ပြည်ထောင်စု

ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲမှာ ယာယီတဲနန်းတွေက အံ့မခန်း တင့်ဆန်းနေသည်။ သူငယ်မလေးတစ်ယောက် ပေ့ါပါးရွှင်လန်းစွာဖြင့် ထိုထို တဲနန်းတွေအလယ် ဟိုမှသည် ပြေးလွှားနေသည်။ လွယ်အိတ်လေးတစ်လုံးလွယ်၍ လက်ထဲမှာလည်း မှတ်စုစာအုပ်လေးနှင့် ခဲတံလေးကိုင်ထားသေးသည်။ မောင်နှမ ၇ ယောက် အနက်မှ အကြီးဆုံး အစ်မကြီးက ချွေးတပြိုက်ပြိုက်ဖြင့် သူငယ်မနောက် အပြေးလိုက်နေရသည်။

ပြည်နယ် ၇ ခုနှင့် တိုင်း ၇ ခုရဲ့ ပြခန်းတွေ၊ ဝန်ကြီး ဌာနတွေရဲ့ ပြခန်းတွေ၊ ဇတ်ပွဲရုံကြီးတွေက မျက်နှာချင်းဆိုင် အပြိုင်အဆိုင်၊ မုန့်ဆိုင် ဈေးတန်းတွေနှင့် ဆိုင်ခန်း အစုံက ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် မြို့ကြီးတစ်ခု ညတွင်းချင်း ပေါက်လာသလို…

သူငယ်မလေးသည် ပြခန်းတွေမှ ပြကွက်တွေကို ငေးမောလိုက်၊ မှတ်စုထဲမှာ ရေးမှတ်လိုက်နှင့် တစ်ယောက်ထဲ အလုပ်တွေရှုပ်နေသည်။ ဈေးဆိုင်တွေဘက် ခြေဦးလှည့်ချင်နေပြီဖြစ်သော အစ်မကြီးကတော့ ပါလာသည့်ရေဗူး ဖွင့်သောက်ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းက စောင့်နေရသည်။ သည်ကလေးမ တစ်စုံတစ်ခု ကို အာရုံစိုက်၍ နေပြီ ဆိုလျှင် သူ့အနား လာတာမကြိုက်တတ်မှန်း တသက်လုံး အရိပ်လို ကြည့်နေခဲ့သည့် အစ်မကြီးက သိသည်။

တနေစောင်းပြီ… ပြခန်းတွေ အကုန်ကြည့်၍ မပြီးသေးသော သူငယ်မက “နောက်တစ်နေ့ ထပ်လာဦးမယ်နော် … မကြီး”ဟု ဆိုကာ အလံတော် ခေတ္တ နားနေရာ စင်မြင့်ဖက်ဆီသို့ ခြေဦးလှည့်လိုက်ကြသည်။

သူငယ်မလေးသည် အလံတော်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ အလေးပြု အပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်စဉ်ဝယ် ကြယ်ပွင့်လေးတွေက ပါးစပ်လေးတွေ မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ်ဖြင့် စကားတွေ အများကြီး ပြောလိုက်ကြသည် …

(ငယ်စဉ်က ပြည်ထောင်စုနေ့ အခန်းအနားကျင်းပရာ ကျိုက္ကဆံကွင်းဆီသို့ …)

*****

“သမဂ္ဂါနံ တပေါ သုခေါ” ဆိုသောစကားကြားလျှင် ငယ်စဉ်ကလေးဘ၀ ရုပ်သံအစီအစဉ်တွင် ကြည့်ရသော ပြည်ထောင်စုနေ့ အထိမ်းအမှတ်အငြိမ့်ပွဲများမှ အငြိမ့်မင်းသမီး၏ နှုတ်ခွန်းဆက်စကားကို ပြေးပြေး သတိရသည်။ ကလေးသဘာဝအလျောက် လွတ်လပ်ရေးနေ့, ပြည်ထောင်စုနေ့, အမျိုးသားနေ့တို့ရောက်တိုင်း ပျော်သည်။ သို့သော် ချွင်းချက်တစ်ချို့တော့ရှိပါသည်။

ပြည်ထောင်စုအလံတော် ရောက်လာတော့မည်ဆိုလျှင် ကြိုဆိုရေးအတွက် မလိုက်မနေရ။ နံနက်စောစောထ, အဖြူအစိမ်း ကျောင်းဝတ်စုံများဝတ်, ဝှေ့ရမ်းစရာ အလံတော်လေးများကိုင်၍ ကြိုရသည်။ အချိန်ပဲ မမှန်၍လား, စောစောစီးစီး ကြိုတင်ရောက်နေဖို့ပဲ လို၍လားတော့ မသိ။ နေမထွက်ခင်ကတည်းက တမျှော်မျှော် စောင့်နေရသော်လည်း နေမြင့်သည့်တိုင် ပေါ်မလာတတ်။ လူတွေလည်း လမ်းဘေးတွင် မိုးတိုးမတ်တပ်, ယပ်တခပ်ခပ်, ချွေတလုံးလုံးနှင့် နေပူထဲ စောင့်ကြရသည်။ မရပ်နိုင်လျှင်လည်း ကိုယ့်ဖိနပ်ကို ဖင်ခု၍ ထိုင်ရသည်။ ခရာသံများနှင့် ယာဉ်ထိမ်းရဲဆိုင်ကယ်များ လာပြီဆိုလျှင်တော့ အားရဝမ်းသာ မတ်တပ်ထ၍ အသင့်ရှိနေသော အလံလေးများကို ဝှေ့ရမ်းကြသည်။ နောက်တော့လည်း မဟုတ်ပြန်၊ အလံတော်က မရောက်သေးဘူးတဲ့။ ဘယ်မှာပဲ ရှိသေးသတဲ့ဆိုကာ, ပြန်ထိုင်သူကထိုင်, အလံလေးများဖြင့် ယပ်ခပ်သူကခပ်ကာ မျှော်ကြရပြန်သည်။ ရောက်မဲ့ရောက်လာတော့လည်း အချို့နှစ်များဆိုလျှင် အလံတော်က အမိုးဖွင့် ကားပေါ်တွင် ခပ်သွက်သွက်လေးပါ သွားသည်။ တိုင်းရင်းသားဝတ်စုံ ကိုယ်စီဝတ်ထားသော အလံကိုင်အဖွဲ့က ခပ်နှေးနှေး ပြေး၍ သယ်လာဆောင်လာသော နှစ်များဆိုလျှင်တော့ တော်ပါသေးသည်။ “မလိုက်မနေရ” ဆိုတာကြီးကြောင့်လားမသိ။ ကျွန်တော်ငယ်ငယ်က ဤသို့ အလံတော်ကြိုရခြင်းကို မကြိုက်ခဲ့, မပျော်ခဲ့။ အာဇာနည်ခေါင်းဆောင်များ, တိုင်းရင်းသားခေါင်းဆောင်များ အသက်ချွေးသွေးရင်း၍ ချုပ်ဆိုခဲ့သော ပင်လုံစာချုပ်ကို ဒီလောက်လေးမှ အပင်ပန်းခံ ဂုဏ်မပြုနိုင်ဘူးလားဟု အပြစ်တင်လျှင်လည်း ခံရုံသာရှိပါသည်။ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝက အမြင်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြန်ပြောခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လွတ်လပ်ရေးရအပြီးတွင် အိန္ဒိယ, ပါကစ္စတန်, ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်ဟု တဖြည်းဖြည်း ကွဲသွားသလိုမျိုး ပြိုကွဲသွားရသည်ကို မလိုလားပါ။ သွေးစည်း ညီညွတ်ခြင်းဖြင့် လွတ်လပ်ရေးကို တစည်းတလုံးတည်း အရယူခဲ့သော ခေါင်းဆောင်ကြီးများ၏ ပြည်ထောင်စုစိတ်ဓာတ်ကို လေးစားပါသည်။ ညီညွှတ်မှုဖြင့် လွတ်လပ်မှုကို အရယူခဲ့ကြသလို, လွတ်လပ်မှုဖြင့်သာ သွေးစည်းညီညွတ်မှုကို တည်ဆောက်နိုင်ပါမည်။ အဓမ္မနည်းများဖြင့် ညီညွတ်ခြင်းကို တည်ဆောက်နိုင်မည်မဟုတ်။ ရသည်ဆိုလျှင်လည်း အတုအယောင် သွေးစည်းခြင်းသာ ဖြစ်မည်။ စစ်မှန်သော လွတ်လပ်ခြင်း, ချစ်ကြည် ရင်းနှီးခြင်းတို့သည်သာ ညီညွတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ညီညွတ်ခြင်းမျိုးကသာ “သမဂ္ဂါနံ တပေါ သုခေါ” ဟူသော စကားအတိုင်း အေးချမ်းသာယာခြင်း သုခကို ဆောင်ကျဉ်းနိုင်ပါလိမ့်မည်။

သီတာဧရာ