အလှတရား ရှာပုံတော် (၂)

စိမ်းလွှလွှ မြက်ကမ္ဗလာပေါ် အသာအယာ လဲလျောင်းလိုက်တော့ အေးမြမြ အထိအတွေ့က အလိုက်သင့်ထွေးယူတယ်…။ ပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့ ကြယ်လေးတွေက ရင်ခုန်သံစည်းချက်နဲ့ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ကလို့…။ သူတို့ ကချိုး,က နီးလာလိုက် ဝေးသွားလိုက်... တတ်လည်းတတ်နိုင်ကြပါရဲ့...။ တိမ်ခိုးလွင့် ခန်းဆီးနောက်က လမင်းရယ်လေ ပါးချိုင့်လေးပေါ်အောင် ပြုံးပြနေတယ်…။

နွဲ့နှောင်းတဲ့ အရိပ်တို့ရဲ့ ဖွဖွလေး နင်းတဲ့ ခြေသံ… အိပ်မောကျနေတဲ့ သစ်ရွက်လေးတွေရဲ့ တိုးသဲ့သဲ့ဟောက်သံ… ဝေယျာဝစ္စမများလှတဲ့ သစ်ပင်တို့ရဲ့ မနက်ဖန်အတွက် အစာချက်နေကြတဲ့ အသက်ရှူသံမှန်မှန်တွေက ဆိတ်ငြိမ်ခြင်း ဂီတသံကို ညင်ညင်သာသာ အားဖြည့်နေကြတယ်...။

ညမွှေးပန်းလေးတွေရဲ့ သင်းပျံပျံ ရနံ့က ညှင်းလေပြေနဲ့အတူ တလောကလုံးကို ချော့သိပ်နေတယ်…။ သူ့ရနံ့ကြောင့် လန်းဆန်းသွားတဲ့ အာရုံတွေကတော့ အကြည်ဓာတ်တခုဆီ ဦးတည်နေပြီ…။

မြူခိုးငွေ့လွင်လွင်တွေက ဖြေးဖြေးမှန်မှန် စင်္ကြန်လျှောက်နေတယ်…။ ကာလသား ကိုလေပွေကတော့ လက်ခေါက်မှုတ်သံ တရွှီရွှီနဲ့ ဟိုဟိုဒီ လမ်းသလားလို့…။

တည်ငြိမ်ခြင်းသည်သာ အခမ်းနားဆုံး အလှတရားလို့ မျက်လွှာချထားတဲ့ ကောင်းကင်ရင်ခွင်ကို ဘယ်နေရာက ကြည့်ကြည့် မြင်သာ ထင်သာနေတယ်…။