Saturday, January 17, 2009

နိကာယ္ ၅-ရပ္အား စနစ္တက် ေလ့လာျခင္း (၃)

စံပယ္ပန္းတစ္ပြင့္ ျမင္ျခင္းစေသာ အာ႐ံုအေတြ႔အႀကံဳ တစ္ခုျဖစ္တိုင္း ႐ုပ္, ေ၀ဒနာ, သညာ, သခၤါရ, ၀ိညာဏ္ဟူေသာ ခႏၶာငါးပါး ျဖစ္ေပၚၾကသည္။ အရိယာတို႔၏ ႐ႈေထာင့္တြင္ ခႏၶာငါးပါးသည္ ခႏၶာငါးပါး သက္သက္သာျဖစ္သည္။ ‘စံပယ္ပန္းအား ျမင္ျခင္း’သည္ ‘စံပယ္ပန္းအား ျမင္ျခင္း’သာျဖစ္သည္။ ပုထုဇဥ္က ‘စံပယ္ပန္းအား ျမင္ျခင္း’ကို ‘ငါ့စံပယ္ပန္း, ငါႏွစ္သက္ေသာ စံပယ္ပန္း, ငါျမင္ေသာ စံပယ္ပန္း’ဟု ႐ႈျမင္သည္။ ပုထုဇဥ္က ခႏၶာငါးပါးအား ‘ငါ, ငါႏွင့္ပတ္သက္ေသာအရာ, ငါ့ဟာ’ဟု ႐ႈျမင္သည္။ မွန္တြင္ၾကည့္က မိမိ၏ ပံုရိပ္ကိုျမင္သကဲ့သို႔၊ ခႏၶာငါးပါးအား ပုထုဇဥ္က ‘မိမိ, မိမိႏွင့္ပတ္သက္ေသာအရာ (အတၱ, အတၱနိယ)’ အျဖစ္ျမင္သည္။ တနည္းအားျဖင့္ ‘မိမိႏွင့္ ေလာက’ ဟုျမင္သည္။ ခႏၶာငါးပါးသည္ ခႏၶာငါးပါးသက္သက္ မဟုတ္ေတာ့။ ‘ငါ့ဟာ, ငါ’ဟု စြဲလမ္းေသာ ဥပါဒါန္ႏွင့္တြဲ၍ ျမင္သည္။ ခႏၶာငါးပါးသည္ ဥပါဒါနကၡႏၶာ ငါးပါး ျဖစ္သြားသည္။

ပုထုဇဥ္၏ အျမင္တြင္ “ငါရွိ သည္။ စံပယ္ပန္းအား ျမင္ေသာငါ ရွိသည္။ ဤစံပယ္ပန္းသည္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤစံပယ္ပန္းအား ငါႏွစ္သက္သည္။” ဟုျမင္သည္။ တနည္းအားျဖင့္ ပုထုဇဥ္၏ အျမင္တြင္ “ငါရွိ၍ တပ္မက္ျခင္းျဖစ္သည္” ဟုျမင္သည္။ အရိယာတို႔ကမူ “တပ္မက္ျခင္း(တဏွာ)ျဖစ္၍ ‘ငါ’ ဟူေသာအထင္ ျဖစ္သည္” ဟု သိျမင္ၾကသည္။

တဏွာသည္ အရပ္သံုးေ၀ါဟာရအရ ‘ေရငတ္ျခင္း, မြတ္သိပ္ျခင္း’ ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ တဏွာသည္ သာယာမႈ, ခ်မ္းသာမႈကို မြတ္သိပ္သည္။ သာယာမႈအား တပ္မက္မြတ္သိပ္ျခင္းသည္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းႏွင့္ ယွဥ္တြဲေန၏။ ထပ္မံ၍ သာယာမႈ, သာယာဖြယ္ အာ႐ံုမ်ားကို ရွာေဖြသည္။ ရရွိလာေသာ သာယာဖြယ္ အာ႐ံုမ်ားအားမွီ၍ ဆံုးျဖတ္မႈျပဳသည္။ ငါ့ဟာဟု သိမ္းပိုက္ေသာ တဏွာ၀ိနိစၧယျဖင့္ ဆံုးျဖတ္သည္။ ငါဟု သတ္မွတ္ေသာ ဒိ႒ိ၀ိနိစၧယျဖင့္ ဆံုးျဖတ္သည္။ ဤသို႔ ဆံုးျဖတ္ျခင္းသည္ သာယာမႈအား လိုလားတပ္မက္မႈ ဆႏၵရာဂကို ထပ္မံ ျဖစ္ေပၚေစျပန္၏။ ႏွစ္သက္တပ္မက္မႈ နႏၵိရာဂကို ထပ္မံ ျဖစ္ေပၚေစသည္။ ပါဠိတြင္ ျဖစ္ျခင္းကို ‘ဘ၀’ ဟုေခၚသည္။ ျဖစ္ျခင္းသည္ ေစတနာ စိတ္ေဇာဆႏၵတုိ႔ ျဖစ္ေပၚျခင္း (ကမၼဘ၀)ႏွင့္ ထိုစိတ္ေဇာဆႏၵတို႔ေၾကာင့္ ခႏၶာအသစ္, ဘ၀အသစ္ျဖစ္ျခင္း (ဥပပတၱိဘ၀)ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္။ ဘ၀အသစ္ျဖစ္ျခင္းသည္ ေမြးဖြားျခင္း, အိုျခင္း, ေသျခင္း, စိတ္ပ်က္ျခင္း, ထိတ္လန္႔ျခင္း, စိတ္ပူပန္ျခင္းစေသာ ဒုကၡအေပါင္း ျဖစ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

(၂) ဣဒံ ေခါ ပန, ဘိကၡေ၀, ဒုကၡသမုဒယံ အရိယသစၥံ။ ယာယံ တဏွာ ေပါေနာဗၻ၀ိကာ, နႏၵိရာဂ သဟဂတာ တၾတ တၾတာဘိနႏၵိနီ။ ေသယ်ထိဒံ - ကာမတဏွာ, ဘ၀တဏွာ, ၀ိဘ၀တဏွာ။

ဘ၀သစ္ကို တစ္ဖန္ျဖစ္ေစတတ္ေသာ (ေပါေနာဗၻ၀ိကာ = ပုန- တဖန္ + ဘ၀ိက- ျဖစ္ေစတတ္ေသာ)၊ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္းႏွင့္ တကြျဖစ္ေသာ (နႏၵိရာဂ သဟဂတာ)၊ ထိုထိုအာ႐ံုတို႔အား အလြန္ႏွစ္သက္တပ္မက္ေသာ (တၾတတၾကာဘိနႏၵိနီ = တၾတတၾတ- ထုိထို + အဘိနႏၵိနီ- အလြန္ႏွစ္သက္ေသာ) တဏွာအား ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း (ဒုကၡသမုဒယ)အျဖစ္ ဓမၼစၾကာေဒသနာတြင္ ေဟာၾကားထားသည္။

ကာမတဏွာ, ဘ၀တဏွာ, ၀ိဘ၀တဏွာဟု တဏွာသံုးမ်ိဳးရွိသည္။ ႏွစ္သက္ဖြယ္သာယာေသာ အဆင္း, အသံ, အနံ႔, အရသာ, အေတြ႔အထိဟူေသာ အာ႐ံုငါးပါးအား ကာမဂုဏ္ငါးပါးဟု ေခၚသည္။ ထိုကာမဂုဏ္အာ႐ံုမ်ားမွ ရေသာ သာယာမႈခ်မ္းသာကို တပ္မက္ျခင္းအား ကာမတဏွာဟုေခၚသည္။ ဘ၀အား ႏွစ္သက္တပ္မက္၍ ဘ၀ခ်ဳပ္ျခင္းအား တြန္႔ဆုတ္ေသာ အျမင္ ရွိၾကသည္။ ဤသို႔ဘ၀ကို တပ္မက္ျခင္းအား ဘ၀တဏွာဟုေခၚသည္။ အခ်ိဳ႕သူတို႔သည္ကား ဘ၀ကို ၿငီးေငြ႔စက္ဆုတ္ၾက၍ ေသလြန္ၿပီးေသာ္ ဘ၀ကင္းျပတ္ျခင္းကို ႏွစ္သက္ၾက၏။ ဤသို႔ ဘ၀မွလြန္ေျပးေသာ အျမင္ျဖင့္ ဘ၀ကင္းျပတ္ျခင္းကို တပ္မက္မႈအား ၀ိဘ၀တဏွာဟုေခၚသည္။ ‘ငါ့ဟာ, ငါ’ ဟု သိမ္းပိုက္ျခင္း, သတ္မွတ္ျခင္းရွိသူတို႔သည္ ဘ၀ကို ကပ္ၿငိေသာအားျဖင့္ ျဖစ္ေစ၊ ဘ၀ကို စက္ဆုတ္ေသာအားျဖင့္ ျဖစ္ေစ တပ္မက္မႈ တဏွာတို႔ျဖစ္ကာ ဘ၀မွ မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေတာ့။ ဒုကၡမွ မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေတာ့။

(၃) ဣဒံ ေခါ ပန, ဘိကၡေ၀, ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥံ။ ေယာ တႆာေယ၀ တဏွာယ အေသသ၀ိရာဂနိေရာေဓာ စာေဂါ ပဋိနိႆေဂၢါ မုတၱိ အနာလေယာ။

ဤတဏွာသံုးမ်ိဳးလံုး အႂကြင္းမဲ့ပယ္စြန္႔၍ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္း (အေသသ၀ိရာဂနိေရာဓ), စြန္႔ျခင္း (စာဂ), ေ၀းစြာစြန္႔ျခင္း (ပဋိနိႆဂၢ), လြတ္ျခင္း (မုတၱိ), မကပ္ၿငိျခင္း (အနာလေယာ)အား ဒုကၡခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္း (ဒုကၡနိေရာဓ)ဟု ဓမၼစၾကာေဒသနာတြင္ ေဟာၾကားထား၏။ “တဏွာနိေရာေဓာ နိဗၺာနံ” ဟုဆိုသည့္အတိုင္း တဏွာခ်ဳပ္ျခင္းသည္ ဒုကၡခ်ဳပ္ျခင္း နိဗၺာန္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။

ဥပါဒါနကၡႏၶာ ငါးပါးသည္ ဆင္းရဲျခင္း ဒုကၡသစၥာျဖစ္၍ ပိုင္းျခားသိရမည့္(ပရိေညယ်) တရားျဖစ္သည္။ တဏွာသည္ ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း သမုဒယသစၥာျဖစ္၍ ပယ္စြန္႔ရမည့္(ပဟာတဗၺ) တရားျဖစ္သည္။ တဏွာ အႂကြင္းမဲ့ခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္းသည္ ဒုကၡခ်ဳပ္ျခင္း နိေရာဓသစၥာျဖစ္၍ မ်က္ေမွာက္ျပဳရမည့္(သစၥိကာတဗၺ) တရား ျဖစ္သည္။

စာၫႊန္း
၁။ သံ-၅-၁၀၈၁-သစၥသံယုတ္-ဓမၼစကၠပ၀တၱနသုတ္
၂။ သံ-၃-၈၃၊ ခႏၶသံယုတ္-ေထရ၀ဂ္-အာနႏၵသုတ္
၃။ ဒီ-၂-၁၁၂၊ မဟာနိဒါနသုတ္
၄။ အံ-၉-၃၄၊ မဟာ၀ဂ္-နိဗၺာနသုခသုတ္
၅။ ဥဒါန-၃၀၊ နႏၵ၀ဂ္-ေလာကသုတ္
၆။ ဣတိ၀ုတၱက-၄၉၊ ဒုကနိပါတ္-ဒုတိယ၀ဂ္-ဒိ႒ိဂတသုတ္


0 comments: