Showing posts with label ဧရာ့အေတြး သီတာ့အေရး. Show all posts
Showing posts with label ဧရာ့အေတြး သီတာ့အေရး. Show all posts

Monday, November 3, 2014

တိမ္ေတြဟာ အုပ္စုဖြဲ႔လို႔ ပ်ံသန္းၾကတယ္...

တိမ္ေတြဟာ အုပ္စုဖြဲ႔လို႔ ပ်ံသန္းၾကတယ္
ေက်ာင္းၿပီးလို႔ စကၤာပူကို အလုပ္လုပ္ဖို႔ ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္ကေပါ့…။ ကိုယ့္ထက္အယင္ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ သူေတြလည္း ရွိတယ္။ ေနာက္ ဘယ္သူေရာက္လာျပန္ျပီတဲ့။ ခဏေနေတာ့ ဘယ္၀ါေရာက္လာျပန္ၿပီနဲ႔။ ေရာက္လာတဲ့သူကို အယင္ေရာက္ႏွင့္တဲ့သူက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလိုက္ပို႔ၾက…။ ပင္နီဆူလာမွာ ခ်ိန္းၿပီး စုၾက ဆံုၾက…။

တိမ္ေတြဟာ အတူတကြေနထိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတယ္
ေဟာမၾကာပါဘူး အလုပ္အကိုင္ေတြ အေျခက်…။ မဂၤလာေဆာင္ေတြ သြားလိုက္ရတာ…။ ေဟာတခု ေဟာတခု…။ ေပ်ာ္ၾက ရႊင္ၾက..။ ေကာင္းခ်ီးေပးၾက…။ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္လည္း မဂၤလာေဆာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

တိမ္ေတြဟာ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို ေမြးဖြားလို႔…
ဆက္တိုက္ဆိုသလိုပါပဲ… သားသား မီးမီးေလးေတြရဲ႕ ကင္ပြန္းတပ္ေတြ၊ ေမြးေန႔အလွဴေတြ၊ အိမ္သစ္တက္ မဂၤလာေတြ ေ၀ေ၀စည္စည္… အိမ္တကာ လည္စားရေတာ့တာပဲ…။

တိမ္ေတြမွာ ေမြးရပ္ေျမရွိေလသလား
ေမြးရပ္ေျမက အေျခအေနေတြ ေကာင္းလာလို႔တဲ့…။ ျပန္ၾကတာ ေဟာတေယာက္…။ ေတာ္ၾကာေန ေဟာတေယာက္…။ ခဏတာ ခြဲခြါျခင္းအတြက္ ႏႈတ္ဆက္တယ္ဆိုတာ ျပန္လည္ ေတြ႔ဆံုဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။

တိမ္ေတြဟာ ညိဳ တတ္ေသးတယ္
ဘယ္သူငယ္ခ်င္းေတာ့ျဖင့္ ေဆးရံုတက္ရလို႔တဲ့။ သြားအားေပးလိုက္ၾကပါဦး…။ ဘယ္တေယာက္ျဖင့္ ဘာေရာဂါျဖစ္လို႔တဲ့…။ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ဆိုသလို...။ အင္း… အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ…။

တိမ္ေတြဟာ မိုးေတြအျဖစ္ ရြာခ်လိုက္တယ္
ဘယ္ေနရာမွာပဲ ရြာရြာ… ကမၻာေျမႀကီးကေတာ့ တိမ္ေတြကို ေပြ႕ဖက္လိုက္တာပါပဲ။

ဘာလိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္
တိမ္ေတြကေတာ့ အုပ္စုဖြဲ႔လို႔ ပ်ံသန္းၾကဦးမွာပါ…။
တိမ္ေတြဟာ အုပ္စုဖြဲ႔လို႔ ပ်ံသန္းၾကတယ္…။
အုပ္စုဖြဲ႔လို႔ ပ်ံသန္းၾကတယ္…။
အုပ္စုဖြဲ႔လို႔ ပ်ံသန္းၾကတယ္…။
အုပ္စုဖြဲ႔လို႔ ပ်ံသန္းၾကတယ္…။

Blog Challenge အတြက္ မမတင့္ tag လို႔ ေရးပါတယ္။

Sunday, March 17, 2013

လူရာ၀င္ၾကည့္ျခင္း

က်မ အမိ်ဳးသားရဲ႕ ညီ၀မ္းကြဲတေယာက္က အုတ္၊သဲ၊ ထံုး၊ ေက်ာက္ ေရာင္း၀ယ္ေရးဆိုင္ ဖြင့္ထားပါတယ္။ အေရာင္းအ၀ယ္လိုက္လာေတာ့ ညီမျဖစ္သူကို စာရင္းကိုင္ရင္း ဆိုင္ထိုင္ေစပါတယ္။ ဆုိင္က အလုပ္သမားတေယာက္ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့ ဖိတ္စာမွာ ဦးဘယ္သူ၊ ေဒၚဘယ္၀ါတို႔၏ သား ဆိုတာသာမက (သူ႔ထက္ အသက္သိပ္မႀကီးတဲ့) အလုပ္ရွင္ျဖစ္သူ ဇနီးေမာင္ႏွံတို႔၏ ကိတၱိမသားျဖစ္သူ ေမာင္ ဘယ္သူ ဆိုျပီးေတာ့ (ႀကိဳတင္ ခြင့္ေတာင္းျခင္းလည္း မျပဳပဲ) ထည့္ရိုက္ပါတယ္။ သတို႔သားဟာ သူဘယ္သူ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာမွာ ပို၍ ခမ္းနားေအာင္ ေဖာ္ျပလိုဟန္ ရွိပါတယ္။ ဆိုင္ထိုင္တဲ့ ဆိုင္ပိုင္ရွင့္ ညီမကိုလည္း ဖိတ္စာနဲ႔ တကြ မဂၤလာေဆာင္ ဖိတ္ပါတယ္။ ဖိတ္စာေပၚမွာ ေရးထားတာက
မႏြယ္ႏြယ္
စာေရမ
…တဲ့။(စာေရးမ လို႔ ေရးလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။)
*****

လူတိုင္း လူတိုင္းဟာ လူရာ၀င္ဖို႔ရာ အနည္းနည္းနဲ႔ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး ႀကိဳးစားေနၾကရပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေတာ္ေန၊ တတ္ေန၊ ခ်မ္းသာႂကြယ္၀ေနပါေစ လူရာမ၀င္ရင္ ဒါေတြဟာ ဘာမွ အသံုးမတည့္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူရာ၀င္ဖို႔ရာဟာ ဘ၀မွာ အေရးအႀကီးဆံုးလို႔ေတာင္ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

လူရာ၀င္ဖို႔ အတြက္ လူပါး၀ဖို႔လိုပါတယ္။ လူပါး၀တယ္ဆိုတဲ့ စကားဟာ အဓိပၸါယ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထြက္ေစပါတယ္။ ပါးရည္နပ္ရည္ရွိတယ္၊ အရိပ္အကဲသိတယ္ဆိုတဲ့ လူပါး၀ျခင္းရဲ႕ တိုက္ရိုက္အဓိပၸါယ္နဲ႔ လူရာ၀င္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းၾကသလို တခါတရံ မလိမ့္တပတ္၊ လက္တလံုးျခား လုပ္ၿပီး လူပါး၀စြာ လူရာ၀င္ဖို႔ ႀကိဳးစားမိတတ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ လူပါး၀ျခင္းမွာ တင္စီးျခင္း၊ ေမာက္မာျခင္း၊ လက္ေပါက္ကပ္ျခင္း ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ငါဟာ သာမာန္လူမဟုတ္ဘူး၊ ဒီလို ဒီလို ခံယူခ်က္ေတြရွိတယ္၊ (ကိုယ္မွန္တယ္လို႔ ခံယူထားတဲ့) အမွန္တရားကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီး၊ ကိုယ္နဲ႔ အလိုတူအလိုပါေတြရဲ႕ လူရာသြင္းျခင္းကို ခံယူရင္း၊ ကိုယ္နဲ႔ အလိုမတူသူေတြကို တြန္းတိုက္လို႔ လူေတာတိုးပါတယ္။

ငါဟာ ဘာ မွ မဟုတ္လို႔ ခံယူထားသူတေယာက္ကိုပင္ မိဘ၊ေဆြမ်ိဳး၊ အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲ ထည့္ၾကည့္လိုက္ပါ။ Who am I က ေခါင္းေထာင္ထလာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူရာ၀င္ဖို႔ရာ အုပ္စုလိုပါတယ္။ အုပ္စုဆိုတာ တူရာ တူရာ နီးစပ္ရာ ဖြဲ႔ၾကတာမို႔ လူရာ၀င္လိုသူတေယာက္ အျဖစ္ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ဂ္မွာ ခုတေလာ အေတြးရတဲ့ ဒီတဂ္ပို႔စ္ကို ေရးပါတယ္။