆာ္ေသြးရိုက္ခတ္၊ တေရြ႕ေရြ႕ မိုးေငြ႕ေဆာင္ခဲ႔ၿပီ။ ေသာ္တာယုန္ေပၚ ေက်ာ္ကာေျပးေတာ႔၊ ေရးေရး ရုပ္သြင္ မႈန္လို႔ရီ။ သည္အိပ္မက္မွန္လွ်င္ ေမာင္မင္းႀကီးသားနဲ႔ ဧကႏၱ ေတြ႔ပါရစီ။ သည္အိပ္မက္မွန္လွ်င္ ေမာင္မင္းႀကီးသားနဲ႔ ဧကႏၱ ေတြ႔ပါရစီ။” (ခင္႔အိပ္မက္ / ၿမဳိ႕မၿငိမ္း)

အခ်စ္ႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ အကြက္ကေလးမ်ား

ဒီေန႔ေတာ့ ေစ်းသြားရမည္။ ဟင္းခ်က္စရာ၀ယ္ရန္ ျဖစ္သည္။ ေရခဲေသတၱာထဲတြင္လည္း ဗလာက်င္းေနျပီ။

အိမ္ကထြက္ ကားပက္ကင္ကို ျဖတ္အျပီးမွာ၊ ကားလမ္းနေဘးေရာက္သည္။ ထိုလမ္းကို လူကူးဂံုးေက်ာ္တံတားမွ ကူးဖို႔ရန္ ျဖစ္သည္။ ေစ်းသည္ လမ္း၏ ဟိုမွာဘက္ျခမ္းတြင္ ရွိေနသည္။ ေလွကားထစ္ အနည္းငယ္ကို တက္ရေပဦးမည္။

ကားမ်ား မိမိေျခဖ၀ါးေအာက္မွ ဥဒဟို သြားေနၾကျခင္းသည္ အတန္ငယ္ ဆန္းၾကယ္ေသာ ခံစားခ်က္ကို ျဖစ္ေစသည္။ ျဖတ္သန္းသြားေနၾကေသာ ယာဥ္မ်ားသည္ မိမိထံမွ တစံုတခုကို အတင္းအဓမၼယူေဆာင္၍ ေမာင္းႏွင္သြားၾကသည္လား…။ သို႔မဟုတ္ မိမိထံမွ တစံုတခုသည္ ထိုထိုယာဥ္မ်ာႏွင့္ စိတ္လိုလက္ရ လိုက္ပါသြားၾကသည္လား မေသခ်ာေသာ ခံစားခ်က္မိ်ဳး ျဖစ္သည္။ တြယ္ၿငိလိုသူ၏ က်န္ရစ္ေနရျခင္း ေ၀ဒနာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။

မိမိသည္ တည္ျငိမ္ေနေသာ တံတားတခုေပၚတြင္ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္၍ ကိုယ္ႏွင့္အလြန္အက်ြမ္းတ၀င္ျဖစ္ေသာ အလ်င္ျဖင့္ သြားျမဲအတိုင္း သြားေနစဥ္၊ မိမိ၏အထိန္းအကြပ္ႏွင့္ လြန္စြာကင္းလြတ္ေသာ အရာမ်ားသည္ အရွိန္အဟုန္ ျပင္းျပင္းျဖင့္ မိမိကို ျဖတ္ေက်ာ္ေနၾကသည္။ အျငိမ္၊ အလႈပ္ႏွင့္ အရွိန္တို႔ အတင္းကာေရာ ဟန္ခ်က္ညီေနၾကေလ၏။

ဟန္ခ်က္တြင္ ေပ်ာ္၀င္ေနစဥ္ ေတြကနဲ တခ်က္ျဖစ္သည္။ တံတားေပၚမွာပင္ ရွိေနေသးသည္။ တဖက္ကမ္းႏွင့္ေတာ့ ပို၍နီးကပ္ေနျပီ္။ တံတားေအာက္မွာ ကားမွတ္တိုင္ရွိသည္။ မွတ္တိုင္၏ အတြင္းဖက္က်က်တြင္ ရွပ္လက္တိုအကြက္ႏွင့္ လူတေယာက္ လက္ကိုင္ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္ကို တို႔ထိ ငံု႔ၾကည့္ရင္း ကားေစာင့္ေနသည္။ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ရင္း ေတြကနဲ၀ယ္ ရင္ခုန္ႏႈန္း ရုတ္ခ်ည္း ေျပာင္းသြာသည္လား…။ သို႔မဟုတ္ ရပ္သြားသည္လား…။ ျပန္ေတြးမိသည္။ မေသခ်ာ။

ေသခ်ာသည္မွာ အတိတ္၊ ပစၥုပၸန္ႏွင့္ အနာဂတ္တို႔ အတင္းကာေရာ ျငိသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ခ်စ္ျခင္းဟု အလြယ္ေခၚမည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလး လႈပ္သည္။ ၿပံဳးေယာင္ေယာင္ေလး ျဖစ္သည္။

*****

မနက္အေစာစာကို ေကာ္ဖီတခြက္ႏွင့္ ျပီးေလ့ရွိသည္။ ဒီမနက္ေတာ့ အဖတ္ေလးပါစားခ်င္မိသည္။ ဟိုမွာဘက္လမ္းကို သြား၀ယ္ရမည္။

လူမ်ားသည္ အေရွ႕မွ အေနာက္သို႔၊ အေနာက္မွ အေရွ႕သို႔၊ ေတာင္ကလူက ေျမာက္သို႔၊ ေျမာက္ကလူက ေတာင္သို႔ သြားေနၾကသည္။ အစာရွာဖို႔ရာ ျဖစ္သည္။ ထိုသူမ်ားသည္ ထိုသူမ်ားသာျဖစ္၍ မိမိသည္လည္း မိမိသာ ျဖစ္သည္။ မိမိသည္ မိမိကိုယ္ကို ထိုသူမ်ားႏွင့္ ပူးကပ္မၾကည့္မိေအာင္ သတိထားရသည္။ မိမိႏွင့္ အသြင္သ႑န္အားျဖင့္မတူသလို၊ အေျခအေနအားျဖင့္လည္း ျခားနားသည္။ မတူညီျခင္းႏွင့္ တူညီျခင္းမ်ား လိုက္ေလ်ာညီေထြ ရွိေနေသာ ေနသာသည့္ေန႔တေန႔ ျဖစ္သည္။

မိမိသည္ ရံခါမ်ားစြာပင္ ငွက္ကေလးမ်ား စိုးစီစိုးစီႏွင့္ အစာရွာထြက္ခ်ိန္ကို ႀကံဳဆံုဖူးသည္။ အိမ္တြင္အလြယ္ရွိေသာ ဆန္ကြဲ၊ ပဲ စသည္တို႔ကို ခ်ေက်ြးခဲ့ဖူးသည့္ အခါမ်ားသည္ ဟိုးအေတာ္ေ၀းေ၀းမွာ က်န္ေနခဲ့ျပီ။ အခုမ်ားေတာ့ မင္းတို႔ သိပ္ဆူတယ္ကြာဟု ဟန္ေဆာင္ရန္လုပ္ရင္း သူတို႔ ပ်ံသန္းရာ အရပ္မ်ားဆီ လိုက္လံေငးေမာျခင္းသာ တတ္ႏိုင္ေတာ့သည္။

ေ၀းလြင့္ေသာ အေတြးရွင္၏ အခ်စ္ရွာထြက္ေသာ မ်က္၀န္းအၾကည့္တို႔သည္ လမ္းနေဘးက ကားမွတ္တိုင္တြင္ အလိုအေလ်ာက္ ရပ္တန္႔သည္။ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ အၿပံဳးတခုသည္ ႏႈတ္ခမ္းထက္သို႔ ခိုမွီခြင့္ရသြားျပန္သည္။ ကားေစာင့္ေနေသာ ရွပ္အကြက္ေလးသည္ မွတ္တိုင္တြင္ ထိုင္ရင္း စာတအုပ္ကို ဖတ္ေနသည္။

*****

ထိုထိုေသာ အမွတ္မထင္မ်ား၊ တခါတရံမ်ား၊ တိုက္ဆိုင္မႈမ်ားႏွင့္ ႀကံဳဆံုေနသူတေယာက္သည္ တႀကိမ္တခါတြင္ေတာ့ လမ္းဆံုးတခုမွာ ရွိေနေသာအခ်စ္ဆီ ေမွ်ာ္ကိုးရင္ ထိုလမ္းကို ေလွ်ာက္သည္။ ျမင္ကြင္း ေသးေသးေလးထဲမွ ရွပ္အကြက္ေလးသည္ မိမိအား ၿပံဳး၍ ဆီးႀကိဳေနသည္။ ပို၍ ပို၍ ထင္ရွားလာေသာထိုလမ္းဆံုးသည္ မွတ္တိုင္တခုပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။    ။

    (မနက္ရံုးသြားတိုင္း အဲ့လူႀကီး... ကားေစာင့္ရင္း ငါ့မိန္းမ ငါ့ကို ဘယ္နားကမ်ားရႈိးေနမလဲလို႔ ေတြးေနေတာ့မယ္... ေအာ္ အသင္ေလာက...:D)

အခ်ိန္ ႏွင့္ အမွ်

၁၅ ဒီဇင္ဘာ (ဗုဒၶဟူးေန႔)က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရာက္ပါတယ္။ အတူသြားတဲ့ အန္တီက သကၤန္းတထည္ ဆရာေတာ္ကို ကပ္လွဴေတာ့၊ “ဒါကာမႀကီး ဘာအတြက္ လွဴတာလဲ” လို႔ ဆရာေတာ္က ေမးပါတယ္။ အန္တီက ‘မိတ္ေဆြတေယာက္ရဲ႕အေမ ဆံုးပါးသြားလို႔ အဲ့ဒီမိတ္ေဆြက သူကိုယ္တိုင္ ေက်ာင္းကို မလာႏိုင္တဲ့အတြက္ သူ႔အေမကို ရည္စူးၿပီး လွူေပးပါရန္ အကူအညီေတာင္းလိုက္ေၾကာင္း’ ဆရာေတာ္ကို ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ ဆရာေတာ္က “ဒါဆို အမွ်ေ၀ရမယ္” လို႔ မိန္႔ပါတယ္။ “ဒါ ဘုန္းႀကီးအလုပ္၊ လွဴတာကို ဟိုနားထားခဲ့ဆို ၿပီးတာမဟုတ္ဘူး” လို႔ ၿပံဳးရယ္ရင္း မိန္႔ပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာပဲ “ၾကားဖူးၾကလား ဗိမၻိသာရမင္းႀကီးရဲ႕ ေဆြေတြ မ်ိဳးေတြ ၿပိတၱာေတြ ျဖစ္ေနၾကတာ၊ ဗိမၻိသာရမင္းႀကီးက ဘုရားနဲ႔ တကြ သံဃာေတြ ဆြမ္းကပ္ၿပီး သူက မသိေတာ့ အမွ်မေ၀မိဘူး။ ဒီမွာတင္ မင္းႀကီးကို မေကာင္းတဲ့ အနံ႔ေတြ၊ အဆင္းေတြ ေပးၿပီး ေျခာက္ၾက လွန္႔ၾကတာေပါ့။ ဗိမၻိသာရမင္းႀကီးက ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားကို ေလွ်ာက္ထားေတာ့၊ ျမတ္စြာဘုရားက ရွင္းျပေတာ့မွ ေနာက္တရက္ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ သံဃာေတြ ထပ္မံပင့္ဖိတ္ ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးၿပီး၊ အမွ်အတန္း ေပးေ၀ေတာ့မွ ၿပိတၱာျဖစ္ေနတဲ့ ေဆြေဟာင္းမ်ိဳးေဟာင္းေတြလည္း စားရေသာက္ရ၊ ၀တ္စရာ၊ ေနစရာေတြ ရၾကတယ္… ။ ၿပိတၱာဘ၀က ကၽြတ္လြတ္သြားတယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြတ္တာကေတာ့ အခ်ိန္တန္မွ ကၽြတ္မွာပါ။ စားစရာ၊ ၀တ္စရာ ရသြားတယ္ ဒီသေဘာပါ” လို႔ အမိန္႔ရွိပါတယ္။ “အမွ်အတန္း ေပးေ၀တဲ့ ဓေလ့ အဲ့ဒီက စ သလား လို႔ေတာင္ ဘုန္းႀကီး ထင္မိတယ္” လို႔ ဆက္မိန္႔ပါေသးတယ္။

ဆရာေတာ္ရဲ႕ တရားစကားထဲမွာ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ဆိုတဲ့ စကားအေပၚ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိပါတယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ေသၿပီး၊ ဘ၀တပါးသို႔ ကူးေျပာင္းရမယ္။ အခ်ိန္ … အခ်ိန္… သတၱ၀ါ တဦးတေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြက မတူၾကေပဘူး။ ဘ၀တခုမွာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ခြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ဟာ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ အခ်ိန္ရွိတိုင္း အိပ္ေနတတ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အေသအခ်ာ ဆံုးမ ပါတယ္။ “အယင္ဘ၀က ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေလး ပါခဲ့လို႔ အခုဘ၀မွာ အသိဉာဏ္ အတန္အသင့္ရွိတဲ့ လူျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ ဒီလိုသာ ဘ၀ကို ကုန္ဆံုးပစ္ေနရင္ေတာ့၊ ေနာင္ဘ၀ တိရစၧာန္အျဖစ္ကို ေရြးခ်ယ္ဖို႔ ဦးတည္ေနတာပဲ...” လို႔။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ email စစ္ေတာ့၊ စက္မႈတကၠသိုလ္တက္စဥ္ ကိုဧရာတို႔နဲ႔ အတန္းေဖာ္ေတာက္ေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာေတာ့ ေနာက္တႏွစ္ျဖစ္တဲ့ က်မတို႔ႏွစ္မွာမွ ေက်ာင္းတူတူၿပီးခဲ့တဲ့ အမတေယာက္ရဲ႕ နာေရး သတင္းကို သိရပါေတာ့တယ္။ ခဏေနေတာ့ မနက္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအတူတူသြားခဲ့တဲ့ အန္တီရဲ႕ ေယာကၡမႀကီး ဒီေန႔ပဲ ရန္ကုန္မွာ ဆံုးေၾကာင္း အန္တီက ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားလာျပန္ပါတယ္။ ညဘက္ ဘုရားရွိခိုးအၿပီးမွာ လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္လခန္႔က ကြယ္လြန္သြားၿပီးလို႔ သိရတဲ့ အမရဲ႕ အမည္ကို ေခၚၿပီး၊ ၄င္းႏွင့္တကြ ၃၁ ဘံု၌ က်င္လည္ၾကကုန္ေသာ ေ၀ေနယ်၊ သုခိတ၊ ဒုကၡိတ သတၱ၀ါ အေပါင္းတို႔အား ေကာင္းမြန္စြာ အမွ်ေပးေ၀ပါတယ္။ အမွ်ရၾက၍ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ…။

အခ်ိန္ကို အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်တတ္ဖို႔အတြက္ အသိဉာဏ္ရွိဖို႔ လိုတယ္။ လူသားတဦးရဲ႕ တဘ၀တာ အခ်ိန္အတြင္းမွာ အဆိုးေရာ၊ အေကာင္းပါ ေလာကဓံေတြကို ဘယ္လို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းမလဲ ဆိုတဲ့ အသိဉာဏ္ေတြ ရင့္သထက္ ရင့္သန္ဖို႔၊ ေနာက္ဆံုး ေလာကမွ လြတ္ေျမာက္ေရး ဆိုတဲ့ အႏၲိမပန္းတိုင္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳဖို႔ ရွင္သန္ေနတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာသာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ႏိုင္တယ္။

*****
လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ေလာက္က ေခါင္းေတြ မူးေနတတ္လို႔၊ ဂ်ပန္မွာေရာက္ေနတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ဖုန္းဆက္လာတဲ့ အခါ သူ႔ကို ေနမေကာင္းေၾကာင္း ညည္းလိုက္မိပါတယ္။ “ဟယ္အဲ့ဒါဆို နင္ ေသြးေပါင္ေလး ဘာေလး မွန္မွန္ခ်ိန္မွေပါ့” ဆိုၿပီး သိပ္မၾကာပါဘူး ဂ်ပန္ကေန ေသြးေပါင္ခ်ိန္စက္ႀကီး ပို႔ခ်လာပါတယ္။ Manual က ဂ်ပန္လို ျဖစ္ေနလို႔ ဆိုၿပီး၊ ေနာက္မွ အဂၤလိပ္လို Manual ကိုပါ ရွာႀကံ မိတၱဴဆြဲၿပီး ပို႔ေပးခဲ့ပါေသးတယ္။ ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာျဖစ္ၿပီး မသံုးရက္ပဲ အသစ္အတိုင္းသိမ္းထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီစက္ကို ငါတေယာက္ထဲအတြက္ အသံုးမခ်ပဲ၊ အမ်ားအတြက္ အသံုးက်ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ လို႔ ေတြးေတာႀကံဆရင္း….အခုေတာ့ ဆႏၵျပည့္၀ခဲ့ပါၿပီ။

၁၈ ရက္ေန႔က ရန္ကုန္ျပန္သြားတဲ့ ညီမေလးတေယာက္နဲ႔ အႀကံဳထည့္ေပးလိုက္ၿပီး သုခေဆးခန္းမွာ လွဴဒါန္းလိုက္ပါၿပီ…။ ရန္ကုန္ေရာက္ေရာက္ျခင္းေန႔မကူးပဲ ေဆးခန္းမွာ သြားလွဴေပးခဲ့တဲ့ ညီမတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံနဲ႔ လူႀကံဳယူသြားေပးတဲ့ ညီမတို႔ကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။

ေဆးခန္းအတြင္း တေနရာ...

ေဆးခန္းအတြင္း တေနရာ...

ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ လွဴဒါန္းျခင္း - သုခ ကို သတၱ၀ါအေပါင္းအား အမွ်ေပးေ၀လိုက္ပါတယ္။

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား (၃) - The Lost World

ခ်စ္စ,ကို ရွည္ေစ၊ မုန္းစ,ကို တိုေစ ဆိုတဲ့ ျမန္မာစကားပံု တစ္ခုရွိပါတယ္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ လြမ္းစ,ကို ရွည္ေစ လို႔ပါ ထပ္ျဖည့္ရေတာ့မယ္။ ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ားနဲ႔ မၿပီးႏိုင္ မစီးႏိုင္ လြမ္းလိုက္ပါဦးမယ္...။

၂၀၁၀ခုႏွစ္ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား၏ ဆရာပူေဇာ္ပြဲႏွင့္ မိတ္ဆံုပြဲကို စကၤာပူမွာ ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပ ၿပီးစီးခဲ့ပါၿပီ။ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ရင္း…
ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္ေသာ ဆရာႀကီးေဒါက္တာစန္းတင့္  စကၤာပူလာေရာက္ခဲ့စဥ္(၁၉၉၇ခုႏွစ္)က ျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ ရိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုကို အမွတ္တရအျဖစ္ တင္လိုက္ပါတယ္။

အီလက္ထရြန္နစ္ဌာန ပါေမာကၡ ေဒါက္တာစန္းတင့္

အဲ့ဒီေန႔ ညေနမွာပဲ တပည့္မ်ားက ဆရာႀကီးကို Jurong Point ရုပ္ရွင္႐ံုမွာ The Lost World – Jurassic Park ဇတ္ကား လိုက္လံျပသခဲ့ပါတယ္။ တေနကုန္ ပင္ပန္းေနေပမဲ့၊ တပည့္ေတြကို အလိုလိုက္ခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီး သည္းထိတ္ရင္ဖို ျပကြက္ေတြၾကား၊ အိပ္ေမာက်ရင္း အနားယူရရွာတယ္။

စက္မႈတကၠသိုလ္မွာ ေဒါက္တာစန္းတင့္တို႔လို ကိုယ္တိုင္ ပညာထူးခၽြန္႐ံုမက ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ပညာေရးကို အထူးအေလးေပးတဲ့ ဆရာႀကီးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေျခအေန အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ဒီလိုဆရာမ်ိဳးေတြ တျဖည္းျဖည္း နည္းပါးလာပါၿပီ။ ဒိုင္ႏိုေဆာႀကီးေတြလို extinct ျဖစ္သြားမွာ စိုးရိမ္မိေနပါေတာ့တယ္။

1995 ခုႏွစ္ - ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ (၂၇)ႀကိမ္ေျမာက္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနား က်င္းပသည့္ေန႔တြင္ ရိုက္ကူးထားသည္။

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား - (၂)

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ားႏွင့္ ပန္းခ်ီ

က်မတို႔ ပထမႏွစ္တက္ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ စက္မႈခန္းမထဲမွာ ပန္းခ်ီျပပြဲလုပ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ အတန္းအားတိုင္း ျပပြဲထဲမွာ ေျခ႐ႈပ္ပါတယ္။ ျပပြဲမွာ ကားတင္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးေတြက ပို႔စကတ္ေလးေတြကိုလည္း တထိုင္တည္း ဆြဲေပးပါေသးတယ္။ အားေပးၾကတာေပါ့။ ပံုေလးေတြက ေက်ာင္းရဲ႕ Building 1 ပံု၊ ဦးလူေပါဂိတ္၊ စြယ္ေတာ္ရြက္ေလးေတြ စသျဖင့္ကို အေျခခံအားျဖင့္ ဆြဲထားၿပီးသားေပၚမွာ ၀ယ္ယူသူအႀကိဳက္ နည္းနည္း ထပ္ျဖည့္ဆြဲေပးပါတယ္။ ေရးခ်င္တဲ့ စာေတြ ကဗ်ာေတြ ပို႔စ္ကတ္ေပၚမွာ ေရးေပးတဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈကိုပါ တၿပိုင္္တည္း ေပးပါတယ္။ က်မတို႔လည္း အျခားတကၠသိုလ္က သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေပးဖို႔ ၀ယ္ၾကပါတယ္။ သူမ်ားထက္ထူးတာက ပို႔စ္ကတ္ေပၚမွာ ကိုယ္ေရးခ်င္တဲ့ စာကို ကိုယ့္ဖာသာေရးမယ္ဆိုၿပီး ပန္းခ်ီဆရာဆီက ေဖာင္တိန္ကို ေတာင္းယူေရးတာပါ။ ပံုဆြဲတဲ့ Pen ေလးေတြက က်မတို႔ သံုးေနက်ေတြနဲ႔ မတူဘူးကိုး.. Pen လက္ထဲေရာက္ေတာ့ စိတ္ႀကီး၀င္မိေသးတယ္။ ကိုယ္၀ယ္ထားတဲ့ ကတ္ေပၚ ကိုယ္တိုင္စာခ်ေရးလိုက္ေတာ့ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးက “လက္ေရးက ပန္းခ်ီလက္ေရးပဲ” လို႔ ေျပာခ်လိုက္ေတာ့ ၿပံဳးလိုက္တဲ့ ကိုယ့္မ်က္ႏွာႀကီးကိုယ္ တသက္မေမ့ မွတ္မိေနေတာ့တယ္။ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးေတြကလည္း  တေက်ာင္းတည္းသား အစ္ကိုႀကီးေတြပဲမဟုတ္လား။ သူတို႔တင္ထားတဲ့ ကားေတြက “ဘယ္သူ႔ပံုကို ဆြဲထားတာမလား၊ ဘယ္၀ါ့ပံုကို ဆြဲတာမလား” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြ အစ္ေအာက္ေမးၿပီး ရစ္ခဲ့ၾကတာေပါ့…။ ေအာ္… ပံုရိပ္ေဟာင္းထဲက ပန္းခ်ီ…

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ားႏွင့္ ၀တၱဳ

အဲ့ဒီ စက္မႈခန္းမႀကီးထဲမွာပဲ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ ႀကိဳဆိုပြဲ လုပ္တယ္။ ေနာက္ႏွစ္တန္းေလာက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ သစ္လြင္တေယာက္ ေျခဖမိုးေအာက္ မ်က္စိက ေတာက္ေတာက္ဆို ျပဳတ္က်သြားလို႔၊ ဟဲ့ေကာင္ကေလး နင္နဲ႔ငါနဲ႔ ရည္းစားျဖစ္ ဆိုၿပီး စိတ္ကူးေတြ ယဥ္လိုက္တာ… “အခ်စ္ဆံုးသမား” ဆိုတဲ့ ဘ၀မွာ ပထမဦးဆံုးေရးလိုက္တဲ့ ၀တၱဳတို တစ္ပုဒ္ရပါတယ္…။ ေအာ္… ပံုရိပ္ေဟာင္းထဲက ၀တၱဳဇတ္လမ္း…

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ားႏွင့္ ကာတြန္း

Building 1 ေအာက္၊ ပါခ်ဳပ္႐ံုးခန္း ထြက္ေပါက္ အေရွ႕၊ ေထာင့္ေလးမွာ Cartoon Box ေလးရွိတယ္ေနာ္။ အသစ္တင္တိုင္း တိုးေ၀ွ႔ ခံစားပလိုက္တာ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားတိုင္းရဲ႕ ၀တၱရား။ ပံုရိပ္ေဟာင္းထဲမွာ ကိုယ္တဦးတေယာက္တည္းနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ကာတြန္းေလးတခု ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ Building 1 ကေန ကင္တင္းဘက္သြားတဲ့ စႀကၤန္ဘက္ထြက္တဲ့ အေပါက္နားက Notice Board မွာ ကပ္ထားတာကို သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ႔လို႔ ျဖဳတ္ယူလာခဲ့ၾကတာေလ…။
ဆံပင္ေကာက္ေကာက္
ပိန္ေျခာက္ေျခာက္နဲ႔
စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္… ဆိုတဲ့ စာလံုးမဲႀကီးေတြနဲ႔၊
New Model ပံုစံသစ္ျဖင့္ ၀င္လာသူ
ဆိုၿပီး ဆြဲထားလိုက္တာ၊ က်မ ခံုနံပါတ္ပါ ေရးထားလိုက္ေသး…။
ဆြဲတဲ့သူ နာမည္ကို ေရးၿပီးမွ ဖ်က္ထားတယ္။ ရသေလာက္ ဖတ္ၾကည့္လိုက္တာေတာ့ Section C မွ XXX လက္စြမ္းျပသည္တဲ့။ စေနာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔ က်မပံုကို မလွမပ ဆြဲထားတာ ျဖစ္ေပမဲ့ က်မ စိတ္မဆိုးပါဘူး၊ ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ားထဲက ကာတြန္းေလးအတြက္ ေက်းဇူးပါလို႔ ဒီေနရာကေန ေျပာလိုက္ပါရေစ စြမ္းအားရွင္ႀကီးေရ…။
(၈၈ အေရးအခင္းမွာ ဆႏၵျပစဥ္က သံုးခဲ့တဲ့ နဖူးစီးတို႔၊ လက္ပတ္တို႔နဲ႔အတူ စကၠူဗူးေလးထဲ ထည့္သိမ္းထားခဲ့တာမို႔ အခု ကိုယ္နဲ႔အတူ ရွိမေနပါ။)

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ားႏွင့္ ဂီတ

က်မတို႔ ပဥၥမႏွစ္ေရာက္ေတာ့ စက္မႈခန္းမႀကီးထဲမွာဗ်ာ… ျပင္ၾကဆင္ၾက လႈပ္လႈပ္ရြရြနဲ႔…။ စတိတ္႐ိႈးလုပ္မွာ တဲ့။ အေဆာင္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြအတြက္ Annual Dinner ဆိုလား။ ေန႔ ေက်ာင္းသားမ်ားနဲ႔ လားလားမွမဆိုင္ ဖိတ္စာပါမွ လာရမယ္ဆိုလို႔၊ က်မတို႔ ခန္းမေရွ႕ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေလွ်ာက္ျပန္သံေပးၿပီး ေျခေအး၀မ္းေယာင္လာတဲ့အခါမွ ေပေစာင္းေပေစာင္းနဲ႔ ေနရပ္ထံသို႔ ျပန္ပါေလေတာ့ ျပန္ခဲ့ရပါေလသတည္းေပါ့။ ေနရာ အခက္အခဲေၾကာင့္ Dayသမားေတြ မလာရတာပါဆိုတဲ့ မခိုင္လံုတဲ့ သတင္းရပ္ကြက္က ထြက္လာတဲ့ ေကာလဟာလေၾကာင့္၊ ေနာက္တေန႔မွာ Civil က သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ မေက်မနပ္နဲ႔ ေျပာခဲ့တဲ့ စကား အခုထိ မွတ္မိေသးတယ္။ တို႔ Day သမားေတြ စတိတ္႐ိႈး အမ်ိဳးသားကဇတ္႐ံုမွာ သြားလုပ္မယ္ေဟ့ တဲ့။ မေက်ဘူးကြ… စင္ေပၚတက္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ေတြ မိုက္ရင္ထြက္ခဲ့လို႔ ရန္စလိုက္ခ်င္ေသးေတာ့တယ္။ အဲ့လိုသာဆို ေရွ႕ဆံုးက ထြက္လာမွာ … (အခုေတာ့ အိမ္က လူႀကီး လို႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေခၚခြင့္ရၿပီ ျဖစ္တဲ့) ကိုဧရာ…

ဘယ္ဘက္က Bass guitar တီးခတ္ေနသူက ကိုဟန္ေဇာ္ ျဖစ္ၿပီး ညာဘက္က Lead guitar တီးေနသူကေတာ့ ကိုသူရခ်စ္ေမာင္ပါ။ ကိုဧရာ ဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းရဲ႕ မူရင္း အဆိုရွင္ က ဆမ္ဆမ္ (ကိုဧရာထက္ တတန္းႀကီးတဲ့ Civil မွ ကိုေအာင္ဆန္းျမင့္) ျဖစ္ပါတယ္။ Civil ကပဲ... ေနာက္ထပ္ အဆင္သင့္ပဲေဟ့ ဆိုတဲ့ ပထမဦးဆံုးစီးရီး ထြက္ခဲ့တဲ့ အသံခိ်ဳခ်ိဳေအးေအးေလးပိုင္ရွင္ တူးတူး (ကိုမင္းေက်ာ္သူ)။ အဲ့ဒီစတိတ္႐ိႈးမွာ ဆိုခ်င္လ်က္ မဆိုျဖစ္လိုက္သူက ကိုဧရာတို႔နဲ႔ တတန္းထဲသား ေဒြး (ကိုထင္လင္း)။

သူအဲ့ဒီတုန္းက ဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလးကို ဂစ္တာတီးၿပီး ဆိုျပရင္ မသီတာ သိပ္ႀကိဳက္ပါတယ္။
ခင္ဗ်ာ.. ခင္ဗ်ာ.. ကိုဧရာ အသံဖိုင္တင္ပါ… ဟုတ္ကဲ့ မသီတာလည္း ပရိတ္သတ္ႀကီးမ်ား ကိုယ္စား ေတာင္းဆိုပါတယ္။ အဆိုေတာ္ႀကီးက မိုက္မေကာင္းဘူး။ အသံသြင္းတာေတြ မေကာင္းဘူး။ ဂစ္တာက မေကာင္းဘူးနဲ႔ ေစ်းကိုင္ေနပါတယ္။ အမွန္က အသံမေကာင္းေတာ့တာပါ။

ေအာ္ ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား ဆိုမွေတာ့ အိုၿပီေလ…။

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား- (၁)

ကိုယ့္ရင္ထဲက စိတၱဇေတြ… (၁)၊ (၂)

ေရးခ်င္တာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ
မေရးရတာလည္း ၾကာၿပီဆိုေတာ့
*****
အၾကည္က ခပ္တည္တည္ ဟိုဘက္လွည့္ထိုင္ေနတယ္
ျမင္ေနရတယ္ ဒါေပမဲ့ နားလည္ေအာင္ မွန္းဆဖို႔ၾက ခက္ေနျပန္တယ္

ညဥ့္နက္သန္းေခါင္တိုင္တယ္
စာၾကည့္စားပြဲမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္တယ္
ဘာမွ ထြက္မလာတဲ့အဆံုး ဒုကၡေျခရင္း ၀ပ္ဆင္းလိုက္ရတယ္… ကေတာက္
*****
မိတ္ေဆြ အမေတြက ေျပာတယ္။ “၀ လာလိုက္တာ..” တဲ့..။ ဆက္ေျပာေသးတယ္ “ဘေလာ့ဂ္မွာ သိပ္မေတြ႔ရေတာ့လို႔ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္” တဲ့။ အိမ္က သားႀကီးကေတာ့ “ေမေမ ပိန္ခ်င္ရင္ ဘေလာ့မလုပ္နဲ႔ေတာ႔” လို႔ ေျပာလာတယ္။ “ဟုတ္တယ္ေလ.. ေမေမက စားၿပီးေတာ့ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထိုင္၊ အဲ့ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ… ဗိုက္ႀကီးက ပူလာတာေပါ့” တဲ့။ “ေမေမက သားေျပာတာ လုပ္မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး..” လို႔ ညည္းေျပာေလး ေျပာေသးတယ္။
*****

ကိုယ့္ရင္ထဲက စိတၱဇေတြ… (၁)

တေန႔က သားငယ္ေလးနဲ႔ အတူ အိပ္တယ္။ မနက္ေ၀လီေ၀လင္းေလာက္မွာ သားငယ္ေလးက ငုတ္တုတ္ကေလး ထထိုင္ၿပီး တိုးတိုးေလး ေျပာလာတယ္။ “ေမေမ သား မီးခဏေလာက္ ဖြင့္မယ္ေနာ္” တဲ့။ “အင္း” လို႔ မ်က္စိမဖြင့္ပဲ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ေတာ့ သူမီးခလုတ္ဆီ ထသြားတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲ… သူ အိပ္ယာထဲ ရွဴးေတြမ်ား ေပါက္ခ်ေလသလားလို႔ အိပ္ယာခင္းကို ကပ်ာကယာ စမ္းမိတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ အိပ္ယာခင္းေပၚ ပ်ံ႕က်ဲေနတဲ့ ကဒ္ေတြကို မီးေရာင္နဲ႔ ျမင္လိုက္ရၿပီး သူ႔ေနရာျပန္ေရာက္လာတဲ့ သားငယ္က “သားကဒ္ေတြ ေအာက္က်ကုန္လို႔” လို႔ ေျပာရင္း သူ႔ကဒ္ေတြကို ေကာက္စီေနေတာ့တယ္။ (အဲ့ဒီေကာင္ေလးက ဥစၥာေျခာက္ေလး... သူ ကစားတဲ့ ကဒ္ေတြကို ေခါင္းအံုးေအာက္ ထားအိပ္တတ္တယ္။)

အဲ့ဒီေန႔ မနက္ကေတာ့ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္။ တေယာက္ထဲပဲ ဆိုေတာ့ အစပိုင္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သတၱ၀ါေတြကို ေမတၱာပို႔တယ္။ ရာသီဥတုက ညိဳညိဳမိႈင္းမိႈင္း အံု႔အံု႔ဆိုင္းဆိုင္းဆိုေတာ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ အတူ အေတြးေရယာဥ္ေက်ာ ေမ်ာေကာင္းလွတယ္။ ဒီေန႔ မိုးရြာမလား… ေနပူမလား… ငါေတာ့ မသိဘူး… သားေတြကေတာ့ သိလိမ့္မယ္… သူတို႔က မိုးေလ၀သ ခန္႔မွန္းခ်က္ ၃ရက္စာ ႀကိဳေဟာတာကို တီဗြီကေန ၾကည့္တတ္တယ္။ ဒီေန႔ ဘယ္ေန႔၊ ဘယ္ရက္လဲ… လဆန္းလား လဆုတ္လား… ဒါလည္း ငါမသိျပန္ဘူး… ေအာ္ ငါဟာ ေတာ္ေတာ္ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေနတတ္သူပါလား။ ဟိုးငယ္ငယ္ ရြာမွာေနတုန္းကလည္း အမွတ္အသားမရွိခဲ့တာပါေလ… အိမ္ေရွ႕ကေခ်ာင္းေလးရဲ႕ ေရတက္ ေရက်၊ ေရေသ ေရထေတြက ဒီလဆန္းလဆုတ္ရက္ေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္ေနတာပဲ… အဲ့ဒီတုန္းကလည္း လူႀကီးေတြ အလုပ္လို႔ပဲ ထင္ခဲ့တယ္။ သိခ်င္တဲ့အခ်ိန္ တေယာက္ေယာက္ ေကာက္ေမးလိုက္တာပဲ။ ကိုယ့္ဖာသာ သိေအာင္ေတာ့ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ အင္း ငါေတြးေနျပန္ၿပီ… ေတြးၿပီ ဆိုေတာ့လည္း အတိတ္အေၾကာင္းေတြ ခ်ည္းပါပဲလား။ ငါ အနာဂတ္ကို ဘာေၾကာင့္မေတြးတတ္တာလဲ… တခါတေလမ်ား အနာဂတ္ကို ေတြးၾကည့္ပါဦးလားဟယ္။ အနာဂတ္ကို ေတြးရတာက အားစိုက္ရတယ္။ အနာဂတ္ကိုေတြးတဲ့ ငါ့အေတြးေတြဟာ တလံေလာက္မွာပဲ ပ်င္းရိေလးတြဲစြာ တံု႕ကနဲ ရပ္သြားတတ္တယ္။ (ဖ်တ္ကနဲ အေတြးထဲ ၀င္လာျပန္တာက) ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ ရြာမွာသြားေနရင္း အေဒၚအပ်ိဳႀကီးရဲ႕ ျဖဴလြလြ အိပ္ယာခင္း အက်ခင္းထားတဲ့ မထူမပါး ေမြ႕ယာေလးေပၚ သေဘာေခြစြာ အိပ္ခြင့္ရခဲ့တယ္… အဲ့ဒီ ၾကည္ႏူးမႈေလးက ၾကာၾကာမခံပဲ… ေခ်ာက္ခ်ားစရာေတြနဲ႔ အဆံုးသတ္ခဲ့ရတယ္… အိပ္ယာထဲ ရွဴးေပါက္မိလို႔ လူႀကီးေတြ မသိခင္… ကိုယ့္အ၀တ္ေတြ ထလဲ… နံေစာ္ စိုရြဲကုန္တဲ့ ေစာင္ေတြ အိပ္ယာခင္းေတြ ဖ်ာေတြကို ခိုးထုတ္ခိုးထည္ေတြအလား… ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ… မနက္မိုးလင္းရင္ “သီတာ အိပ္ယာထဲ ေသးေပါက္တယ္မလား” လို႔ အစစ္ခံရေတာ့မယ္… ရင္ထဲမွာ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားလိုက္တာ…
ေအာ္ အခုေတာ့သိၿပီ… ငါ လိမ္ညာ လွည့္ဖ်ား ဟန္ေဆာင္ ဖုံးကြယ္တတ္ေနျခင္းဟာ ငယ္ငယ္က အိပ္ယာထဲ ႐ွဴးေပါက္ခ်တတ္ျခင္းက အစ ျပဳခဲ့တာပါလား...။
*****
ေျခလွမ္းေတြကေတာ့ ေလးတြဲ႕လ်က္ပါပဲ….။

ပန္ပန္နဲ႔ မေလးကို ဒီေနရာကေန ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။
*****

ကိုယ့္ရင္ထဲက စိတၱဇေတြ… (၂)

ပံုမွန္ အားျဖင့္ေတာ့ ေန႔လည္ ေန႔ခင္းလည္း အိမ္တံခါးေတြ ပိတ္ၿပီး သားအမိတစ္ေတြ အိမ္ထဲ ေနၾကတာပဲ…။ အဲ့ဒီေန႔ကေတာ့ သားႀကီးကို ကိစၥတခုနဲ႔ ေအာက္ဆင္းဖို႔ ခိုင္းလိုက္ေတာ့ သူ တံခါးမႀကီးကို ဖြင့္တယ္။ ၀ရံတာကို ထြက္သြားၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ “ေမေမ အိမ္ေရွ႕မွာ ဆိုက္ကယ္ Accident ျဖစ္ထားတယ္” လို႔ လွမ္းေျပာတယ္။ ကိုယ္လည္း “ဟုတ္လား သား” ဆိုၿပီး ၀ရံတာထြက္လာၿပီး ၾကည့္မိတယ္။ ႐ိုးရိုးရဲကားတစီး၊ အက္စိဒင့္ ျဖစ္ထားတဲ့ ဆိုင္ကယ္၊ ယာဥ္ထိန္းရဲ ဆိုင္ကယ္ႏွစ္စီးကို ေတြ႔ရတယ္။ အႀကီးအက်ယ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ပံုစံေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ခဏေနေတာ့ Civil Defence က မီးသတ္ကားႀကီး ေရာက္လာတယ္။ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ ေမတၱာတစ္ခ်စ္ႏွစ္ခ်က္ပို႔ၿပီး အိမ္ထဲျပန္၀င္လာခဲ့တယ္။

သားႀကီးက လာေျပာျပန္တယ္။ ေမေမ “မီးသတ္ကားႀကီးက ေသြးကြက္ေတြကို ေဆးေနတယ္။ နီရဲေနတာပဲ” တဲ့။ “ဟုတ္လား သား” ဆိုၿပီး တခါထြက္ၾကည့္မိျပန္တယ္။ မီးသတ္သမားေတြ လမ္းလယ္ေကာင္မွာ အကြက္တကြက္ကို ဆပ္ျပာအျမွဳပ္ေတြကို ထလို႔ တံျမတ္စည္းတံအရွည္ေတြနဲ႔ ကုတ္ျခစ္ၿပီး အေသအခ်ာကို ေဆးေနၾကတယ္။ “သူတို႔ သံုးတဲ့ ေဆးက အနီေရာင္မို႔လို႔ပဲလား…ေသြးေတြ မို႔လို႔ပဲလားေတာ့မသိဘူး…နီေတာ့ နီေနတယ္ေနာ္ ေမေမ” လို႔ သားႀကီးက ေျပာျပန္တယ္။ “အင္း” လို႔ ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္တယ္။ က်မစိတ္ထဲကေတာ့ ဓာတ္ဆီတို႔ အင္ဂ်င္၀ိုင္တို႔ ဖိတ္သြားတဲ့ အကြက္ကို ေဆးေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ သားႀကီးကိုေတာ့ ဘာမွ မေျပာျဖစ္ပါဘူး… ငါ့သားကေတာ့ Drama ေတြ လုပ္ေနျပန္ၿပီလို႔ မွတ္ခ်က္ျပဳရင္း သူ႔အေတြးနဲ႔သူ ေတြးခ်င္သလို ေတြးေနပါေစလို႔ လႊတ္ေပးထားလိုက္တယ္။ သားႀကီးက အဲ့ဒီလိုပါပဲ သူ႔အေတြးေတြက က်မတို႔ အထင္ အမွန္တရားနဲ႔ မနီးစပ္တဲ့ ဒရမ္မာေတြ သိပ္မ်ားပါတယ္။ (ဒါလည္း ဘမ်ိဳးဘိုးတူတာလား၊ မိမ်ိဳးဖြားတူတာလားမွ မသိတာေနာ့။)

လမ္းေပၚ ေမာင္းလာၾကတဲ့ ကားေတြက ေဆးေၾကာေနၾကတဲ့ လူတသိုက္အနားအေရာက္မွာ အရွိန္ေလွ်ာ့ သတိထားၿပီး ေကြ႔ေရွာင္ ေမာင္းေနၾကတယ္။ က်မလည္း စိတ္ကူးနဲ႔ ကားေမာင္းၾကည့္လာမိတယ္။ အဲ့ဒီနားအေရာက္မွာ လမ္းေပၚကအကြက္ကို ကားဘီးမနင္းမိေအာင္၊ ယုတ္စြအဆံုး ပိုက္နဲ႔ ထိုးေဆးေနတဲ့ ေရေတြ လမ္းၾကမ္းျပင္ကိုထိၿပီး ျပန္ကန္တက္တဲ့ အညစ္အေၾကးေရေတြ က်မကားကို မစင္မိေအာင္ ဆတ္ဆတ္လူး ေကြ႔၀ိုက္ေရွာင္တိမ္း ေမာင္းေနမိတယ္။ ဘာမွန္း ညာမွန္းမသိ သားေျပာတဲ့ ေသြးေတြ ျဖစ္ေနရင္ က်မကားကို ေသြးစက္ေရ စင္မိပါၿပီတဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးက ကပ္ၿငိပါလာေလသေယာင္… စိတ္ထဲ မသတီလိုက္တာ…

ခ်က္ခ်င္းဆိုလလိုပဲ သတိ၀င္မိပါတယ္။ ဘာမွန္း ညာမွန္း အေသအခ်ာ မသိတဲ့ အရည္ေတြကို ဓာတ္သေဘာသတ္သတ္မျမင္ပဲ… အသက္ လိပ္ျပာ ၀ိညာဥ္ တစံုတရာအလား ထင္ေယာင္ထင္မွား ခိုင္တယ္ ၿမဲတယ္ ကူးတယ္ ေျပာင္းတယ္ လို႔ ယူဆေနတဲ့ သႆတဒိ႒ိရဲ႕ အေတြးေတြပါလားဟု…။

ေျပာျပရဦးမည့္ အျဖစ္ေတြ…(၃)

တခိ်ဳ႕မ်ား သိပ္ခ်စ္တတ္ၾကတယ္။ တိရစၧာန္ေလးေတြကိုေတာင္ ဘယ္လို ခ်စ္ခင္ ၾကင္နာ ယုယတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ ဖတ္ရေတာ့ ဒီက မိန္းမၾကမ္းႀကီး မသီတာ သတိသံေ၀ဂ ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒီက အဖို႔မွာေတာ့ ဘယ္ေခြးတေကာင္၊ ေၾကာင္တၿမီးကိုမွ် မခ်စ္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ တိရစၧာန္မေျပာပါနဲ႔၊ ကိုယ္ေမြးထားတဲ့ လူေလးႏွစ္ေကာင္ ေရခ်မ္းနဲ႔ ေရစင္ကိုေတာင္ မနည္း ႀကိဳးစားခ်စ္ေနရသူပါ။ အၾကင္နာတရား ေခါင္းပါးလိုက္ပံုမ်ားေတာ့ …
*****
ေျပာျပရဦးမည့္ အျဖစ္ေတြ…

ေလွ်ာ္ထားတဲ့ အ၀တ္ေတြ လွန္းေနတုန္း၊ ေရခ်မ္း ေက်ာင္းက ျပန္လာေစ
မေအ။ ။ၾကည့္စမ္းဟယ္… ေခၽြးေတြ သံေတြနဲ႔ ညစ္ပတ္ နံေစာ္ေနတာပဲ… သြား သြား … ေရခ်ိဳး။ အကႌ်ခ်ြတ္… ေလွ်ာ္မည့္ထဲ ထည့္ … ေရခ်ိဳးခန္းထဲ တခါထဲ၀င္… ေရစြတ္ ေခ်းႏွဴးထား… ငါ လာခဲ့မယ္
သား။ ။ (အကႌ်ကို ေလးတြဲစြာ ခ်ြတ္ရင္း ဟိုေလွ်ာက္ ဒီေလွ်ာက္ လုပ္ေနရာမွ ရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ ေျပာ)
ဂ်ာမန္ စခန္းကို ေရာက္သြားၿပီ… ပိုလန္ေတြ ဂ်ဴးေတြကို ႏွိပ္စက္ေတာ့မယ္
*****
မေအ။ ။ဟယ္ ေခါင္းေတြလည္း စိုလို႔… ေခါင္းက ေလွ်ာ္မွာလား …
သား။ ။အင္း
Shampoo ေတြ လက္ထဲထည့္ၿပီး ေရခ်မ္းေခါင္းကို တဗ်င္းဗ်င္းကုတ္
ေရပန္းကို ဂိတ္ဆံုးဖြင့္
ၾကမ္းျပင္ေပၚ ဖင္ခ်ထိုင္ခိုင္းထားလို႔ ထိုင္ေနသူအေပၚ ေရေတြ ဖ်န္းေတာ့
သား။ ။ဒါက ဂ်ပန္… ေမးခြန္းေတြ ေမး၊ မေျဖလို႔ ေရပိုက္ႀကီးနဲ႔ ထိုးေနတာ
*****
နည္းနည္းေတာ့ ရယ္ခ်င္သြားတယ္… မေအကို ကင္ေပတိုင္ လုိ႔ ဆိုလိုတာေပါ့ေလ … မရယ္အားဘူး
ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ဆက္ခ်ိဳး ဆို ထားခဲ့ၿပီး
*****
ေက်ာက္ျပင္ခ် သနပ္ခါးေသြးေနတုန္း
သား။ ။ေမေမကလည္း သနပ္ခါး မလိမ္းခ်င္ပါဘူးဆို
မေအ။ ။ဘာေျပာတယ္
သား။ ။ကိုယ္လံုးပဲ လိမ္းမွာမဟုတ္လား မ်က္ႏွာ မလိမ္းဘူးေနာ္…
မေအ။ ။စကားမရွည္နဲ႔ ငါ မ်က္ႏွာပါ လိမ္းထည့္လိုက္ရ
သား။ ။ဒါက ျမန္မာစတိုင္
... ... ...

... ... ...

... ... ... 
*****
ေရစင္က မေအရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို ၾကည္ေမြ႔ေစသေလာက္
ေရခ်မ္းကေတာ့ အဲ့သလို...
က်မ သိပ္သေဘာက်တယ္...
*****
တခ်ိဳ႕ အမ်ိဳးသမီးေလးမ်ား အမူအယာက ညင္သာ၊ အေျပာအဆိုက ခ်ိဳသာ… တို႔မ်ားျဖင့္…
သာယာ ညွင္းေပ်ာင္းကို မရွိဘူး...
ပိသာေလးနဲ႔ နံေဘးပစ္...
*****
ဒီအေရာင္ နဲ႔ ေရးထားတာေလးေတြက မသီတာ အေမ ေျပာတတ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းေလးေတြ...
(အေမက သမီးကို ခ်စ္သလို သမီးကလည္း သားတို႔ကို ခ်စ္လိုပါ၏။)

ေျပာျပရဦးမည့္ အျဖစ္ေတြ…(၂)

အလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိနဲ႔ က်မဘ၀က သိပ္ မ်က္ႏွာငယ္တာပဲ…။ လူရာ မ၀င္ဘူး…။ ဘာအဓိပၸါယ္မွ မရွိဘူး…။
မသီတာ စိတ္ေဖာက္လာတိုင္း ကိုဧရာကို ပစ္လႊတ္ တိုက္ခိုက္တဲ့ စကားလံုးေတြပါ။
ကိုဧရာလည္း သူ႔ဆြဲကိုင္ထားတဲ့ မူ၀ါဒေတြနဲ႔ မလြတ္တမ္း ခုခံ ျငင္းဆိုပါတယ္။ အခုေတာ့ သူ႔ဘက္မွာ စစ္ကူေတြေတာင္ ရေနပါၿပီ…။ အျခားသူေတြ ဟုတ္ရိုးလား။ ေရခ်မ္းနဲ႔ ေရစင္ပဲေပါ့။

တခါေတာ့ မသီတာလည္း ႏွစ္ေယာက္ထဲရွိတုန္း ေနရာမေရြး လွ်ပ္တျပက္တိုက္တယ္ပဲ ဆိုမလား...ဘတ္စ္ကား ဂိတ္ႀကီးမွာ ေကာက္ခါငင္ခါ
“က်ဳပ္ ဒီမွာ ေနရတာ ဘာမွ အဓိပၸါယ္မရွိဘူး ရန္ကုန္ျပန္မယ္” လို႔ စတိုက္ပါေတာ့တယ္။ ကိုဧရာက
“မျဖစ္ပါဘူး” သူ႔စတိုင္ အတိုင္း ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔  
“ဘာလို႔ မျဖစ္တာတုန္း”

“သီတာပဲ စဥ္းစားၾကည့္ေလ အဓိပၸါယ္ရွိသလားလို႔”

“အဓိပၸါယ္မရွိလို႔ အဓိပၸါယ္ရွိေအာင္လုပ္ရမွာေလ”

“ဟိုေန႔ကပဲ သားငယ္က ေျပာေနေသးတယ္”

“ဘာေျပာလို႔လဲ”

“ဓာတ္ေလွကားနားမွာပါ။ အိမ္နားက ေကာင္ေလးက ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ‘အန္တီ့ကို ေအာက္မွာ ေတြ႔လိုက္တယ္’ တဲ့”

“ေအာ္ က်မနဲ႔ သားႀကီး အယင္ ဆင္းသြားေတာ့လား…ဟုတ္တယ္ေလ ေတြ႔လိုက္တယ္”

“အဲ့ဒီေတာ့ ကို က ‘ေအာ္ my wife’ လို႔ ေျပာလိုက္ၿပီး၊ ဓာတ္ေလွကားထဲေရာက္ေတာ့ သားငယ္က

ေဖေဖကလည္း my wife မဟုတ္ပါဘူး။ my wife ဆိုရင္ ေဖေဖတေယာက္ထဲ wife ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ housewife ပါ တဲ့
...
...

အလုပ္မရွိဘူး။ အလုပ္ မရွိဘူး မေျပာစမ္းပါနဲ႔။ housewife က အလုပ္ေပါ့ 

ဒီပို႔စ္နဲ႔ ခ်ိတ္ထားတယ္။ Occupation

Housewife မသီတာ ဘေလာ့ဂ္လည္း ေရးသည္ေပါ့။
ဟိုညက “စာေရးဦးမယ္ ေအ” ဆိုေတာ့၊ ကိုဧရာက “ေရး..ေရး” တဲ့
ကြန္ျပူတာေရွ႕ထိုင္ၿပီး
“ဒီမွာ ရွင္ဖြင့္ထားတဲ့ ဖိုင္ေတြက”
“ပိတ္လိုက္ ပိတ္လိုက္ ရတယ္။” ထံုးစံ အတိုင္း သူ႔ စာအုပ္က မ်က္ႏွာမခြာပဲ ေျပာတယ္။
ကီးဘုတ္မွာ ခလုတ္ေလးေတြႏွိပ္လို႔ ခဏေနေတာ့ “က်မ ပါးစပ္က ေခၚေပးမယ္.. ရွင္ လိုက္ေရးေပး”
“အမေလးဗ်ာ…တကယ့္ ဆရာႀကီးေတြ က်ေနတာပဲ… ဟိုတယ္မွာ သြားမေရးလို႔ ေတာ္ေသး” တဲ့
း)))

ေျပာျပရဦးမည့္ အျဖစ္ေတြ…

“မသီတာ ငယ္ဘ၀က ေပ်ာ္စရာႀကီးေနာ္”
“အမဘ၀က ေအးခ်မ္းလိုက္တာ…” လို႔ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။

ေကာင္းတာေတြခ်ည္း ေရွ႕တန္းတင္ထားလို႔ပါ… မေကာင္းတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။
ဘ၀ဆိုတာ ဒဂံုဦးထြန္းျမင့္ရဲ႕ မဂၤလာကဗ်ာ ထဲက “ေကာင္းဆိုးႏွစ္တန္ အစံုတြဲလို႔ တလဲစီလွည့္ အၿမဲေန” ဆိုတဲ့ စာသားေလးလိုပါ။

မသီတာ လက္ရွိ အေျခအေနက ေၾကာင့္ၾကစရာ သိပ္မရွိေတာ့ နတ္ျပည္ေလတိုက္ေနသလိုလို၊ တဖက္ကလည္း စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါတဲ့အခါ “ေအာ္ င့ါဘ၀ႏွယ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ က်ခံေနရသလိုပါလား” လို႔ ေတြးမိျပန္ပါေရာ… အစြန္းႏွစ္ဖက္ ေျပးသြားေနပံုမ်ား။

“ထိုက္တန္တဲ့ ရင္းႏွီးမႈေတာ့ ရွိရမယ္
မယုတ္မလြန္တဲ့ ႀကိဳးစားမႈေတာ့ စိုက္ရမယ္
နတ္စီတဲ့ အိပ္မက္ လွလွမ်ား လြယ္လြယ္နဲ႔ မရ” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားေလးက ဘယ္ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာမဆို မွန္ပါတယ္။

မသီတာ အင္ဂ်င္နီယာ ပညာရပ္ကို အေျခအေနအရ ဆယ္ႏွစ္နီးပါး သင္ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အင္ဂ်င္နီယာ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဘယ္တုန္းကမွ မျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ဘယ္ေတာ့မွလည္း မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး လို႔ သိရတဲ့ ခုခ်ိန္မွာ ေနာင္တ ျဖစ္မိပါတယ္။

(၁)
လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးႏွစ္ မသီတာ ရန္ကုန္ျပန္တုန္းကေပါ့ …

မသီတာ ေရာက္တယ္ၾကားေတာ့ နယ္က အေဖတို႔မိတ္ေဆြအမႀကီး အိမ္လာလည္တယ္။ သူ႔သမီးေလးကလည္း အင္ဂ်င္နီယာ ဘာသာရပ္နဲ႔ပဲ ေက်ာင္းၿပီးကာစ ဆိုေတာ့ သူ႔သမီးေလးကို စကၤာပူ လႊတ္ဖို႔အတြက္ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ရမလဲ ေမးခ်င္လို႔ပါတဲ့…။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မသီတာတို႔က မႏၲေလးကို တက္သြားေနတဲ့အခ်ိန္၊ သူလာတဲ့ ေန႔ ညမိုးခ်ဳပ္မွ မႏၲေလးက ျပန္ေရာက္တာမို႔ လြဲသြားၾကတယ္။

အဲ့ဒီအလြဲဟာ မသီတာအတြက္ အနာတခု ျဖစ္က်န္ခဲ့တာပါပဲ…

ေနာက္တေန႔ မႀကီးက “နင္နဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔တဲ့ မေန႔က မမလွတို႔လာတယ္… အေဖနဲ႔ပဲေတြ႔သြားတယ္… အေဖ ဘာေတြေျပာလိုက္တယ္ မသိပါဘူး…” လို႔ မ်က္ႏွာမသာမယာနဲ႔ ေျပာလာေတာ့
အေဖ့ အခန္းထဲသြားၿပီး…
“အေဖ မမလွတို႔ လာတယ္ဆို”
“ေအးေလ.. သူ႔သမီးေလးလည္းပါတယ္…စကၤာပူ သြားခ်င္လို႔ ဘာေတြလုပ္ရမလဲ လာေမးတာ တဲ့”
“အေဖ ဘာေျပာလိုက္တုန္း”
“ငါလည္း ေအး သီတာ ဘာေတြလုပ္တယ္ေတာ့ မသိဘူး… ဟိုနားမွာေတာ့ အိမ္ေဖာ္သြားလုပ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြ ပို႔ေပးေနတာရွိတယ္.. အဲ့ဒါေတာ့ သိတယ္ လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။”
“ဟာ အေဖ ဒါေတာ့ မွားၿပီ… ဒါေတာ့ အေဖ မွားသြားၿပီ… အဲ့သလိုပဲ ေျပာလိုက္ရလား အေဖရယ္… သူ႔သမီးကို ခ်ိဳးႏွိမ္ၿပီး ေျပာလိုက္တယ္ ထင္သြားရင္ေတာ့ အခက္ပဲ”
“မထင္ပါဘူး... ငါလည္း ငါသိတာ ငါ ႐ိုး႐ိုးသားသား ေျပာလိုက္တာပဲ” တဲ့
ဟုတ္ပါတယ္။ အေဖက သူသိတာကို သိတယ္၊ မသိတာကို မသိဘူး လို႔ ရိုးသားစြာ ေျပာလိုက္တာပါ။ တမိေပါက္တေယာက္ထြန္း အင္ဂ်င္နီယာဘာသာကို သင္ၾကားခြင့္ရခဲ့တဲ့ က်မကိုယ္တိုင္ကသာ ကိုယ့္မိသားစု ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းကိုမွ ကိုယ္နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ က႑ေလးကိုေတာင္ အသိပညာ ေ၀ငွႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဒီတသက္ေတာ့ မစြမ္းသာေတာ့ၿပီလို႔ ရင္ထဲမွာ ျဖစ္လိုက္ရတဲ့ ေ၀ဒနာက ေသရာပါ။

*****

(၂)
“အင္ဂ်င္နီယာ မျဖစ္ေပမဲ့ အင္ဂ်င္နီယာကေတာ္ေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္” ဆိုတာလို ကေလးဆန္တဲ့ ႂကြားလံုးမ်ိဳးနဲ႔ အစပ်ိဳးၿပီး အနာေပၚ တုတ္က်တဲ့ အျဖစ္ေလး ျပန္ေျပာပါရေစဦး

မသီတာ အလုပ္တခုခု လုပ္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ထံုးစံအတိုင္း အိမ္ဦးနတ္ကို တိုင္ပင္ရပါတယ္။
“ဘာအလုပ္မ်ိဳးလဲ၊ ဘာလုပ္ရမွာလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ရမွာလဲ…” ဒါေတြကေတာ့ မေျပာမျဖစ္တဲ့ အခ်က္ေတြ…။
တခါေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာအလုပ္ မလုပ္ႏိုင္တဲ့ မသီတာ၊ အေရာင္းစာေရး လုပ္ဖို႔ကိစၥကို အေျခအတင္ ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။
သူက “သီတာ့ကို ကိုယ္ မေျပာဘူး။ ဘာမွ မေျပာဘူး။ သီတာက လုပ္ခ်င္တယ္။ လုပ္သင့္တယ္ ထင္ရင္ သြားလုပ္။ ဒါေပမဲ့ တခုေတာ့ေျပာမယ္ ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္က အိမ္ေဖာ္တေယာက္ ထားႏိုင္ေလာက္တဲ့ ၀င္ေငြေတာ့ အနည္းဆံုး ျဖစ္သင့္တယ္” တဲ့…။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို အခ်ိန္ျပည့္ ထိန္းေက်ာင္းေနရတဲ့ မသီတာကို သူ အမွန္အတိုင္း သံုးသပ္ျပလိုက္တာ ျဖစ္မွာပါ။
“သီတာ့ကို အလုပ္မရွိဘူးလို႔ ကိုယ္ ဘယ္တုန္းကမွ ထင္မထားဘူး။ ျမင္မထားဘူး” လို႔ သူ႔စကားကို အဖတ္ဆယ္သလို တဆက္တည္း ေျပာပါေသးတယ္။ မသီတာ ဘာ စကားမွ ဆက္မေျပာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
ေနာက္တေန႔မွာေတာ့ အဲ့ဒီအလုပ္ကို မလုပ္ေတာ့ပါဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး သူသိေအာင္ေၾကျငာလိုက္တဲ့့ အခါ…
“အင္း ေကာင္းတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနစမ္းပါ…” လို႔ သူဆိုလာေတာ့

လမင္းမိုမိုရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ “ေမာင္” ၀တၱဳထဲက
“…မင္း ငါ့မိန္းမ ျဖစ္သြားၿပီ
အဲ့ဒီေတာ့ မင္း ဒီအိမ္မွာ အၿငိမ့္သားေနပါ။ အခန္႔သား စားပါ။
ျဖစ္ခ်င္တာကို လုပ္ပါ။ လိုခ်င္တာကို ၀ယ္ပါ။
မင္းတို႔ ေျပာတဲ့ မေတာင့္မတ မေၾကာင့္မၾက.. တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ အေျခအေနမွာ မင္းကို ငါထားမယ္” ဆိုတဲ့ မာနႀကီးတဲ့ စပ္ေနဗလရဲ႕ အသံကို ၾကားေယာင္မိတယ္…။
*****
ဒီအေၾကာင္းေတြက…
အမဘ၀က ေအးခ်မ္းလိုက္တာ အားက်တယ္ လို႔ ေျပာတဲ့ ညီမေလးေတြ…

အင္ဂ်င္နီယာအလုပ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ရွင္မ ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ ဆက္စပ္ဖို႔ ခက္တာပဲလို႔ ေျပာတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔ရအမႀကီးေတြ...ကို တေန႔က်ရင္ ေျပာျပရဦးမည့္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ မသီတာရဲ႕ အျဖစ္ေတြ…


ကိုဧရာကို ခဲနဲ႔ လာမေပါက္ၾကနဲ႔ဦးေနာ္
စာေရးဆရာမႀကီးေတြကို အားက်လို႔ ေရးၾကည့္တာပါ။

မိုးကေလး ညိဳလာရင္...

စကၤာပူတြင္ က်မတို႔ ေနထိုင္ရာေျမာက္ပိုင္းအရပ္၌ ညေနပိုင္း ေရာက္လာပါက အာကာတခြင္လံုး မဲေမွာင္ကာ လွ်ပ္စီးမ်ား တထိန္ထိန္လက္၍ ထစ္ခ်ဳန္းသံ တဒိန္္းဒိန္းျဖင့္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ဆိုသလို မိုးရြာသြန္းေနသည္မွာ တလနီးပါးခန္႔ပင္ရွိေလၿပီ။
ဒီပို႔္စ္နဲ႔ ခ်ိတ္ထားတယ္

ဤသို႔ေသာ ရာသီဥတု အေျခအေနသည္ ေလေအးစက္  တပ္ဆင္ထားေသာ အလံုပိတ္အေဆာက္အဦထဲတြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနရသူမ်ားအတြက္ ပိုမိုေအးစက္လာသည့္ အထိအေတြ႔ကိုသာ သတိျပဳမိၾကမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း က်မလို အိမ္ထဲ၌ ေတာက္တိုမယ္ရ အလုပ္ေလးမ်ားကို ေထြလီကာလီ လုပ္ေနသူတေယာက္အဖို႔မွာမူ လြမ္း၍ အလြန္ေကာင္းေသာ အေနအထား ျဖစ္ပါသည္။

ရန္ကုန္မွာ ေမြး၍ ရန္ကုန္တြင္ ႀကီးေသာ က်မသည္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ လြမ္းရေတာ့မည္ ဆိုလွ်င္ ငယ္စဥ္က ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္သာ ေနထိုင္ခဲ့ရေသာ အဖိုးအဖြားတို႔ ရြာကိုသာ လြမ္းပါသည္။ အဖိုးအဖြားတို႔ သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္က သည္းသည္းလႈပ္ ခ်စ္ခဲ့သည္ဟု မဆိုသာေသာ္လည္း၊ အခုလို လြမ္းရသည့္အခါမ်ိဳးမွာ အဖိုးအဖြားတို႔၏ ေမတၱာတရားႀကီးမားပံုကို သတိျပဳမိရပါသည္။

အတန္းတင္ စာေမးပြဲႀကီးအၿပီး တေပါင္းလကုန္ေလာက္မွစ၍ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကုန္ဆံုးသည့္ မိုးဦးက် ေလဦးက် နယုန္လဆန္းေလာက္ ေရာက္သည္အထိ ရြာမွာေနရေလ့ရွိသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ အတာသႀကၤန္ရက္မ်ားအတြင္းက ဘေလာ့ဂ္တြင္ တရက္တပို႔စ္ ေရးဖို႔ရန္ စိတ္ကူးမိခဲ့ေလသည္။ ရြာက သႀကၤန္အေၾကာင္းကိုလည္း မွတ္မိသေလာက္ ေရးလိုခဲ့ေသာ္လည္း ေၾကကြဲဖြယ္ အျဖစ္ေၾကာင့္ စိတ္ကူးတို႔ ဖမ္းဆုပ္မရႏိုင္ေအာင္ လြင့္စင္ခဲ့၍ မေရးလိုက္ရ။ ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္သည္ ဒီေရႏွင့္အတူ မိုးဦးက် ေလဦးက် လြမ္းရသည့္ ကမ္းေျခမွာ ဆိုက္ေလေတာ့့သည္။

*****
မိုးေတြ ရြာၿပီ ဆိုမွျဖင့္ အိမ္ေရွ႕ေခ်ာင္းကေလးမွာ ေရေတြ ေဖြးေနေတာ့သည္။ ေရျပင္ေပၚ မိုးေရစက္ေတြ ဖေနာင့္ကေလး ေပါက္ကာ ေပါက္ကာ က်သည္ကို အိမ္ေရွ႕ကျပင္တြင္ ေမးတင္၍ ၾကည့္ခဲ့ဖူးပါသည္။ တခါတေလလည္း အိမ္ေနာက္ေဖး ကြမ္းသီးၿခံက ကလန္ကလား ကြမ္းသီးပင္ႀကီးေတြ မိုးမႈန္မ်ားအၾကား ပ်င္းတိပ်င္းတြဲ ယိမ္းထိုးၾကသည္ကို အိမ္တိုင္ေလး မွီထိုင္ရင္း ေငးခဲ့မိသည္။

ဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ေခ်ာင္းထဲ မိေခ်ာင္း လာတတ္သည္ဟု ကေလးမ်ားအတြင္း ေကာလဟာလ ပ်ံ႕၏။ မိေခ်ာင္းက ဆႏြင္းေၾကာက္သည္ဆို၍ လူႀကီးမ်ားအလစ္တြင္္ မီးဖိုထဲမွ ဆႏြင္းေတြႏိႈက္ ေခ်ာင္းေရထဲ သြန္ၾကသည္။ ၀ါၾကန္႔ၾကန္႔ အကြက္ေပၚသြားေသာ ေခ်ာင္းေရကို ၾကည့္ၿပီး မိေခ်ာင္းရန္ ကင္းေလၿပီဟု စိတ္ခ် ယံုၾကည္လိုက္ရေသာ စိတ္အစဥ္သည္ ေအးခ်မ္းလွ၏။

တေႏြလံုး ပဲနဲ႔ အာလူး၊ အေျခာက္အျခမ္းမ်ားျဖင့္သာ ၿပီးရေသာ အူသည္ ဒီအခ်ိန္ေရာက္ၿပီ ဆိုရင္ျဖင့္ ပုစြန္ဆိတ္မ်ိဳး၊ ငါးမ်ိဳး၊ ဖားမ်ိဳး တုို႔ျဖင့္ စိုရ ေျပရေလ၏။ ေႁမြပါး ကင္းပါး ေပါလာသလို၊ ဂ်ပ္လံုး၊ ဂ်ပ္ျပား ဆိုတာေတြလည္း ရွိေသးသည္။ တႏွစ္လားမွာေတာ့ ေျခရင္းအိမ္က ကိုတင္အုန္း၊ မလွရွင္ တို႔၏ သားေလး ဂ်ပ္လံုးကိုက္ခံရတယ္ ဆိုၿပီး ေသေလ၏။ ၉ႏွစ္အရြယ္ သားေထြးေလးမို႔ ညေနတိုင္လွ်င္ မလွရွင္တေယာက္ ေခ်ာင္းေရျပင္ၾကည့္၍ သားကို တ, တ ငိုသည္မွာ ၾကားရသူအေပါင္း၏ စိတ္ႏွလံုးကို ခ်ံဳးခ်ံဳးက်ေစ၏။

ႏွစ္စဥ္လို ပိုးထိ၍ ေသၾကသူမ်ားရွိသလို၊ မိုးႀကိဳးခ၍ ေသၾကသူမ်ားလည္း ဟိုကဒီက ၾကားရစၿမဲပင္။ ပတ္၀န္းက်င္၏ သြန္သင္မႈအရ လိုအပ္လွ်င္ “ဘုရားစူး၊ မိုးႀကိဳးပစ္၊ ကားတိုက္ေသ၊ ေႁမြကိုက္ေသ” ဟု က်ိန္တြယ္ေသာ အတတ္ကိုလည္း တတ္ေျမာက္ခဲ့ေလၿပီ။ ရြာသို႔အသြား ေခ်ာင္းထဲသို႔ ေမာ္ေတာ္ကေလး တအိအိ၀င္ေနခ်ိန္တြင္ ေခ်ာင္းတဖက္တခ်က္ ကမ္းစပ္တေလွ်ာက္၌ မိုးႀကိဳးထိထားေသာ အုန္းပင္ငုတ္တို ကြမ္းသီးပင္ငုတ္တိုမ်ားကို ဟိုမွာဒီမွာ ေတြ႔ရမည္ ျဖစ္သည္။ ငုတ္တိုတတိုကို ျမင္ေလတိုင္း အသက္တေခ်ာင္း ေဘးရန္ကင္းေလၿပီဟု ရင္မွာျဖစ္မိ၏။ ကေလးအေတြးသည္ လြယ္ကူ၍ ႐ိုးရွင္းေလသည္။ မိုးၿခိမ္းလွ်င္ လူအမ်ားစုရင္မွာ ေၾကာက္စိတ္ေတြ ၀င္တတ္ၾကစၿမဲ မဟုတ္ပါလား။

*****
လြမ္းလွ်င္ ေလးတတ္ေလ၏။ ဘယ္ေလာက္ပင္ ေလးလံေနပါေစ ညေန ေျခာက္နာရီထိုး ေက်ာင္းဆင္းေသာ သားငယ္ကို ႀကိဳဖို႔ရန္ အိမ္မွထြက္ရေလသည္။ ဘုရားစူးတာ ဘယ္လိုမွန္း ယခုအခ်ိန္ထိ မရွင္းမရွင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ မိုးႀကိဳးပစ္ခံထိမွာေတာ့ အလြန္စိုးရြံလွပါသည္။ မ႐ွဳမလွ ေသရမည့္ အျပင္ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္း ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ကိုလည္း ေဆာင္ပါေသး၏။ သို႔ပါ၍ သြားေနက်လမ္းအတိုင္း မသြားမူပဲ အမိုးေအာက္မ်ားမွ တရွည္တလ်ား သြားရေလေတာ့သည္။

သားငယ္ကို မိုးကာအကႌ်၀တ္ေပးၿပီး ထီးတေခ်ာင္းနဲ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္ၾကေတာ့ မိုးေရစက္ေတြက ကိုယ္ေပၚ စင္၏။ “အို မိုးေရစိုတာ ဘာျဖစ္လဲ ငါေၾကာက္တာ မိုးႀကိဳးပဲဟာ” ဟု အေတြး၀င္ေသာအခါ လတ္တေလာ ရထားသည့္ အက္စစ္မိုးေရဆိုသည့္ SMSကို ဖ်တ္ကနဲသတိရမိရင္း လက္ေမာင္းသားေတြပဲ ပဲ့ကုန္ၿပီလား ရြဲ႕ကုန္ၿပီလား ကဗ်ာကယာၾကည့္မိၿပီးမွ ဖာသာ ၿပံဳးမိရေလ၏။

*****
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အလြမ္းသည္ အတိတ္၌သာ တည္၏။ မွီ၏။

13th Annual Athletics Meet 2010

လက္က လႈပ္တတ္၊ ေျခက သြားတတ္၊
ပါးစပ္က ေျပာတတ္ရင္ ရၿပီ။
ေခါင္းေတာ့ ေကာင္းဖို႔လိုတယ္…။
ဒါေတြကေတာ့ သားႀကီးတို႔ ေက်ာင္းက 13th Annual Athletics Meet 2010 (12 March) ကို Parents in Education (PIE) အဖြဲ႔သားအျဖစ္ လုပ္အားေပးသြားရင္း ထြက္လာတဲ့ အေတြးေတြ… ။

ေက်ာင္းကို ၇နာရီ အေရာက္သြားတယ္။ မတိုင္မီရက္ကေတာ့ ေစာေစာထၿပီး ျပင္ဆင္စရာေလးေတြ ျပင္ဆင္မယ္ မွန္းထားေပမဲ့ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ အိပ္ယာမႏိုးလို႔ သားအမိတေတြ ၀႐ုန္းသံုးကားနဲ႔ မ်က္ႏွာသစ္၊ တီရွပ္လဲ၊ မိုင္လိုေသာက္ၿပီး ေက်ာင္းကို ေျပးခဲ့ရပါတယ္။ အဖြဲ႔သားေတြ စုရပ္ေရာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မေတြ႔လို႔ ငါေတာ့ ေနာက္က်လု႔ိ က်န္ခဲ့ၿပီ ထင္တာ၊ ဟိုဟိုဒီဒီ ၾကည့္ရင္း ေက်ာင္းသားေတြ စုရပ္နား သြားရပ္ေတာ့မွ အဖြဲ႔သားေနာက္တေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အားကစားတာ၀န္ခံ ဆရာတေယာက္က လာေခၚသြားတယ္။ ေက်ာင္း႐ံုးခန္းေရွ႕ ေရာက္ေတာ့မွ အဖြဲ႔သားေတြ တဖြဲဖြဲေရာက္ လာတယ္။ အဖြဲ႕၀င္တဦးျဖစ္တဲ့ လီဇာ နဲ႔အတူ ဆုတံဆိပ္ေတြ ျပင္ဆင္ေပးရမည့္ တာ၀န္ခံ ဆရာမေနာက္ကို လိုက္ခဲ့တယ္။

ကားႀကီးနဲ႔ ေရာက္ပါၿပီ … ၿပိဳင္ပြဲမ်ား က်င္းပမည့္ Innova Junior College …
ယူနီေဖာင္းဆင္တူ၀တ္ထားတဲ့ Scout အဖြဲ႔က က်ား/မ ကေလးေတြက အခမ္းအနားအတြက္ လိုအပ္မည့္ ပစၥည္းေတြကို သယ္ၾက ပိုးၾက။ ဆရာေတြကေတာ့ ပါးစပ္ကေန ခိုင္းတာပဲ။ ကေလးေတြကို သနားလို႔ ကိုယ္က မေနတတ္ပဲ ၀ိုင္းသယ္။ ကိုယ္၀ိုင္းသယ္တာ ေတြ႔ေတာ့ သူတို႔ကို ႀကီးၾကပ္ေနတဲ့ဆရာက Someone helps her တဲ့။ (ကိုယ္တို႔ ႀကီးပ်င္းလာခဲ့တာက ကေလးေတြ ဆိုၿပီး ေဘးဖယ္ထုတ္၊ လူႀကီးေတြက ေရွ႕က ကာဆီး ေနရာမေပးေတာ့ … ေနာက္ မ်ိဳးဆက္က ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ အားနည္းတဲ့ မလုပ္တတ္ မကိုင္တတ္ေတြ ျဖစ္လာတာ မဆန္းေပဘူး။)
ဆရာ, လီဇာ, Scout ေလးေတြနဲ႔ အတူ စားပြဲခံုေတြခ်၊ စားပြဲခင္းခင္း၊ ပန္းအိုးေလးတင္၊ ဆုတံဆိပ္ေတြ လင္ဗန္းထဲ စီထည့္ ၿပီးၿပီ …။

ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာမႀကီးက အဖြင့္စကား ႏွစ္ခြန္းသံုးခြန္းေျပာၿပီး ေျပးပြဲၿပိဳင္ပြဲကို စတင္အသင္းႀကီး ငါးသင္း ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကတယ္။

ေရွ႕ကေန ျဖတ္ျဖတ္ေျပး သြားတဲ့ ကေလးေတြကို အားရပါးရ လက္ခုတ္တီးၿပီး အားေပး (သားႀကီးက reserved ျဖစ္ေပမဲ့ လက္ဆင့္ကမ္းၿပိဳင္ပြဲမွာ ၀င္ေျပးရတယ္တဲ့။ မသိလိုက္ပါဘူး။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ၾကတဲ့ ကေလးအားလံုးကို အားေပးေနတာမို႔ပါ။)

ၿပိဳင္ပြဲ အခ်ိဳ႕ၿပီးေတာ့ ၿပီးသြားတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲေတြအတြက္ ဆုေတြ ေပးပါတယ္။ တာ၀န္ခံ ဆရာမက ဆုေပး ေပးပါ လာေျပာလို႔ “အို ok…” (အံ့ၾသၿပီး) ။ P5/P6 - Boys/Girls မီတာ ၁၀၀ ၿပိဳင္ပြဲ ၄ခုအတြက္ 1st, 2nd, 3rd ဆုေတြ ေပးခဲ့ရပါတယ္။

ဒီပံုထဲမွာ ပထမ ရသူက ၿပိဳင္ပြဲေတြ အားလံုး အၿပီးမွာ Best Performance Athlete ရသူပါ။

ခဏေနေတာ့ အဖြဲ႔ထဲက တေယာက္က ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ PIE အဖြဲ႕သားေတြကို မုန္႔ဗူးေတြ လိုက္ေ၀ေတာ့ သားငယ္နဲ႔ အတူ sandwich ေတြစား၊ အရာအားလံုးဟာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပါပဲ… ။ ဆရာမႀကီးမို႔ အရမ္းကာေရာ အ႐ိုအေသေပးေနဖို႔ မလိုသလို၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မ်က္ႏွာခိ်ဳေသြးေနဖို႔ မလိုပါဘူး။ PIE မွာလည္း ေကာ္မတီရွိပါတယ္။ ဥကၠ႒ အတြင္းေရးမွဴး အဖြဲ႔၀င္ စသျဖင့္ရွိပါတယ္။ က်မက ေကာ္မတီ၀င္ေတာင္ မဟုတ္သလို အခ်ိန္ျပည့္ တာ၀န္တခုယူၿပီး လုပ္အားေပးႏိုင္သူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီပြဲကိုလာဖို႔ ေကာ္မတီ၀င္တေယာက္က ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး ေခၚတာပါ။ အဲ့ဒီေန႔က Primary 1 နဲ႔ 2 ေက်ာင္းသားေတြကို ၿပိဳင္ပြဲကို မသြားရပဲ ေက်ာင္းပိတ္ထားပါတယ္။ သားငယ္ကို အိမ္မွာ ထိန္းေက်ာင္းရမွာမို႔ မလာလိုပါ အေၾကာင္းျပန္တာကို သူက သားငယ္ကိုပါ ေခၚခဲ့ ေျပာလို႔ သြားျဖစ္တာပါ။ က်မက အေျပာအဆို လည္၀ယ္၊ အေပါင္းအသင္း ဆန္႔သူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ လီဆာ၊ ဂ်က္နက္ စတဲ့ လြယ္ကူတဲ့ နာမည္ေတြသာ လူနဲ႔တြဲ မွတ္မိၿပီး၊ အားလံုး ဆင္တင္တင္ ျဖစ္ေနတဲ့ မေလး, အိႏၵိယ နာမည္ေတြေတာ့ တေယာက္မွ မသိပါဘူး။ အေဆာင္အေယာင္ ပရိယာယ္ေတြက ကင္းလြတ္တဲ့ ရိုးရွင္းလြယ္ကူတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္တခုကို ေရာက္ေနတယ္လို႔ ဆိုလိုခ်င္တာပါ။

ဒီပြဲမွာ Primary 3 ကေန Primary 6 အထိ ေက်ာင္းတြင္းၿပိဳင္ပြဲေတြမွ ဇကာတင္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြကို ေရြးထုတ္ ယွဥ္ၿပိဳင္ေစတာ ျဖစ္ၿပီး၊ မၿပိဳင္ရတဲ့ သူေတြက ကိုယ့္အသင္းကိုကိုယ္ အားေပးရပါတယ္။ Best Cheer အသင္းကို ဆရာမႀကီးနဲ႔ ဒုေက်ာင္းအုပ္ႏွစ္ေယာက္က အကဲျဖတ္ၿပီး ဆုေပးပါေသးတယ္။

ၿပိဳင္ပြဲေတြလုပ္လိုက္။ ဆုေတြေပးလိုက္နဲ႔။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ အခမ္းအနားၿပီးသြားတယ္။ သိမ္းစရာရွိတာေတြ ပလတ္စတစ္ပံုးႀကီးေတြထဲ ေကာက္ထည့္သိမ္းၾက၊ အမိႈက္က အစမက်န္ေအာင္ ရွင္းလင္းေပးခဲ့ၿပီး စီစဥ္ေပးထားတဲ့ ကားေတြနဲ႔ ေက်ာင္းကို ျပန္ခဲ့ရတယ္။

ဘာဆုမွ မရခဲ့ပဲ သူတို႔အသင္း ေနာက္ဆံုးရတဲ့ သားႀကီး ငိုမဲ့မဲ့ ျဖစ္ေနလို႔ “ဆုရတာမရတာ ဘာမွ အေရးမႀကီးဘူးသား…ဆရာမႀကီး ေျပာသြားသလိုပဲ…ဒီလို ၿပိဳင္ပြဲေတြ လုပ္ရျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က team work ကို ေဖၚေဆာင္တာ” လို႔ ေျပာေတာ့ သူေခါင္းၿငိမ့္ပါတယ္။ က်မလည္း ကိုယ့္သားကိုယ္ ဆံုးမတာေတာင္ စာသံေပသံနဲ႔။ စာထဲပဲ သင္ခဲ့ရတာကိုး။ သားႀကီးက အေဖအေမရဲ႕ ေျခရာနင္းပါတယ္။ အားကစားမွာ မထူးခၽြန္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ အေဖအေမထက္ ကံေကာင္းပါတယ္။ အားကစားကို လုပ္ခြင့္ရလို႔ပါ။ တရားသျဖင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရဲ၊ ႐ံႈးရဲ၊ ႏိုင္ရဲတဲ့ စိတ္ဓာတ္ဟာ လူနဲ႔ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္အတြက္ အေရးႀကီးပါတယ္။

ဒီပြဲမွာ သားတို႔ေက်ာင္းသားေတြ၊ တာ၀န္က် ဆရာဆရာမေတြ၊ အနည္းငယ္ေသာ က်မတို႔မိဘေတြဟာ ေျခ လက္ ပါးစပ္ေတြလို သူ႔ေနရာနဲ႔သူ လႈပ္ရွားသြားၾကတာပါ။ ေခါင္းနဲ႔တူတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ ဘယ္သူေတြမ်ားပါလဲ… Acknowledgment မွာ ေရးထားသလို Principal and Vice-Principals ေတြ တင္ပဲလား…။

11th Athletics Meet 2008 တုန္းက Woodlands Stadium မွာ လုပ္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက ဆရာမေတြနဲ႔ မိဘေတြ ေရေဘာလံုးေတြ အဆင့္ဆင့္ ပစ္ေပးၿပီး ၿပိဳင္ရတဲ့ ပြဲမွာ ရခဲ့တဲ့ ဆု

သားႀကီး ေက်ာင္းစတက္တဲ့ ႏွစ္ ၂၀၀၅တုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္မွာ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ တာ၀န္တခုယူၿပီး တႏွစ္လံုးအျပည့္ လုပ္အားေပးခဲ့ပါတယ္။

စကၤာပူ ၿမိဳ႕ႀကီးကိုတဲ့ ေယာင္လည္လည္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။

ဘာေၾကာင့္ႏိုင္ငံရပ္ျခားထြက္ခဲ့တာတဲ့လဲ...
ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ စစ္စစ္ျဖစ္ပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာလည္း ကိုယ္နဲ႔ နီးစပ္ရာကို ႀကံဳရင္ ႀကံဳသလို ေျပာျပျဖစ္တာမို႔ ေခတ္တေခတ္ (စနစ္ကေတာ့ ရွိကို မရွိဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္) ကို ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ တစိတ္တေဒသကို ပို႔စ္အျဖစ္ေရးထားခ်င္ပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူမ်ားကို မွတ္တမ္းထဲမွာ စုစည္းထားၿပီးသားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။  
၁၉၉၆ခုႏွစ္မွာ စကၤာပူကို ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီရဲ႕ ေရွ႕ ၁၁ႏွစ္ေလာက္ကစ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ပါရေစ။  
၁၉၈၅ခုႏွစ္ မတ္လမွာ စစ္ေဆးခဲ့တဲ့ ဆယ္တန္းေခၚ တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲကို ဇူလိုင္လမွာ ေအာင္စာရင္းထုတ္ျပန္ေတာ့ ေျဖၾကားရသည့္ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ၊ သခ်ၤာ၊ ဓာတု/႐ူပ၊ ပထ၀ီ/ေဘာဂ၊ သမိုင္း (၆)ဘာသာမွာ ျမန္မာစာ ႏွင့္ သမိုင္းမွ လြဲ၍ က်န္ ေလးဘာသာ ဂုဏ္ထူးျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ စာေမးပြဲေအာင္လို႔ စိတ္ေအးေအး မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါဘူး။ အမွတ္ေပါင္း သိရဖို႔ အလြန္ အေရးႀကီး ေနပါတယ္။ လမ္းထဲက သတင္းေထာက္ဦးေလးႀကီး (က်မကို ၆တန္း၊ ရတန္း သခ်ၤာ(၁)ဘာသာ သင္ေသာ ဆရာမ၏ အမ်ိဳးသား)က သူ႔နည္း သူ႔ဟန္နဲ႔ အမွတ္ေပါင္း သိေအာင္လုပ္လာပါတယ္။ ၄၆၀မွတ္ပါတဲ့။ (အဲ့ဒီ ဦးေလးက က်မတို႔ လမ္းထဲက ဆယ္တန္းေျဖသူေတြရဲ႕ ေအာင္စာရင္း ႀကိဳၾကည့္ေပးျခင္းကို ေခတ္အဆက္ဆက္ ဒိုင္ခံ ေဆာက္ရြက္လာသူ ျဖစ္ပါတယ္။ တရား၀င္မထုတ္ျပန္မီ တပတ္ သံုးရက္ အလိုမွာ စာေမးပြဲ ေအာင္သူေတြကို ေအာင္ေၾကာင္း အိမ္တိုင္ယာေရာက္ သူကိုယ္တိုင္ လိုက္ေျပာတတ္ၿပီး၊ ႐ံႈးသူေတြကိုေတာ့ ၾကည့္လို႔ မရဘူးကြာ၊ ထြက္တဲ့ေန႔သာ ေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့လို႔ ေျပာတတ္ပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုၾကည့္ခဲ့သည္ဆိုတာကိုေတာ့ ျပန္မေျပာတတ္ပါ။ အျခားမသမာသည့္ တစံုတခုမွ မလုပ္ခဲ့ျခင္းကို ဤေနရာ၌ က်ိန္ဆိုေျပာႏိုင္ပါတယ္။) အမွတ္ေပါင္း သိရတဲ့ေန႔ကစ ငိုရတာ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ပါ။ ဆရာ၀န္လိုင္း မ၀င္ႏိုင္ေတာ့မွန္းသိလို႔ပါ။ ဆရာ၀န္ကို ၀ါသနာ ပါလြန္းသည္လား မေသခ်ာေပမဲ့၊ အင္ဂ်င္နီယာကေတာ့ (လံုး၀) လံုး၀ ၀ါသနာ မပါပါ။ ၀င္ခြင့္ေတြ ျဖည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ရပါသည္။ Second Choice ကို ရန္ကုန္ စက္မႈ တကၠသိုလ္ ဟု ေရးထည့္ႏိုင္ရန္ ဘ၀မွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မၾကာခဏဆိုသလို ထိုးေနရသည့္ ထံုေဆးကို ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္ ထိုးခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္မွာ ဆယ္တန္းေအာင္ခဲ့ေသာ အထက္တန္းက်ာင္းမွာပဲ လုပ္အားေပးေနရင္း ဆယ္တန္းမွာတြဲခဲ့သည့္ က်မ၏ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း (သူကေတာ့ ဘာသာစံုဂုဏ္ထူးႏွင့္ ေအာင္၍ အမွတ္ေပါင္း ၅၀၀ေက်ာ္ရထားသူ ျဖစ္ပါသည္။) က သူ႔လက္ေရးႏွင့္ ကူးလာသည့္ List ေလးတခု ျပပါသည္။ ေဆးတကၠသိုလ္ ၄၆၀၊ စက္မႈတကၠသိုလ္ xxx စီးပြားေရး xxx စသျဖင့္ ေရးထားသည့္ ဗလာစာရြက္ တရြက္ ျဖစ္ၿပီး ႏႈတ္မွလည္း “နင္၀င္ပါတယ္..ဒီမွာၾကည့္” ဟု တတြတ္တြတ္ေျပာေနပါသည္။ က်မ ၀မ္းမသာခဲ့ပါ။
  စိတ္က မရႊင္ႏိုင္ေတာ့ေသာအခါ က်န္းမာေရးက ယိုင္လာပါေတာ့သည္။ အစကတည္းက က်န္းမာေရး မေတာင့္တင္းသူမုိ႔ အၿမဲတမ္းလိုလို ကိုယ္ေလး ေငြ႔ေငြ႔နဲ႔ ဖ်ားေနတတ္ပါသည္။ မနက္အေစာပိုင္းေလာက္သာ လုပ္အားေပးေသာ ေလးတန္း(D) အတန္းတြင္ အတန္းပိုင္ ဆရာမကို ကူညီႏိုင္ၿပီး အဖ်ားေတြ တရွိန္ရိွန္တက္လာလို႔ ေက်ာင္းေဆးခန္း ကုတင္တြင္ တေနကုန္ သြားအိပ္ေနရတတ္ပါသည္။ ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ေက်ာင္းကားႏွင့္ ျပန္လာရာ လမ္းတေလွ်ာက္ ေခါင္းကမထူႏိုင္တာမို႔ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ဒူးေခါင္းေပၚ သူ႔လက္ကေလးတင္၊ သူ႔လက္ေပၚ က်မ လက္ဖမိုး အစံုတင္လို႔ လက္ဖ၀ါးႏွစ္ဖက္ေပၚ မ်က္ႏွာအပ္ၿပီး တလမ္းလံုး အိပ္လာလိုက္တာ အိမ္နားေရာက္ေတာ့ သူက ေရာက္ၿပီ ထ ထဆို ႏိႈးမွ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ သူ႔လက္မွာ က်မ လက္သူႂကြယ္မွာ ၀တ္ထားသည့္လက္စြပ္နဲ႔ ဖိထားလို႔ အေရျပားေလး ေပါက္ထြက္ၿပီး ေသြးစို႔ေနခဲ့ပါၿပီ…အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ က်မနဲ႔ တအိမ္ေက်ာ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ (က်မတို႔ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ ႏွစ္မွာ က်မတို႔ လမ္းထဲက ေဆးတကၠသိုလ္ - အတိုေကာက္အေခၚ MC - Medical College ၀င္ေသာသူ ျဖစ္ပါသည္။) ၀င္ခြင့္ေတြ ထြက္ေတာ့ RC(3) - Regional College ေဒသေကာလိပ္ No. 3 ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ (ၾကည့္ျမင္တိုင္နယ္ေျမ)မွာ အနီးဆံုးၾကည့္လို႔ရပါသည္။ က်မသြားမၾကည့္ခဲ့ပါ။ ရန္ကုန္မွာ ရွိမေနခဲ့ဘူးဟု ထင္ပါသည္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္အိမ္ ကို ဘာမွ မသိသည့္ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ သြားေတာ့ သူက “ငါ၀င္ခြင့္ေတြ ကပ္ထားတာ သြားၾကည့္ၿပီးၿပီ သိလား” ဟု စကားစရာ သူ႔အေဒၚ အပ်ိဳႀကီးက ၀င္ေျပာပါေလေတာ့သည္။ “အဲ့ဒီမယ္ေလ လူၾကားထဲ သီတာနာမည္ၾကည့္ၿပီး နင့္ သူငယ္ခ်င္း မ်က္ရည္ေတြ က်လာလုိ႔ အနည္းေခၚထုတ္လာရတယ္” ဟု… (ထိုသူငယ္ခ်င္းသည္ ေျခာက္တန္းေက်ာင္းသူ ဘ၀မွာပင္ မိခင္ျဖစ္သူ ကင္ဆာေရာဂါျဖင့္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ေသာ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီး ျဖစ္ပါသည္။ “သီတာေရ ေမေမ ေသတုန္းကေလ ငါမငိုဘူး သိလား။ ေမေမ ခံစားေနရတဲ့ ေ၀ဒနာေတြက လြတ္ေျမာက္သြားတာပဲလို႔ ငါ စိတ္တင္းထားတယ္ သိလား”ဟု တခါက ေျပာခဲ့ဖူးပါသည္။ က်မတို႔ေနတဲ့ၿမိဳ႕နယ္ထဲကေက်ာင္းမွာ ၇တန္းထဲက စတြဲခဲ့ၿပီး ရွစ္တန္းေအာင္ၾကေသာအခါ လသာ(၂)သို႔ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ၾကပါသည္။ ေက်ာင္းသူ အသစ္မ်ားခ်ည္းသာထားေသာ န၀မတန္း(စ်)၌ ေနခဲ့ၾကရၿပီး၊ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ဒႆမတန္းသို႔ တက္ေသာအခါ ထိပ္ဆံုးအေတာ္ခ်ည္းမ်ားသာ ထားေသာ (က)တန္း Aခန္းကို ေရာက္ႏိုင္ဖို႔ အေရး တေယာက္မ်က္ႏွာတေယာက္ အရိပ္လိုၾကည့္ေနခဲ့ၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သူနဲ႔ က်မ ကြဲၾကရပါၿပီ။) “ငါ သြားမၾကည့္ေတာ့ပါဘူးဟာ စာတိုက္က ပို႔တဲ့စာလည္း အိမ္ေရာက္ေနပါၿပီ” လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့ပါသည္။ စာတိုက္မွ ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည့္ (၀င္ခြင့္ေလွ်ာက္လႊာ တင္စဥ္မွပင္ တပါတည္း ထည့္ေပးရသည့္) အမည္၊ လိပ္စာ ေနရာတြင္ ကိုယ့္လက္ေရးျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ ျဖည့္၍ တက္ေရာက္ခြင့္ ရသည့္ တကၠသိုလ္ေနရာတြင္ ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ဟု မွင္ျပာတံဆိပ္တံုးျဖင့္ ခပ္ေစာင္းေစာင္း ႐ိုက္ႏွိပ္ထားသာ Acknowledgment slip သည္ ကိုယ္ႏွင့္ မဆိုင္၊ ကိုယ္ဆီလာတာ မဟုတ္ဟုသာ ထင္ေနခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စာရြက္ကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ေသေသခ်ာခ်ာကိုင္ၿပီး ေရးထားသမွ် စာအားလံုးကို တလံုးမက်န္ ေက်ာေရာ ရင္ပါ သံုးျပန္ေလာက္ဖတ္ၿပီး “ဖိုင္အသစ္မွာ အေသအခ်ာသာ ညွပ္ထားလိုက္ေတာ့” ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို အမိန္႔ေပးခဲ့ရပါေတာ့သည္။  

*****
ဒီလိုနဲ႔ ရန္ကုန္မွာေမြးၿပီး ရန္ကုန္မွာ ႀကီးတဲ့ က်မဟာ ၁၉၈၅ခုႏွစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ မနက္ခင္း တခုမွာ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ရဲ႕ ဦးလူေပါဂိတ္မွာ (ဦးေထာင္ပိုဂိတ္ ဟု အစက မွားေရးခဲ့ပါသည္။ ဒီေလာက္ အထင္ကရကို မွားျဖစ္ေအာင္ မွားထားတာ ေကာ္မန္႔မွာ ျပင္ေပးေသာ Anonymous ကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္။) သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူ ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္ ေရာက္ေနခဲ့ပါၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းအေမက ကိုယ္တိုင္ကားေမာင္းလိုက္ပို႔ၿပီး ဂိတ္၀ထိပ္မွာ က်မတို႔ကို ခ်ထားေပးခဲ့တာပါ။ ပင္မေက်ာင္းေဆာင္အနီးမွာ ကားပတ္ခ္ရွိေၾကာင္း လိုက္ပို႔သူ အန္တီလည္း သိဟန္မတူပါဘူး။ ဒီေတာ့ က်မတို႔သံုးေယာက္ ပင္မေဆာင္ႀကီးေရာက္ေအာင္ လမ္းရွည္ႀကီးကို စေလွ်ာက္ရပါေတာ့သည္။ ေက်ာင္းသားအေဆာင္ေတြ ေပၚကေန က်မတို႔ကို လွမ္း ေလွာင္ေျပာင္ေအာ္ဟစ္ေနၾကတဲ့ အသံေတြဟာ ေနျခည္ေႏြးနဲ႔ ေဆာင္းမနက္ခင္းရဲ႕ ျမဴႏွင္းေငြ႔ေတြၾကား ကေန က်မကို အမွည့္ေႁခြ ေႁခြေနၾကပါၿပီ။ (က်မဟာ ငါးတန္းကေန ဆယ္တန္းထိ ေနခဲ့ေသာ ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းစလံုးမွာ မိန္းကေလးေက်ာင္းခ်ည္းသာ ျဖစ္သျဖင့္ က်ားသတၱ၀ါတို႔၏ ဘာသာဘာ၀ အေလ့အထႏွင့္ အေတာ္စိမ္းပါသည္။ တက္ခဲ့ေသာ က်ဴရွင္မ်ားမွာလည္း စည္းကမ္းကို အလြန္ အေလးထားေသာ က်ဴရွင္မ်ားျဖစ္ခဲ့ပါသည္။) ေက်ာင္းသားေရးရာမွာ လုပ္ေဆာင္စရာရွိသည္မ်ား လုပ္ေဆာင္အၿပီး က်မတို႔ ျပန္ၾကေတာ့ ဘတ္စ္ကားႏွင့္ ျပန္ၾကမွာမို႔ ပင္မေဆာင္ႀကီးမွ ပစၥည္းမဲ့ဂိတ္သို႔ (အစက ဆင္းရဲသားဂိတ္လို႔ မွားေရးထားေသးတယ္။ ေကာ္မန္႔မွာ ကိုေပါ လာျပင္ေပးလို႔..ေက်းဇူးပါ။) အထြက္ လူသြားလမ္းက်ဥ္းေလးမွာ.. ပထမဆံုး ႏွင္းေတာထဲ ေျခခ်တဲ့ေန႔က အလွတရားကို သည္းေျခႀကိဳက္ ျဖစ္တဲ့ က်မဟာ အဲ့ဒီေခတ္က ေခတ္စားတဲ့ အေၾကသားေခၚ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အေရးအေၾကာင္းေလးေတြပါေသာပိတ္စကို ခ်ဳပ္ထားေသာ လက္ေဖာင္း လက္စက ပန္းႏုေရာင္ ဘေလာက္စ္ အက်ီေလးနဲ႕ ရွန္လံုခ်ည္လို႔ ေခၚတဲ့ အနက္ခံမွာ ပန္းႏုေရာင္၊ ပန္းရင့္ေရာင္ အပြင့္ေသးေသးေလးေတြ ပါတဲ့ လံုခ်ည္ေလးကို ၀တ္ထားခဲ့တယ္။ ခါးမွာလည္း ေရႊေရာင္ ခါးပတ္ေသးေသးေလး ပတ္လို႔။ အက်ီ လက္အနားနဲ႔ ေကာ္လံကတံုးအနားမွာ ေရာင္စံု ပန္းပြင့္ေလးေတြပါတဲ့ ဇာအနားေလးကြပ္ထားေသးတယ္။ 

(အက်ႌေကာ္လံက ဒီလိုမ်ိဳးေလး ဆိုတာ ျပခ်င္လို႔ ကိုးရီးယားမင္းသမီးပံု ယူထားပါတယ္)

႐ုပ္၀တၱဳေတြနဲ႔ ေလာေလာလတ္လတ္ရထားတဲ့ အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိ ျမင့္မားတဲ့ ပညာအဆင့္အတန္းေတြ စိတ္ကူးထဲ စိုးစဥ္းမွ်မရွိ၊ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္မႈနဲ႔ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုအတြက္ ရင္ခုန္ေနခဲ့တဲ့ က်မကို ေဘးကျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္း ေျပာသြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ စကား “နင္က ေဟာ့ေရွာ့လား၊ ငါတို႔ ေက်ာင္းမွာ ဒါမ်ိဳးမရဘူး” တဲ့ ။ စ, စခ်င္းေဆာက္နဲ႔ထြင္း ဆိုသလို စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ မရင္းႏွီးတဲ့ စက္ဆုပ္ျခင္း၊ မုန္းတီးျခင္းေတြနဲ႔ က်မ ကို အက်ည္းတန္ေစခဲ့တယ္။ က်မ.. ငါကမၻာမွားေရာက္လာခဲ့ၿပီ…ငါဟာ တကယ္ေတာ့ ေသဆံုးသြားခဲ့ပါၿပီ… တကယ္ကိုပဲ ေနာက္တေန႔ကစ ေက်ာင္းတက္လာတဲ့ သီတာဟာ အယင္တုန္းက သီတာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ (အဲ့ဒီတုန္းက စႏိုး၀ိႈက္ကေလးလို အိပ္ေပ်ာ္ေသဆံုးသြားခဲ့တဲ့ မသီတာ ျပန္လည္ႏိုးထဖို႔ ဘေလာ့ေရးရင္ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။) (မိမိရဲ႕ ေပါ့သြမ္းတဲ့ ဆႏၵ တစ္ခု အတြက္ သူတပါးရဲ႕ အလွတရားကို ထိခိုက္ေစသူ ဒီစာကို ဖတ္မိေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီစာဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သီတာဆိုတာ အညိႈးအေတး အစြဲအလန္းႀကီးတဲ့ မိန္းမတေယာက္လို႔ ထင္ေကာင္းထင္မယ္။ ေရွ႕လာမဲ့ အပိုင္းမွာေတာ့ ဘာအမွတ္အသား၊ ဘာဦးတည္ခ်က္မွ မရွိတဲ့ ခပ္ေပါေပါ မိန္းမတေယာက္ကို ေတြ႔ရပါလိမ့္ဦးမယ္။)
ဒုတိယႏွစ္ေအာင္ရင္ လိုင္းခြဲတာမို႔ တဖန္ ဒုကၡေရာက္ရျပန္တယ္။ ဘာ၀ါသနာပါလဲ၊ ဘာစိတ္၀င္စားလဲ လာျပန္ပါၿပီ။ ေဆြထဲမ်ိဳးထဲ အသိမိတ္ေဆြထဲ အင္ဂ်င္နီယာဆိုတာ ၾကားေတာင္မၾကားဘူးေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြ ဘာလုပ္လည္း ဂဃဏန မသိဘူးေလ။ လူေသေကာင္လို ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့သူအတြက္ ဆရာေတြရဲ႕ လက္ခ်ာေတြက ကၽြဲပါးေစာင္းတီး။ စာေမးပြဲ ေအာင္ေအာင္ ေျဖတယ္။ ဒါပဲ ကိုယ္သိတယ္။ Civil က တိုက္ အျမင့္ႀကီးေတြေပၚတက္ရတယ္။ ငါ အျမင့္ ေၾကာက္တယ္ မျဖစ္ဘူး။ Mechanical က စက္ႀကီးေတြ ငါ့ခြန္အားဗလနဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ Electronic ဆိုရင္ေတာ့ ကိုင္ရတြယ္ရတာေလးေတြက ေသးေသးေကြးေကြးေလးေတြ တေနရာထဲ ထိုင္လုပ္ေနရတာဆိုေတာ့ မဆိုးဘူး။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ မဟာဧရာမ အေတြးအႀကံတို႔ျဖင့္ အီလက္ထေရာနစ္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါေလေတာ့သည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ က်မဟာ သူ႔အသက္အရြယ္ သူ႔အေနအထားနဲ႔ ရွိရမည့္ အသိဉာဏ္ အဆင့္အတန္း မရွိခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ။ တတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ေရွ႕ကို ႀကိဳၾကည့္ျမင္တတ္တဲ့ က်မသူငယ္ခ်င္းက အစစအရာရာမွာ က်မကို ဦးေဆာင္ရပါတယ္။ က်မက ဒရြတ္ဆြဲေလး လိုက္႐ံုပါပဲ။ သူကတဆင့္ သိရတဲ့ Electronic နဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးၿပီး ကြန္ျပဴတာ သင္တန္းမွာ ဆရာမျဖစ္တဲ့ အမက စာကို သိပ္စိတ္၀င္စားသူမို႔ အီလက္ထရြန္နစ္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ဘာသာေတြကို သူ႔အိမ္မွာ စာအတူ ၀ိုင္းဖတ္ေပးပါတယ္။ လူရည္ခၽြန္ အထပ္ထပ္ကြမ္း၊ Roll one အႀကိမ္ႀကိမ္ရတဲ့ အမက ဘယ္ေလာက္ပဲ ေစတနာေတြနဲ႔ အနီးကပ္ႀကီးၾကပ္ သင္ၾကားေပးခဲ့ေပမဲ့ က်မကေတာ့ ဒံုရင္းပါပဲ။ က်မဟာ ေရွးကုသိုလ္ အလြန္ေကာင္းခဲ့သူပါ။ အေဆြခင္ပြန္းေကာင္း ေတြနဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရသေလာက္ မိမိဖက္က လက္ငင္း သေဘာထားနဲ႔ အားထုတ္မႈအပိုင္းမွာ အလြန္အားနည္းခဲ့ေၾကာင္း ဘ၀သက္တမ္းရွည္လာေလ ထင္ရွားလာေလပါပဲ။ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ေတာ့ အမက သူ႔သင္တန္းေက်ာင္းကို ေခၚသြားတယ္။ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ကို တေန႔ Duty သံုးပိုင္းခြဲလိုက္တယ္။ မနက္အေစာပိုင္းမွာ က်မ၏ အစဥ္သျဖင့္ အားကိုးရေလေသာ သူငယ္ခ်င္းမ၊ က်မကေတာ့ ေန႔လည္ပိုင္း၊ ၿမိဳ႔ထဲမွာတင္ေနၿပီး ေန႔လည္ဖက္ မိဘကို ဆိုင္ကူထြက္ေပးစရာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမက ညပိုင္း..သူ႔ လက္ေထာက္အျဖစ္ ေက်ာင္းမွာ စာကူျပေပးဖို႔။ သင္တန္းပိုင္ရွင္ ဆရာကလည္း သေဘာေကာင္းလိုက္တာ သူအသစ္အဆန္း ေလ့လာမိတာဆို က်မတို႔ကို ျပန္သင္ျပရတာ အေမာ။ ေက်ာင္းပိတ္သြားတယ္ အဆိုး၊ ပညာနဲ႔ ကင္းလြတ္မသြားေစရဘူး အေကာင္း၊ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးဟာ မနာလို မရွိပါနဲ႔ အခိ်ဳ႕ ဘ၀ေတြမွာ တကယ္ကို ရရွိပါတယ္။ တႀကိမ္တခါ ေက်ာင္းပိတ္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳးက အဖတ္ဆယ္လို႔ ရေကာင္းရမွာ ျဖစ္ေပမဲ့ ဖြင့္လိုက္ ပိတ္လိုက္ အႀကိမ္ေတြ မ်ားလာတဲ့ အခါမွာေတာ့ အစကတည္းက သမာဓိမခိုင္တဲ့ အူေၾကာင္က်ား က်မ ကိုယ္ဘာလုပ္လို႔၊ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။ စမ္းေခ်ာင္းထဲမွာ အမႀကီးရဲ႕ မိတ္ေဆြ အန္ကယ္ႀကီးဆီမွာ ဂ်ပန္စာ သြားသင္ေသးတယ္။ စဦးဆံုးေန႔ အန္ကယ္ႀကီးက “အ၊ အိ၊ အု၊ အဲ၊ သိလား” ေမးေတာ့ က်မက “ဟုတ္ကဲ့ သိပါတယ္။ အ၊ အိ၊ အု၊ ေအ၊ အဲ၊ ေအာ၊ အံ၊ အို” ပါလို႔ (ရသည့္ ဆုေတြပဲ ေျပာရန္လို -ငယ္စဥ္ကတည္းက မွတ္သားထားတဲ့ ဟာေတြကို သြက္သြက္ႀကီး ရြတ္ခ်လိုက္ပါတယ္။) အန္ကယ္ႀကီးက ဘာမွ ျပန္မေျပာပါဘူး။ (သူရည္ညႊန္းတာက ဂ်ပန္စာရဲ႕ Katakana စာလံုးေတြ)။ ဂ်ပန္စာကို ႀကိဳးစားပမ္းစား သင္လာလိုက္တာ တေန႔ေတာ့ အန္ကယ္ႀကီးက ဂ်ပန္သြားမလားေမးပါတယ္။ သူ႔ သမီး အငယ္ဆံုး(က်မ အမႀကီးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း)နဲ႔ ဟိုမွာ အတူသြားေနၿပီး အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံုမွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ပါ။ က်မလည္း အိမ္နဲ႔ တိုင္ပင္လိုက္ပါဦးမယ္ေပါ့။ ဘာအက်ိဳးေဆာင္ခမွ ယူမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ေလယာဥ္လက္မွတ္ ကိုယ္၀ယ္ၿပီး သြားဖို႔ပါပဲ။ က်မလည္း အိမ္မွာ အကိုႀကီးနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး၊ ေနာက္တေန႔ညေနမွာေတာ့ အိမ္က ေလးဘီးကားေလးနဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းကို ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ေမာင္းလာၾကတာ လမ္းတေလွ်ာက္ လမ္းမီးေတြေရာ၊ အိမ္မီးေတြေရာ ေမွာင္လို႔ ကားမီးေလး ထိုး ထိုးၿပီး ေမာင္းရတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အန္ကယ္ႀကီးက စကားလည္း ေကာင္းေကာင္းမေျပာဘူး။ အသက္က ၇၀ဆယ္နား ဆိုေတာ့လည္း အာ႐ံုထဲ တခုခုေရာက္ေနရင္ ေနာက္အာ႐ံုတခုကို တုန္႔ျပန္မႈ ေႏွးေကြးထယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ဒီလိုနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ၾကၿပီး အကိုႀကီးက “နင့္ဟာက မေရမရာနဲ႔ဟာ၊ ေက်ာင္းလည္းၿပီးေသးတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေက်ာင္းၿပီးေအာင္ပဲ ဆက္တက္ပါ” လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမလဲ ႏိုင္ငံျခား ထြက္ႏိုင္သူေတြက ဟိုကထြက္ ဒီကထြက္ ထြက္ထြက္ထြက္ ဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း ထြက္ခ်င္တယ္ေပါ့ေလ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ေနာက္ေက်ာင္းဖြင့္ေတာ့ စာသင္ႏွစ္ေတြ ခ်ံဳ႕ၿပီး အတန္းေတြ တက္သြားလိုက္တာ၊ စိတ္ညစ္ရတဲ့ အထဲ စိတ္ပ်က္တာေတြ ထပ္ေလာင္းၿပီး ေက်ာင္းၿပီးသြားပါတယ္။ ႏွင္းေတာထဲမွာ ဆယ္စုႏွစ္နီးပါး ၾကာခဲ့တယ္။ (လူအမ်ားစုရဲ႕ ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုး ေက်ာင္းသားဘ၀ ဆိုတာကို ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ တိုက္လိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ "နင္ရယ္(ရီ)ေနခဲ့တာေတြ႔ပါတယ္" လို႔ ဆိုလာခဲ့ၾကရင္ "အဲ့ဒါ ဟန္ေဆာင္အၿပံဳးေတြ" လို႔ က်ားကန္ၿပီး ျငင္းဖို႔ အဆင္သင့္ပါ။) ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ့ အိမ္က အလုပ္ေတြပဲ ၀ိုင္းကူ လုပ္ေပးေနခဲ့ပါတယ္။ မနက္ေစာေစာ ငါးေရာင္းတယ္။ က်န္တေနလံုး ဆန္ေရာင္းတယ္။ စာရင္းလုပ္ၿပီး ေလး၊ ငါးက်ပ္ ကြာရင္ မနက္ ေလးနာရီေလာက္ႀကီးလည္း အေဖက စာရင္းေတြ ျပန္စစ္ဖို႔ လာႏိႈးတတ္တယ္။ သူ႔အခန္းက တညလံုးဖြင့္ထားလို႔ ေအးစိမ့္ေနတဲ့အဲယားကြန္းထဲ ငိုခ်င္တာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီစာရင္းေလာက္ကေတာ့ အခ်ဥ္ပါ။ ၁၅မိနစ္ေလာက္ဆို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အေဖ့အခန္းထဲက ထြက္လို႔ရၿပီ။ လကုန္စာရင္း ခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ အျမတ္ေငြက တေသာင္းေက်ာ္…အေဖ့လုပ္ငန္း လည္ပတ္ေနတာ ဆယ္သိန္းေက်ာ္။ “အေဖ ၁၀% မေျပာနဲ႔ ၁%ေတာင္ မျမတ္ပါလား အေဖရယ္” ေျပာေတာ့ “လုပ္ငန္းဆိုတာ ဒီလိုပဲေပါ့ သမီးရယ္” တဲ့။ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ေရွ႕ေရးေတြပါ ထည့္တြက္ေနေတာ့ ရံႈးလိုက္တာ ေသာက္ေသာက္လဲ လို႔ပဲ ျမင္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ အေမကလည္း အေဖမရွိခ်ိန္ ဒီလိုေျပာလာပါတယ္။ “နင္ တကၠသိုလ္မွာ ဆယ္ႏွစ္နီးပါး သင္ထားတဲ့ ပညာေတြ ဒီလိုပဲ ေမွ်ာပစ္ေတာ့မွာလား” တဲ့။ “ဟုတ္ကဲ့ပါ အေမ သမီး သိပါတယ္။” ကြန္ျပဴတာသင္တန္းမွာ လုပ္အားေပးခဲ့စဥ္ကတည္းက သင္တန္းပိုင္ရွင္ဆရာက "နင္တို႔ ေက်ာင္းၿပီးသြားၾကရင္ အျခား အလုပ္တခုခု မ၀င္မီ ငါဆီသာ လာခဲ့ၾက" လို႔ စကားရွိခဲ့တာေၾကာင့္ သင္တန္းကို ေျပးပါေတာ့တယ္။ ကိုယ္က မနက္ပိုင္း အိမ္က အလုပ္ကူရမွာမို႔ ေန႔လည္ပိုင္း အလုပ္၀င္ပါတယ္။ တလကို လစာ ၂၀၀၀က်ပ္ စရပါတယ္။ အေဖ့ကိုေတာ့ သင္တန္းတက္တယ္ပဲ ေျပာထားလို႔ ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို သင္တန္းကို လိုက္ပို႔ေပးတတ္ပါတယ္။ အေဖရဲ႕ ဆႏၵနဲ႔ ခံယူခ်က္က သူ႔သားသမီးေတြကို ပညာ ႀကိဳက္သေလာက္သင္၊ ၿပီးရင္ေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္၊ သူမ်ားဆီမွာ လခစားလုပ္ဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မစဥ္းစားနဲ႔။ (ဒါက သူျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘ၀အေတြ႔အႀကံဳက ရတဲ့ သူ႔ခံယူခ်က္) သင္တန္းမွာ နည္းျပလုပ္ေနရင္း ကြန္ျပဴတာ အေရာင္း၊ တပ္ဆင္ Trading လုပ္တဲ့ ကုမဏီတခုမွာ လစာ ၆၀၀၀နဲ႔ သြားလုပ္ဖို႔ သင္တန္းပိုင္ရွင္ ဆရာက ေျပာပါတယ္။ ငါ့ဆီမွာ လစာလည္း ပိုမေပးႏိုင္ဘူး။ အဲ့ဒီမွာ ႏိုင္ငံျခားနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရမွာမို႔ အခြင့္အလမ္း ပိုသာတယ္ ဆိုၿပီး လႊတ္တာပါ။ မိဘေတြ၊ ငယ္ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ လက္ေအာက္ကေန ေလာကအလယ္ လႊတ္ေပးခံလိုက္ရတဲ့ က်မ အစြမ္းအစေတြ ျပပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီ အလုပ္ကို လလယ္မွာ စ,၀င္၍ လကုန္အထိ ႏွစ္ပတ္သာ အလုပ္ဆင္းခဲ့ၿပီး လကုန္ေတာ့ အလုပ္ထြက္လိုက္ပါတယ္။ (လစာ မယူခဲ့ပါဘူး။) အေၾကာင္းျပခ်က္မွာ က်မ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ပါ ဟူ၍ျဖစ္ၿပီး အေၾကာင္းရင္းမွာ ျမန္မာျပည္က သူေဌးတို႔၏ ထံုးစံအတိုင္း လုပ္ပိုင္ခြင့္ရလွ်င္ ရသေလာက္ယူထားသည့္ လုပ္ငန္း ေပါင္းစံုကို က်မအား DO ALL လုပ္ခိုင္း၍ ျဖစ္ပါသည္။ (ထိုအလုပ္မွာမူ ေနအိမ္ႏွင့္ အတန္ေ၀း၍ အေဖက ေန႔တိုင္းလိုလို "ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ေတြ ရွိလ်က္ႏွင့္ သူမ်ားဆီမွာ ဘာေၾကာင့္လခစားလုပ္ရပါသလဲ" ဟူ၍ ဆူတခါ ေခ်ာ့တလွည့္ တသြင္သြင္ေျပာရင္း အလုပ္သို႔ လိုက္ပို႔ေပးခဲ့ပါသည္။ က်မမွာ ထိုအခ်ိန္၌ ျပန္မေျပာနားမေထာင္ အတတ္ကို တဖက္ကမ္းခတ္တတ္ေျမာက္ေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။) က်မ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္နဲ႔ ေယာင္ေကာင္းေနခ်ိန္၊ စကၤာပူမွာသေဘၤာတက္ရန္ အခ်ိတ္အဆက္ေတြလုပ္ၿပီး လာခဲ့ေသာ က်မ၏ တူေတာ္ေမာင္သည္ အလိမ္ခံခဲ့ရပါသည္။ တူေတာ္ေမာင္လည္း စကၤာပူမွာ ေနထိုင္ခြင့္ကို ေက်ာင္းစေတးျဖင့္ စလံုးေဒၚလာ ၅၀၀၀ depositတင္ၿပီးယူ၊ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္လုပ္၍  ရပ္တည္႐ုန္းကန္ေနရင္း အမွန္တကယ္ သေဘၤာတက္ႏိုင္သည့္ အခြင့္အလမ္း သူ႕ေက်ာင္းစေတး မကုန္မီ ႏွစ္ပတ္ အလိုမွာ ရ႐ွိခဲ့ပါသည္။ “အန္တီတာ ဒီမွာ အန္တီတာတို႔ေက်ာင္းက ၿပီးတဲ့ လူေတြ အီးပီ ဆိုတာနဲ႔ ေနထိုင္ခြင့္ရၾကတယ္။ လစာေတြလည္း သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ သားသေဘၤာမတက္မီ တပတ္ေလာက္ေတာ့ အခ်ိန္ရတယ္။ လာ try ၾကည့္ပါလား” ဟုဆိုလာ၍ စီစဥ္စရာေတြကို အျမန္ဆံုးစီစဥ္ (ထြက္လာဖို႔ ႏွစ္ရက္ အလိုမွ အေဖ့ကို အသိေပးၿပီး။) အေမ ထည့္ေပးလိုက္ေသာ ႐ႈိးမန္းနီး အစိမ္းတေထာင္ျဖင့္ စကၤာပူ ၿမိဳ႕ႀကီးကိုတဲ့ ေယာင္လည္လည္ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

လူရည္ခၽြန္

တေခတ္တခါက လူရည္ခၽြန္ ဆိုတာနဲ႔ မိမိ ပတ္သက္ဖူးသေလာက္ေလး ေရးထားခ်င္ပါတယ္။

က်မ တသက္နဲ႔ တကိုယ္ ၇တန္းမွာ ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္ လူရည္ခၽြန္အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲ ေျဖခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ေက်ာင္းက ပထမ အစမ္း စာေမးပြဲမွာ ပထမရလို႔ပါ။ ဆိုလိုတာက ေက်ာင္းအဆင့္မွာ လူရည္ခၽြန္အတြက္ရယ္လို႔ သီးသန္႔အရည္အခ်င္းစစ္ျခင္း၊ စခန္းသြင္းေလ့က်င့္ေစျခင္းမ်ိဳး မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဟုတ္ပါတယ္ လူရည္ခၽြန္တေယာက္ျဖစ္ဖု႔ိ စာတခုတည္း ေတာ္ေနလို႔ မရပါဘူး။ အေထြေထြ ဗဟုသုတ၊ ဉာဏ္စမ္းနဲ႔ ကိုယ္လက္ႀကံ့ခိုင္မႈ အားကစားမ်ားကိုလည္း အစစ္ေဆးခံၾကရပါတယ္။ ႏွစ္ပတ္ အလိုမွ အထက-၃ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္ လူရည္ခၽြန္စာေမးပြဲ ၀င္ရမယ္ဆိုတာကို သိရတာပါ။ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွား အားကစားဆိုလို႔ ဘံုဘိုင္က လာတဲ့ေရကို တိုင္ကီထဲခပ္ထည့္တာေလာက္သာ လုပ္ဖူးတဲ့ က်မကို အမႀကီးနဲ႔ အကိုေလးက အိပ္-ထ-မတင္ စတင္ေလ့က်င့္ပါေတာ့တယ္။ တေယာက္ကေျခကကိုင္၊ တေယာက္က ေခါင္းကမ။ သူတို႔ အားနဲ႔ေတာ့ ႂကြေနတာပဲ။ လႊတ္ထားလိုက္ရင္ေတာ့ ၾကမ္းျပင္နဲ႔ေက်ာကပ္ေနတာ တလက္မေတာင္ မႂကြေတာ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ အားကစားေျဖရမည့္ေန႔ ေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ အထက-၄ ေက်ာင္းေရွ႕ ကြင္းႀကီးမွာ ပြဲဦးထြက္က မီတာ ၁၀၀ ေျပးရတာပါ။ ၃ေယာက္ေျပးရတဲ့ အစုမွာ က်မ ဒုတိယရပါတယ္။ ဒါေတာင္ လိုက္ပို႔တဲ့ အတန္းပိုင္ဆရာမက “ေရွ႕ဆံုးက တာထြက္လာေတာ့ ငါကစိတ္ထဲက တယ္ဟုတ္ပါလား ထင္ေနတာ ပန္းလည္း၀င္ေရာ ပထမနဲ႔ အေတာ္ႀကီးကြာက်န္ခဲ့တယ္”လို႔ မွတ္ခ်က္ေပးပါတယ္။ (အဖ်ားရွဴးတတ္တဲ့ ဇာတိတို႔ရဲ႕ အစပါ)။ ဒီမွာျဖင့္ ေမာလိုက္တာ ငါ့ေပါင္ႀကီး ဒီေလာက္ေလးမွန္း ခုမွသိလို႔ ေကာင္းတုန္း ေနာက္တခါ လာျပန္ၿပီ လားေဟ့ မီတာ ၄၀၀… အဲ့ဒီကြင္းကို ႏွစ္ပတ္ေျပးရမွာတဲ့… ။ ေျပးဆိုေတာ့လည္း ေျပးေပါ့… ။ ကြင္းတပတ္လည္း ျပည့္ေရာ ေျပးလမ္းကေနေခ်ာ္ၿပီး ဆရာမ ရင္ခြင္ထဲတန္းေျပး.. တ႐ံႈ႕႐ံႈ႕ ငိုရင္း ပါးစပ္ကလည္း တီခ်ယ္ သမီးမရေတာ့ဘူး သမီးမရေတာ့ဘူးနဲ႔ ခြ်ဲေပါ့…။ အျခားေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ သူေတြက “ဟဲ့ဟဲ့ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ တပတ္က်န္ေသးတယ္ေလ ေျပးဦးေလ… ဆရာမ ဆက္ေျပးခိုင္းဦးေလ”ေပါ့…။ ဆရာမလည္း သံပုရာသီးစိပ္ ပါးစပ္ထဲလွမ္းထည့္ၿပီး “မရဘူး မရဘူး က်မသမီး အေၾကာင္း က်မသိတယ္” ဆုိၿပီး ပြဲလယ္တင့္ရပါေတာ့တယ္။

ကြင္းျပင္ႀကီးထဲမွာေတာ့ ဒီလိုနဲ႔ တစခန္းၿပီးလို႔ အျခားေသာ စစ္ေဆးမႈေတြအတြက္ အားကစား႐ံုႀကီးဆီ ခ်ီတက္ၾကျပန္ပါေလေရာ။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္သူေတြ အကုန္တန္းစီၿပီး အိပ္၊ ရႊီ ကနဲ ခရာမႈတ္တာနဲ႔ စေတာ့ အိပ္-ထ-မတင္။ ၿပိဳင္ပြဲ ဆိုတဲ့ အသိေၾကာင့္လား မသိဘူးရွင္ တခ်က္မွကို ႂကြမလာတာပါ။ အသာေလးထၿပီး ကိုယ့္ေဘးနားက အားတက္သေရာ လုပ္ေနတဲ့ လူေတြကို ငုတ္တုတ္ထိုင္ ၾကည့္ေနလိုက္ေတာ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ မငိုေတာ့ပါဘူး။ ခုနင္က တ၀ႀကီး ငိုၿပီးသြားၿပီေလ။ ကေလးဆိုေတာ့ ေကာင္းတယ္… ျဖစ္ေၾကာမရွည္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ဒိုက္ထိုးတဲ့။ ႏွစ္ခ်က္သံုးခ်က္ေတာ့ ထိုးခဲ့ေသးတယ္ မွတ္တာပဲ။ အျခားစစ္ေဆးမႈေတြ တခုႏွစ္ခု အၿပီး ျပန္လာခဲ့ရေတာ့ သူတို႔ေက်ာင္းေတာင္ မဆင္းေသးဘူး။ စာသင္ခန္းေတြနား တမင္တကာ အတင္း ကပ္ေလွ်ာက္ၿပီး စပ္စုစိန္ လုပ္ခဲ့ေသးတာ မွတ္မိတယ္။ (ဟုတ္တယ္ေလ ဒီလိုေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ႀကီးမွာ ကိုယ့္ေက်ာင္းမဟုတ္ပဲနဲ႔ သူမ်ားေက်ာင္း ေကာ္ရစ္ဒါမွာ လတ္လ်ားလတ္လ်ားလုပ္ရတာ နည္းတဲ့ အခြင့္အေရးႀကီးလားလို႔)။

Result ေမွ်ာ္တာေပါ့ရွင္…။ ကိုယ္ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေျဖႏိူင္ခဲ့တယ္ မေျဖႏိူင္ခဲ့ဘူးဆိုတာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အသိဆံုးျဖစ္ေပမဲ့ ေမွ်ာ္တာကေတာ့ ေမွ်ာ္တာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ တေန႔မွာ ရပ္ကြက္ထဲက အဂၤလိပ္က်ဴရွင္မွာ အထက-၄ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦးက သူ ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္ လူရည္ခၽြန္ အေရြးခံရေၾကာင္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၿပံဳးစစနဲ႔ ေျပာျပေနတာ တစြန္းတစ ၾကားလိုက္ရတဲ့ အခါမွာေတာ့… က်မလည္း သူတို႔၀ိုင္းထဲတိုး၀င္ၿပီး “ငါ နင္တို႔ေက်ာင္းမွာ အားကစားလာေျဖတုန္းက နင္လာေျဖတာ မေတြ႔ပါဘူး” လို႔ ေမးမိတယ္။ “အဲ့ဒီေန႔က ငါေနမေကာင္း”လို႔တဲ့… ေနာက္သူဘာေတြ ဆက္ေျပာေနခဲ့လဲ (တကယ္ပါ) က်မ မွတ္ဉာဏ္ထဲ လံုးလံုးမရွိေတာ့လို႔ ေရးမျပႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ကို က်မ တခ်ိန္လံုး အကဲခတ္ေနတယ္ သူမ်က္ႏွာ တခ်က္မပ်က္ဘူး…။ က်မသိပါတယ္.. က်မလည္း မ်က္ႏွာပ်က္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ “နင္က သိပ္ေတာ္တာပဲဟယ္”လို႔ အဓိပၸါယ္ ထြက္တဲ့ သူ႔အတြက္ ၀မ္းသာတဲ့ မ်က္ႏွာေပးေလး ေပးခဲ့ေသးလာေတာင္ မေသခ်ာပါဘူး။ ၿပိဳင္ဘက္ေတြလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ အားကစားေျဖတဲ့ေန႔ကမွ တေန႔ထဲသာ ေတြ႔ဆံုခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ အျခားေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ ႀကိဳးစားပမ္းစား ေျပးၾက၊ အားတက္သေရာ ကုန္းၾက ကြၾက၊ အိပ္-ထ-မတင္လုပ္ေနၾကတာေတြ ျပန္ျမင္ရင္း နင္တို႔လည္း result ကို ေမွ်ာ္ေနၾကတုန္းလား လို႔ စိတ္ထဲကေန စကားေတြ လွမ္းေျပာေနမိပါရဲ႕။ က်မတို႔ေတြဟာ ၇-တန္းဆိုေတာ့ သိပ္ကို ငယ္ပါေသးတယ္ ေျပာမလား၊ အသိတရားရွိေနပါၿပီလို႔ ေျပာမလား။ transparency ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကို မသိေသးေပမဲ့ transparency မရွိရင္ တရားမွ်တမႈမရွိနိုင္ဘူးဆိုတာ ခပ္ေရးေရး သေဘာေပါက္ေနၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ လူရည္ခၽြန္ရဖူးတယ္ဆိုတဲ့ သူေတြ ေတြ႔တိုင္း အိပ္-ထ-မတင္ လုပ္တတ္လားလို႔ တအံ့တၾသႀကီး လိုက္ေမးေနမိတဲ့ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ေကာင္မေလး တေယာက္ဟာ မသီတာပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ငုတ္လ်ိဳးသြားရတဲ့ လူရည္ခၽြန္ပိုးဟာ ဆယ္တန္း အတန္းတင္စာေမးပြဲ ေျဖတဲ့ ပထမဦးဆံုးေန႔ - ျမန္မာစာေျဖတဲ့ေန႔ စာေမးပြဲအခန္းထဲမွာ အခါအားမေလ်ာ္စြာပဲ ျပန္ေပၚလာပါေတာ့တယ္။ ထံုးစံအတိုင္းေမးခြန္းကို ေအးေအးေဆးေဆး ဖတ္လာရင္း ေနာက္ဆံုး ေအာက္ပါ ေခါင္းစဥ္မ်ားမွ ႀကိဳက္ရာတခု စာစီကံုးပါ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမွာ

ေခါင္းစဥ္(၁) ျမန္မာ့သစ္လုပ္ငန္း - သုတ ကိုေမးတာ
ေခါင္းစဥ္(၂) သုတ-ရသ ေမးတဲ့ ေခါင္းစဥ္
ေခါင္းစဥ္(၃) “ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ျမင္ကြင္းတခု” တဲ့ ရသ ကို ေရးရမည့္ အခက္ဆံုးလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ဟာ

က်မေလ လူရည္ခၽြန္ေတြ စခန္းသြားၾကရင္ ‘ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးမွ ထြက္ခြာသြားၾကပါသည္’ ဆိုတဲ့ သတင္းစာထဲက သတင္းမ်ိဳးမွာ ပါတဲ့ ဓာတ္ပံု မ်က္စိထဲ ေဖ်ာက္မရေအာင္လာထင္ေနၿပီး အျခားေမးခြန္းေတြ ေျဖေနတဲ့ အခ်ိန္လည္း အဲ့ဒီေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ျမင္ကြင္းကို ဘယ္လိုေရးခ်လိုက္မယ္ ဆိုတာ တန္းတန္းစြဲရင္း ျမန္မာစာ ၆၅-မွတ္ျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ၇တန္း အတန္းပိုင္ ဆရာမ ေဒၚဗစ္တိုးရီးယားလူပါ။ (ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္ ကရင္လူမ်ိဳး- ျမန္မာ အမည္ ေဒၚဆိတ္က်င္) ဆရာမနဲ႔ ၆တန္း ၇တန္း ႏွစ္ႏွစ္ဆက္တိုက္ သခၤ်ာ(၂) သင္ခဲ့ရပါတယ္။ အသင္အျပ စည္းကမ္း အလြန္ေကာင္းမြန္ပါတယ္။ ႀကံဳဖူးခဲ့တာေလး ခ်ေရးျခင္းမွ်သာပါ။ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ လူရည္ခၽြန္ေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ က်မကို ကြန္ျပဴတာနဲ႔ စတင္မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တဲ့၊ အခြင့္ႀကံဳသလို သြန္သင္ဆံုးမတတ္တဲ့၊ အမအရင္းတေယာက္မဟုတ္ေပမဲ့ ေက်းဇူးတရားႀကီးမားတဲ့ အမတေယာက္ကလည္း လူရည္ခၽြန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ရခဲ့ဖူးသူပါ။

သင္ခန္းစာ

ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ေတြ ေဖာက္ေဖာက္လာတယ္…
*****
မေန႔က ညဦးပိုင္းေလာက္မွာ ရွိတဲ့ ခြန္အားေတြအကုန္သံုးၿပီး လူတစ္ေယာက္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အနာတရ ျဖစ္ေအာင္ ပြဲၾကမ္းလိုက္ခ်င္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုမွ်ေလာက္ ရက္စက္ခ်င္ေအာင္ ထိုသူသည္ မည္သို႔ေသာ အျပဳအမူကို ျပဳမူေနသနည္း။ ထိုသူသည္ စားပြဲတစ္လံုး၌ ထိုင္၍ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဟိုလွန္သည္လွန္လုပ္ေနသည္။ မ်က္လံုးမ်ားက ေတာင္ေျမာက္ေလးပါးကို ဦးတည္ရာမဲ့ ၾကည့္ေနတတ္ေသးသည္။ စားပြဲေပၚမွာလည္း စာရြက္၊ စာအုပ္၊ လြယ္အိတ္၊ ခဲတံစေသာ အရာမ်ားက ဖြာလန္က်ဲေနသည္။ ထိုျမင္ကြင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္အား အေတာ္ေသြးဆူေစသည္။ ထိုသူသည္ ထိုင္ေနရမွထၿပီး တစ္စံုတစ္ခုကို ရွာေဖြေနသလိုလို၊ သြားယူသလိုလို လည္း လုပ္ေသးသည္။ ထိုသူ လက္ထဲ၌ကိုင္ထားေသာ ခဲတံလိုလို ေဘာလ္ပင္လိုလို အရာက မၾကာခဏဆိုသလို လြတ္က်ေနသျဖင့္ ၾကမ္းျပင္သို႔ ထိျခစ္သြားေသာ အသံကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ေဒါသကို အျမစ္မွ ထိုးဆြေပးသလို ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုသူကို မ်က္ေထာင့္နီႏွင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။ ထိုေနာက္ ကၽြန္ေတာ္၏ အၾကည့္တို႔သည္ အစိမ္းေရာင္ကို ေျပာင္းသြားမည္မွန္း ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ထိုသူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ၾကည့္သည္။ တစ္စံုတစ္ခုကို တမင္တကာ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားေသာ ထိုမ်က္၀န္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္း ေနာက္တစ္ေရာင္သို႔ မေျပာင္းခင္ ထိုေနရာမွဖယ္ခြာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ သနားစရာေကာင္းလွေသာ ထိုသားေကာင္မွာ အသက္ ၁၁ႏွစ္ခန္႔သာရွိေသးေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ သားႀကီးပင္ျဖစ္သည္။

*****
တေန႔က ညေနေစာင္း မိုးေတာ္ေတာ္ေလး သည္းထန္စြာရြာသည္။ က်ဴရွင္သြားမည့္ သားႀကီးကို သူ႔အဖြားကလိုက္ပို႔သည္။ တေအာင့္ၾကာေတာ့ ေက်ာင္းပို႔ရာမွ ျပန္ေရာက္လာသည့္ အဖြားက “ထီးကလည္း ေမာင္းသန္လိုက္တာ ေမေမေတာင္ မပိတ္ႏိုင္လို႔ ကေလးကပိတ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ပိတ္လိုက္တာ လက္ညပ္သြားတယ္။” ဟု ထီးကို အေျခာက္လွန္းရင္းေျပာသည္။ သားႀကီး က်ဴရွင္ခ်ိန္ၿပီးခါနီးေလာက္မွာ အဖြားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တရားနာေစာေစာ သြားမယ္ဆိုၿပီး အိမ္ကထြက္သြားသည္။ ခဏေနေတာ့ သားႀကီးျပန္ေရာက္လာသည္။ က်မ တံခါးသြားဖြင့္ေပးေတာ့ ျမင္လိုက္ရသည္က KFC ၾကက္သားေၾကာ္ဆိုင္က ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေတြ လက္မွာတ႔ိုလို႔တြဲေလာင္းခ်ိတ္ဆဲြလ်က္။ “ဟင္ သားက မုန္႔ေတြ သြား၀ယ္စားလာတယ္။ ဘယ္က ပိုက္ဆံနဲ႔လဲ။” (ဒီေန႔ က်ဴရွင္လခ သူႏွင့္ ထည့္ေပးလိုက္ေသးသည္။) ဟု ဆီးေျပာလိုက္ရာ “ဖြားဖြားေလ သားသားလက္နာသြားလို႔ reward လုပ္တာတဲ့ ၀ယ္ေပးလိုက္တယ္။ သားက ဆိုင္မွာထိုင္စားရမလား စဥ္းစားေသးတယ္။ အိမ္ယူလာရင္ ေမေမက ထမင္းေတြရွိရက္နဲ႔ ၀ယ္လာတယ္ဆိုၿပီး ဆူမွာလည္း ေၾကာက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သား honest ျဖစ္ရပါမယ္ ေမေမတို႔လည္း ဆာခ်င္ ဆာေနမွာ ဆိုၿပီး အိမ္ကိုယူလာလိုက္တာ။” က်မလည္း “ေအးေအး ေမေမလည္း ဆာေနတာ” ဆိုၿပီး KFC one set meal ကို သားႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ မွ်တစားလိုက္ၾကသည္။

ညဦးပိုင္းေရာက္ေတာ့ သားႀကီး က်မတို႔ အိပ္ယာမွာ ေစာင္ၿခံဳၿပီးလာေခြသည္။ “ေမေမ သားေခါင္းေတြ မူးတယ္။ ေခါင္းေတြကိုက္တယ္။ ကိုယ္လည္းပူေနတယ္။ ဖ်ားၿပီနဲ႔ တူတယ္။” သားႀကီးက ဆက္ေျပာေနျပန္သည္။ “ေသြးအားလည္းနည္းတယ္။ ညေနကလည္း ေသြးေတြ ႐ႈံးသြားေသးတယ္ေလ။” (ထီးညပ္၍ လက္မႏွင့္ လက္ညွိဳးခြၾကား ေသြးေျခဥသြားျခင္းကို ရည္ညႊန္းျခင္းျဖစ္သည္။) သူ႔ ဆင္ေျခ၊ ဆင္လက္၊ ဆင္နားရြက္ေတြ ကို မသိဟန္ျပဳၿပီး က်မက “မိုးမိၿပီး အေအးပတ္ၿပီနဲ႔ တူတယ္။ ေခါင္းေတြ မိုးထိထားေသးလား မွန္းျပစမ္း” ဆိုၿပီး (ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေဖာက္ေဖာက္လာတယ္ ဟူေသာ သီခ်င္းအသြားေလးကို စိတ္ထဲမွ ၿငီးရင္း) “သား ပါရာစီတေမာ ေသာက္လိုက္ေနာ္..ေရာ့ေရာ့ ဒီမွာ… အနာကို ေမေမ ေဆးလိမ္းေပးမယ္သိလား ဆရာခိုလိမ္းလိုက္ သြားသြား သင္ခန္းစာေတြ သြားလုပ္လိုက္ဦး” ဟု…
*****
ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္
ဘ၀ထဲမွ သင္ခန္းစာယူရပါမည္ ဆိုလွ်င္
ခါးသီးေသာ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကိုသာ
မွတ္မွတ္သားသားရွိေနပါလွ်င္
တရားရာက်ပါမည္လား…

မွတ္ခ်က္။ ။ကၽြန္ေတာ္သည္ မသီတာပင္ ျဖစ္ပါသည္။
(စာကို စိတ္၀င္တစား မလုပ္လိုေသာ၊ ေမေမ့temperကို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲမသိဘူးဟု ၿငီးထြားတတ္ေသာ သားႀကီး တစ္ခ်ိန္က် ဖတ္ဖို႔

)

သမိုင္းသင္ဆရာမ

ဒီေန႔ က်မ သင္တန္းသြားရေသာေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ ၾသစေတးလ်သူ Miranda က သူ႔ ကိုယ္လံုး ဖိုင့္ဖိုင့္ႀကီးကုိ လိမ္ကာဖယ္ကာျဖင့္ အားတက္သေရာ စာသင္ေနသည္။ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္းး က်မမ်က္စိထဲ တစ္ေယာက္ေသာသူ၏ ပံုရိပ္တို႔ျမင္လာသည္။ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြထဲမွ အႀကီးဆံုးေသာ ေက်ာင္းဆရာမ အစ္မႀကီး ျဖစ္သည္။

က်မေပါက္စေကြး ၄, ၅ႏွစ္သမီး အရြယ္တြင္ အစ္မႀကီးက ပညာေရးတကၠသိုလ္ တက္ေနၿပီ္။ အစ္မႀကီးႏွင့္ က်မ အသက္ ၁၈ႏွစ္ခန္႔ ကြာသည္။ အိမ္ကိုအ၀င္အထြက္မ်ားတဲ့ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက ကခ်င္အစ္မ နန္းပလီ နဲ႔ ခ်င္းအစ္မ ေလွတဲလ္ ကို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိသည္။ ႐ိုးသားလွသည့္ တိုင္းရင္းသူ အစ္မႀကီးေတြ က်မအစ္မႀကီး LoveMe - brand ႏႈတ္ခမ္းနီ ပန္းႏုေရာင္ ဆိုးတာကို တေမ့တေမာ ၀ိုင္းၾကည့္တတ္ၾကသည္။ ေျခသည္းရွည္ထားၿပီး ပန္းႏုေရာင္ေျခသည္းနီ ဆိုးသည့္ အစ္မႀကီးသည္ ဒီလို ‘ပိ်ဳေမတို႔ လွသထက္လွမယ္ ဆိုရင္’ က႑မ်ိဳးတြင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အလယ္မွာ ဆရာမႀကီးျဖစ္သည္ ဆိုတာ ငါးႏွစ္သမီးေလးက်မပင္ ခန္႔မွန္းႏိုင္သည္။ မႀကီးတို႔ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ခ်င္းအစ္မ ေလွတဲလ္ စစ္ဗိုလ္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်၍ ေမွာ္ဘီစစ္တပ္ထဲမွာ လုပ္ေသာ မဂၤလာ ဧည့္ခံပြဲေတာင္ က်မ လိုက္သြားခဲ့ရေသးသည္။ ေနာက္ အစ္မႀကီး အလုပ္၀င္ဖို႔ posting က်ေတာ့ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚမွ ၿမိဳ႕ေလး တစ္ၿမိဳ႕ ျဖစ္သည္။ အစ္မႀကီးေက်ာင္းၿပီးကတည္းက အစိုးရအလုပ္မ၀င္ရန္ တားျမစ္ေသာ ပြဲစားႀကီးအေဖႏွင့္ ဘ၀တြင္ ဆရာမႏွင့္ ဆရာမသာလုပ္ရန္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚရြာကေလးတစ္ရြာတြင္ ေမြးဖြားလာခဲ့ေသာ အစ္မႀကီးတို႔၏ တိုက္ပြဲသည္ ေန႔ည မျပတ္ ျပင္းထန္လွသည္။ အဖိုးအဖြားေတြက ေျမးဦးဘက္က စစ္ကူေပးေတာ့ အေဖ လက္နတ္ခ်ရသည္။ အလင္း၀င္တာေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ေၾကာင္းကို ယခု အခ်ိန္အထိ မၿပီးျပတ္ေသးေသာ မၾကာခဏဆိုသလို ျဖစ္ပြားေနေသာ ေပ်ာက္ၾကားစစ္မ်ားေၾကာင့္ (ဒီကိစၥအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဘယ္ဖက္ကမွ လက္မွတ္မထိုးႏိုင္ေၾကာင္း) က်မတို႔ (ကုလသမဂၢ) မိသားစု၀င္အားလံုးသိပါသည္။

မႀကီး နယ္သြားေတာ့ က်မတို႔အတြက္ သူ႔စာအုပ္ ေသတၱာႀကီး ထားခဲ့သည္။ က်မနားမလည္ဘဲ မၾကာခဏ ဖြင့္ဖတ္ၾကည့္ေသာ စာအုပ္မွာ ဦးတိုး၏ ‘ရာမရကန္’ ျဖစ္သည္။ (သိၾကမွာပါ ဘာေၾကာင့္ ဒီစာအုပ္ကို ဒီေလာက္စိတ္၀င္စားသလဲဆိုတာ။ က်မ နာမည္ ‘သီတာ’ သည္ မႀကီးေပးေသာ နာမည္ျဖစ္ပါသည္။ အေဖေပးေသာ ပထမနာမည္ ‘သင္းသင္းခိုင္’ အဖတ္မတင္ခဲ့ပါ။) ဦးလတ္ေရး ‘စပယ္ပင္’ ဆိုေသာ စာအုပ္မွာ အဖံုးကိုၾကည့္ၿပီး ဖတ္ရန္ အလြန္ပ်င္းခဲ့ေသာ စာအုပ္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ေမာင္သိန္းဆိုင္ရဲ႕ ‘ေရနံသာ ခင္ခင္ႀကီး’၊ သိန္းေဖျမင့္ရဲ႕ ‘အေရွ႕ကေန၀န္းထြက္သည့္ပမာ’၊ ျမသန္းတင့္ရဲ့ ‘ဓားေတာင္ကို ေက်ာ္၍မီးပင္လယ္ကို ျဖတ္မည္’ စသည့္ စသည့္ စာအုပ္မ်ားသည္ ဘာမွ နားမလည္ေသာ္လည္း ေပဖတ္ခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားျဖစ္သည္။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း ထပ္ကာထပ္ကာဖတ္ေတာ့ ေရးေတးေတး သေဘာေပါက္လာသလိုရွိသည္။ ေနာက္ေတာ့ အစ္မႀကီး ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ျပန္လာတိုင္း ‘ပညာေလာကစာေစာင္’မ်ား ပါလာတတ္သည္။ က်မလည္း ရွစ္တန္း ကိုးတန္းေရာက္ၿပီမို႔ စာေစာင္ထဲက အေနာက္ နန္းမေတာ္မျမေလး၏ “လာလုငယ္ လာလု တမ္းလုလုေငး ...”ဆိုသည့္ ကဗ်ာမ်ိဳးေတြ မွတ္စုစာအုပ္ေလးထဲ ကူးေရးတတ္ခဲ့ၿပီ။

ဒီလိုနဲ႔ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲတြင္ ေနာက္ဆံုးေန႔ သမိုင္း ဘာသာရပ္ေျဖအၿပီး လာႀကိဳေနက် အစ္မႀကီးက ကားေပၚတြင္ က်မေျပာသမွ်စကားေတြကို နားေထာင္ေနၿပီး “သီတာ တစ္ပုဒ္မွား ေျဖခဲ့ၿပီ”လို႔ ေျပာေလသည္။ “မႀကီးကလည္း သီတာ မမွားပါဘူး။ ဘယ္ႏွယ့္ သမိုင္းကို မွားေျဖရတယ္လို႔။” (သမိုင္းရမွတ္ ၆၅မွတ္ျဖင့္ ပက္ပက္စက္စက္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း သည္ကေန႔အထိ မွားခဲ့သည္ဆိုတာကို ၀န္မခံပါ။ အစ္မႀကီးဆီမွလည္း သည္စကား ေနာက္တစ္ေခါက္ ဘယ္ေတာ့မွ မၾကားရေတာ့ပါ။)

စာအုပ္ေသတၱာလို က်မ ေမႊခဲ့ေသာ အစ္မႀကီး၏ ေနာက္ေသတၱာ တစ္လံုးမွာ သူ၏ တုိင္းရင္းသူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ကိုယ့္ရပ္ရြာ ျပန္ၿပီး၊ ေက်ာင္းျပန္လာတိုင္း လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ေသာ ႐ိုးရာလံုခ်ည္မ်ား ထည့္ထားသည့္ ေသတၱာျဖစ္ပါသည္။ ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေသတၱာထဲ ေအာင္းေနရေသာ လံုခ်ည္မ်ားသည္ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္သူ က်မ ႐ိႈးထုတ္ရန္အတြက္ အလွည့္က်လာခဲ့ပါသည္။ သူအျမတ္တႏိုး သိမ္းထားခဲ့ေသာ လံုခ်ည္မ်ားကို ခ်စ္ညီမအား ၀တ္ဆင္ေစခဲ့ေသာ္လည္း ၀တ္ၿပီး ျဖစ္သလိုထားလွ်င္ေတာ့ Lecture ေကာင္းေကာင္း အေပးခံရပါသည္။ စက္မႈတကၠသိုလ္တြင္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္သည္ထိ စာေမးပြဲရက္မ်ားတြင္ မပ်က္မကြက္ လာႀကိဳေလ့ရွိေသာ အစ္မႀကီးအား ျမင္ဖူးသူမ်ားက က်မ အေမဟု ထင္ၾကေလသည္။

“႐ံုးက အေအးခန္းထဲမွာ တစ္ေနကုန္ အလုပ္လုပ္ရတာ ေက်ာနာသည္၊ ရင္ေအာင့္သည္” စေသာ မခိုင္မာသည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားျဖင့္ အလုပ္မလုပ္ပဲ အိမ္ရွင္မ အမည္ခံကာ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ ေရးေနေသာ က်မ ဒီကေန႔ အထူးသတိရမိသည့္ အစ္မႀကီးသည္ ရင္သား ကင္ဆာေၾကာင့္ ႏို႔တစ္လံုးစိန္ ျဖစ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ, ဆီးခ်ိဳေရာဂါေ၀ဒနာရွင္ တစ္ဦးျဖစ္ေသာ, အသက္ ၆၀-နား နီးသည့္တိုင္ မပ်က္မကြက္ ေက်ာင္းသြားကာ သမိုင္းသင္ေနေသာ ဆရာမ တစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။

(အပ်င္းထူေနေသာ မသီတာ၏ ပံု ကိုဧရာမွတ္တမ္းတင္သည္။)

(ဒီတစ္ခါ အလွည့္က်တာကေတာ့ အစ္မႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ဆက္တိုက္ဆိုသလို တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးဆီ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အစ္ကို သံုးေယာက္ရွိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်မ အထက္က ႐ိုးလြန္းတဲ့ အစ္မနဲ႔ ေနာက္က်မ ေအာက္က က်မကို က်မေနရာမွာ ရွိေနေအာင္ ျဖစ္ေနေပးတဲ့ အခ်စ္ဆံုး ညီမေလးရယ္ လို႔ စုစုေပါင္း ၇ ေယာက္တိတိ အေဖနဲ႔ အေမက ေမြးေပးထားပါတယ္။)