Saturday, March 2, 2013

ဗုဒၶဂယာ ဘုရားဖူးခရီး (၅) - နယူးေဒလီ

ပၪၥမေျမာက္ေန႔မွာ သကၤႆကေန နယူးေဒလီကို ခရီးဆက္ၾကပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီခရီးက ဘုရားဖူးခရီး သေဘာထက္ ေဒသႏၲရဗဟုသုတ ခရီးပိုဆန္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ လမ္းခရီးက အာဂရာၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ တာ့ခ်္မဟာ (Taj Mahal) အေဆာက္အံုကို ၀င္ၾကတယ္။ အသက္အ႐ြယ္ႀကီးသူအခ်ိဳ႕ကေတာ့ မလိုက္ေတာ့ဘဲ၊ ကားေပၚမွာ နားေနခဲ့ၾကပါတယ္။ အာဂရာမွာ ညေနစာ စားၿပီတဲ့ေနာက္ ယမံုနာျမစ္႐ိုးတေလွ်ာက္ ေဖာက္ထားတဲ့ ယမုံနာအျမန္လမ္းမႀကီး (Yamuna Expressway) ကေန နယူးေဒလီကို သြားၾကပါတယ္။ ေနာက္တေန႔မွာ နယူးေဒလီက ထင္ရွားတဲ့ ေနရာေတြကို လုိက္ပို႔ေပးပါတယ္။ ၾကာဖူးပံုေဆာက္ထားတဲ့ ဘဟာရီဘုရားေက်ာင္း (Lotus Temple), စစ္ပြဲအတြင္းမွာ က်ဆံုးသြားတဲ့ ၿဗိတိသွ်အိႏၵိယ စစ္သားေတြကို ဂုဏ္ျပဳဖို႔ေဆာက္ထားတဲ့ အိႏၵိယဂိတ္ (India Gate) အေဆာက္အအံု၊ မဟတၱမ ဂႏၲီျပတိုက္၊ အင္ဒီရာ ဂႏၶီျပတိုက္တို႔ကို ပို႔ေပးတယ္။
ၾကာဖူးပံု ဘဟာရီဘုရားေက်ာင္း

ဒီေန႔ေခတ္ နယူးေဒလီက ေရွးေခတ္ ကု႐ုတုိင္း ဣႏၵပတၳၿမိဳ႕ေတာ္ေနရာမွာ တည္ရွိပါတယ္။ မဟာဘာရတ၊ ဘဂ၀ါဂီတာ စတဲ့ ဟိႏၵဴက်မ္းေတြမွာ အထူးေဖာ္ျပေလ့ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္ပါတယ္။ ေရွးက ကု႐ုတိုင္း ဣႏၵပတၳၿမိဳ႕ကို ေကာရဗ်မင္း အုပ္စိုးေၾကာင္း ၅၅၀-ဇာတ္ေတာ္ေတြမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ ကု႐ုတိုင္းအတြင္း ေဒသစာရီ လွည့္လည္စဥ္မွာေတာ့ ကမၼာသဒမၼနိဂံုးနဲ႔ ထုလႅေကာ႒ိကနိဂံုးေတြကို ေရာက္ၿပီး တရားဓမၼေတြ ေဟာခဲ့ပါတယ္။ ဣႏၵပတၳအေၾကာင္း အထူးတလည္ ေဖာ္ျပထားတာ မေတြ႕ရပါဖူး။ ကု႐ုတိုင္း ကမၼာသဒမၼနိဂံုးမွာ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္၊ မဟာနိဒါနသုတ္စတဲ့ ေလးနက္ ထင္ရွားတဲ့ သုတၱန္ေတြကို ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ကု႐ုတိုင္းက ဥတုသပၸါယ မွ်တတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ကု႐ုတိုင္းသားေတြဟာ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး က်န္းမာႀက့ံခိုင္ၿပီး အသိဉာဏ္ထက္ျမက္ၾကေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီလို ေလးနက္တဲ့ သုတၱန္ေဒသနာေတြကို နာယူ ႏွလံုးသြင္းႏိုင္စြမ္း ရွိၾကတယ္လို႔ အ႒ကထာဆရာက မွတ္ခ်က္ေပးထားပါတယ္။

 အေသာက ေက်ာက္စာ ရွိရာ ေတာင္ကုန္း


မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ရာ ကမၼာသဒမၼနိဂံုးက ဒီေန႔ေခတ္ ဘယ္ေနရာမွာ ရွိတယ္လို႔ အတိအက် ေျပာဖုိ႔ သုေတသနသေဘာ အေထာက္အထား အခိုင္အမာ မရွိပါဖူး။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားစုက နယူးေဒလီၿမိဳ႕ေတာင္ပိုင္း သိရီနိ၀ါသပူရီ (Srinivaspuri) အရပ္က အေသာက ေက်ာက္စာရွိတဲ့ ေက်ာက္ေတာင္ကုန္း (77.256610° E 28.558568° N) ေနရာလို႔ ယူဆၾကပါတယ္။ ခရီးစဥ္ထဲမွာ ဒီေနရာကို ထည့္သြင္းၿပီး ပို႔ေပးပါတယ္။ ၾကာဖူးပံု ဘဟာရီ ဘုရားေက်ာင္းနဲ႔ သိပ္မေ၀းပါဖူး။ ဒီေက်ာက္စာကို ၁၉၆၆-ခုႏွစ္ကမွ ေရွးေဟာင္းသုေတသနဌာနက ရွာေဖြေတြ႕ခဲ့တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ေက်ာက္စာကို သံတိုင္ေတြနဲ႕ ကာရံၿပီး အမိုးအကာနဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ေပးထားပါတယ္။ ေက်ာက္သားေပၚမွာ ျဗဟၼီအကၡရာနဲ႔ ေရးထိုးထားတဲ့ စာက ေအာက္ပါအတိုင္း အဓိပၸါယ္ရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။
“ငါသည္ ႏွစ္ႏွစ္ခြဲအလြန္ကပင္ ဥပါသကာ (ဗုဒၶဘာသာ၀င္) ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ေကာင္းစြာ ႀကိဳးစား အားထုတ္ျခင္း မရွိခဲ့။ တစ္ႏွစ္ခြဲအလြန္ကမွသာ သံဃာအား ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္ၿပီး ေကာင္းစြာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့၏။ ဇမၺဴဒိတ္ကၽြန္းတြင္ ေရွးယခင္က မျပဳႏိုင္ခဲ့သည့္ နတ္လူတို့ ဆက္သြယ္ႏွီးေႏွာျခင္းကို ယခုအခါ ငါျပဳႏိုင္ေပၿပီ။ ႀကိဳးစားအားထုတ္ျခင္း၏ (အက်ိဳးေက်းဇူးေပတည္း)။ ဤကား အထက္တန္းစားတို႔သာ ျပဳႏိုင္သည္ မဟုတ္။ နိမ့္ပါးသူတို႔လည္း ႀကိဳးစားအားထုတ္၍ က်ယ္ေျပာေသာ နတ္စည္းစိမ္းခ်မ္းသာကို ခံစားႏိုင္ေပ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမတ္သူ နိမ့္သူမဟူ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကကုန္ေလာ့။ …”


“နတ္လူတို့ ဆက္သြယ္ႏွီးေႏွာျခင္း” ဆိုတဲ့ စကားရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ပါဘူး။ “ေဒ၀” ဆိုတာ တိုက္႐ိုက္အနက္ျဖစ္တဲ့ နတ္ေဒ၀တာေတြကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘဲ၊ ခတၱိယ မင္းမ်ိဳးေတြကို ဆိုလိုၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားနဲ႔ ျပည္သူတို႔ တသားတည္း ေရာယွက္ျခင္းကို ဆိုလိုတယ္လို႔ အခ်ိဳ႕က (ဥပမာ Sylvain Levi) ယူဆၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း (ဥပမာ D.R. Bhandarkar) အေသာကမင္းရဲ႕ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈေၾကာင့္ အမႈထမ္းအရာရွိေတြကို နတ္တို႔ကဲ့သို႔ အက်င့္သီလ ျပည့္စံုေစတာကို ဆိုလိုတယ္လို႔ ယူဆၾကျပန္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဤေက်ာက္စာရဲ႕ အဓိက အခ်က္ကေတာ့ လူတန္းစားမေ႐ြး တရားဓမၼကို ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းထားတာပါပဲ။

ေက်ာက္စာပါ အခ်က္ေတြထဲမွာ “မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ေနရာ၊ ကမၼာသဒမၼနိဂံုးေနရာ” ဆိုႏိုင္မယ့္ အေထာက္အထား အရိပ္အႁမြက္ေတြေတာ့ မေတြ႔ရပါဖူး။ ၿပီးေတာ့ အလားတူ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ ေက်ာက္စာမ်ိဳးေတြ အိႏိၵယႏိုင္ငံ အႏွံ႔အျပားမွာ ေတြ႔ရတဲ့အတြက္ ဒီေနရာကို ကမၼာသဒမၼနိဂံုးေနရာလို႔ တထစ္ခ် ေကာက္ခ်က္ဆြဲဖို႔ ခက္ပါတယ္။ ဆရာႀကီး ဂိုအင္ကာ ဦးစီးတဲ့အဖြဲ႕ကေတာ့ ယခု ေနရာကေန ေျမာက္ဖက္ ၃၈-မိုင္ေလာက္အကြာမွာရွိတဲ့  Kamaspur ႐ြာေလး (29°0'20"N 77°5'41"E) ကို ကမၼာသဒမၼနိဂံုးလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး ၀ိပႆနာ ရိပ္သာ တစ္ခု ထူေထာင္ထားပါတယ္။ ႏွစ္ေနရာလံုးဟာ ကု႐ုတိုင္းအတြင္းမွာ ရွိတာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် ရွိတာခ်ည္းပါပဲ။

ဘုရားဖူးအဖြဲ႔ေတြကေတာ့ မိမိတို႔ေရာက္ရွိေနတဲ့ ေဒလီအေသာကေက်ာက္စာ ရွိရာေနရာကိုပဲ “ဤေနရာမွာ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တယ္” လို႔ စိတ္ျဖင့္ မွန္းဆအာ႐ံုျပဳၿပီး ဘုရား၀တ္ျပဳၾက၊ ငါးမိနစ္မွ် စုေပါင္းတရား တရားထိုင္ၾကတယ္။ စုေပါင္း ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၾကတယ္။ အေသာကေက်ာက္စာရွိရာ ေက်ာက္ေတာင္ကုန္းေလးကို တေက်ာ့ျပန္ေငးၾကည့္ရင္း မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ထဲက “အာတာပီ သမၸဇာေနာ သတိမာ” ဆိုတဲ့ စကားစုကို “သတိထား ၀ီရိယစိုက္ ပညာနဲ႔႐ႈ” လို႔ ျမန္မာမႈ ျပဳေပးခဲ့တဲ့ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားရဲဲ႕ တရားေဆာင္ပုဒ္နဲ႔ “ႀကိဳးစား အားထုတ္ၾကကုန္ေလာ့” လို႔ ႏိႈးေဆာ္ခဲ့တဲ့ အေသာကမင္းႀကီးရဲ႕ တိုက္တြန္းခ်က္တို႔ကို အေတြး၀င္ ေနခဲ့မိပါတယ္။

3 comments:

Ma Tint said...

ဗုဒၶဂယာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေစ့ေစ့စံုစံုေလး သိသြားခြင့္ရလို႔ ေက်းဇူးပါ သီတာေရ။
တီတင့္က နည္းနည္းေလာဘႀကီးတယ္ ဖတ္ရံုတင္မက PDF file နဲ႔ပါသိမ္းသြားၿပီေနာ္ း)
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

မငံု said...

မသီတာေရ မငံု အားက်စြာ စာလာဖတ္သြားတယ္ေနာ့။

Anonymous said...

“သတိထား ၀ီရိယစိုက္ ပညာနဲ႔႐ႈ” တန္ဖိုးရိွလွပါေပတယ္ ဆရာ။