သွားနှင့်လေဦးတော့ သူငယ်ချင်းရေ

၁၉၈၄-၈၅ ပညာသင်နှစ်

အစဉ်အလာ အရှိန်အဝါကြီးမားလှတဲ့ အ.ထ.က (၂) လသာရဲ့ ဒဿမတန်း(က)

နောက်ဆုံးတန်း ညာဖက်အစွန်ဆုံးမှာ ဝါဝါ၊ သီတာနဲ့ သန္တာ ဆိုတဲ့ သိုးမည်းလေး သုံးကောင်ရှိနေခဲ့တယ်။

အမည်းတကာထက်မည်းတဲ့ သိုးမည်းလေးငါ သိုးအုပ်ကြီးရဲ့ တူရှူသွားရာ ဆေးတက္ကသိုလ်ကို လိုက်ပါမမှီခဲ့တော့ မင်းနဲ့ ဝေးခဲ့ရတာ အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းကပါပဲ…

ငါ မှတ်မိနေသေးတဲ့ မင်းက အသားညိုဝါဝင်းဝင်း၊ လေးထောင့်မကျတကျ မျက်နှာမှာ ရိုးစင်းတဲ့ မျက်လုံးပြူးပြူး မျက်တောင်စင်းစင်းလေးတွေ…။ မင်းနောက်က ကပ်ပါလာတဲ့ အရှိန်အဝါတွေကိုတော့ ထားလိုက်တော့… မင်းကလည်း ဒါတွေ ငါတို့ရှေ့ ဘယ်တုန်းကမှ ချမပြခဲ့သလို… ငါတို့ကလည်း မြင်နေရပေမဲ့ မကြည့်ခဲ့ပါဘူး။

နောက်ပြီး မင်းလက်ရေး ရှင်းရှင်းကျဲကျဲလေးတွေ ငါမှတ်မိသေးတယ်။ “ဇာတိချက်ကြွေ မွေးရပ်မြေ” ဆိုတဲ့ စာစီစာကုံး အိမ်စာပေးတော့ ငါက အဖေအမေ အဖိုးအဖွားတို့ရဲ့ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်က ရွာလေးအကြောင်း ကိုယ့်မွေးရပ်မြေ မဟုတ်ပဲ အင် လုပ်ပြီး ရေးလာတာ။ မင်းကတော့ မင်းရဲ့ မွေးရပ်မြေ အမှန် ရှမ်းပြည်နယ်က ရွာလေးတရွာ အကြောင်း သုံးမျက်နှာ ပြည့်အောင် လက်ရေးကျဲကြီးတွေနဲ့ ဖျစ်ဖျစ်မြည်အောင် ရေးလာခဲ့တာ…။ ဖတ်ကြည့်လိုက်တော့ ရွာထဲမှာ သူပုန်နဲ့ အစိုးရတပ် တိုက်ပွဲဖြစ်ကြတဲ့ အကြောင်း… ရွာသားတွေ ဘယ်လို ပုန်းကြခိုကြရတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်း… အဲ့ဒီကစ မင်းဟာ ငါအတွက် မှတ်မှတ်ယယ ချစ်ဖို့ကောင်းသွားခဲ့တယ်။

တကယ်တော့ သူငယ်ချင်းရယ် သိပ်စောလွန်းသေးတယ်လို့ ငါရူးမိုက်စွာ ပြောပါရစေ…။ ဆရာဝန်တယောက် ဖြစ်တဲ့ မင်းက မင်းအသက်ကို ငါ့ထက်သာအောင် ဆွဲဆန့်မထားနိုင်တော့ဘူးတဲ့လားကွာ... မယုံချင်စရာ...

သူ့အသက် ၁၂နှစ်မှာ မိခင်ကွယ်လွန်ခဲ့တဲ့ ဝါဝါကတော့ မင်းကလေးတွေ ဘယ်အရွယ်ရောက်ပြီလဲလို့ တွက်ချက်နေတယ်…။ ငါကတော့… တို့တွေ ဆုံခဲ့တဲ့ ဆယ်တန်း တနှစ်တာမှာ ဝတ်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းစိမ်းလုံချည်လေးလို စိမ်းကားအေးစက်လွန်းတဲ့ မင်းကို သွားနှင့်လေဦးတော့ သူငယ်ချင်းရေ…လို့ပဲ ရင်နာနာနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်...