မိခင်ဖြစ်သော ကျမ

မေမေနဲ့ ဖေဖေ နှစ်ယောက်တဘဝထူထောင်တော့ one room one hall အိမ်ခန်းလေးငှားပြီး နေကြတယ်။ မေမေက အသက် ၂၇… ဖေဖေက အသက် ၂၉ ဆိုတော့ သားသားမီးမီးလေးတွေ လာဖို့ သင့်တော်နေပြီဖြစ်တဲ့ အရွယ်မို့ ဘာတားဆေးမှ မသုံးခဲ့ကြပါဘူး။ မကြာပါဘူး ကလေးလေးတယောက် မေမေ့ဗိုက်ထဲရောက်လာတယ်ပေါ့။ မေမေက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျန်းမာရေး ဒေါင်ဒေါင်မမြည်တော့ ဝမ်းကြီးနာ ဆွဲပါလေရော…။ နေ့လည်း အန်... ညလည်းအန်… တနေ့လုံးအန်။ မေမေ့ အလုပ်က ထွက်ထားပြီးသားဖြစ်နေလို့ အလုပ်သွားစရာတော့ မလိုတော့ဘူး။ ဘာမှလည်း မစားနိုင်တော့ဘူး။ ထမင်းအိုးဆူလာရင် ထွက်တဲ့အနံ့တောင် မခံနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီအနံ့ကို စိတ်ထဲက တွေးပြီးတော့တောင် အန်တာပဲ။ လက်ဖက်အသားလေးနဲ့ ထမင်းဖြူနဲ့ စားတယ်။ အာလူးကြော်လေးနဲ့ စားတယ်။ ဘယ်လာ အာဟာရ ပြည့်စုံမှာလဲ။ ဖေဖေလည်း ရုံးက ပြန်လာရင် ကောင်းနိုးရာရာလေးတွေ ဝယ်လာရှာပါတယ်။ ဘာဝယ်လာလာ မစားနိုင်ပါဘူး။ ဘာတွေ ဝယ်လာတာလဲ လို့ မေမေက ဖေဖေ့ကိုရန်လုပ်။ မေမေစားတဲ့ လက်ဖက်အသားလေး ကုန်သွားလို့ ဖေဖေက ပင်နီဆူလာသွားပြီး ဝယ်ပေးပါတယ်။ အခြားဟိုဟာ ဒီဟာလေးတွေလည်း စားဝင်နိုးနိုး ဝယ်လာတာပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန် ပင်နီဆူလာက ကုန်စည် စီးဆင်းမှုက အခုလောက် မမြန်ဆန်သေးတော့ ဖေဖေ ဝယ်လာတဲ့ဟာတွေက မှိုတက် ဒိတ်အောက် ဘာမှ စားမရ ဖြစ်ပြန်တယ်။ မှတ်မှတ်ယယ ဖေဖေ့သူငယ်ချင်း သားတို့ အန်တီခိုင် က ကြက်သားပေါင်းလေးချက်ပြီး ဘူးလေးနဲ့ ပေးလိုက်တာ… အဲ့ဒီဟင်းလေးနဲ့ မေမေ ထမင်းစားဝင် လိုက်တာ… အားကို ပြည့်သွားသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။

ဒီလို တပိန်ပိန် တလိမ်လိမ်နဲ့ နေလာရင်း… ရေချိုးခန်းထဲမှာ အဝတ်လျော်ရင်း စလစ်ဖြစ်ပြီး ဖင်ထိုင်ရက်လေး လဲတယ်။ မေမေတို့ ငှားနေတဲ့ အိမ်မှာက အဝတ်လျှော်စက် မရှိဘူး။ နှစ်ယောက်တည်းရဲ့ အဝတ်အစား ဘာရှိတာမှတ်လို့ မေမေ ရေချိုးရင်း ဒီလိုပဲ လျှော်လိုက်တာပဲ။ အဲ..အဲ.. လဲပြီး မကြာဘူး… မေမေ သွေးဆင်းလာလို့ ဆေးခန်းပြေးရရော…။ Ultrasound ရိုက်ဖို့ Jurong East က ဆေးခန်းတခုကို လွှတ်တယ်။ ဖေဖေ့သူငယ်ချင်း အန်တီခိုင် ပဲ လိုက်ပို့တယ်။ ရေများများသောက်မှ Ultrasound က ကောင်းကောင်းပေါ်မှာ ဆိုလို့ အန်တီခိုင် က ဆေးခန်းဘေး ကုန်စုံဆိုင်က နှစ်လီတာ ရေပုလင်းကြီး ဝယ်ပြီး မေမေကို အတင်းသောက်ခိုင်းတာပဲ။ ရေသောက်ပြီး ရှူးမပေါက်ရဘူး…။ မေမေမှာ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ကျိတ်မှိတ်သောက်ခဲ့ရတာ…။ Ultrasound ရိုက်ပြီး သိရတာ..တော်သေးတယ် ကလေးက ဘာမှ မဖြစ်လို့…။ သတိထားပြီး နေဖို့တော့ ဆရာဝန်က မှာလိုက်တယ်။

ဒါနဲ့ ဖေဖေလည်း မေမေ့ကို သူရုံးသွားနေတုန်း တယောက်တည်း ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူးဆိုပြီး မေမေတို့ အိမ်ပြောင်းကြတယ်။ မေမေ အိမ်ထောင်မကျခင်က အတူနေခဲ့တဲ့ မိသားစုနဲ့ အတူ ပြန်နေဖို့ပါပဲ။ ဟိုမိသားစုကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကြိုဆိုကြတယ်။ ဖေဖေလည်း ရုံးသွားရင် အဲ့ဒီအိမ်က ဦးဦးရဲ့ ရုံးကားနဲ့ အကြုံလိုက်ရင်း သက်တောင့်သက်သာ သွားရတယ်။ အဲ့ဒီ ရုံးကားလေးက မေမေတို့နဲ့ တိုက်ရိုက်မပတ်သက်ပေမဲ့၊ မေမေတို့ဘဝရဲ့ အမှတ်တယတွေထဲမှာ သူပါဝင်ခဲ့တယ်။ ဖေဖေလူပျိုဘ၀ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စုနေတဲ့ အိမ်ကနေ မေမေနဲ့ နှစ်ယောက်နေဖို့ အိမ်ပြောင်းလာတော့ အဲ့ဒီကားလေးနဲ့ ကူပြောင်းပေးတာပေါ့။ ဖေဖေပိုင်ဆိုင်တဲ့ တပိုင်တနိုင် ပစ္စည်းလေးတွေအပြင် အိုးသစ်အိမ်သစ် ထူထောင်မည့် ဖေဖေ့ကို သူ့အခန်းဖော် သူငယ်ချင်းတွေက ရေနွေးအိုးကအစ မကျန်ရအောင် ဝိုင်းဝန်းဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ကြတာ အဲ့ဒီကားလေးနဲ့ အပြည့်အသိပ်ပါပဲ။

ကိုယ်ဝန်လေးလမှာ ultrasound ရိုက်ပြန်တော့ သားသားလေးလား မီးမီးလေးလား သိရမယ်လေ…။ မေမေမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလိုက်တာ…။ ဖေဖေက သားလေးပဲ လိုချင်တယ်တဲ့လေ။ သမီးလေးဆို သူစိတ်ပူတတ်ပုံနဲ့ နေစရာရှိမှာမဟုတ်ဘူး ပြောထားတော့ မေမေမှာ ultrasound ရိုက်ရင်း အဆက်မပြတ် ဆုတောင်းရတာ။ ရိုက်ပေးတဲ့သူက ဘာလေးလဲ နင်သိချင်တယ် မဟုတ်လားလို့ မေးပြီး…ယောကျ်ာလေးလို့ ပြောလိုက်တော့။ အားကြီးတောင် မပျော်နိုင်တော့ဘူး… စိတ်မောပြီး ထူထုံနေလို့လေ။

မေမေလည်း စားနိုင်သောက်နိုင်ဖြစ်လာပါပြီ။ မေမေချင်ချင်းတက်ခဲ့တဲ့ အစာတွေကတော့ ဂရိတ်ဖရုသီး… တခါစားတထိုင်တည်း တလုံး… ဖေဖေ့ကို ဖဲ့ကျွေးရမှာ စိုးလို့ ကျောနဲ့ကာပြီး တဖက်လှည့်စားတာ။ နောက် ကြက်ကြော် တခါစားရင်…တကောင်။ နောက်ပြီး မေမေ လမ်းလည်း အများကြီးလျှောက်ဖြစ်တယ်။ မန္တလေးသား ဖြစ်ပြီး စက်ဘီးတောင် ကောင်းကောင်း မစီးတတ်တဲ့ ဖေဖေက တပြနှစ်ပြသုံးလေးပြ လမ်းချည်း လျှောက်ပစ်လိုက်တဲ့ အမျိုးဆိုတော့… လျှောက်သလားမမေးနဲ့။ ဟိုဟိုဒီဒီသွားစရာရှိရင် ခြေလျင်သာ လျှောက်တော့တာပဲ။ မေမေကလည်း ဖေဖေနဲ့ဆို လျှောက်ပြီးသားမို့ ဘာပြောကောင်းမလဲ ဗိုက်ချွန်ချွန်ကြီးက အောက်ဆိုက်ဆိုက်လာပြီး လမစေ့သေးပဲ ဗိုက်နာတော့တာပဲ။

အဲ့ဒီနေ့ ညနေစာကို ကုလားပဲဟင်းနဲ့ စားပြီး တအောင့်နေ ဗိုက်နာလာတာဆိုတော့… ဝမ်းမကောင်းလို့ပဲ ဗိုက်နာတာလား…မွေးချင်လို့ပဲ နာတာလား…ဝေခွဲမရပဲ ဆေးရုံသွားခဲ့ကြတယ်။ အိမ်ကဦးဦးကပဲ အဲ့ဟိုကားလေးနဲ့ ဆေးရုံလိုက်ပို့တာပေ့ါ။ လမ်းခုလတ် အဝေးပြေးလမ်းကြီးမှ အန်ချင်ပြန်လို့ လမ်းဘေးခဏ ရပ်ကြရပြန်တယ်။ နောက်ဆေးရုံရောက်တော့ ကုလားထိုင်မှာ ဗိုက်ပတ်ကြီး ပတ်ပေးထားပြီး…contraction ကို တိုင်းတယ်။ contraction က မွေးမည့်အတိုင်း တိုးနေပြီတဲ့..။ ကိုယ်ဝန်က ၃၄ပတ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ငြိမ်နေပြီး ၂၄နာရီ ဆေးသွင်းတယ်။ နောက် မနက်တခြမ်း ညတခြမ်း သောက်ဖို့ နှစ်ပတ်စာ သောက်ဆေး ပေးလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့ကြရတယ်။

ဆေးသောက်တာ နှစ်ပတ်အတိပြည့်ပြီး ညဖက်လိုဆေးကုန်တယ်… မနက်ဖက်မှာ အစောကြီး ရေမွှာပေါက်လို့ ဆေးရုံပြေးခဲ့ကြရရော…။ ဗိုက်က အနာ တဖြေးဖြေး စိတ်လာတယ်။ ဗိုက်နာလာရင် ပုရွက်ဆိတ်ကိုက်တာတောင် ဆတ်ဆတ်ထိ မခံတဲ့ မေမေက ရှုံမဲ့နေတော့တာပေါ့။ laughing gas ဆိုတာလည်း မရှူတတ်ဘူး။ သူနာပြုဆရာမကြီးက တော်ရှာပါတယ်။ နင့်အမေတောင် ခုနစ်ယောက် မွေးလာတာ..နင်လည်း ဘာလို့ မမွေးနိုင်ရမလဲလို့ မေမေကို အားပေးတယ်…။

မေ့ဆေးဆရာဝန်နဲ့ Epidural တင်ဖို့ လက်မှတ်ထိုး… ခါးထဲကို ဆေးသွင်းပြီး နောက်တော့ လျောလျောရှူရှူပဲ မွေးပါတယ်။ မွေးကင်းစ သားသားလေးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးနေတဲ့ ဆရာမကြီးကို ရှူရှူနဲ့ ပန်းလိုက်လို့ တခန်းလုံး ဝါးကနဲ ရယ်ကြရသေးတယ်။ ဆရာမကြီးက သားသားကို high nose…high nose နဲ့ လှလို့တဲ့။

*****

ဒီအပိုင်းက စပြီး မိဘတယောက်ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်တဲ့ မေမေရဲ့ လိုအပ်ချက်လေးတွေကိုပဲ ရွေးထုတ်ရေးသွားပါတော့မယ်။ ဆေးရုံက ဆင်းလာတဲ့ သားသားလေးမှာ အနှီးတထည်မှ မရှိသေးဘူး။ အိမ်ကိုကလေးလာကြည့်တဲ့ ဖေဖေ့သူငယ်ချင်းတွေထဲက အန်တီထွေး က ဖေဖေ့ကချင်ပုဆိုးကို ကမန်းကတန်း မီးပူတိုက်တယ်။ ကလေး အနှီးထုတ်ဖို့လေ…။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ အိမ်က အန်တီမော်က သူ့ရဲ့ လေးနှစ်သမီးငယ်လေး မွေးစကနေသုံးလာတဲ့ အခုလည်း ရေချိုးပြီးရင် ပတ်တဲ့ အနှီးကို လျှော်ထားတာပါ ဆိုပြီး ကမန်းကတန်း ယူလာတယ်။ "သုံးလေးထည်ပါတဲ့ တထုတ်လုံးမှ ဘယ်လောက်မှမပေးရတဲ့ အနှီးကို ကြိုတင်ဝယ်မထားဘူး… သီတာတို့ကတော့ လုပ်မယ်" ဆိုပြီး မေမေ့ကို နည်းနည်းဆူတာပေါ့။ မွေးဖွားပြီးမေမေ့ကို ပြုစုဖို့ ရန်ကုန်ကနေ အန်တီကေလာရင် ဖွားဖွားကြီးထည့်ပေးလိုက်တဲ့ အနှီးတွေ ယူလာမှာလေ…။ အဲ့ဒါကြောင့် မေမေက ပေကပ်ပြီး ဒီမှာ မဝယ်တာ။ သားသားက စောရောက်လာပြီး အန်တီကေက ဒီကို ရောက်မလာသေးတော့ သားကို အနှီးလေးနဲ့ ထွေးပြီး ဆီးမကြိုနိုင်ဖြစ်သွားရတာပါ။ နောက်ပြီး ဒီက အနှီးစနဲ့ မြန်မာပြည်မှာ သုံးကြတဲ့ အနှီးစတွေက အသား မတူဘူး… ဒီက အနှီးက ပိုကောင်းတယ်တဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်…။ ဒါပေမဲ့ ဖွားဖွားကိုယ်တိုင် သူသိမ်းဆည်းထားတဲ့ ပိတ်အုပ်ကြီးကနေ သားသားထွေးဖို့ စိတ်တိုင်းကြ ပိုင်းဖြတ်ပေးလိုက်တဲ့ အနှီးစကြီးတွေထက်တော့ ဘယ်လိုမှ ပိုမကောင်းနိုင်ဘူးလို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတဲ့ မေမေက ကပ်ပြီဟေ့ ဆိုရင်… အဲ့လို ကပ်တာ။

အန်တီကေ ရောက်လာပြီး အိမ်ခန်းလေးထဲမှာ တယောက်အိပ်ကုတင်ရယ်… နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ရယ်…ဖေဖေ့ စာကြည့်စားပွဲရယ်နဲ့ ပြည့်ညက်နေတာပဲ။ သားသားလေးအတွက် အိပ်ယာနေရာကုတင်…။ ဟဲဟဲ..မေမေ ဝယ်မထားပါဘူး။ သားသားဘယ်လို အိပ်ခဲ့ရလည်းသိလား။ သားသားမမွေးခင်ကတည်းက အသိအမတယောက်က သူ့သားလေး ငယ်ငယ်က သုံးခဲ့တဲ့ ကလေး လက်တွန်းလှည်းကို ပေးတယ်။ မေမေကလည်း မယူချင်ဘူးလို့ ငြင်းရမှာ အားနာတာနဲ့ ယူထားလိုက်တယ်။ စေတနာနဲ့ ပေးတာကို လက်ခံနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိရမယ် မဟုတ်လား။ သက်ဦးကလေးကို အားလုံး အသစ် အသစ် အညွတ်အဖူးတွေနဲ့ပဲ ပြည့်စုံစေရမယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆတွေလည်း မေမေမစွဲချင်ဘူး။ ည ည ဆိုသားက အဲ့ဒီ လက်တွန်းလှည်းလေးထဲမှာ အိပ်ရတယ်။ အဲယားကွန်း..ဟင့်အင်း မရှိပါဘူး။ သဘာဝလေနဲ့ နေတတ်အောင် နေပါသားရယ်။ နောက်ပိုင်း တခါတလေ စကားစပ်မိရင်တော့ ဖေဖေက ပြောတယ်… မတတ်နိုင်တာလည်း မဟုတ်ပဲနဲ့ သူ့သားကို သီတာ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေနဲ့ မပြည့်မစုံ ထားခဲ့ရတာကို တစက်မှ စိတ်မကောင်းဘူးတဲ့…။

သားသားက မအေနို့ကို တိုက်ရိုက်မစို့တတ်ဘူး။ မေမေကလည်း မတိုက်တတ်ဘူး။ ဒီတော့ မေမေ့ဆီက ချိုချိုကို ပြွန်ကြီးနဲ့ စုတ်ပြီးမှ သားသားကို တိုက်ရတယ်။ မိခင်နို့ဟာ ကလေးအတွက်အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမဲ့ တခုခုကို မဖြစ် ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်ဆိုတဲ့ ဇွဲမရှိပဲ ဖြစ်သလိုနဲ့ ပြီးလိုက်တတ်တဲ့ မေမေဟာ ကိုယ့်ရင်သွေးကိုတောင် ကိုယ့်နို့ရအောင်မတိုက်နိုင်ပဲ လွယ်လွယ်ကူကူ အရှုံးပေးပြီး နို့ဗူးပဲ တိုက်ခဲ့ပါတော့တယ်။ မနှစ်က မမစံ ကလေးမွေးတော့ နို့ရည်စုတ်တဲ့ ပြွန်ကို ပေးလိုက်မယ် လုပ်တော့ ဖေဖေက ခဏ ခဏ နေဦး ဆိုပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ယူထားသေးတယ်။ (နောက်သူ့မှာလည်း ရှိနေတာနဲ့ မပေးဖြစ်တော့ပါဘူး)။

အဆုပ်ထဲမှာ ချွဲတွေကို ယက်တင်တဲ့ အမွေးလေးတွေ မစုံလင်သေးပဲ စောမွေးခဲ့တဲ့သား… ရင်ဘတ်ထဲမှာ ချွဲတွေနဲ့ ခဏခဏ ဖျားတတ်တယ်။ Poly Clinic ကိုသွား nebulizer ရှူ ..အဲ့ဒီကနေမှ KK ဆေးရုံကို သွားရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဖေဖေတို့က EP status ပဲရှိသေးတာမို့၊ ဆေးရုံတက်ရင် ဈေးကြီးတာကြောင့် ဆရာဝန်တွေက သားကို ဆေးရုံတော့ မတက်ခိုင်းဘူး။ ဖေဖေရုံးပိတ်တဲ့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေတွေဆို ဆေးရုံပြင်ပလူနာဌာနကို မနက် ၁၀နာရီလောက်က ရောက်ပြီး တနေ့လုံး ဆေးရုံမှာ သားကို nebulizer ရှူခိုင်းလိုက်၊ ဆရာဝန်က ချွဲတွေ ရှင်းသွားပြီလား နားကြပ်နဲ့ နားထောင်လိုက်.. အဖျားတွေ တက်လာပြန်ရင်… ရေချိုးပေးလိုက်နဲ့ ညနေစောင်းမှ အိမ်ပြန်ရတယ်။

သားသားတနှစ်ခွဲလောက်ကပေါ့ …ဖေဖေရုံးသွားနေချိန် သားအမိနှစ်ယောက်တည်းရှိတာ…တညနေတော့ အပြင်သွားဖို့ မေမေက သားကို အယင်ရေမိုးချိုးပေး အဝတ်အစားတွေ အကျအန ဝတ်ပေးပြီး အိပ်ယာပေါ်ထားခဲ့ပြီး၊ ရေချိုးခန်းထဲဝင် မေမေရေချိုးတယ်။ မေမေရေချိူးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ လား..လား…. သားကလေ ဟင်းချက်တဲ့ နှစ်လီတာ ဆီပုလင်းကြီးကို ဖွင့်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် မှောက်ချထားပြီး အဲ့ဒီ ဆီအိုင်ထဲ ပယ်ပယ်နယ်နယ် ထိုင်ကစားနေတာ…။ မေမေ့မှာ စိတ်တိုတိုနဲ့ သားကို ရေပြန်ချိုးပေးရ ကြမ်းဆေးရနဲ့ …ဟူးးးး

သားသား ငါးနှစ်သားလောက်.. ရန်ကုန်အိမ်မှာ… နေမကောင်းလို့ သားကို ဆေးတိုက်တယ်။ ရန်ကုန်မှာ ဆိုတော့လည်း သီးသန့် စပ်ပေးတဲ့ ကလေးဆေး ချိုချိုရယ်လို့ မရှိပေဘူး။ အခဲတွေပဲ ခပ်သေးသေးဖဲ့ပြီးတိုက်တယ်။ သားသားက ဆေးတိုက်ရခက်တယ်။ ကောင်းကောင်း မသောက်ချင်ဘူး။ မေမေကတော့ မရဘူး…ဒီငါးနှစ်အရွယ်ကလေးလေး ကိုလည်း မေမေက လိုအပ်လို့ ဆေးတိုက်တယ်.. သားသားက မြိုချရမယ်… ဒီလိုပဲ နားလည်တယ်။ မအေကို ကြောက်တဲ့သားက မအေရှေ့မှာတော့ မြိုချရှာပါတယ်။ မအေ ပန်းကန်သွားဆေးတုန်း အန်ချပစ်တယ်။ မေမေက အဝတ်စ သားကို ပေးပြီး၊ အန်ချတာတွေကို သားကို ပြန်သုတ်ခိုင်းတယ်။ သားသား အဝတ်စလေးနဲ့ ကြမ်းပြင်သုတ်နေတာကို အန်တီကေ ရောက်လာပြီ မြင်တော့… သီတာ နင် သိပ်ရက်စက်တယ်… သိပ်ရက်စက်တယ်… ကလေးကို ဒီလိုလုပ်တယ် ဆို… ငိုယိုပြီး… သူ့တူလက်ထဲက အဝတ်ကို ယူပြီး ကြမ်းတွေ ဖိသုတ်တော့တာပဲ။

မေမေဟာ သူများတစိမ်းတွေနဲ့ဆို ပျော့ပျော့ပျောင်းပျောင်း လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပေမဲ့ သားတို့ အပေါ်မှာ ခက်ထန်တယ်… မာကျောတယ်။ လူးလူးလဲလဲ မချစ်တတ်ဘူး။ မေမေ့ရဲ့ အားနည်းချက်၊ လိုအပ်ချက်တွေကို သားတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့ ဒီစာတွေကို ရေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ မေမေ့ရဲ့ အဇ္ဈတ္တကို အသိပေးဖို့ ဆန္ဒသက်သက်ပဲ မေမေမှာ ရှိပါတယ်။

လူ့ဘ၀ ဆိုတာ တိုတိုလေးပါပဲ။ ဒီတိုတိုလေး အတွင်းမှာမှ မဖြစ်မနေ အပိုင်းတွေ အကန့်တွေ ခွဲကို ခွဲရဦးမယ်။ ပတ်သက်မှု ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ တွေ့ကြုံဆုံခဲ့ရတဲ့ လူတွေကို ကိုယ့်ဖက်က မမှားအောင် သတိထားဆက်ဆံသင့်ပေတယ် မဟုတ်လား။ သားသမီးနဲ့ မိဘဆိုတဲ့ အနီးကပ်ဆုံးနဲ့ အရှည်ကြာဆုံး ဆုံစည်းမှုမှာ အမှားကင်းနိုင်သလောက် ကင်းအောင် ကြိုးစားဖို့ သင့်ကို သင့်တာပါပဲ။