Wednesday, June 22, 2011

ခ်မ္းသာျခင္းသည္ ဂုဏ္ရွိ၏။ သို႔ေသာ္… (၃)

စီးပြားဥစၥာ ႂကြယ္၀ျခင္းအား အေၾကာင္းျပဳ၍ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ခ်မ္းသာျခင္းအား ဗုဒၶေဒသနာအရ သာယာဖြယ္အပိုင္း (အႆာဒ) ဟု ေခၚ၏။ အိမ္ယာထူေထာင္သူ ေလာကီသားတို႔သည္ ဆင္းရဲခ်ိဳ႕တဲ့စြာ မေနလိုသည့္အားေလွ်ာ္စြာ စီးပြားဥစၥာ ျပည္စံု ႂကြယ္၀ေစရန္ ရွာေဖြၾကရသည္။ ထိုသို႔ ရွာေဖြ အသက္ေမြးရာတြင္ မတရား အႏိုင္ထက္မျပဳဘဲ သမာအာဇီ၀ျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ရ၏။ ရရွိလာေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာတို႔ကို အသံုးခ်ရာတြင္လည္း မိမိအတြက္ သာမက မိမိႏွင့္တကြ မိမိ၏ ပတ္၀န္းက်င္ ေကာင္းစားေရးကို ေရွး႐ႈရသည္။ ဤနည္းအားျဖင့္ ဘ၀၏ သာယာဖြယ္ကို ရွာမွီးရာတြင္ ဗုဒၶအဆံုးအမႏွင့္ အညီ ျဖစ္ေစႏိုင္သည္။

သို႔ေသာ္ ေလာကသားတို႔သည္ ထိုသာယာဖြယ္တြင္ အေႏွာင္ဖြဲ႔ခံရ တတ္၏။ ထိုသာယာဖြယ္၌ မိန္းေမာ ယစ္မူးသြားတတ္၏။ ထိုသာယာဖြယ္၏ အလႊမ္းမိုး ခံရတတ္၏။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳရန္, အမ်ား အက်ိဳးအတြက္ ေဆာင္႐ြက္ရန္ဟု ဦးတည္ခ်က္ထားကာ စီးပြားဥစၥာ ရွာေဖြေနသူမ်ားပင္လွ်င္ ထိုစည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား, လုပ္ငန္းမ်ားအေပၚ “ငါ့စီးပြား, ငါ့လုပ္ငန္း, ငါ့အလွဴ” ဟူ၍ တဏွာ၏ လႊမ္းမိုးမႈကို ခံရတတ္၏။ ဤသို႔ျဖစ္ရျခင္းသည္ ထိုစည္းစိမ္ဥစၥာတို႔၏ သာယာဖြယ္ (အႆဒ)ဟူေသာ ႐ႈေထာင့္ တစ္ခုတည္းကသာ ၾကည့္ျမင္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထိုစည္းစိမ္ဥစၥာတို႔၏ “မၿမဲ, ေဖာက္ျပန္ ပ်က္စီးတတ္ေသာ သေဘာ” ဟူသည့္ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ (တနည္းအားျဖင့္) ၿငီးေငြ႔ဖြယ္အပိုင္း (အာဒီန၀) ကိုလည္း ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္၏။ သို႔မွသာလွ်င္ “ငါ့စီးပြား, ငါ့လုပ္ငန္း, ငါ့အလွဴ” ဟူ၍ တဏွာ၏ လႊမ္းမိုးမႈမွ ထြတ္ေျမာက္သည့္ (နိႆရဏ) အသိဉာဏ္ ရရွိႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။

ခ်မ္းသာႂကြယ္၀ျခင္းသည္ ေလာက သေဘာအရ ဂုဏ္ရွိပါ၏။ သို႔ေသာ္ ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမေဒသနာအရ …
(၁) အႏိုင္ထက္မျပဳဘဲ တရားသျဖင့္ စီးပြားရွာေဖြျခင္း ဟုတ္, မဟုတ္၊
(၂) ရရွိလာေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို ခ်မ္းသာ ႏွစ္သက္ေစျခင္း ရွိ, မရွိ၊
(၃) (ပတ္၀န္းက်င္ လူ႔အဖြဲအစည္း အတြက္) မွ်ေ၀သံုးစြဲ၍ ေကာင္းမႈျပဳျခင္း ရွိ, မရွိ၊
(၄) စည္းစိမ္ခ်မ္းသာအား မမိန္းေမာ, မယစ္မူး, အလႊမ္းမိုး မခံဘဲ၊ လြတ္ေျမာက္သည့္ အသိဉာဏ္ စိတ္ထားျဖင့္ သံုးစြဲျခင္း ဟုတ္, မဟုတ္ ဆန္းစစ္ ေ၀ဖန္ရသည္။ ဤအခ်က္ ေလးခ်က္ေပၚ မူတည္ကာ စီးပြားရွာေဖြ သံုးစြဲၾကေသာ ေလာကီသားတို႔အား အဆင့္အတန္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ခြဲျခားႏိုင္၏။ အဆင့္အလိုက္ ခ်ီးမြမ္းျခင္း, ကဲ့ရဲ႕ျခင္းကို ျပဳႏိုင္၏။

စာၫႊန္း။
၁။ အံ-၁၀-၉၁၊ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ ဒသကနိပါတ္၊ ဥပါလိ၀ဂ္၊ ကာမေဘာဂီသုတ္
၂။ အံ-၃-၁၀၄။ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ တိကနိပါတ္၊ သေမၺာဓ၀ဂ္၊ ပုေဗၺ၀သေမၺာဓသုတ္

Sunday, June 19, 2011

Sand Stupa @ East Coast



ေလာကခ်မ္းသာ သဲပံုေစတီ


 လိႈဏ္ဂူအတြင္း ကိန္းေအာင္ စံေပ်ာ္ေတာ္မူပါ

 အေနကဇာတိ သံသာရံ...


ဆီမီးထိန္ထိန္သာ...

Saturday, June 18, 2011

ခ်မ္းသာျခင္းသည္ ဂုဏ္ရွိ၏။ သို႔ေသာ္… (၂)

ခ်မ္းသာျခင္းဟူေသာ ျမန္မာေ၀ါဟာရသည္ ဓနဥစၥာႂကြယ္၀ ခ်မ္းသာျခင္းႏွင့္ ကိုယ္စိတ္ ခ်မ္းသာျခင္းဟူေသာ အဓိပၸါယ္ ႏွစ္မ်ိဳး ရသည္။ ဓနဥစၥာႂကြယ္၀ျခင္း (ေငြေၾကး႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္း ပိုင္ဆိုင္ျခင္း) အား ဗုဒၶစာေပအရ ရွိျခင္း ခ်မ္းသာ (အတၳိသုခ) ဟုေခၚသည္။ ထို႐ုပ္၀တၳဳစည္းစိမ္တို႔ကို သံုးေဆာင္မွီ၀ဲရျခင္းအား သံုးေဆာင္မႈ ခ်မ္းသာ (ေဘာဂသုခ)ဟု ေခၚသည္။ ထိုသို႔ သံုးေဆာင္မွီ၀ဲရသျဖင့္ ကိုယ္စိတ္ ခ်မ္းသာျခင္းကို ျဖစ္ေစ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ စည္းစိမ္ဥစၥာတို႔အား အသံုးျပဳ၍ မိမိ၏ ကိုယ္စိတ္ကို ခ်မ္းသာေစမွ ဓနဥစၥာ ရွာေဖြရျခင္း၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္သည္ အထေျမာက္၏။ သို႔ေသာ္ ျပည့္စံုၿပီဟုကား မဆိုႏိုင္။ မိမိႏွင့္အတူတကြ မိဘ,သားသမီး, ေဆြမ်ိဳး အစထားကာ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ျပန္လည္မွ်ေ၀ အသံုးျပဳရသည္။

ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ အနာထပိဏ္သူေဌးအား စီးပြားဥစၥာ ရွာေဖြရာတြင္ ထားရွိအပ္ေသာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ (၅) ပါးကို ေဟာၾကားထား၏။
(၁) မိမိႏွင့္တကြေသာ မိဘ, သားမယား, အေစခံ အလုပ္သမားတို႔ကို ခ်မ္းသာ ႏွစ္သက္ေစရန္
(၂) မိတ္ေဆြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တို႔ကို ခ်မ္းသာ ႏွစ္သက္ေစရန္
(၃) ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးႏွင့္ႀကံုေတြ႕ေသာအခါ မိမိကိုယ္မိမိ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ ႏိုင္ရန္
(၄) ေဆြမ်ိဳးတို႔အား ေပးကမ္းျခင္း, ဧည့္သည္တို႔အား ေကၽြးေမြးျခင္း, ကြယ္လြန္သူတို႔ အတြက္ ရည္စူး၍ ေပးလွဴျခင္း, မင္းအား အခြန္ ဆက္သျခင္း, နတ္ ပူေဇာ္ျခင္းဟူေသာ ပူေဇာ္ျခင္းငါးမ်ိဳး (ပၪၥဗလိ) ျပဳရန္ (ဤငါးမ်ိဳးသည္ ဗုဒၶေခတ္ အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္ က်င့္သံုးခဲ့ေသာ ႐ိုးရာအစဥ္အလာ လူမႈေရး, ႏိုင္ငံေရး, ဘာသာေရး ၀တၱရားျဖစ္၍ ျဗာဟၼဏ ပုရဏ္က်မ္းမ်ားတြင္ ယဇ္ႀကီးငါးပါး “ပၪၥမဟာယည” ဟု ေခၚသည္။)
(၅) ရဟန္းပုဏၰားတို႔အား ျမတ္ေသာ အလွဴေပးရန္

ထိုငါးခ်က္အား အနွစ္ခ်ဳပ္လွ်င္
(၁) မိမိကိုယ္ကို ခ်မ္းသာႏွစ္သက္ေစသည္ (အတၱာနံ သုေခတိ ပိေဏတိ),
(၂) သူတစ္ပါးအား မွ်ေ၀သည္, ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ျပဳသည္ (သံ၀ိဘဇတိ ပုညာနံ ကေရာတိ) ျဖစ္၏။
ဤကဲ့သို႔ အသံုးခ်သူသည္ စီးပြားဥစၥာ တိုးတက္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ဆုတ္ယုတ္သည္ ျဖစ္ေစ စိတ္ႏွလံုးမသာမယာ မျဖစ္။ “ငါသည္ စည္းစိမ္ဥစၥာတို႔အား မိမိအက်ိဳး, အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ အသံုးခ်ခဲ့ၿပီ” ဟု ၀မ္းေျမာက္ ေက်နပ္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

စာၫႊန္း။
၁။ အံ-၁၀-၉၁၊ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ ဒသကနိပါတ္၊ ဥပါလိ၀ဂ္၊ ကာမေဘာဂီသုတ္
၂။ အံ-၅-၄၁၊ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ ပၪၥကနိပါတ္၊ မု႑ရာဇ၀ဂ္၊ အာဒိယသုတ္
၃။ အံ-၄-၆၂၊ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ စတုကနိပါတ္၊ ပတၱကမၼ၀ဂ္၊ အာနဏ်သုတ္

Thursday, June 16, 2011

ေလာကခ်မ္းသာ သဲပံုေစတီတည္ထားကိုးကြယ္ ပူေဇာ္ပြဲ ႏွိဳးေဆာ္လႊာ

အဘိဓမၼာအသင္းႀကီး ပနၷက္ခ် မဂၤလာ တစ္လျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ႏွင့္
 ဗုဒၶ ဓမၼ သံဃ ေလာကအသင္းႀကီး ၏ နာယက ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး
ဘဒၵႏၱကုမာရာဘိ၀ံသ ဂုဏပူဇာပဲြ အထိမ္းအမွတ္

Wednesday, June 15, 2011

ခ်မ္းသာျခင္းသည္ ဂုဏ္ရွိ၏။ သို႔ေသာ္…

လက္၀ဲ အယူ၀ါဒ ထြန္းကားစဥ္ကာလက “အရင္းရွင္, ဓနရွင္” ဟူေသာ အမည္မ်ားတပ္ကာ ခ်မ္းသာႂကြယ္၀သူတို႔အား ေ၀ဖန္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကသည္မ်ား ရွိ၏။ သို႔ေသာ္လည္း ေယဘုယ်အားျဖင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႔သည္ ခ်မ္းသာ ႂကြယ္၀ေအာင္ ႀကိဳးပမ္း အားထုတ္ျခင္းအား အျပစ္တစ္ခုအျဖစ္ ႐ႈျမင္ေလ့ မရွိပါ။ ေလာကီ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာတို႔အား စြန္႔ပယ္၍ သပိတ္, သကၤန္း အသံုးအေဆာင္မွ်ႏွင့္သာ ေရာင့္ရဲၿပီး သံသရာ၀ဋ္မွ လြတ္ကင္းရန္ က်င့္ႀကံၾကသည့္ သံဃာအဖြဲ႔အစည္းအား ထူေထာင္ေတာ္မူခဲ့ေသာ ဗုဒၶသည္ပင္ ေလာကီေဘာင္သားတို႔၏ ခ်မ္းသာႂကြယ္၀မႈအား အျပစ္တင္ ေ၀ဖန္ခဲ့ျခင္း မရွိ။

သို႔ေသာ္ (၁) စီးပြားဥစၥာ ရွာေဖြသည့္ နည္းလမ္း (၂) ရရွိလာသည့္ စည္းစိမ္အား မိမိ အတြက္ အက်ိဳးရွိေအာင္ အသံုးခ်မႈ (၃) ပတ္၀န္းက်င္ လူ႔အဖြဲအစည္း အတြက္ မွ်ေ၀သံုးစြဲမႈ (၄) ထိုစည္းစိမ္ခ်မ္းသာ အေပၚ၌ ထားရွိသည့္ စိတ္ေနသေဘာထား ဟူသည့္ အခ်က္မ်ားေပၚတြင္ မူတည္၍ ခ်ီးမြမ္းျခင္း, ကဲ့ရဲ႕ျခင္းကို ျပဳရသည္။

မတရားသျဖင့္ အႏိုင္ထက္ျပဳ၍ စီးပြားရွာေဖြကာ ခ်မ္းသာႂကြယ္၀ျခင္းသည္ ခ်ီးမြမ္းထိုက္သည္ မဟုတ္။ မတရားသျဖင့္ စီးပြားရွာျခင္းဟူသည္ ဒုစ႐ိုက္ျဖင့္ စီးပြားရွာျခင္းျဖစ္သည္။ ဒုစ႐ိုက္ျဖင့္ စီးပြားရွာျခင္းဟူသည္ အၾကမ္းအားျဖင့္ ငါးပါးသီလအား ခ်ိဳးေဖာက္၍, က်ိဳးေပါက္ေစ၍ စီးပြားရွာေဖြျခင္း ျဖစ္သည္။

(၁) သတၱ၀ါတို႔အား ေသေၾက ပ်က္စီးေစ၍ စီးပြားရွာျခင္း, ေသေၾက ပ်က္စီးေစေသာ အဆိပ္, လက္နက္မ်ား ေရာင္း၀ယ္ ေဖာက္ကားျခင္း။
(၂) ပိုင္ရွင္ မေပးေသာ ဓနဥစၥာအား ခိုးယူ၍ ျဖစ္ေစ, အႏိုင္ထက္ သိမ္းယူ၍ ျဖစ္ေစ စီးပြားရွာျခင္း။
(၃) ကာမဂုဏ္အား မွားယြင္း ေဖာက္ျပန္ေစရန္ အားေပးသည့္ လုပ္ငန္းမ်ားျဖင့္ စီးပြားရွာျခင္း။
(၄) တစ္ပါးသူအား လိမ္လည္လွည့္ဖ်ား၍ စီးပြားရွာျခင္း။
(၅) မူးယစ္ေဆး, အရက္ေသစာမ်ား ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကား၍ စီးပြားရွာျခင္း။

ထိုသုိ႔ေသာ စီးပြားရွာျခင္းမ်ိဳးတို႔ျဖင့္ ရရွိလာေသာ စည္းစိမ္းခ်မ္းသာသည္ ဂုဏ္ယူ ခ်ီးမြမ္းထိုက္ေသာ ခ်မ္းသာမႈမ်ိဳး မဟုတ္။ တရားႏွင့္ အညီ ရွာေဖြ အသက္ေမြးမႈမ်ိဳးကသာ ခ်ီးမြမ္းထိုက္၏။ သို႔ေသာ္ တရားႏွင့္ အညီရွာေဖြ အသက္ေမြးရျခင္းသည္ အစုန္လမ္း မဟုတ္။ အဆန္လမ္းျဖစ္၍ လြယ္ကူလွသည္ေတာ့ မဟုတ္။ စိတ္ဓာတ္ ခိုင္ၾကည္ရန္ လိုအပ္သည္။ အႏိုင္ထက္ျပဳ၍ စီးပြားရွာေဖြျခင္းကား အစုန္လမ္းျဖစ္၍ မခက္လွ။ အရွက္ကင္းမဲ့ရန္သာ လိုသည္။ ဤသို႔ေသာ အသက္ေမြးမႈ၏ အသြင္စ႐ိုက္အား ဓမၼပဒ ဂါထာအမွတ္ ၂၄၄ တြင္ ေဟာၾကားထားရာ ဆရာဦးေ႐ႊေအာင္၏ ျမန္မာဘာသာျပန္သည္ ထိမိေပၚလြင္ လွပါသည္။

သုဇီ၀ံ အဟိရိေကန၊ ကာကသူေရန ဓံသိနာ။
ပကၡႏၵိနာ ပဂေဗၻန၊ သံကိလိေ႒န ဇီ၀ိတံ။ (ဓမၼပဒ၊ ဂါထာအမွတ္ ၂၄၄)

လူသည္ တကယ္တမ္း လြယ္ကူစြာ အသက္ေမြးျမဴလိုပါက အရွက္မရွိရ။ က်ီးကန္းလိုလည္း လုယူရဲရ၏။ သူတစ္ပါး၏ သိကၡာကိုလည္း ခ်ရဲရ၏။ သာရာဖက္သို႔လည္း ေျပးကပ္ရဲရ၏။ ညစ္ပတ္ေသာ စိတ္လည္း ရွိရ၏။ ဤသို႔ျပဳလွ်င္ ေလာက၌ အသက္ေမြးရ လြယ္ေလ၏။

စာၫႊန္း။
၁။ အံ-၁၀-၉၁၊ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ ဒသကနိပါတ္၊ ဥပါလိ၀ဂ္၊ ကာမေဘာဂီသုတ္
၂။ အံ-၅-၁၇၇၊ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ ပၪၥကနိပါတ္၊ ဥပါသက၀ဂ္၊ ၀ဏိဇၨာသုတ္
၃။ ဓမၼပဒ၊ ဂါထာအမွတ္ ၂၄၄
၄။ ဦးေ႐ႊေအာင္- ကုိယ္က်င့္သိကၡာျဖဴစင္ျခင္း (ဓမၼဂီရိစာေစာင္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁၉၉၂)

Monday, June 6, 2011

ဘေလာ့ဂ္တာ…(၇)


“Google က အလကားေတြေပးၿပီး အကုန္မွတ္ထားတာေနာ္… ေနာင္ႏွစ္ေလးဆယ္ေလာက္က်ရင္ အမွတ္မထင္ ကိုယ္ေရးခဲ့တာေတြက ကိုယ့္ကို ျပန္ေခ်ာက္လွန္႔မွာတဲ့…” ကိုဧရာက သတင္းနားေထာင္ၿပီး မသီတာကို တဆင့္လွမ္းေျပာလိုက္ျခင္းပါ။
“အမေလး ေခ်ာက္ပါေစ လွန္႔ပါေစေတာ္… ေခ်ာက္ေစ လွန္႔ေစခ်င္လြန္းလို႔ပါ” လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့
သူကလည္း “ေအးေလ” တဲ့။

ဘေလာ့ဂ္လုပ္တာကို အားေပးေပမဲ့ မသီတာ စာေရးရင္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြခ်ည္း ေရးတယ္ဆိုၿပီး ကိုဧရာက သိပ္သေဘာမက်ခ်င္ပါဘူး။ သားေတာ္ႀကီး ေရခ်မ္းကလည္း ေျပာလာေသးတယ္။ “ေဖေဖတို႔ ေမေမတို႔ စာေရးတယ္ ဆိုရင္လည္း နာမည္ေက်ာ္ ပုဂိၢဳလ္ႀကီးေတြရဲ႕ အေၾကာင္းအရာေတြ ေရးမွေပါ့” … “ဒါမွပိုက္ဆံရမွာေပါ့” တဲ့။ တိန္)))
ဖေအလုပ္သူကေတာ့ “အဲ့လိုမ်ိဳးေတြ ေရးတယ္ဆိုတာ လြယ္တာမဟုတ္ဘူးကြ” လို႔ ျပန္ေျဖေနရွာေသးတယ္။

၂၀၀၄ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလထုတ္ ယဥ္ေက်းမႈမဂၢဇင္း၊
မႏုႆေက်ာ္၀င္း ေရးသားတဲ့ ႏွလံုးသည္းပြတ္ကို ထုတ္ယူျခင္း ေဆာင္းပါးမွာ-

ေမာင္လင္းသည္ ဦးသက္၀င္းေပးေသာ မွတ္စုစာအုပ္ကေလးကို ဖြင့္လိုက္ရာ မွတ္စုအတိုအထြာကေလးမ်ားကို ေအာက္ပါအတိုင္း ေတြ႔ရွိရ၏။ ထိုမွတ္စုကေလးမ်ား၏ ေအာက္ေျခ၌လည္း မည္သည့္စာအုပ္စာေပမွ ထုတ္ႏုတ္မွတ္သားထားေၾကာင္း မွတ္ခ်က္ျဖင့္ ေရးသားေဖာ္ျပထားသည္ကို စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေတြ႔ရွိရေလသည္။
စာဖတ္ျခင္းကား ျပည့္၀ေစ၏။ ေဆြးေႏြးျခင္းကား ဖ်တ္လတ္တက္ႂကြေစ၏။ ေရးသားျခင္းကား တိက်ေစ၏။
(………)
ဆိုတာေလး အမွတ္မထင္ ဖတ္လိုက္ရေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ဂ္ေထာင္ၿပီး လုပ္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္မ်ား ဖတ္ျခင္း၊ ေကာ္မန္႔မ်ား ေရးျခင္း၊ ကိုယ္တိုင္ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္မ်ား ေရးသားျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ အႏွစ္သာရႏွင့္ အကိ်ဳးတရားတို႔ကို မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္သလို ျဖစ္ရပါတယ္။

"Reading makes a full man; conference a ready man; and writing an exact man."

Friday, June 3, 2011

ႏွစ္ဆယ္ရာစု ဖြားဖြားတာ

ႏွစ္ဆယ္ရာစု သုဘဒၵါ ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ၀ါ၀ါ၀င္းေရႊရဲ႕ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကား ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ေက်ာ္ဟိန္းရဲ႕ ႏွစ္ဆယ္ရာစု လက္ေ၀ွ႔ေက်ာ္ ဆိုတဲ့ဇာတ္ကားလည္း နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တယ္။ ေခတ္မွီျခင္း၊ ေခတ္နဲ႔အညီလိုက္ျခင္းကို ေဖာ္ျပလိုတဲ့အခါ ဒီစကားလံုးကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သံုးခဲ့ၾကတယ္။ ႏွစ္ဆယ္ရာစု ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးကလွသလို ႏွစ္ဆယ္ရာစုရဲ႕ သားပ်ိဳ၊ သမီးပ်ိဳေတြကလည္း လွပ ႏုနယ္ ခ်စ္စဖြယ္ အသြင္ကိုေဆာင္ခဲ့ၾကတယ္။ ႏွစ္ဆယ္ရာစုရဲ႕ သစ္လြင္ လွပပံုကို က်မ္းတေစာင္၊ စာတဖြဲ႔ ေရးလို႔ ကုန္ႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။ အဆံုးသတ္သြားတာေတာင္ Y2K တဲ့… ဘယ္ေလာက္ လွလိုက္ေလသလဲ။
*****
ႏွစ္ဆယ္ရာစုရဲ႕ သမီးပ်ိဳေလးတေယာက္ဟာ ႏွစ္ဆယ္တစ္ရာစု အေရာက္မွာေတာ့ အိုမင္းမစြမ္းေတာ့ပါဘူး။ ဒါဟာ သဘာ၀ပဲေလ…။ ေသာင္းက်န္းတဲ့ ေရာဂါဆိုးေတြရဲ႕ အႏွိပ္စက္ မခံရေသးေပမည့္ ေမြးကတည္းက ပါလာတဲ့ အိုနာက ပါးပါးေလး အစြမ္းျပေနၿပီ။ ေရအိမ္သြားရင္ စာအုပ္အေဖၚေလး ေခၚသြားၿမဲအတိုင္း ေခၚသြားမိေပမည့္ ဖတ္မရေတာ့ပါဘူးကြယ္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီေလာက္ေသးတဲ့ စာလံုးနဲ႔ ပံုႏွိပ္ၾကပါလိမ့္။ စာအုပ္ေတြ စာေစာင္ေတြ ေျပာင္းသြားေပမည့္ ဘာလာလာ ဖတ္မရေတာ့မွ လက္ေလွ်ာ့ရတဲ့အျဖစ္ေရာက္တယ္။ ဘတ္စ္ကား ဂိတ္မွာ ကားေစာင့္ရင္လည္း မွတ္တိုင္ဆီလာေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားနံပါတ္ကို ကိုယ္စီးလိုတဲ့ နံပါတ္ခ်ည္းသာ ျမင္ေနမိေတာ့တယ္။ အနားေရာက္လို႔ မဟုတ္မွန္းသိမွ ကိန္းဂဏန္းေတြဟာ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ ဆင္တူရိုးမွား ျဖစ္ေနရတာလဲလို႔ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားလည္း ေတြးမိရဲ႕။

ေခါင္းေပၚမွာ ဖြာလန္က်ဲေနတဲ့ ဆံပင္ျဖဴေတြ…။ ေငြမွင္ေရာင္ လွသေလာက္… သူတို႔က်မွ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္အ႐ုပ္ဆိုးရတာလဲ စဥ္းစားမိျပန္ေတာ့ ဆံပင္ေတြ ပိုျဖဴသြားမွာစိုးလို႔ ရပ္တန္းကရပ္ရတယ္။ တခိ်န္က ထိန္းမႏိုင္ သိမ္းမရ အုပ္ခဲေနတဲ့ ဆံပင္ေတြ… ခုမ်ားျဖင့္ ထိပ္မွာ အကြက္လိုက္ႀကီးကို ေျပာင္လို႔…။ ဒါနဲ႔ပဲ ၾကည့္မရတဲ့ ဆံပင္ျဖဴေတြကိုလည္း မႏႈတ္ရက္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ေလးေတြ ရွိေနေပလို႔ အေျပာင္ သက္သာရာရေပတယ္ေပ့ါ။

ဂလံုဂလြမ္… ခ်လြင္ခ်လန္… အသံေတြ ၾကားရရင္ေတာ့ အျခားမေတြးပါနဲ႔။ ဒီလက္က လြတ္က်တာပါ။ အမေလး…ကုန္ပါၿပီ ဆိုတဲ့ အသံမ်ိဳးေတြ ၾကားရရင္လည္း အထိတ္တလန္႔ မျဖစ္ၾကပါနဲ႔။ ဟင္းအိုးေတြ၊ ဟင္းခြက္ေတြ ခူးရင္းခပ္ရင္း ေမွာက္ျပန္တာပါ။ ဦးေႏွာက္က ေစ့စပ္ ေသခ်ာစြာ အမိန္႔ေပး ခိုင္းေစတဲ့အတိုင္း တေသြမတိမ္း လိုက္နာလို႔ ၿမဲၿမံခိုင္ခံ့ခဲ့တဲ့ လက္ေတြ… ခုေတာ့လည္း သူတို႔ မဟုတ္သလိုပဲ။ တခုခုေတာ့ မွားေနၿပီ… တေနရာရာမွာေတာ့ မွားေနၿပီ။ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္လဲလို႔ ေက်းဇူးျပဳၿပီး တရားခံ မရွာပါနဲ႔ေတာ့။

တေန႔လံုး မိုးတိုးမတ္တပ္နဲ႔ သူ႔အေပၚ အားျပဳရပ္ရတဲ့ ေျခေထာက္ေတြ… ညတိုင္ရင္ေတာ့ ေဖာေယာင္ေနၿပီ။ ဘယ္လာ ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့ လွမ္းႏိုင္ေတာ့မလဲ။ သူတို႔ကို ညွာရင္း ပံုမက်ပန္းမက် ကြတတနဲ႔ က်ိဳးက်ိဳးကၽြတ္က်ြတ္ ေအာ္ရင္း ျမည္ရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ အိပ္ယာဖ်ာကပ္ရတာပါပဲ။
*****
ကိုယ့္မွာျဖင့္ ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ကိုယ္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ မသိမိုက္မွားတဲ့အရြယ္က တရားသူႀကီးေရွ႕သြားၿပီး ေအးအတူ ပူအမွ် အေပးအယူ သူနဲ႔က်မ ဆိုၿပီး မဟုတ္က ဟုတ္ကေတြ က်မ္းသစၥာ က်ိန္ဆိုမိခဲ့လို႔ အပိုဆု တြဲပါလာတဲ့ ဒုကၡအိုးႀကီးကလည္း တေမွာင့္။ ဘယ္သူ႔အေၾကာင္းေလးျဖင့္ သူ႔ေျပာမိရင္ ရာဇ၀င္ ျပန္လွန္ရေတာ့တာ…။ ဥပမာ သာဂိအေၾကာင္း ေျပာၾကတယ္ ဆိုၾကပါစို႔။ သာဂိေလ…ကိုဖိုးေထာင္ သားေလ… ငယ္ငယ္က ရွင္နဲ႔ေတာင္ ထန္းရည္ အတူတူ ခိုးေသာက္ၾကေသးဆို… ဆိုတာမ်ိဳး ပေ၀သဏီ ရွစ္ထပ္က အေၾကာင္းေတြ ျပန္အစေဖာ္ၿပီးမွ ေရွ႕ဆက္လို႔ရတယ္။ ေမာထွာ။ တခါလည္း မဟုတ္၊ ႏွစ္ခါလည္း မဟုတ္။ ေအာ္ သူ႔ခင္မ်ာ ဖာသိဖာသာ ေနတတ္ရွာတာပါလို႔ ခြင့္လႊတ္ခဲ့သမွ် အခုမ်ားျဖင့္ တယ္ စိတ္မရွည္ခ်င္ဘူး။ သူက ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ေတြ လုပ္ေတာ့ ကိုယ္ပါ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးေတြ ျဖစ္ကုန္ေရာ။ ေအာ္ ငါ့ႏွယ္ မ်က္ေမွာင္ေတြက်ံု႕မိျပန္ၿပီ… နဖူးေရေတြ တြန္႔ကုန္ပါေပါ့။

ႏွစ္ဆယ္ရာစု ဖြားဖြားတာ
*****
မွတ္ဉာဏ္ေတြ မေကာင္းေတာ့တဲ့အေၾကာင္း သက္ေ၀နဲ႔ ေခ်ာကို ေျပာခ်င္လို႔ (ခ်ိဳေပစြ ဟင္းခ်ိဳကဗ်ာကို အလြတ္ရေသးတယ္ ထင္ေနၾကလို႔)
အသက္ခ်င္းၿပိုင္ရင္ ကိုယ္ကႏိုင္မယ္ ထင္ေနတဲ့ Gyidaw နဲ႔
ေနာက္ၿပီး ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုမွာ ေခတ္စားတဲ့ ေသြးစုတ္လူ ဇာတ္ကားေတြ ၾကည့္ခိုင္းတဲ့ ခေရတြန္နဲ႔
တေန႔တည္း ႏွစ္ပုဒ္ သံုးပုဒ္တင္ရင္ စိတ္မဆိုးတဲ့ စစ တို႔အတြက္

မာလကာႏွင့္ ဆီးျဖဴ

ဘာသာစကားႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈတုိ႔ ကူးလူး ဆက္ဆံ ေျပာင္းလဲေနတတ္ေၾကာင္းကို “မႏၲေလးသားစစ္စစ္ႏွင့္ မလကာထန္းလ်က္” တြင္ ေရးခဲ့ဖူးသည္။ မလကာထန္းလ်က္ ေရးစဥ္က မလကၠာ (Melacca) ကို မေရာက္ဖူးေသးပါ။ မေလးရွားႏိုင္ငံ နိေရာဓာရာမေက်ာင္းတိုက္ ကထိန္အလွဴပြဲသို႔ လိုက္ရင္း မလကၠာသို႔ ေရာက္ျဖစ္သည္။ ဘတ္စ္ကားႏွင့္ အတူပါလာသည့္ ဧည့္လမ္းၫႊန္က “မလကၠာဆိုတာ အပင္နာမည္ကို စြဲၿပီး ေခၚတာ” ဟု ၿမိဳ႕အ၀င္ကပင္ ရွင္းျပထားပါသည္။ တစ္ေနရာ ေရာက္ေတာ့ “ဒီ အပင္ကို ေခၚတာေပါ့” ဟု လက္ညိဳးထိုးျပေတာ့ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု လွမ္း႐ိုက္ လိုက္သည္။ “ေမာင္ရင္ အဲဒီအပင္ မဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္က ဆီးျဖဴသီးပင္ကို ေျပာတာ” ဟု မလကၠာႏွင့္ ရင္းႏွီးေနသည့္ ဦးေလးႀကီးတစ္ဦးက ေျပာပါသည္။ ခပ္သုတ္သုတ္ဆိုေတာ့ ေနာက္တစ္ပံု ထပ္မ႐ိုက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ဤဦးေလးႀကီးသာ ၀င္၍ အမွားျပင္ မေပးခဲ့လွ်င္လည္း “မလကၠာဆိုတာ ထန္းပင္လိုလို အပင္မ်ိဳး” လို႔ အမွားကုိ မွတ္ေကာင္း မွတ္ေနမိပါလိမ့္မည္။
ျမန္မာတို႔က Guava ကို မာလကာဟု ေခၚသည္။ မလကၠာနယ္မွ လာေသာအသီးကို မ်ိဳးယူ၍ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ေသာၾကာင့္ မာလကာသီး, မာလကာပင္ဟု တြင္ခဲ့ေၾကာင္း ဖတ္ဖူးပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ မလကၠာနယ္ ဟူေသာအမည္က ဆီးျဖဴသီးပင္ (Indian Gooseberry) ကို မွီ၍ ရလာသည္။ ဆီးျဖဴသီးကို ပါဠိသကၠတဘာသာတြင္ “အာမလက āmalaka” ဟုေခၚသည္။ အိႏၵိယမွ āmalaka က မေလးေရာက္ေတာ့ melaka (malacca) ျဖစ္သြားသည္။ တဖန္ ျမန္မာတို႔က မာလကာဟုေခၚေသာ အသီးကို ရခိုင္တို႔က ဂိုယံသီးဟုေခၚသည္။ ဂိုယံသီးဟူေသာ အမည္ကလည္း Guava ၏ စပိန္ဘာသာအမည္ Guaya မွ ဆင္းသက္လာေၾကာင္း ဘီဘီစီေရဒီယို အစီအစဥ္တစ္ခုတြင္ နားေထာင္ဖူးသည္။ “အာမလက, မလကၠာ, မာလကာ, ဂိုယံ” ဟူေသာ အမည္ဆက္ႏြယ္မႈမ်ားက အိႏၵိယ, မေလးရွား ကၽြန္းဆြယ္, ရခိုင္ ကမ္း႐ိုးတန္းေဒသ, ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ား တစ္ႏိုင္ငံႏွင့္ တစ္ႏိုင္ငံ ကူးလူးဆက္ဆံခဲ့ၾကသည္ကို ေဖာ္ညြန္းေနသည္။

Thursday, June 2, 2011

ခ်ိဳ ေပစြ ဟင္းခ်ိဳ

ဒီမွာ အမ တစ္ေယာက္နဲ႔ သြားရင္းလာရင္း တေနရာအေရာက္ အမက “ဟယ္ ဟိုမွာ ပရႏၷ၀ါေတြ ပရႏၷ၀ါ ေတြ…” လို႔ ျပပါတယ္။ “သိတယ္ မဟုတ္လား… ငယ္ငယ္က သင္ခဲ့ရဖူးတယ္ေလ” ဆိုၿပီး ကဗ်ာေလး တပိုင္းတစကို ရြတ္ျပပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ သင္ခဲ့ရဖူးတယ္ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔နဲ႔ မဆက္စပ္ခဲ့ေတာ့ ကိုယ့္ေဘးနားေရာက္ေနတာေတာင္ မသိဘူးေပါ့။

punarvana (boerhavia diffusa) လို႔ ေရးထားပါတယ္။ အာယုေဗဒ ဆိုဒ္တခုမွ ရပါတယ္။
*****
ခ်ိဳ ေပစြ ဟင္းခ်ိဳ

ေတာင္ခါးပန္းရယ္ႏွင့္၊ ခင္တန္းငယ္ ကုန္းေျမာင္၊ ေက်ာ့ကြင္းကို ေထာင္သည္၊ ေခြးညီေနာင္ တခင္ခင္ႏွင့္၊ ယုန္ရွင္ကို ဖမ္းခဲ့ပါ၊ ေလးထမ္းတဲ့သည္ေဖကိုယ္၊ တဲအိမ္ေန ၾကင္သူက၊ တအူအူ ဟစ္ေခၚလို႔၊ အမွာေတာ္ပါးလိုက္ရွာတယ္ေလး။

အိမ္ကိုျပန္လွ်င္၊ အက်ြန္က်ြႏု္ပ္၊ ယုန္တစ္တုတ္ကို၊ ခြာဆုတ္ေရလွန္၊ က်ပ္ခိုးခံလို႔၊ ပရႏၷ၀ါ၊ ရြက္ႏုညွာကို၊ ၀ါးျပာထည့္က်ိဳ၊ အိုးနားတိုႏွင့္၊ ခပ္ခ်ိဳညစ္ေတ၊ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ေမႊလိုက္တယ္၊ ခ်ိဳေပစြဟင္းခ်ိဳကို၊ စေလာင္းတို အေျခပဲ့ႏွင့္၊ အာေခါင္မွာ ပူေအာင္ထည့္လို၊ မ်ိဳလွည့္ကြဲ႔ေလး။

(ပဥၥမတန္း ျမန္မာဖတ္စာမွ)
 

ခက္ဆစ္အဖြင့္
၁။ ေတာင္ခါးပန္း = ေတာင္ထိပ္ႏွင့္ ေတာင္ေျခအၾကားရွိ ေတာင္ေစာင္းအရပ္။
၂။ ခင္တန္း = ကုန္းျမင့္ေတာင္တန္း။
၃။ ကုန္းေျမာင္ = ကုန္းျမင့္ႏွစ္ခုၾကား အလ်ားရွည္၍ အနံက်ဥ္းေသာ ခ်ိဳင့္၀ွမ္း။
၄။ ေက်ာ့ကြင္း = ယုန္စသည္တို႔ကို ေက်ာ့ပစ္ရန္ ႀကိဳးကြင္း၊ ညြတ္ကြင္း။
၅။ တခင္ခင္ = ကိန္ကိန္၊ အိုင္အိုင္ အသံမ်ိဳးျပဳလ်က္။
၆။ တအူအူ = ဆြဲဆြဲငင္ငင္ ေအာ္ျမည္သည္။
၇။ ယုန္တစ္တုတ္ = ယုန္တစ္ေကာင္။
၈။ က်ပ္ခိုးခံ = မီးဖိုအထက္တြင္လုပ္ထားေသာ စင္(က်ပ္စင္)တြင္ သားေကာင္မ်ားကို အေျခာက္ခံသည္။
၉။ ပရႏၷ၀ါ = ေျမတြင္ တြား၍ေပါက္ေသာ အခက္အလက္အရိုးႂကြပ္ဆတ္သည့္ ေဆးဖက္၀င္သည့္ အပင္တစ္မ်ိဳး။
၁၀။ ၀ါးျပာ = ဆားအျဖစ္အသံုးျပဳရန္ ၀ါးကို မီး႐ိႈ႕၍ရေသာျပာ။
၁၁။ ခပ္ခိ်ဳ = ေယာက္ခိ်ဳ၊ ဟင္းခပ္ဇြန္းႀကီး။
၁၂။ စေလာင္း = ေျမအိုးအဖံုး စေလာင္းဖံုး။

*****
အခု အခ်ိန္မွာ ကဗ်ာကို ျပန္ဖတ္ေတာ့ ေယာက်္ားျဖစ္သူက ဟင္းစားကို ကိုယ္တိုင္ရွာၿပီး၊ ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ျပဳတ္ ခူးခပ္ ေက်ြးပံုပဲ… သူ႔ အိမ္ရွင္မကို…။ မသီတာတို႔နဲ႔ ဘာေတြမ်ားကြာေနပါလိမ့္…အင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ မသီတာ တအူအူ မလုပ္တတ္လို႔ပဲ ေနမွာပါေလလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ပါတယ္။
*****
ဘေလာ့ဂ္ေတြကို အၿမဲ အားေပးတဲ့၊ ဘေလာ့ဂါေတြ စာမေရးရင္လည္း တေယာက္ခ်င္းစီ နာမည္ေခၚၿပီး ဂ႐ုတစိုက္ေမးတတ္တဲ့ အမအတြက္ အမွတ္တရ…


Wednesday, June 1, 2011

စိတ္လမ္းခ်ိဳး

ဘ၀မွာ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေတြ… လမ္းေျဖာင့္ လမ္းေကာက္ လမ္းသြယ္ လမ္းက်ယ္ အမ်ိဳးမိ်ဳးပါပဲ…။
မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ လမ္းေထာင့္ လမ္းဆံု လမ္းေကြး လမ္းေလးေတြလည္း ရွိတတ္ၾကတယ္။

အဲ့ဒီလမ္းေလးကေတာ့ ေကြးေကြးေလး…။ ကိုယ္လမ္းေပၚေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ကလည္း ေရာင္နီလာခါစ ေမွာင္ရီ၀ိုးတ၀ါးမို႔ ၀ါဖန္႔ဖန္႔ ဓာတ္မီးတိုင္ေလးေတြကို အားျပဳရင္း…။ လမ္းေကြးေလးက ရထားဘူတာ တစ္ခုကို ဦးတည္ေနတာမို႔ လူသြားလူလာေတာ့ မျပတ္ေပဘူး။ အမ်ားစုကေတာ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြ…။ ေနာက္… သားသမီးကို ဘူတာထိ လိုက္ပို႔တဲ့ ကိုယ္လို အေမေတြ…။

အျပန္လမ္းလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔… လာရင္းကိစၥ သားကို ပို႔ၿပီး၊ လာရာလမ္းကို ျပန္တာမို႔…။ သူစိမ္းဆန္တဲ့ ၿမိဳ႕ျပတိုက္တာေတြရဲ႕ အခိ်ဳ႕ေသာ အခန္းေတြမွာ မီးေရာင္ေလးေတြ တစြန္းတစျမင္ေနရတယ္။ ခပ္မႈန္မႈန္ အဆင္ေတြက ကိုယ့္ရဲ႕အာ႐ံုေတြကို ဆြဲမယူလို႔ ေက်နပ္ျခင္းနဲ႔အတူ ေျဖးေျဖးေရြ႕ေရြ႕ လွမ္းေနမိတယ္။ လမ္းခ်ိဳး… ကိုယ္ ခ်ိဳး၀င္ရေတာ့မယ့္ လမ္းခ်ိဳးရဲ႕ လမ္းေထာင့္အေရာက္မွာေတာ့… အမိ်ဳးသမီးတေယာက္ရဲ႕ အဆက္မျပတ္ စကားေျပာေနတဲ့ အသံမွာ ကိုယ့္အာ႐ံုေတြ စူးနစ္ ၀င္သြားေတာ့တယ္။

သူဘာေတြ ေျပာေနလဲ… ဘယ္ေနရာက ေျပာေနတာလဲ…။ စူးစမ္းရွာေဖြမိတယ္။ သြက္သြက္ႀကီး ေျပာေနတဲ့ သူ႔အသံမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈေတြ အျပည့္ပါတယ္။ သူေျပာေနတာေတြကို လံုးေစ့ ပတ္ေစ့ေတာ့ နားမလည္ဘူး။ MRT… MRT… ဆိုတာ ၾကားတယ္… ဘယ္ဘက္ကို ေကြ႔၊ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ေရာက္မယ္ ဆိုတဲ့ လမ္းညႊန္စကားေတြကို ဖုန္းနဲ႔ ေျပာသလိုမ်ိဳး ေျပာေနတယ္။ ေစ့ေစ့စပ္စပ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာ၊ ဟန္က်ပန္က် ေျပာေနလိုက္ပံုမ်ား။ ခက္တာက ထပ္ခါထပ္ခါ အက်ယ္ႀကီးကို ေျပာေနတာ။ ေအာ္… သူ စိတ္ေနမေကာင္းရွာဘူးကိုး…။

စူးရွတဲ့ သူ႔အသံ လိႈင္းေတြက ကိုယ့္ရင္ကို ဒိန္းကနဲ ဒိန္းကနဲ လာလာေစာင့္တယ္။ အဲ့ဒီ လိႈင္းေတြကို သတိနဲ႔ ဖြဖြေလး ဖမ္းယူ… ေမတၱာလိႈင္းေတြ အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းၿပီး သူ႔ဆီကို တန္ျပန္ပို႔လိုက္ပါတယ္။ ေအးခ်မ္းပါေစ…။ ေအးခ်မ္းပါေစ...။

*****
ဒီလမ္းေပၚေရာက္တိုင္း သူ႔အသံကို နားစြင့္မိတယ္။ အသံ မၾကားမိေတာ့ ကိုယ့္ ေမတၱာေတြ အစြမ္းထက္ပါရဲ႕လို႔ ေတြးထင္ေနတုန္း…ေဟာ ၾကားရၿပီ…။ တိုးသဲ့သဲ့ေလး။ ေအာ္ သူ႔သားေလးအေၾကာင္း ေျပာေနတာကိုး။ သူ႔သားက ေက်ာင္းၿပီးလို႔ NS ေတာင္ သြားေနၿပီ … တဲ့။

NS = National Service

MRT = Mass Rapid Transport
*****
သူငယ္ခ်င္း သက္ေ၀က စိတ္၏ေခၚေဆာင္ရာကို ေရးၿပီး… မမKOMကလည္း ႐ူးခ်င္ေယာင္ ခဏခဏ ေဆာင္ျပ… ခ်စ္ေပါက္ကလည္း စာရင္းေကာက္...  ဆိုေတာ့ ဒီကလည္း ေရးရၿပီေပါ့… 

တေယာက္ရွိေသးတယ္... ဘေလာ့ဂ္ပိတ္ထားၿပီး စိတ္ေပါက္ရင္ လာလာခ်ြဲတယ္...