ပန္ပန္ေရ…အမေတာ့ ေရးျပီ…။ ရင္ထဲရွိတာေတြ ေရးခ်ရင္း ဗီဇအရ လိုရင္းမေရာက္ ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္ေတြေတာ့ ပါေနဦးမလားပဲ…။ အမ်ိဳးသမီးေတြ ဘာေၾကာင့္ သားသမီးလိုခ်င္ပါသလဲ ဆိုတာထက္…အမ်ိဳးသားေတြ ဘာေၾကာင့္ သားသမီးယူပါသလဲဆိုတာကို ပိုသိခ်င္မိျပန္တယ္…။ ကိုယ္တိုင္အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ေနေတာ့ အမ်ိဳးသမီးဘက္က ရွဳ႕ေထာင့္ကို လက္လွမ္းမွီေနသလားလို႔ပါ…။ တေလာကေတာ့ Turn on Idea က facebook မွာ သားသမီးယူၾကဖို႔ တိုက္တြန္းတဲ့ status ေလး ဖတ္လိုက္ရေသးတယ္။

အမရဲ႕ အေမကေတာ့ သားသမီးေတြကို ငါခ်စ္ဖို႔ ေမြးထားတာလို႔ ဆိုတယ္။ ရိုးရွင္းသေလာက္ သိပ္ကို ျပည့္စံုတယ္လို႔ အမထင္တယ္။ အဲ..အေဖကေကာ ဘာေၾကာင့္ေမြးထားသလဲ…။ သူ..အမတို႔ကို ျပဳစုတယ္ ပ်ိဳးထာင္တယ္… ေရွ႕ေဆာင္တယ္…လမ္းျပတယ္… ေထာင့္စိရွာပါတယ္…ဒါေပမဲ့ ဘာေၾကာင့္ေမြးထားသလဲ ဆိုတဲ့ေမးခြန္းမိ်ဳးအတြက္ေတာ့ အေျဖ ေရေရရာရာမသိႏိုင္ဘူး။

အမအတြက္ကေတာ့ သားေတြကို “ဒီလိုပဲ ေမြးလိုက္တာပါပဲေအ” လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ ပညာမဲ့ရာက်လြန္းပါတယ္။ သားေတြကို ကိုယ္၀န္ေဆာင္စဥ္က စလို႔ ေမြးလိုက္တဲ့အထိျဖစ္စဥ္ကေတာ့ ေျပာပေလာက္ေအာင္ ေထြေထြထူးထူးမရွိပါဘူး လူ႔သဘာ၀ ေယဘူယ်ပါပဲ။ အဲ ေနာက္ပိုင္းမွာ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းလာတာက အမဟာ သားတို႔နဲ႔ အတူ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ျခင္းပါပဲ…။

မိခင္ျဖစ္လာခဲ့ျပီးေနာက္ အမ ခံစားတယ္၊ သင္ယူတယ္၊ ေ၀မွ်တယ္၊ ဆင္ျခင္တယ္၊ ခြင့္လႊတ္ၾကည့္တယ္ စိတ္၀င္တစားပါပဲ…။ သားသမီးေတြရဲ႕ အသံ (ကိုယ့္သားသမီး၊ သူမ်ားသားသမီး)၊ မိဘေတြရဲ႕အသံ (ကိုယ့္ထက္ႀကီးသူ၊ ရြယ္တူ၊ ကိုယ့္ေအာက္ငယ္သူ) ေတြကို နားေထာင္တယ္။

အခု ေလာေလာဆယ္ သားသမီးနဲ႔ ပက္သတ္လို႔ အမရဲ႕ ခံယူခ်က္ကေတာ့ ပို႔စ္မွာ ေရးထားတဲ့အတိုင္း “ရွင္သန္ျခင္း၏ လားရာမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ အားေလ်ာ္စြာ သူတို႔ႏွင့္ ဦးတည္ဘက္ တဖက္တည္းျဖင့္သာ နံနက္ခင္းတိုင္းကို ႏိုးထပါ၏…” ပါပဲ…။ စိုးသူ သီခ်င္းထဲက …ေ၀းေ၀း သြားလို႔ မျဖစ္ေအာင္ အခ်စ္ရယ္ ဖက္ထားခ်င္တယ္… ဆိုတဲ့ စာသားလိုပဲ… သားေတြနဲ႔ ကိုယ္ ခ်င္းလည္း မေ၀းခ်င္သလို၊ စိတ္ခ်င္းလည္း အေ၀းမခံႏိုင္ပါဘူး…။ ေလာကသဘာ၀အရ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ တေယာက္တေနရာဆီ လူခ်င္းေ၀းရႏိုင္ပါတယ္…။ အေမဆိုတာကေတာ့ သားသမီးေတြကို ရင္ခြင္ထဲ ဖက္ထားခ်င္သူပါ…။ စိတ္ခ်င္းေတာ့ ဘယ္လိုမွ အေ၀းမခံႏိုင္တဲ့ အတြက္ ေပ်ာ့ညံ့တယ္ျဖစ္ေစဦးေတာ့ အရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူတို႔ ဦးတည္ရာဘက္ ကိုယ္က လိုက္လွည့္ေနပါတယ္။ ရန္ကုန္က အမရဲ႕ အေမဟာ အခုေတာ့ နံနက္ေစာေစာနဲ႔ညအိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္တိုင္း စကၤာပူဘက္ မ်က္ႏွာလွည့္ထားသလို၊ ျပန္လာရင္ေတာင္ ကိုဧရာ့ဇာတိမႏၲေလးမွ အေျခခ်ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္လို႔ တီးတိုးေျပာေနတဲ့ စကားသံနဲ႔ အတူ တခ်ိန္မွာေတာ့ မႏၲေလးဘက္ ဦးေျပာင္းလွည့္ဦးမွာပါ။

အမရဲ႕ သေဘာဆႏၵနဲ႔ မကိုက္ညီတဲ့ သားတို႔ရဲ႕အျပဳအမူေတြေၾကာင့္ ေဒါသနဲ႔ မၾကာခဏ ပူေလာင္ရပါတယ္။ အခုက ေက်ာင္းသားအရြယ္ပဲ ရွိေသးတာမို႔ ေက်ာင္းသားအရြယ္နဲ႔စာတဲ့ ပူေလာင္မႈမ်ိဳးေလာက္ပါပဲ။ ေနာင္မွာ ဒီထက္ႀကီးေလးတဲ့ အပူေတြ ရေကာင္းရလာႏိုင္ပါတယ္။ သားတို႔က အမရဲ႕ ရင္ကို ေအးျမေစတဲ့ အရာေလးေတြလည္း ရွားရွားပါးပါးေပမည့္ ရွိေတာ့ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲက ကိုယ္အႏွစ္သက္ဆံုးအရာေလးတခုကို မၾကာခဏ သတိရေစျပီး၊ ဒီကုသိုလ္ေၾကာင့္ ငါ့သားေလးဘ၀ ေအးခ်မ္းမွာပါလို႔ ယံုၾကည္ရင္း သူတို႔နဲ႔အတူ ႀကီးျပင္းေနပါတယ္။



Link to facebook note.

မေနတတ္… မထိုင္တတ္…

အခုတေလာ မၾကာခဏ သတိရမိျပီး တေယာက္တည္း ျပံုးေနမိတဲ့ မိသားစုထဲက ဟာသေလးအေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူတူ ျပံဳးရေအာင္လို႔ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကေလးေတြရဲ႕ အျပစ္ကင္း ျဖူစင္တဲ့ အေတြးနဲ႔၊ ေျပာတတ္သလို ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေလးေတြဟာ လူႀကီးေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို ၾကည္ေမြ႕ေစ… ဘ၀အေမာေတြကို ေျပေပ်ာက္ေစပါတယ္။

ဒီတခါ ဇတ္လိုက္ကေတာ့ အိမ္က မင္းသားႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေရခ်မ္း၊ ေရစင္တို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ မသီတာရဲ႕ တူေလး ပါ။ မင္းသားအမည္ကို ေရသန္႔ လို႔ မွတ္ထားလိုက္ၾကပါစို႔။ ေရသန္႔ေလး အေမ မသီတာ့ေယာင္းမက မိန္းမပီသတဲ့ ဆရာမေဟာင္းတဦးပါ။ အခ်က္အျပဳတ္၊ အေနအထိုင္၊ အေျပာအဆို အင္မတန္ ေတာ္ပါတယ္။ ေမြးထားတဲ့ သားနဲ႔ သမီးကိုလည္း နား၀င္ေအာင္ ညင္ညင္သာသာ ဆံုးမတတ္ပါတယ္။

ေရသန္႔က အိမ္က သားႀကီး ေရခ်မ္းထက္ငယ္ျပီး၊ သားငယ္ေရစင္ထက္ေတာ့ ႀကီးပါတယ္။ ဒီက ကေလးေတြ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းပိတ္ရက္ ရန္ကုန္ျပန္မွ တႏွစ္တခါ ေတြ႔ရတာမို႔ ညီအကိုခ်င္းေတြ ေတြ႕စဆို စိမ္းပါတယ္။ မႏွစ္ကေတာ့ သားႀကီး ေရခ်မ္းက မသီတာထက္ ႏွစ္ပတ္ေစာၿပီး ရန္ကုန္ကို ျပန္သြားႏွင့္ပါတယ္။ မသီတာေရာက္ၿပီး ေနာက္တရက္ႏွစ္ရက္ေနေတာ့ သားႀကီး ေရခ်မ္းက မသီတာကို ေျပာလာပါတယ္… “ေမေမ…ေမေမ… ေရသန္႔ကေလ ဘာျဖစ္လို႔လဲ မသိဘူး သားကို ေတြ႔ရင္ ကိုကိုေနေကာင္းလား… ကိုကိုေနေကာင္းလားခ်ည္းပဲ ေမးေနတယ္” တဲ့…။

ေရသန္႔ေလးခမ်ာ အေ၀းတေနရာက လာတဲ့ အကိုလုပ္သူကို အတူေနရတုန္းေလးမွာ အေရးတယူကလည္း လုပ္ခ်င္၊ ဘာလုပ္လို႔ ဘာေျပာရမွန္းလည္း မသိရွာေတာ့၊ သူေျပာတတ္တာေလး “ကိုကိုေနေကာင္းလား” ဆိုတာကိုပဲ ေတြ႔လိုက္တိုင္း ဆီးႀကိဳေျပာရတာပါ။ အေမးခံရတဲ့ အကိုႀကီးကလည္း ျမန္မာမႈမွာ လည္လည္၀ယ္၀ယ္ဆိုေတာ့၊ မ်က္လံုးကလယ္ကလယ္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ…။ သူတို႔ျဖစ္ေနပံုကို ေဘးက လူႀကီးေတြက  ရယ္ရ ျပံဳးရပါတယ္။

တခါေတာ့ မသီတာ့ေယာင္းမ… ကိုေရသန္႔တို႔ရဲ႕ မာတာမိခင္ႀကီးကိုယ္တိုင္ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားရရွာပါတယ္။ ျဖစ္ပံုကေတာ့ ဒီလိုပါ…။ ရင္ေစ့၊ ရင္ဖံုး အက်ႌေလးေတြသာ ၀တ္တတ္ၿပီး အေနရိုးတဲ့ ေယာင္းမဟာ တခုေသာ ပူျပင္းလွတဲ့ ေႏြညဦးမွာ ညအိပ္ယာ၀င္ခါနီးမို႔ လည္ပင္းေပါက္ အနည္းငယ္က်ယ္တဲ့ ခ်ိဳင္းျပတ္ အကႌ်ကို ၀တ္ျပီး၊ ခႏၶာကိုယ္ အေပၚပိုင္းကို ကုိင္းလို႔ အိပ္ယာကို ဖုန္ခါလွဲမိတဲ့ အခါမွာေတာ့ သားေတာ္ေမာင္ ကိုေရသန္႔ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ႀကီးနဲ႔ မေအကို ေျပာလိုက္တာက… “အေမတို႔ကလည္း အေဖ့ေရွ႕မွာ မေနတတ္၊ မထိုင္တတ္…” တဲ့။