သမိုင်းသင်ဆရာမ

ဒီနေ့ ကျမ သင်တန်းသွားရသောနေ့ ဖြစ်ပါသည်။ သြစတေးလျသူ Miranda က သူ့ ကိုယ်လုံး ဖိုင့်ဖိုင့်ကြီးကို လိမ်ကာဖယ်ကာဖြင့် အားတက်သရော စာသင်နေသည်။ သူ့ကိုကြည့်ရင်းး ကျမမျက်စိထဲ တစ်ယောက်သောသူ၏ ပုံရိပ်တို့မြင်လာသည်။ ကျမတို့ မောင်နှမတွေထဲမှ အကြီးဆုံးသော ကျောင်းဆရာမ အစ်မကြီး ဖြစ်သည်။

ကျမပေါက်စကွေး ၄, ၅နှစ်သမီး အရွယ်တွင် အစ်မကြီးက ပညာရေးတက္ကသိုလ် တက်နေပြီ်။ အစ်မကြီးနှင့် ကျမ အသက် ၁၈နှစ်ခန့် ကွာသည်။ အိမ်ကိုအဝင်အထွက်များတဲ့ သူ့ သူငယ်ချင်းတွေထဲက ကချင်အစ်မ နန်းပလီ နဲ့ ချင်းအစ်မ လှေတဲလ် ကို ကောင်းကောင်းမှတ်မိသည်။ ရိုးသားလှသည့် တိုင်းရင်းသူ အစ်မကြီးတွေ ကျမအစ်မကြီး LoveMe - brand နှုတ်ခမ်းနီ ပန်းနုရောင် ဆိုးတာကို တမေ့တမော ဝိုင်းကြည့်တတ်ကြသည်။ ခြေသည်းရှည်ထားပြီး ပန်းနုရောင်ခြေသည်းနီ ဆိုးသည့် အစ်မကြီးသည် ဒီလို ‘ပျိုမေတို့ လှသထက်လှမယ် ဆိုရင်’ ကဏ္ဍမျိုးတွင် သူ့သူငယ်ချင်းတွေ အလယ်မှာ ဆရာမကြီးဖြစ်သည် ဆိုတာ ငါးနှစ်သမီးလေးကျမပင် ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ မကြီးတို့ ကျောင်းပြီးတော့ ချင်းအစ်မ လှေတဲလ် စစ်ဗိုလ် တစ်ယောက်နှင့် အိမ်ထောင်ကျ၍ မှော်ဘီစစ်တပ်ထဲမှာ လုပ်သော မင်္ဂလာ ဧည့်ခံပွဲတောင် ကျမ လိုက်သွားခဲ့ရသေးသည်။ နောက် အစ်မကြီး အလုပ်ဝင်ဖို့ posting ကျတော့ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်မှ မြို့လေး တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ အစ်မကြီးကျောင်းပြီးကတည်းက အစိုးရအလုပ်မဝင်ရန် တားမြစ်သော ပွဲစားကြီးအဖေနှင့် ဘဝတွင် ဆရာမနှင့် ဆရာမသာလုပ်ရန် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ရွာကလေးတစ်ရွာတွင် မွေးဖွားလာခဲ့သော အစ်မကြီးတို့၏ တိုက်ပွဲသည် နေ့ည မပြတ် ပြင်းထန်လှသည်။ အဖိုးအဖွားတွေက မြေးဦးဘက်က စစ်ကူပေးတော့ အဖေ လက်နတ်ချရသည်။ အလင်းဝင်တာတော့ မဟုတ်ခဲ့ကြောင်းကို ယခု အချိန်အထိ မပြီးပြတ်သေးသော မကြာခဏဆိုသလို ဖြစ်ပွားနေသော ပျောက်ကြားစစ်များကြောင့် (ဒီကိစ္စအတွက် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဘယ်ဖက်ကမှ လက်မှတ်မထိုးနိုင်ကြောင်း) ကျမတို့ (ကုလသမဂ္ဂ) မိသားစုဝင်အားလုံးသိပါသည်။

မကြီး နယ်သွားတော့ ကျမတို့အတွက် သူ့စာအုပ် သေတ္တာကြီး ထားခဲ့သည်။ ကျမနားမလည်ဘဲ မကြာခဏ ဖွင့်ဖတ်ကြည့်သော စာအုပ်မှာ ဦးတိုး၏ ‘ရာမရကန်’ ဖြစ်သည်။ (သိကြမှာပါ ဘာကြောင့် ဒီစာအုပ်ကို ဒီလောက်စိတ်ဝင်စားသလဲဆိုတာ။ ကျမ နာမည် ‘သီတာ’ သည် မကြီးပေးသော နာမည်ဖြစ်ပါသည်။ အဖေပေးသော ပထမနာမည် ‘သင်းသင်းခိုင်’ အဖတ်မတင်ခဲ့ပါ။) ဦးလတ်ရေး ‘စပယ်ပင်’ ဆိုသော စာအုပ်မှာ အဖုံးကိုကြည့်ပြီး ဖတ်ရန် အလွန်ပျင်းခဲ့သော စာအုပ်ဖြစ်သည်။ နောက်တော့ မောင်သိန်းဆိုင်ရဲ့ ‘ရေနံသာ ခင်ခင်ကြီး’၊ သိန်းဖေမြင့်ရဲ့ ‘အရှေ့ကနေဝန်းထွက်သည့်ပမာ’၊ မြသန်းတင့်ရဲ့ ‘ဓားတောင်ကို ကျော်၍မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်မည်’ စသည့် စသည့် စာအုပ်များသည် ဘာမှ နားမလည်သော်လည်း ပေဖတ်ခဲ့သော စာအုပ်များဖြစ်သည်။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တိုင်း ထပ်ကာထပ်ကာဖတ်တော့ ရေးတေးတေး သဘောပေါက်လာသလိုရှိသည်။ နောက်တော့ အစ်မကြီး ကျောင်းပိတ်ရက် ပြန်လာတိုင်း ‘ပညာလောကစာစောင်’များ ပါလာတတ်သည်။ ကျမလည်း ရှစ်တန်း ကိုးတန်းရောက်ပြီမို့ စာစောင်ထဲက အနောက် နန်းမတော်မမြလေး၏ “လာလုငယ် လာလု တမ်းလုလုငေး ...”ဆိုသည့် ကဗျာမျိုးတွေ မှတ်စုစာအုပ်လေးထဲ ကူးရေးတတ်ခဲ့ပြီ။

ဒီလိုနဲ့ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲတွင် နောက်ဆုံးနေ့ သမိုင်း ဘာသာရပ်ဖြေအပြီး လာကြိုနေကျ အစ်မကြီးက ကားပေါ်တွင် ကျမပြောသမျှစကားတွေကို နားထောင်နေပြီး “သီတာ တစ်ပုဒ်မှား ဖြေခဲ့ပြီ”လို့ ပြောလေသည်။ “မကြီးကလည်း သီတာ မမှားပါဘူး။ ဘယ်နှယ့် သမိုင်းကို မှားဖြေရတယ်လို့။” (သမိုင်းရမှတ် ၆၅မှတ်ဖြင့် ပက်ပက်စက်စက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သည်ကနေ့အထိ မှားခဲ့သည်ဆိုတာကို ဝန်မခံပါ။ အစ်မကြီးဆီမှလည်း သည်စကား နောက်တစ်ခေါက် ဘယ်တော့မှ မကြားရတော့ပါ။)

စာအုပ်သေတ္တာလို ကျမ မွှေခဲ့သော အစ်မကြီး၏ နောက်သေတ္တာ တစ်လုံးမှာ သူ၏ တိုင်းရင်းသူ သူငယ်ချင်းများ တစ်နှစ်တစ်ခါ ကျောင်းပိတ်ရက် ကိုယ့်ရပ်ရွာ ပြန်ပြီး၊ ကျောင်းပြန်လာတိုင်း လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ရိုးရာလုံချည်များ ထည့်ထားသည့် သေတ္တာဖြစ်ပါသည်။ ဆယ်စုနှစ်ကျော်ကျော် သေတ္တာထဲ အောင်းနေရသော လုံချည်များသည် စက်မှုတက္ကသိုလ် ကျောင်းတော်သူ ကျမ ရှိုးထုတ်ရန်အတွက် အလှည့်ကျလာခဲ့ပါသည်။ သူအမြတ်တနိုး သိမ်းထားခဲ့သော လုံချည်များကို ချစ်ညီမအား ဝတ်ဆင်စေခဲ့သော်လည်း ဝတ်ပြီး ဖြစ်သလိုထားလျှင်တော့ Lecture ကောင်းကောင်း အပေးခံရပါသည်။ စက်မှုတက္ကသိုလ်တွင် နောက်ဆုံးနှစ်ရောက်သည်ထိ စာမေးပွဲရက်များတွင် မပျက်မကွက် လာကြိုလေ့ရှိသော အစ်မကြီးအား မြင်ဖူးသူများက ကျမ အမေဟု ထင်ကြလေသည်။

“ရုံးက အအေးခန်းထဲမှာ တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ရတာ ကျောနာသည်၊ ရင်အောင့်သည်” စသော မခိုင်မာသည့် အကြောင်းပြချက်များဖြင့် အလုပ်မလုပ်ပဲ အိမ်ရှင်မ အမည်ခံကာ ယောင်ခြောက်ဆယ် ကိုယ့်သမိုင်းကိုယ် ရေးနေသော ကျမ ဒီကနေ့ အထူးသတိရမိသည့် အစ်မကြီးသည် ရင်သား ကင်ဆာကြောင့် နို့တစ်လုံးစိန် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော, ဆီးချိုရောဂါဝေဒနာရှင် တစ်ဦးဖြစ်သော, အသက် ၆၀-နား နီးသည့်တိုင် မပျက်မကွက် ကျောင်းသွားကာ သမိုင်းသင်နေသော ဆရာမ တစ်ဦးဖြစ်ပါသည်။

(အပျင်းထူနေသော မသီတာ၏ ပုံ ကိုဧရာမှတ်တမ်းတင်သည်။)

(ဒီတစ်ခါ အလှည့်ကျတာကတော့ အစ်မကြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးရင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို တစ်ယောက်တစ်မျိုးဆီ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အစ်ကို သုံးယောက်ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျမ အထက်က ရိုးလွန်းတဲ့ အစ်မနဲ့ နောက်ကျမ အောက်က ကျမကို ကျမနေရာမှာ ရှိနေအောင် ဖြစ်နေပေးတဲ့ အချစ်ဆုံး ညီမလေးရယ် လို့ စုစုပေါင်း ၇ ယောက်တိတိ အဖေနဲ့ အမေက မွေးပေးထားပါတယ်။)