လူသားတဦး မွေးဖွားခြင်း

သားကြီးရေချမ်းကို စက်တင်ဘာကျောင်းပိတ်ရက် တပတ်မှာ ရန်ကုန်ပြန်ဦးမလား ကျမကမေးပါတယ်။

လေယာဉ်လက်မှတ်ဖိုး သုံးရာကျော်နဲ့ နေရမှာက တပတ်တည်း မတန်လို့ မပြန်တော့ပါဘူး ဖြေတယ်။

နောက်ဆက်ပြီး… “ရန်ကုန်ရောက်ရောက်ချင်းလည်း သုံးလေးရက်လောက်က trust building လုပ်ဖို့ အချိန်က ယူရဦးမယ်” တဲ့… ပြောပုံက…

ကျမက ရယ်တော့ သူက ဆက်ပြောတယ်။

“ဟုတ်တယ်လေ ရောက်ကာစဆို ကိုဖြိုး(သူ့အကို ဝမ်းကွဲ)က အနားကပ်တာတောင် မဟုတ်ဘူး။ သားက ဒီမှာဆို သူက ဟိုထောင့်မှာ… နောက် သုံးလေးရက်လောက်နေမှ ပုခုံးလေး ဘာလေးဖက်… အဲ့လို ဖြစ်သွားတာ… ဒီကို ပြန်လာကာနီးဆို ပြောမနေနဲ့တော့” ဆိုပြီး… သူ့စကားကို ဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

ဆွေမနီး မျိုးမနီး ကြီးပြင်းရတဲ့ ကျမ သားကြီး ဒီနေ့ အသက် ၁၅နှစ်ပြည့်ပါပြီ။ ယုံကြည်ချက်ကြောင့် အကျဉ်းကျခံရမှုတွေ ခေတ်စားတဲ့ ဒေသနဲ့ ဆက်နွယ်ပြီး၊ အခြေအနေအရ ပြင်ပရောက်နေတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ မွေးဖွားကြီးပြင်းရတဲ့ သားအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် စကားလေး ဖေဖေနဲ့ မေမေက ပေးပါတယ်။

“The times are more powerful than our brains” (Prince Pandolfo Petrucci) တဲ့။

သားရေ…ခေတ်တွေကို မေမေတို့ အသိဉာဏ်တွေက ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းပါတယ်။

မြတ်စွာဘုရား အလောင်းတော်ဘ၀ အဲဒီခေတ် အဲဒီဒေသရဲ့ အတွေးအခေါ်၊ အယူအဆအလျောက် ၆နှစ်တာ ဒုက္ကရစရိယာ ကျင့်ပြီးတဲ့နောက် ဒီတရားတွေက ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မကို ရနိုင်တဲ့လမ်း မဟုတ်လို့ စွန့်လွှတ်ပြီး၊ အခြားတရားကို ပြောင်းလဲရှာဖွေခဲ့တယ်။ ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မဆိုတာက လူသာမန်တွေ ရနိုင်တဲ့ ငါးပါးသီလလုံခြင်း စတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေထက် သာတဲ့ တရားထူးကို ဆိုလိုတာ။ ဒီတော့ ဘုရားရဲ့ အဆုံးအမကို လိုက်နာကျင့်သုံးနေတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေက လူသာမာန်တွေ ရနိုင်လောက်တဲ့ ကုသိုလ်တရားထက် သာတဲ့တရားထူးတွေကို ရဖို့ ရည်မှန်းသင့်တယ်။ အကယ်၍ တရားထူးမရရင်တောင် လူသာမာန်တွေ ကျင့်သုံးရမယ့် “မနုဿဓမ္မ” လောက်တော့ ကြိုးစားလိုက်နာပြီး လူပီသစေချင်ပါတယ်။

သာသနာကွယ်ခြင်း - သာသနာတည်ခြင်း

“ဗုဒ္ဓသာသနာ” နှင့် “အကြမ်းဖက်မှု” ဟူသော ဝေါဟာရ နှစ်ခုအား  မလိုက်ဖက်၊ မအပ်စပ်သော ဝေါဟာရ နှစ်ခုဟု ယူဆထားခဲ့သည်။ အိန္ဒိယနိုင်ငံ ဗုဒ္ဓဂယာရှိ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ပွင့်တော်မူရာ မဟာဗောဓိ စေတီတော်ဝင်း အတွင်း အကြမ်းဖက် ဗုံးဖောက်တိုက်ခိုက်ခံရသည့် သတင်းကို ကြားတော့ အလွန် တုန်လှုပ်သွား၏။ မကြာသေးမီကလည်း ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် အကြမ်းဖက်ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးကို တွဲစပ်၍ TIME မဂ္ဂဇင်း မျက်နှာဖုံးဆောင်းပါး အဖြစ် ဖော်ပြခံရတော့ အတော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော လူမျိုးရေး ဘာသာရေး ပဋိပက္ခများကလည်း အစဉ်အဆက် ထိမ်းသိမ်းလာခဲ့သော ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာ၏ ပုံရိပ်ကို အကျည်းတန်စေခဲ့သည်။ ရောင်နီသန်းစ မြန်မာပြည်၏ အနာဂတ်ကိုလည်း ခြိမ်းခြောက်စ ပြုနေလေပြီ။ နိုင်ငံရေး ပယောဂများ၊ လူမျိုးရေး ပယောဂများ၊ ပြည်တွင်း ပြည်ပ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုများ၊ အစွန်းရောက်ဝါဒီများက “ဗုဒ္ဓသာသနာ” နှင့် “အကြမ်းဖက်မှု” ဟူသော ဝေါဟာရ နှစ်ရပ်ကို အတင်းဆွဲ၍ ကပ်ခဲ့ကြလေပြီ။

လက်ရှိ အခြေအနေများ ဖြစ်ရပ်များကြောင့် အနာဂတ် ဗုဒ္ဓသာသနာအတွက် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုများ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ကြပါမည်။ စိုးရိမ် ကြောင့်ကြထိုက်သော အခြေအနေတွင် ရှိသည်ဟုလည်း ဆိုချင်ပါသည်။ သို့သော် ထိုစိုးရိမ်စိတ်များကြောင့် “ငါ့လူမျိုး၊ ငါ့ဘာသာ” ဟူသော မာန်မာနများ၊ အာဃာတများ၊ သံသယများဖြင့် တုန့်ပြန်မိပါက၊ ဗုဒ္ဓ၏ အဆုံးအမများနှင့် သွေဖီကာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ရဖွယ် အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရနိုင်ပါသည်။ ရန်ကို ရန်ချင်း မတုန့်နှင်းပဲ၊ ဗုဒ္ဓ၏ အဆုံးအမတရားကို လိုက်နာကာ ခန္တီတရား၊ မေတ္တာတရား၊ ကရုဏာတရား၊ အဝိဟိံသတရားတို့ ဖြင့် သတိကြီးစွာ ဖြေရှင်းသွားကြရပါမည်။

ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ပွင့်ထွန်းတော်မူခဲ့ရာ မဇ္ဈိမဒေသ အိန္ဒိယနိုင်ငံ၌ပင် ဗုဒ္ဓသာသနာ ကွယ်ပျောက်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရှံကရ စသော ဗြဟ္မဏတို့၏ ထိုးနှက်ခြင်း၊ အဝလောကိတေသွရ စသော ဘုရားအလောင်း ကိုးကွယ်မှုဝါဒ ဝင်ရောက်လာပြီး ဗြဟ္မဏဝါဒတို့နှင့် ရောထွေးသွားခြင်း၊ အိန္ဒိယသို့ ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာသော မွတ်စလင်တပ်များက ဗုဒ္ဓသာသနိက အဆောက်အအုံများကို ဖျက်ဆီးကာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့ နလံမထူနိုင်လောက်အောင် တိုက်ခိုက်ဖိနှိပ်ခဲ့ခြင်းတို့ ဖြစ်ကြောင်း သမိုင်းဆရာတို့က မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြသည်။ ငြင်းပယ်၍ မရသော သမိုင်း သက်သေ အထောက်အထားများလည်း ရှိပါသည်။ သို့သော် ထူးခြားသည်ကား ဗုဒ္ဓနှင့် ခေတ်ပြိုင်ပေါ်ထွန်းခဲ့သော ဂျိန်းဘာသာသည် အိန္ဒိယတွင် ယနေ့ထက်တိုင် ဆက်လက် တည်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သာသနာကွယ်ခြင်း၏ အကြောင်းတရားများသည် ပြင်ပ အင်အားစုများ၏ တိုက်ခိုက် ထိုးနှက်ချက် သက်သက်တော့ မဟုတ်။

စေတီပုထိုး ဘုရားကျောင်းကန်များ စည်ကားပြန့်ပွားခြင်းမျှအား သာသနာတည်ခြင်းဟု ဆိုသည် မဟုတ်။ ယင်းတို့သည် သာသနာတည်ခြင်း၏ ပြယုဂ် လက္ခဏာများသာ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ နှလုံးသားတွင် ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသုံးပါးအား လက်ခံယုံကြည်ခြင်းကို သာသနာတည်ခြင်းဟု ဆိုရသည်။ ဗုဒ္ဓ၏ အဆုံးအမဖြစ်သော သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ လိုက်နာကျင့်ကြံခြင်းကို သာသနာတည်ခြင်းဟု ဆိုရသည်။ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၏ အဆုံးအမဖြစ်သော မဂ္ဂင် ၈-ပါး (အကျယ်အားဖြင့် ဗောဓိပက္ခိယတရား ၃၇-ပါး) အား သင်ယူ လေ့ကျက်ပွားများနေသ၍ သာသနာတည်တံ့နေကြောင်း မဟာပရိနိဗ္ဗာနသုတ်တွင် ဟောကြားထားပါသည်။ ပြင်ပအင်အားစုများက သာသနာကို ကွယ်အောင် လုပ်နိုင်သည် မဟုတ်။ သာသနာကို ချိနဲ့သွားအောင် အနှောင့်အယှက် ပြုကောင်း ပြုနိုင်ပါလိမ့်မည်။ သာသနာကို ကွယ်အောင် လုပ်နိုင်သူတို့မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များထဲမှ မောဃပုရိသ ခေါ် အသုံးမကျသော အချည်းအနှီး ပုဂ္ဂိုလ်များပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုသူတို့ကို အကြောင်းပြု၍ လူတို့သည် ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသုံးပါး အပေါ်တွင် အရိုအသေ တန်လာကြလိမ့်မည်။ ကိုယ်ကျင့် သီလနှင့် စိတ်တည်ကြည်မှု သမာဓိတို့ကို ကျင့်ကြံအားထုတ်ရန် အလေးဂရု ပြုကြလိမ့်မည် မဟုတ်တော့။ ဤသည်ပင်လျှင် သာသနာကွယ်ခြင်း၏ အကြောင်းတရား ဖြစ်ကြောင်း သဒ္ဓမ္မပ္ပဋိရူပကသုတ်တွင် ဟောကြားထားသည်။

ထို့အတူပင် လူသားတို့၏ နှလုံးအိမ်ဝယ် ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသုံးပါး အပေါ်တွင် ယုံကြည်သက်ဝင်မှု ခိုင်မာလာစေရန်၊ သီလ သမာဓိ ပညာ သိက္ခာသုံးပါးအား လေးစား လိုက်နာ ကျင့်သုံးလာစေရန် ကျိုးစားအားထုတ်ခြင်းကိုပင် သာသနာပြုခြင်းဟု ခေါ်ရသည်။ အကြမ်းဖက် ခြိမ်းခြောက် အကြပ်ကိုင်၍ သာသနာ ပြုရသည်မဟုတ်။ တန်ခိုးပြဋိဟာ၊ ပဉ္စလက်နည်းတို့ကိုသုံးကာ အထင်ကြီးအောင်လုပ်၍ သာသနာပြုရသည် မဟုတ်။ ငွေကြေးဓနတို့ဖြင့် ဖျားယောင်း၍ သာသနာပြုရသည်လည်း မဟုတ်။ အစ အလယ် အဆုံး သုံးပါးလုံး ကောင်းမွန်သော ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၏ အဆုံးအမ ဒေသနာတို့ကို ဟောကြားပြသ၍ သာသနာပြုရသည်။ တစ်ပါးသူတို့ စံနမူနာ ယူရလောက်အောင် မိမိတို့၏ ကိုယ်ကျင့်သီလကို စင်ကြယ်မြင့်မြတ်စေခြင်းဖြင့် သာသနာပြုရသည်။ မိမိတို့၏ အဆင်ခြင်မဲ့ အပြုအမူ၊ အပြောအဆိုများကြောင့် ဘုရား တရား သံဃာအပေါ် ကြည်ညိုမှု၊ ရိုသေမှု၊ ယုံကြည်မှု ယုတ်လျော့သွားစေပါက၊ အနာဂတ် မျိုးဆက်တို့ မိရိုးဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာမှသည် အမည်ခံ ဗုဒ္ဓဘာသာများ (သို့မဟုတ် ဘာသာမဲ့များ၊ ဘာသာခြားများ) ဖြစ်စေရန် တွန်းပို့ပေးနေသလို ဖြစ်သွားနိုင်ပါသည်။

ရေးခဲ့ဖူးသည့် ဆက်စပ်ပို့စ်အချို့

• Buddhism and Blasphemy
• ဂန္ဓာရနှင့် အယုဒ္ဓရမှ ဘုရားပျက်များ
• ဘိန်း၊ အဆိပ်နှင့် ဆေး
• ဘရုဇာတ်

ဝေမျှလိုသော ဆရာတော် ဒေါက်တာနန္ဒမာလာဘိဝံသ၏ သူတော်ကောင်းတရား တည်တံ့ပြန့်ပွားရေး တရားတော်

ဘယ်သူ့အတွက် ထိုးတာလဲ...ခေါင်းလောင်းထိုးသံရယ်...(ခင်မောင်တိုး)

အစတုန်းကတော့ ကျောင်းကို (ကျနော်) နည်းနည်းတော့ သံယောဇဉ် ဖြတ်ထားတာပေါ့လေ... ကျောင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး..တကယ်တော့ ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ ကိုယ်ပါပဲ... (ခင်မောင်တိုး)

သမုဒယကျောင်းအပေါ် ထားခဲ့တဲ့ အကျိတ်အခဲတွေကို ချေဖျက်လိုက်ပါပြီ... 

ငြိမ်းချမ်း လွတ်လပ်စွာ သံသရာခရီး ဆက်နိုင်ပါစေ လို့ ယုံကြည်ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ် ...

မဇ္ဈိမလှိုင်းကို စီး၍ နိဗ္ဗာန်သောင်ကမ်းသို့ ဆိုက်ကပ်နိုင်ပါစေ...

တိမ်တွေပေါ်မှာ နင်ရယ်၊ ငါရယ်၊ သူတို့ရယ်...

ဘလော့ဂ်ဒေး အမှတ်တရ ပို့စ်ပါ။ ပထမဦးဆုံး မြန်မာဘလော့ဂ်ဂါ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ရှိနေခွင့်ရတဲ့ အခြေအနေလေးကို ဝမ်းသာကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောချင်ပါတယ်။ ဘလော့ဂ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဘလော့ဂ်တာ…ဆိုပြီး ပို့စ်လေးတွေ အလျဉ်းသင့်သလို ရေးလာတာ ၁ ၂ ၃ ၄ ၅ ၆ ၇ ၈ အထိတောင် ရောက်နေပါပြီ။ ဒီအမှတ်တရ ပို့စ်မှာတော့ ဘလော့ဂ်ဂါအဖြစ် ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ကာလတလျှောက်မှာ ဆုံတွေ့ခွင့်ရခဲ့တဲ့ ဘလော့ဂ်ဂါတွေကို အမှတ်ရ တိုးတိတ် တမ်းတရင်းရေးပါတယ်။ တဦးတယောက်ချင်းစီရဲ့ အမည်တွေကိုတော့ ချမရေးတော့ပါဘူး။

၂၀၀၇ နှစ်ကုန်ပိုင်းလောက်မှာ ဘလော့ဂ်တွေ စဖတ်ပြီး၊ ၂၀၀၈ နှစ်စ မှာ Sonata-Cantata ကို စရေးပါတယ်။ ဆိုဒ်ဘားမှာ “အလည်ရောက်လာ မိတ်သဟာ ချမ်းသာကိုယ်စိတ် မြဲပါစေ” ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ Blog Lists လုပ်ထားခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ့်ဆီမှာ ကော်မန့်ရေးခဲ့ရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ Cbox မှာ ခြေရာချန်ခဲ့ရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အသစ်ဆိုရင် List ထဲကို မပျက်မကွက် ထည့်ထားလိုက်ပြီး၊ ပို့စ်အသစ်တက်တိုင်း သိနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ malware ကြောင့် Blog Lists ကို ဖြုတ်ထားလိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့၊ ပို့စ်အသစ်တက်တဲ့ ဘလော့ဂ်တွေကို အခြားဘလော့ဂ်တွေက တဆင့်သာ သွားနိုင်ပါတော့တယ်။

ဘလော့ဂ်နောက်ကွယ်က ဘလော့ဂ်ဂါ ဘယ်သူ ဘယ်ဝါဆိုတာကို အသိခံသူနဲ့ အသိမခံလိုသူ အယူအဆတွေ အမျိုးမျိုးကြားမှာ ကိုယ်လည်း ဖုံးရမလား၊ ဖော်ရမလား စိတ်ကစားနေတုန်း… သိပ်ကြာကြာတော့လည်း မကစားလိုက်ရပါဘူး… မသီတာဆိုတာ နာမည် အရင်းမို့ ဟင်းလင်းကြီးပဲ ထားလိုက်ပါတယ်။

မူလအစပထမ ဧရာသီတာ တို့က ကြောက်တာလား၊ ရွံ့တာလား၊ မာနကြီးတာလား၊ ကြီးကျယ်တာလား ဘာလဲတော့မသိပါ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်မို့ ပြောတာမဟုတ်…။ လူပုံက တော်တော် အပိုးကျိုးပါတယ်။ တခါတခါလည်း ရုပ်တည်ကြီးနဲ့…။ တခါတလေလည်း မခုတ်တတ်တဲ့ ကြောင်လိုလို…။ တခါတရံများဆို ဘုရားလူကြီးဂိုက်တောင် ဖမ်းထားတတ်ပါသေးတယ်။ ဘလော့ဂ်တခု အရင်းပြုမိတော့မှ၊ ဘလော့ဂ်တောထဲ တတ်နိုင်သလောက် တိုးရင်း၊ လူတောလည်း တိုးပါတယ်။

ဘလော့ဂ်ကတဆင့် ခင်မင်ရသူတွေနဲ့ မြန်မာသံရုံးမှာ စကားလက်ဆုံကြဖူးတယ်။ သွေးစတင် လှူဖြစ်တယ်။ ကလေးတွေကို မြန်မာစာသင်ပေးတယ်။ တရုတ်သီချင်း သင်ယူဖူးတယ်။ ကာရာအိုကေ ဆိုဖူးတယ်။ မလေးရှားကို ကထိန်အလှူသွားခဲ့ကြတယ်။ စာပေ ဟောပြောပွဲ သွားတယ်။ မင်္ဂလာဆောင် သွားတယ်။ ညစာအတူ စားကြတယ်။ ရေကူးကန်ထဲမှာ ရေစိမ်ရင်း စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့တယ်။ ဖုန်းဆက်တယ်။ Gtalk တယ်။ Gmail တယ်။ ဒီလို ဆိုရင်ဖြင့် ဘလော့ဂ်ဟာ အပျော်ကြီး ပျော်စရာလို့ ထင်စရာပါ။ ပျော်စရာရှိရင် လွမ်းစရာလည်းရှိပါတယ်… ဒါဓမ္မတာပါ။

ဘလော့ဂ် လမ်းကြောင်းမှာ လျှောက်လှမ်းဖို့ အချိန်၊ စိတ်ကူးစိတ်သန်း၊ စေတနာတွေ နဲ့ တလှမ်းချင်းတဆင့်တက် အားစမ်းခဲ့တယ်။ လမ်းဖြောင့်မှာ ဟန်ချက်ညီ တွဲလက်တွေနဲ့ ပျော်ခဲ့ရသလို၊ လမ်းထောင့်ကနေ ရပ်ကြည့်ခဲ့တာတွေလည်း ရှိတယ်။ လမ်းသွယ်မှာ တစ်ဦးကို တစ်ယောက်က ဖေးမ… လွှလွှလေး သွားခဲ့တာတွေရှိသလို၊ လမ်းကွေးမှာ အလွမ်းအဆွေးတွေ အန်ထုတ်ခဲ့ရတာတွေလည်း ရှိတယ်။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် လမ်းဆက်လျှောက်မယ်…။

ဘလော့ဂ်ရေစီးကြောင်းမှာ လိုက်ပါစီးမျောဖို့ ပို့စ်တွေ ဖတ်ရမယ်။ ပို့စ်တွေ ရေးရမယ်။ ကော်မန့်တွေ ပေးရမယ်။ စီဘောက်မှာ နှုတ်ဆက်မယ်။ အရည်မရ အဖတ်မရ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲလို့ မေးလာရင်တော့ ဒီလိုလေး ဖြေချင်တယ်။ လူဆိုတာ အမျိုးမျိုး ရှိပါတယ်။ စိတ်ကူး၊ ဝါသနာ၊ အလေ့စရိုက်၊ တန်ဖိုးထားရာခြင်း မတူကွဲပြားကြပါတယ်။ အဲ့လို လူတွေ အတူနေဖို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ မတူကွဲပြားတဲ့ လူတွေမှာ လွတ်လပ်ခြင်း၊ ညီမျှခြင်း၊ ချစ်ကြည်ခြင်း ဆိုတဲ့ အခြေခံတူတဲ့ အချက်လေးတွေတော့ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ အခြေခံနဲ့ တိမ်တိုက်တွေပေါ်မှာ အတူတကွ နေထိုင်ကြရင်း blogging ဘလော့ဂင်းနေကြပါတယ်။

ကိုအောင် (ပျူနိုင်ငံ) တဂ်လို့ ရေးပါတယ်။

စိတ်ကောင်းရှိ

“စိတ်ကောင်းရှိ

သီလမြဲ

ဝိပဿနာစွဲ

သံသရာဝဋ်မှ လွတ်မည်မလွဲ” ဆိုတဲ့ ဆောင်ပုဒ်လေးဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များနဲ့ ရင်းနှီးပြီးသားပါ။

ပထမဦးဆုံး “စိတ်ကောင်းရှိ” ဆိုတဲ့ စာကြောင်းလေးကို အတွေးနယ် ချဲ့မိပါတယ်။ ဘယ်အရာကို စိတ်ကောင်း၊ ဘယ်အရာကို စိတ်ဆိုး စိတ်ညစ်လို့ ခွဲခြားပါမလဲ။ အကောင်းအဆိုး၊ အမှားအမှန် ခွဲခြားဝေဖန်နိုင်တဲ့ အသိဉာဏ်ရှိသော လူသားများအတွက် လွယ်မယောင် ရှိပါတယ်။ ငယ်စဉ်တောင်ကျေး ကလေးဘဝမှ စ၍လည်း လူကြီးမိဘ ဆရာသမားများက စိတ်ကောင်းထားတတ်အောင် သွန်သင် ဆုံးမပေးခဲ့ကြပါတယ်။ သို့သော် စိတ်ကောင်းကို အချိန်တိုင်း၊ နေရာတိုင်း၊ လူတိုင်းအပေါ် ထားနိုင်ဖို့၊ ထားတတ်ဖို့ မလွယ်ကူတာကို သတိထားကြည့်ရင် သိနိုင်ကြပါလိမ့်မယ်။ “တစတစ စွန့်ဝံ့မှလျှင် ဘဝနောက်နှောင်း ဆက်တိုင်းကောင်း၏” ဆိုတဲ့ အဆိုအမိန့်လို၊ ကိုယ်တတ်နိုင်သလောက် အနေအထားကနေ စလို့၊ စိတ်ကောင်းကို ကြိုးစားထားကြည့်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။

ဒီလိုနေရင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်တော့ ထင်တာပဲ ဆိုတာလို ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်တော့ စိတ်ကောင်းလို့ ထင်ကြတာချည်းပါလား လို့ သတိထားမိလာပါတယ်။ လူတယောက်ကို ကြည့်မရဘူး ဆိုကြပါစို့… ဒီလူက ဒေါင့်ကို မကျိုးလို့ ငါကြည့်မရတာ…ငါ့စိတ်ကတော့ စိတ်ကောင်း။ ဒီလူတွေ ငါ့ကို အထာမကြည်တာ ငါသိတယ်၊ ငါ့စိတ်က စိတ်ကောင်း…၊ သူတို့ အကုသိုလ်နဲ့ သူတို့ မကြည်တာတော့ မတတ်နိုင် ဆိုတာမျိုးု ကိုယ်ကိုတိုင်လည်း သဘောထားတယ်။ စိတ်ကောင်းရှိပါတယ်ဆိုတဲ့ အခြားသူတွေလည်း ဒီသဘောမျိုးပဲ ရှိကြတယ်ဆိုတာ သူတို့ အပြော အလုပ်တွေကနေ သိလာရပါတယ်။

ဒီလိုစိတ်ကောင်းတွေ ရှိတဲ့ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းမှာ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း မဟုတ်ပဲ မအေးချမ်းမှု၊ မပျော်ရွှင်မှုတွေကို တွေ့ကြုံလာတဲ့အခါ စိတ်ကောင်းအပေါ် သံသယဝင်မိပါတယ်။ ကမ္ဘာကြီးကပဲ စိတ်ကောင်းနဲ့ မတန်တော့သလိုလို … စိတ်ကောင်းဆိုတာ လူပေါ်၊ အခြေအနေပေါ်လိုက်ပြီး ထားရတော့မလိုလို သို့လောသို့လော အတွေးများဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ သံသယတွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်လည် စိစစ်မှုတွေ လုပ်တဲ့အခါ ငါဟာ ငယ်ငယ်တုန်းကသာ စိတ်ကောင်းရှိခဲ့ပြီး၊ အခု ငါ့စိတ်ကောင်းတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ။ ငါဟာ ပြောင်းလဲခဲ့ပြီလား။ ဘယ်အရာတွေက ငါ့ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သလဲ…။ မေးခွန်းပေါင်းစုံ ခေါင်းထဲ ဝင်လာတတ်ပြီး အဖြေက မသေချာ၊ မေးခွန်းတွေက ဝေေ၀ဝါး၊ မကြည်လင် မချမ်းမြေ့မှုတွေနဲ့ လေးလံ ထိုင်းမှိုင်းပြီး၊ စိတ်ကောင်းရှိတယ် ဆိုသူကြီးမှာ ထွက်ပေါက်တွေ ပိတ်၊ မွန်းကြပ်မှုတွေ ခံစားလာရတာ မဖြစ်သင့် မဖြစ်ထိုက်ပေမဲ့ ဖြစ်လာခဲ့တာတွေပါ။

စိတ်ရဲ့အလျဉ်ဟာ အလွန်လျင်မြန်ပြီး သည်လူ တဦးတယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ အခုတင် စိတ်ကောင်းတွေ ထားနေပြီး၊ အခုပဲ စိတ်ကောင်းမထားနိုင်တော့တဲ့ အဖြစ်မျိုးတွေက ကိုယ်နဲ့ အရင်းနှီးဆုံး အချစ်ခင်ဆုံး ဆိုတဲ့ လူတွေနဲ့ပဲ တွေ့ကြုံရတဲ့အခါ၊ စိတ်ကောင်းနောက် ကောက်ကောက်လိုက်ရင်း မောပန်းနွမ်းလျမှုတွေလည်း ရှိခဲ့ပါတယ်။

အခုတော့ ပုထုဇဉ်ဆိုတဲ့ အညစ်အကြေးများနဲ့ လူတယောက်အနေနဲ့ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့စိတ်တွေမှာ အလိုအလျောက်တော့ စိတ်တွေက ကောင်းနေဖို့ မလွယ်ကူတာ သတိထားမိပါပြီ။ သတိ ဝီရိယလေး ထည့်ပြီး အားထုတ်မှုနဲ့ စေတနာကောင်း၊ ကောင်းစေချင်တဲ့ စေတနာတွေ များများမွေးရင်း စိတ်ကောင်းရှိအောင် ကြိုးစားသွားရမှာပါလားဟု တွေးနေမိပါတယ်။

ပုထုဇဉ်တစ်ဦးအတွက် “စိတ်ကောင်းရှိဖို့” ဆိုတာ ပင်ကိုယ် ဗီဇသက်သက်ကနေ ဖြစ်လာဖို့တော့ သိပ် မလွယ်ပါဘူး။ ကိုယ်ပတ်ဝန်းကျင်က ကောင်းကောင်း ဆိုးဆိုး ကိုယ့်စိတ်က ကောင်းနေအောင် (တမင်လုပ်ယူတယ်ပဲ ပြောပြော) ပြုစုပျိုးထောင်ရတဲ့အပိုင်းတွေက ရှိနေမှာပါ။ ဒါမှပဲ ဒီစိတ်ကောင်းတွေက ကိုယ့်စရိုက်သဘာဝထဲ တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာမှာပါ။

ပုံရိပ်ဟောင်းများ (၃) - The Lost World

ချစ်စ,ကို ရှည်စေ၊ မုန်းစ,ကို တိုစေ ဆိုတဲ့ မြန်မာစကားပုံ တစ်ခုရှိပါတယ်။ ဒီနေရာမှာတော့ လွမ်းစ,ကို ရှည်စေ လို့ပါ ထပ်ဖြည့်ရတော့မယ်။ ပုံရိပ်ဟောင်းများနဲ့ မပြီးနိုင် မစီးနိုင် လွမ်းလိုက်ပါဦးမယ်...။

၂၀၁၀ခုနှစ် စက်မှုတက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ၊ ကျောင်းသားဟောင်းများ၏ ဆရာပူဇော်ပွဲနှင့် မိတ်ဆုံပွဲကို စင်္ကာပူမှာ အောင်မြင်စွာ ကျင်းပ ပြီးစီးခဲ့ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ထိုက်သူများ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ရင်း…
ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော ဆရာကြီးဒေါက်တာစန်းတင့်  စင်္ကာပူလာရောက်ခဲ့စဉ်(၁၉၉၇ခုနှစ်)က မြန်မာဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း မှာ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို အမှတ်တရအဖြစ် တင်လိုက်ပါတယ်။

အီလက်ထရွန်နစ်ဌာန ပါမောက္ခ ဒေါက်တာစန်းတင့်

အဲ့ဒီနေ့ ညနေမှာပဲ တပည့်များက ဆရာကြီးကို Jurong Point ရုပ်ရှင်ရုံမှာ The Lost World – Jurassic Park ဇာတ်ကား လိုက်လံပြသခဲ့ပါတယ်။ တနေကုန် ပင်ပန်းနေပေမဲ့၊ တပည့်တွေကို အလိုလိုက်ခဲ့တဲ့ ဆရာကြီး သည်းထိတ်ရင်ဖို ပြကွက်တွေကြား၊ အိပ်မောကျရင်း အနားယူရရှာတယ်။

စက်မှုတက္ကသိုလ်မှာ ဒေါက်တာစန်းတင့်တို့လို ကိုယ်တိုင် ပညာထူးချွန်ရုံမက ကျောင်းသားတွေရဲ့ ပညာရေးကို အထူးအလေးပေးတဲ့ ဆရာကြီးတွေ အတော်များများ ရှိခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခြေအနေ အကြောင်းကြောင်းတွေကြောင့် ဒီလိုဆရာမျိုးတွေ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာပါပြီ။ ဒိုင်နိုဆောကြီးတွေလို extinct ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်မိနေပါတော့တယ်။

1995 ခုနှစ် - ရန်ကုန်စက်မှုတက္ကသိုလ် (၂၇)ကြိမ်မြောက် ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခမ်းအနား ကျင်းပသည့်နေ့တွင် ရိုက်ကူးထားသည်။

နှုတ်ဆက်ပါတယ်ဆရာ

ပုံရိပ်ဟောင်းများ - ၁ ကို ရေးနေစဉ်က အော်တိုစာအုပ်ဟောင်းလေးကို ထုတ်ကြည့်တော့ ကွယ်လွန်သွားကြပြီ ဖြစ်တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေရဲ့ စာမျက်နှာတွေအရောက်မှာ ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် သတိထားဆောက်တည်ခဲ့ရပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ဆရာကြီး ဒေါက်တာစန်းတင့်နဲ့ ဆရာမဒေါ်ညွန့်ညွန့်ရီတို့ရဲ့ စာမျက်နှာတွေပါ။ အော်တိုမှာ မပါတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေရဲ့ ရုပ်ပုံလွှာတွေကိုလည်း စိတ်အာရုံမှာ ပြန်လည် ပုံဖော်ရင်း အောက်မေ့သတိရခဲ့ပါတယ်။

နောက် မနှစ်က ၂၀၀၉ခုနှစ်ကမှ လုပ်ခဲ့တဲ့ အာစရိယပူဇော်ပွဲ လက်ကမ်းစာစောင် စာမျက်နှာတွေကို ဆက်ပြီး လှန်လှောနေမိပါတယ်။

*****

ဆရာနဲ့ စတွေ့တာ ကျမတို့ ဒုတိယနှစ်။ စက်မှှုဌာနက ဖြစ်တဲ့ဆရာက Engineering Drawing နဲ့ Engineering Mechanics နှစ်ဘာသာကို သင်ပါတယ်။ ဆရာရဲ့ ထူးခြားချက်ကတော့ စာသင်လာရင် ရောင်စုံမြေဖြူတွေ တပွေ့တပိုက်နဲ့ လာတတ်ပြီး၊ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်မှာ ရေးချလိုက်တဲ့ ဆရာ့လက်ရေးလေးတွေ၊ ဆွဲချလိုက်တဲ့ မျဉ်းကွေးတွေ မျဉ်းဖြောင့်တွေရဲ့ တိကျ သေသပ် လှပမှုတွေနဲ့ တပည့်တွေကို သင်ခန်းစာတွေဆီ ဆွဲခေါ်တတ်ခြင်းပါပဲ။ ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေ ပုံစံမကျလို့ ကရုဏာဒေါသောနဲ့ ဆူရ ကြိမ်းရရင်လည်း  နာသွား၊ မှတ်သွားအောင်ကို အပီအပြင်ပြောတတ်သူ။ ကော်ရစ်ဒါမင်းသမီးတွေလို့ ဆရာ ဆူခဲ့တာ၊ နောက်မကြာမီ အချိန်မှာပဲ ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ရကောင်းမှန်း သိခဲ့ပါတယ်။ ဆရာ့ကို မျက်နှာလိုက်တတ်သူ အဖြစ်လည်း အချို့က ငြိုငြင်ခဲ့ကြပါသေးသတဲ့။ ငယ်ရွယ်သူတွေရဲ့ မရင့်ကျက်မှုတွေအတွက် ဆရာအပြစ်မယူဘူးလို့ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သလို၊ ဆရာ့ဘက်ကလည်း “မမှားသောရှေ့နေ၊ မသေသောဆေးသမား” ဆိုရိုးစကားအလား သေးသေးမွှားမွှား ချို့ယွင်းချက်လေးများ ရှိခဲ့ပါလျှင်လည်း အတုံ့အလှည့် မယူ ကြည်ဖြူပါတယ်လို့ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်.. ဆရာ အေးချမ်းပါစေ…

ဆရာ့ နှုတ်ဆက်စကား  ... "တို့ မြန်မာနိုင်ငံကို သုညကနေ ပြန်စ ကြပါစို့ကွာ ... ဆရာ ကတော့ မြန်မာလေးတွေကို စာသင်ပေးရင် လူ့ဘဝက ထွက်တော့မယ်လို့ အဓိဋ္ဌာန် ချထားပါတယ်။"

07/ 11/ 2010 ရွေးကောက်ပွဲနေ့မှာ ကွယ်လွန်ခဲ့တဲ့ ဆရာဦးသိန်းထွန်းအောင်သို့...

ေရြးေကာက္ပြဲေန႔

အိမ္၏ေဘးခန္းတြင္ ဖြင့္ထားသည့္ ေဆးခန္းအလယ္… ဧည့္ခန္းကေန ေရႊ႕ယူလာသည့္ စားပြဲေပၚမွာ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ ကာလမ်ားဆီက ထုတ္ေ၀ခဲ့သည့္ ဂ်ာနယ္၊ စာေစာင္ေတြက ေတာင္ပံုယာပံု… ေဘးနံရံမွာပါ စာအုပ္အငွားဆိုင္မ်ား၏ အထားအသိုလို ႀကိဳးတန္းေတြ တန္းၿပီး ခ်ိတ္ဆြဲထားရေသးသည္္။ ကိုယ့္အလွည့္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရသည့္ လူနာမ်ားႏွင့္ အေဖာ္လိုက္ပါလာသူမ်ားအား ႏိုင္ငံေရး အယူအဆမ်ား မေမာတန္းဒိုင္ခံေျပာရင္း ဧည့္ခံေနသည့္ ဖခင္ႀကီးလည္း သားဆရာ၀န္ေဆးခန္းမွာ ဂ်ဴတီ၀င္လ်က္။ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ႏွင့္ ၿငိမ္၍ နားေထာင္ေနသူမ်ား၊ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးသူမ်ားႏွင့္ ကိုယ္လုပ္ရမည့္ အလုပ္တခုအေပၚ စိတ္၀င္စားမႈ ကိုယ္စီျဖင့္ ညေနပိုင္းအခ်ိန္မ်ားသည္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ဆိုသလို အသက္၀င္ေနခဲ့သည္။ ေနာက္တေန႔ မလာေတာ့သည့္ လူနာ ဆိုရင္ေတာ့ သေဘာေပါက္လိုက္ၿပီ သူက တ.စ.ည။ အကႌ်အျဖူ၊ လံုခ်ည္အျပာေလးေတြ ၀တ္ထားသည့္ အမ်ိဳးသမီးငယ္တသိုက္ အိမ္ထဲ၀င္လာၾကၿပီး က်မတို႔ တ.စ.ည ပါတီ ေရြးေကာက္ပြဲ ရန္ပံုေငြအတြက္ လက္ဖက္သုတ္ အားေပးပါဦး အန္တီ ဆိုေတာ့ အေမက ႏွစ္ထုတ္လား သံုးထုတ္လား ၀ယ္ထားလိုက္သည္။

အလံုၿမိဳ႕နယ္ သည္ေလာက္က်ယ္မွန္း ေရြးေကာက္ပြဲ စည္း႐ံုးေရးကာလ ေရာက္မွ သိရေတာ့သည္။ ရြာ႐ိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္သြားခဲ့သည္။ မဲရံုက ကိုယ္မူလတန္းပညာသင္ၾကားခဲ့သည့္ အ.မ.က ေက်ာင္း။ မဲပံုးေစာင့္ အမ်ိဳးသားတေယာက္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ လာေခၚေတာ့ သူ႔အလုပ္ေတြနဲ႔သူ အခ်ိန္ျပည့္ အလုပ္႐ႈပ္ေနသည့္ အကိုႀကီးက ပုဆိုးေလး ဖုတ္ဖတ္ခါၿပီး ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လိုလိုလားလား ထလိုက္သြားခဲ့သည္။ ေနာက္ မ်က္ေစာင္းထိုးအိမ္က ရဲေမေဟာင္း အန္တီ…။ အလုပ္လုပ္စဥ္က ျမန္မာခ်ည္ခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလးေတြ ေန႔စဥ္၀တ္လို႔ ရံုးတက္ခဲ့သည့္ အန္တီ… သူ ၀တ္ေနက် ခ်ည္အခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလးႏွင့္ပင္ ထြက္လိုက္လာသည္။ အျဖဴအစိမ္းမဟုတ္သလို ပင္နီပင္ ၀တ္မထား။ ဘယ္မလဲ ပါတီစြဲ။ ထိုေန႔က အိမ္နဲ႔ မဲ႐ံုေရွ႕နား ဘယ္ႏွစ္ေခါက္မွန္းမသိ ကူးလူးေခါက္တံု သြားေနခဲ့သည္။

(မဲေပးဖူးသလား ေမေမ ဟု ေမးလာသည့္ သားႀကီးသို႔… ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲအေၾကာင္းအမွတ္တရ)

***** ***** *****

၁၉၉၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကာလ အခ်ိန္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ျပန္အမွတ္ရမိတယ္။ ဘယ္ပါတီမွ မ၀င္ထားေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး တစ္အိမ္တက္ဆင္း စည္း႐ံုးေရး ဆင္းခဲ့ၾကဖူးတယ္။ အိမ္ေတြကလည္း လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ႀကိဳဆိုၾကၿပီး လက္ဖက္သုတ္, ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ ဧည့္ခံၾကတယ္။ လူတိုင္းဟာ စိတ္လႈပ္ရွားေနခဲ့ၾကတယ္။ စိတ္၀င္စားေနခဲ့ၾကတယ္။

ေ႐ြးေကာက္ပြဲအႀကိဳညမွာ အခ်ိဳ႕ပါတီေတြက “သူတို႔ပါတီကို မဲထည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့သူမ်ား NLD ပါတီကိုပဲ မဲေပးၾကပါေတာ”့လို႔ လွည့္ၿပီး စည္း႐ံုးေနတာကို ၾကားရေတာ့ ၾကက္သီး တျဖန္းျဖန္း ထခဲ့မိတယ္။ သူတို႔ပါတီအႏိုင္ရေရးထက္ “ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြ မဲျပားသြားမွာ” စိုးရိမ္ခဲ့ၾကတယ္။

ေ႐ြးေကာက္ပြဲေန႔ မနက္မွာေတာ့ တစ္အိမ္လံုး အေစာႀကီးထၾကၿပီး မဲ႐ံုကို သြားၾကတယ္။ ကိုယ္လိုပဲ အျခားသူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း အေစာႀကီး မဲ႐ံုမဖြင့္ခင္ကတည္းက ႀကိဳေရာက္ႏွင့္ ေနၾကၿပီ။ မဲေပးဖို႔ တန္းစီေနတဲ့ လူေတြရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚက စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြ, ေပ်ာ္႐ြင္မႈေတြကို ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ မဲထည့္အၿပီး အိမ္ကို တန္းမျပန္ေသးဘဲ ၿမိဳ႕ထဲကို လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ခဲ့တယ္။ အံၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးက တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ လမ္းေတြေပၚမွာ လူေတြ, ကား, စက္ဘီး, ဆိုင္ကယ္ေတြ မေတြ႔ရသေလာက္ ၿငိမ္သက္ေနတယ္။ တည္ၾကည္ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ရင္း “မၾကာမီမွာ မွန္ကန္တိုးတက္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚကို ေရာက္ေတာ့မွာပါလား” ဆိုတဲ့ အေတြး၀င္လာၿပီး ဒီအဓိပၸါယ္ေတြရဲ႕ နိမိတ္ပံုရိပ္ေလအလား ပီတိျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

*****

၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ (တစညအပါအ၀င္) ႐ႈံးနိမ့္ခဲ့တဲ့ ပါတီေတြက NLD ဟာ ညစ္တယ္, ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ဟာ ဘက္လိုက္တယ္လို႔ စြတ္စြဲတဲ့အသံေတြ မၾကားမိခဲ့ပါဘူး။ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကေတာ့ မစခင္ကတည္းက တစညပါတီလို အစိုးရအေပၚ အလြန္သေဘာထားႀကီးတဲ့ ပါတီေတြကေတာင္ မသမာမႈေတြ, ညစ္ညမ္းမႈေတြ, ဘက္လိုက္မႈေတြကို ေျပာဆိုေနပါၿပီ။ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုဆိုတဲ့ သူေတြရဲ႕ စည္း႐ံုးေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကို တီဗြီမွာ ျမင္လိုက္ရျပန္ေတာ့ ေအာ္လံနဲ႔ ေဆးလွည့္ေရာင္းတဲ့သူတို႔သာသာ အခြင့္ရတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ေဘးကလူမ်ားကလည္း စိတ္၀င္စားဟန္ အလ်ဥ္းမရွိ။ ရသမွ် ႏိုင္ငံေရး space ေလးကို ယူၿပီး ျပည္သူေတြေရွ႕က မားမားမတ္မတ္ရပ္မယ္ဆိုတဲ့ သူတို႔စိတ္ေစတနာကို အားနာေပမယ့္၊ သူတုိ႔ေျပာတဲ့ space ဟာ ၈၈-အေရးအခင္းအႀကိဳကာလ စာေတြေ၀, စာေတြကပ္ခဲ့ၾကတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြ ေလာက္ေတာင္ ဂုဏ္သိကၡာမရွိပါလားလို႔ က႐ုဏာ ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒီေလာက္ မမွ်တ, မသမာ, မလြတ္လပ္, မတရားတဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကိုမွ သန္႔ရွင္းၿပီး တရားမွ်တတဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပြဲပါလို႔ ဆိုၾကမယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ “တို႔ႏိုင္ငံမွာ ဘာလုပ္လုပ္ တရားမွ်တတယ္” ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ ေရာက္သြားေပလိမ့္မယ္။ ၁၉၉၀ ကေန ၂၀၁၀ ဆိုတဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ကာလအၾကာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈကေတာ့ မအီမသာ ေအာ္ဂလီဆန္စရာပါ …. ။

*****

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား - ၁

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား တဲ့ ေက က တဂ္ပါတယ္။
ဒီတဂ္ပို႔စ္ကို အပိုင္းခြဲၿပီး ေရးမယ္ စိတ္ကူးပါတယ္။

အခ်ိဳ႕လူမ်ား မွတ္ဉာဏ္ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ အခ်ို႕ကေတာ့ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနတတ္တဲ့ သဘာ၀ရွိပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း အစ ေလး ေဖာ္ေပးရတယ္။ အခ်ိဳ႕မ်ားက်ေတာ့ မွတ္မိေနေအာင္ ခဏခဏ ျပန္စဥ္းစားေနတတ္တယ္…။

ေနာက္ဆံုးႏွစ္က ေအာ္တို စာအုပ္ေလးနဲ႔ စ ပါရေစ…။
လာမည့္ ဒီဇင္ဘာမွာ က်င္းပမည့္ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ အႀကိဳလည္း ျဖစ္ေအာင္ ဆရာတို႔ရဲ႕ အမွတ္တရ စကားေလးေတြကို ဆလိုက္႐ိႈးနဲ႔ တင္ထားပါတယ္။ စာအုပ္က ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွ ထုတ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ပထမႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယႏွစ္က ဆရာ၊ ဆရာမေတြရယ္…၊ တတိယႏွစ္ စတုတၳႏွစ္က minor ဘာသာသင္တဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕ အမွတ္တရ ႐ုပ္ပံုေတြ မပါေတာ့ပါဘူး။

YIT AutoGraph 1993-94

ဆလိုက္ရႈိးၾကည့္ရန္ ပံုကို ကလစ္ႏွိပ္ပါ။
ဘယ္ဆရာေတြက ဘယ္ဘာသာ သင္တယ္ ဆိုတာကို ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့ သတိရႏိုင္ေအာင္ Grading Certificate ကိုပါ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ အခ်က္အလက္ေတြကို ဖ်က္ထားလိုက္ေပမဲ့ စာသင္ႏွစ္ေတြကိုေတာ့ ဘယ္လိုဆိုတာ အမ်ားသိရေအာင္ ခ်န္ထားလိုက္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရးေပးတဲ့ အထဲကေတာ့ တခုကိုပဲ တင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။
(ခဲတံနဲ႔ ေရးထားတာက ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားတို႔ သဘာ၀ အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္ထားၾကတာပါ။)

ေအာ္တိုထဲမွာ ပါတဲ့ ကာတြန္းေလးေတြ…

ေက်ာင္းေတာ္သာမွာ သံုးေဆာင္ခြင့္ရခဲ့ေသာ ပညာရင္ႏို႔မွ ျဖစ္ေသာအားကို ေလာကႏွင့္ လူသားမ်ား ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ အသံုးခ်သူမ်ား၊ အသံုးမခ်ႏိုင္သူမ်ား အားလံုးကိုယ္စား ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ာ…. ဆက္ရန္

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား (၂)

ကေလးမ်ားေန႔ ဆုေတာင္း

စကၤာပူ ကေလးမ်ားေန႔မွာ...
အမိ ၀မ္းၾကာတိုက္ထဲမွ ကေလးမ်ား
မိစံုဘစံုရွိ ကေလးမ်ား၊ မိမစံု ဘမစံုကေလးမ်ား
(ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ) က်န္းမာေသာ ကေလးမ်ား၊ မက်န္းမာေသာ ကေလးမ်ား
(ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ) ခ်မ္းသာေသာ ကေလးမ်ား၊ မခ်မ္းသာေသာ ကေလးမ်ား
လူျဖစ္ခြင့္ရေသာ ကေလးမ်ား၊ လူျဖစ္ခြင့္မရေသာ ကေလးမ်ား အားလံုးကို
လူပီသေသာ လူႀကီးမ်ားျဖစ္ၾကပါေစလို႔
ဆုေတာင္း ေမတၱာပို႔သလိုက္ပါတယ္။

ျဖူခ်င္ျဖဴလည္း မဲခ်င္မဲေပါ့ ဒို႔ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ကြဲလြဲမယ္


ျမန္မာႏိုင္ငံ ကေလးမ်ားေန႔မွာ ေဖေဖၚ၀ါရီလ(၁၃)ရက္၊ (ဗိုလ္ခ်ုပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔) ျဖစ္ပါတယ္။
The World Conference for the Well-being of Children in Geneva, Switzerland proclaimed June 1 to be International Children's Day in 1925.

အသြင္မတူ အိမ္သူမျဖစ္

“အသြင္မတူ အိမ္သူမျဖစ္” ဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးစကားက ဘယ္ေလာက္ အတိုင္းအတာထိ မွန္သလဲ မသိေပမယ့္၊ ရာခိုင္ႏႈန္း အေတာ္မ်ားမ်ား မွန္မယ္လို႔ ထင္တယ္။ သိပ္ေလးစားတဲ့ ႐ူပေဗဒ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ့ သီအိုရီကို သတိသြားရမိတယ္။ “လင္မယားေတြက ႐ုပ္တူၾကတာ မ်ားတယ္၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူဆိုတာ ကိုယ္ကိုယ္ကို သိပ္ခ်စ္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ တူတဲ့လူကို ေ႐ြးႀကိဳက္တတ္တယ္” တဲ့။ မသီတာကလည္း မၾကာခဏ ေျပာေလ့ရွိတယ္ … “လင္မယားေတြဟာ ႐ုပ္တူတူ လာတတ္တယ္” တဲ့။ လင္ရယ္ မယားရယ္လို႔ အတူတကြ အေနၾကာလာေတာ့ အေတြးအေခၚေတြ, စ႐ိုက္ေတြ (တမင္ ညႇိယူတာ မဟုတ္ေတာင္) ကူးစက္သြားတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အျမင္ကြဲလြဲမႈ, စ႐ိုက္ကြဲလြဲမႈေတြကေတာ့ ရွိေနဦးမွာပါ။ ဒီေတာ့ ကြဲလြဲမႈေတြကို နားလည္ ခြင့္လႊတ္ ေပးတတ္ဖို႔ကလည္း အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “အသြင္မတူ အိမ္သူမျဖစ္” ဆိုတဲ့ စကားကို ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္ မေထာက္ခံ မိတာပါ။

သူငယ္ခ်င္းသက္ေ၀က အသြင္တူ၏။ မတူ၏။ ေရးဖို႔တဂ္ေတာ့ တစံုတြဲေနတဲ့ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အၾကာင္း ဟိုလူႀကီး ရင္ဘတ္ထဲ ဘယ္ေလာက္မ်ားရွိသလဲ သိခ်င္မိတဲ့ အႀကံနဲ႔ ဒါေလး ေရးေပးဆိုလို႔ ေရးေပးတာတဲ့ေလ… ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတာနဲ႔ တျခားစီ… ပတ္ခ်ာကို လည္ေနတာပဲ…။ ဒီက ေျပာတာကျဖင့္ လင္မယားေတြကို ယွဥ္တြဲ ယွဥ္တြဲ အျမင္မ်ားလာတာရယ္၊ တစ္မိုးထဲေအာက္ေန တစ္အိုးထဲက စားေနလို႔ ဥတုေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့႐ုပ္၊ အာဟာရေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့႐ုပ္ေတြ တူလာတာရယ္ကို ေျပာခ်င္တာ။ ေနာက္ အ၀တ္အစား အဆင္အျပင္ကအစေပါ့ေလ။ သိပ္ကြာျခားေနရင္ ၾကည့္မေကာင္းဘူး မဟုတ္လား။ အခ်ိဳ႕ဆို အက်ႌဆင္တူေလးမ်ားေတာင္ ၀တ္လို႔ တူေအာင္ အားထုတ္ၾကေတာ့ တူလာတာေပါ့။

အဲ့ဒီလိုပါ ကိုဧရာက “ရွင္းေနတာေတြကို ႐ႈပ္ေအာင္လုပ္၊ ၿပီးေတာ့မွ ျပန္ရွင္း၊ အဲ့ဒါဆို ပိုရွင္းသြားေရာ...” ဆိုတဲ့ ပန္းၿမိဳင္လယ္က ဥယ်ာဥ္မွဴး ဇာတ္ကားထဲက ဘီအီးဒီေအာင္သိုက္ရဲ႕ သေဘာတရားနဲ႔ သြားေနတဲ့ လူစားမ်ိဳး။
မသီတာကေတာ့ သိပ္စိတ္မရွည္တတ္ဘူး။ ေဟ့…ေဟ့… ဒီမွာ အပိုစာသားေတြနဲ႔ စာမ်က္ႏွာေတြ မ်ားေနၿပီ လို႔ ဘုေတာတတ္သူ…။ တခါတေလေတာ့လည္း မသီတာက

ဧရာဆိုတာ ျမစ္တစင္း ဆိုရင္ ဘယ္ေနရာမွာ စီးစီး ေအးခ်မ္းမႈေတြနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကို အက်ိဳးေဆာင္မွာ…

အဲ့လိုေတြ.. အဲ့လိုေတြ ကဗ်ာဆန္ခ်င္ျပန္ရင္လည္း သူကပါမလာ ျပန္ဘူး…။ ငုတ္တုတ္ႀကီး က်န္ခဲ့လို႔ ဒီက ေဒါေတြေမာေတြနဲ႔ ျပန္လွည့္ေခၚရျပန္ေရာ…။ အဲ့ဒီအခါက်ေတာ့လည္း “ကိုယ္မွမသိပဲ” ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေသေလးနဲ႔
“ဘာမသိတာတုန္း… မသိဘူး ဆိုတာနဲ႔ၿပီးေရာလား… မသိဘူး ဆိုတာကို မႀကိဳက္တာ…” မသီတာ့ ပါးစပ္က ကာရန္မပါတာေတြ ေရရြတ္ရျပန္ေရာ…။ စိတ္ထဲကေတာ့ အူတူတူေလးကို ႀကိတ္ႀကိဳက္ေနတာ…။

ဆိုလိုတာက ကိုဧရာက မသီတာနဲ႔မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဂ်ဴလီယာျဖစ္ျဖစ္ အမီနာျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူနဲ႔ မဆို အဆင္ေျပမည့္ လူစားမ်ိဳးပါ။ စိတ္ေကာင္းရွိပါတယ္။ ရိုးသားပါတယ္။ သည္းခံတတ္ပါတယ္။ (ကိုယ့္လူမို႔ အမႊန္းတင္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မသီတာ ခ်ဥ္ဖတ္ႀကိဳက္လို႔ပါ။) အဲ့ဒါကို ေျပာင္းျပန္လွန္ေတာ့ မသီတာေပါ့ေလ… ဒီက အဖို႔မွာေတာ့ သူနဲ႔သာ မဆံုရင္…

ကဲပါေလ ကိုဧရာနဲ႔ မသီတာ အသြင္တူ၏။ မတူ၏။ ပို႔စ္ေလး ဖတ္အၿပီးမွာ လိုက္ဖက္ညီ၏။ မညီ၏ ဆိုတာကို လူႀကီးမင္းမ်ား ကိုယ္တိုင္ပဲ အဆံုးအျဖတ္ေပးခဲ့ၾကပါ။
ကိုဧရာကေတာ့ ေျပာပါတယ္ မသီတာကို သိပ္လွေစခ်င္ပါသတဲ့။ (စိတ္ကေလး သိပ္လွေစခ်င္ပါသတဲ့ …။)

ဆက္စပ္ဖတ္႐ႈရန္ - ခ်စ္သူမ်ားအတြက္ လက္ေဆာင္

ဒီ ပို႔စ္ေလးကို ဘေလာ့ဂ္ကတဆင့္ ခင္မင္ရသူေတြကို တဂ္ခ်င္ပါတယ္။

ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔ အမ်ိဳးသားမ်ားက စပါမယ္
ကိုဂ်ဴလိုင္ဒရင္း ပါ။ (ကိုဧရာက ေတာင္းဆိုပါတယ္။) Mars and Venus

ေနာက္...

မေလး လို႔ေခၚတဲ့ အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ --- ထင္းရူးနံ႔သင္းေသာ ဧရာ၀တီ
ပန္းႏြယ္က မစိမ္းတဲ့ ပန္းႏြယ္ ---  တူတူ - မတူတူ၊ မထူး
မမေရႊစင္ဦး…--- တေနရာေတာ့ တူပါလိမ့္မယ္
My world က ၿဖိဳးၿဖိဳးေလး --- အသြင္မတူ အိမ္သူမျဖစ္
လသာည ျဖစ္ပါတယ္။ --- အသြင္တူရင္
Yu Wa Yi --- အသြင္တူ၏ မတူ၏

အပိ်ဳတသိုက္ကိုေတာ့ ခ်န္ထားခဲ့ရေပါ့  း)

Leveraging

သားတို႔ ကစားေနတဲ့ ကြန္ျပဴတာဂိမ္းေတြ…ကေလးေတြ စြဲတာမေျပာပါနဲ႔ ေကာင္းတာကို လို႔ ေဘးကထိုင္ၾကည့္ေနရင္း
သူ႔အေဖက “ဟုတ္တယ္…ေတာ္ေတာ္ အခ်ိန္ေတြ ေပးၿပီးလုပ္ထားရမွာ ဒါေပမဲ့ ေရွ႕ကလုပ္ၿပီးသား အခံေပၚမွာ ဆက္လုပ္သြားရတာေပါ့ေလ…အစက စ,ရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္လြယ္မလဲ
Leverage. လုပ္သြားရတာေပါ့…” တဲ့
“အဲ့ဒီအေၾကာင္း နည္းနည္းေရးေပး…”  ဆိုေတာ့

ပညာဆိုတာမ်ိဳးက ရသမွ် တစတစ စုယူရတာ။ စုတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာလည္း ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ေတြရဲ့ အခန္းက႑က အေရးပါတယ္ထင္ပါတယ္။ ပစၥည္းဥစၥာေတာင္မွပဲ မိဘအေမြရတဲ့သူမ်ားဟာ မိဘအေမြမရဘဲ အစကေနစၿပီး စီးပြားရွာရသူေတြနဲ႔ေတာ့ မတူပါဘူး။ ဒီလိုပဲ … မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြက မိဘဘိုးဘြားေတြဆီက ပညာအေမြအႏွစ္ေတြကို လက္ခံမယူခဲ့ရင္ အစကျပန္ျပန္ စ ေနရရင္ အေတာ္နဲ႔ ေရွ႕တတ္ဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။

တခါက Newton ကို လူေတြက ခ်ီးမြမ္းေတာ့ သူ႔အရင္က ဆရာႀကီးေတြရဲ့ ပုခံုးေပၚကတက္ၾကည့္လို႔ သူေ၀းေ၀း ျမင္ႏိုင္တာပါလို႔ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္ (Copernicus, Kepler နဲ႔ Galileo တို႔သံုးဦးကို ဆိုလိုပါတယ္)။ ပညာသင္ၾကားျခင္းဟာ ဘိုးဘြားဘီဘင္ေတြဆီက အသိပညာေတြ အေတြ႔အႀကံဳကို ယူလိုက္ႏိုင္မွ ပိုၿပီး ေရွ႕ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ Einstein ကလည္း Newton တို႔ရဲ့ ပခံုးေပၚက တက္ၾကည့္ခဲ့ၾကျပန္တယ္။ ဒီေနာက္ Stephen Hawking လည္း ဒီလိုပါဘဲ။ သူက ဟိုး… Copernicus က စလို႔ Newton, Einstein တို႔ထိ ေရးခဲ့, တြက္ခဲ့ၾကတာေတြကို ျပန္စုၿပီး “On the shoulder of Giants” ဆိုတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ေရးတယ္။ ဒီဘိုးေတာ္ႀကီးေတြက အလကားပါ… “ကမၻာက ေနကို ပတ္တာ, ပန္းသီးေႂကြတာ ကမၻာက ဆြဲလို႔” ဆုိတာေလာက္ပဲ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္ေျပာေနခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ ငါ့ေလာက္ မသိခဲ့ၾကရွာဘူးလို႔ သေဘာမထားဘဲ၊ ငါသူတို႔ ပခံုးေတြေပၚက ၾကည့္ခဲ့လို႔ ပိုျမင္တယ္လို႔ သူတို႔ရဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို တေလးတစား အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ အေနနဲ႔ စာအုပ္ထုတ္တာေပါ့။ မ်ိဳးဆက္သစ္ ႐ူပေဗဒပညာရွင္ တစ္ဦးက ဘိုးဘြားဘီဘင္တို႔အေပၚ ေက်းဇူးဆပ္ျခင္းလုိ႔လည္း ဆိုေကာင္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

စကၤာပူမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ စာေပေဟာေျပာပြဲ DVDကို ကိုဧရာ့သူငယ္ခ်င္းက လက္ဆင့္ကမ္းလို႔ ၾကည့္လိုက္ရပါတယ္။ ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕ က႑မွာ ဆရာမက…

ပညာသင္ၾကားရျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၅ခုကို အတိုခ်ုပ္ ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။

၁။ Education means career. ဘ၀ေနာင္ေရး စိတ္ေအးရမည့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ပညာ
၂။ Education teaches how to think. ေတြးဆ ေမွ်ာ္ျမင္တတ္တဲ့ အတတ္ကို ရလာေအာင္ သင္ၾကားေပးသည္။
၃။ Education transmits civilization. လူ႔ယဥ္ေက်းမႈအဆင့္ဆင့္တိုးတက္လာေအာင္ မ်ိဳးဆက္တခုမွ တခုသို႔ ဆင့္ကဲ ျဖစ္စဥ္ႏွင့္ ေပါင္းစီး ေပးသည့္အရာ ျဖစ္သည္။
၄။ Education liberates individuals. ပညာသည္ လူတဦးခ်င္းစီကို လြတ္ေျမာက္ေစသည့္ ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္မႈကို ေပးႏိုင္သည္္။ 
၅။ Education teaches morality. လူက်င့္၀တ္သိကၡာ၊ ကိုယ္က်င့္သီလကို ပညာက သင္ေပးသည္။

ေျပာျပရဦးမည့္ အျဖစ္ေတြ... ဆိုၿပီး မသီတာ ပညာေတြသင္ၿပီး အသံုးမခ်ႏိုင္လို႔ ၿငီးတဲ့ပို႔စ္ေရးေတာ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ိုင္းအားေပးၾကလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ မသီတာ အလုပ္မရွိလို႔ လူရာမ၀င္မွာထက္၊ ပညာကို အသံုးမခ်ႏိုင္လို႔ ဆရာမဂ်ဴး ေျပာသြားတဲ့ နံပါတ္(၃) အခ်က္က အုတ္တခ်ပ္၊ သဲတပြင့္ေတြ ေလ်ာ့ေလ်ာ့သြားမွာ စိုးတာပါ...

ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ကႀကီး ကေန အ အထိ

"ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ကႀကီး ကေန အ အထိ'' တဲ့ သက္ေ၀ က တဂ္ပါတယ္။
စာလံုးေလးေတြကို စဥ္းစားရတာနဲ႔တင္ ေပ်ာ္ပါတယ္။

က - "ကမၻာႀကီးကို ကယ္တင္ဖို႔ ေရ နဲ႔ မီးကို ေခၽြတာစို႔'' ဆိုတာ...

ခ - ေခတ္သစ္ အစိမ္းေရာင္ ေႂကြးေၾကာ္သံ ျဖစ္လာတယ္။ (တို႔ႏိုင္ငံက ေခတ္ေရွ႕ေျပးေနတယ္။)

ဂ ဃ န ဏ ဆိုတဲ့ စာလံုးက အေသးစိတ္ၾကည့္တဲ့ မွန္ဘီလူး

င - ကေတာ့  ၿငိမ္း…  ၿငိမ္း ကို ၿငိမ္းလိုက္ပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ ကမၻာေျမ။

စ လံုး- နဲ႔ ဆ လိမ္

အစ နဲ႔ အဆံုး ၾကား

ဇ - ဇြဲ… တလံုးထဲနဲ႔ ရွည္လ်ားတဲ့ အသြင္ေဆာင္တယ္။

စ် - ေစ်းကြက္စီးပြားေရး စနစ္မွာ

ည - ညာတာပါေတးေတြနဲ႔

ဋ -  ဋီကာခ်ဲ႕ မေနေတာ့ပါဘူး

ဌ - ေဌးသူေတြက သူေဌးဆိုရင္

ဍ - ဍရင္ေကာက္ပင္ေတြကေတာ့  သစ္ပင္ႀကီးေတြေပၚ တြယ္ကပ္ေပါက္တာ ျမင္ဖူးတာပဲ။

ဎ  -

ဏ -

တ - တုဏွိဘာေ၀

ထ - ထိုင္ေနလို႔ကေတာ့

ဒ - ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာ

ဓ - ဓနရွင္ေတြအတြက္ပဲ

န - ႏွလံုးသားနဲ႔ စစ္တာ၀န္ (႐ုပ္ရွင္နာမည္)

ပ - ပညာ သားပါပါ

ဖ - ေဖာ္လန္ဖားလိုက္ရ ရင္

ဗ - ဗလ အင္အားျပလို႔ ရၿပီ

ဘ - ဘိုးေတာ္ရဲ႕

မ - ေမတၱာေၾကာင့္

ယ - ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔

ရ - ႐ိုးရာလည္း

လ - လံုးပါး ပါးၿပီ။

၀ - ၀ံသာႏုစိတ္ဓာတ္နဲ႔

သ - သယံဇာတေတြကို

ဟ - ဟိုလူႀကီးက

ဠ - (ဘာေရးရမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး)

အ - ေအာင္ပါေစ။ ေအာင္ၾကပါေစ။

ခုတေလာ ဧရာသီတာတို႔...

ခုတေလာ

ကိုေအာင္သာငယ္နဲ႔	မေနာ္ဟရီက တက္ဂ္တဲ့ အတြက္
ဧရာ	သီတာ တို႔
ေတြးေနမိတာက
အေျပာင္းအလဲေတြအေၾကာင္း...။	မိဘေမတၱာအေၾကာင္း(“ကမၻာမီးေလာင္ သားေတာင္ခ်နင္း” ဆိုတဲ့ စကားပံုနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး)
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက
“ငါ” ဘာလဲလို႔ ကိုယ္တိုင္ တိတိက်က် မသိေသးပါလား… ။	မျပည့္မစံုနဲ႔ပဲ ေသဆံုးသြားေတာ့မလား…
က်န္းမာေရး
ေကာင္းပါတယ္။ ႏွာေစးတာက လြဲလို႔… ။	ေျခေတြ၊ လက္ေတြ မသယ္ခ်င္ပါ။ (အခ်ိဳမႈန္႔ပါတာ စားမိတယ္ထင္တာပဲ… ဆိုင္လားေတာ့ မေသခ်ာ။)
ဖတ္ၿဖစ္တဲ့စာအုပ္ေတြက
လက္လွမ္းမီတဲ့ စာအုပ္။ အပ်င္းႀကီးေတာ့ အိပ္ယာနံေဘး စာအုပ္စင္က လက္လွမ္းမီတဲ့ စာအုပ္ေတြပဲ ဖတ္ျဖစ္ေနပါတယ္။
ေရာက္ေနၿဖစ္တာက
အိမ္နဲ႔ အလုပ္၊ အလုပ္နဲ႔ အိမ္	ေလွ်ာက္ေနက် လမ္းတေလွ်ာက္
ေရးၿဖစ္ေနတာက
အလုပ္ထဲက email နဲ႔ reports ေတြ …။ အဲ… “ခုတေလာ” ပို႔စ္	ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြခ်ည္း (ရွက္သလိုလည္း ျဖစ္မိတယ္။)
နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက
ျမန္မာ သတင္းပါပဲ… BBC, VOA, RFA အစံုေပါ့ ။ သားေတာ္ေမာင္ ထထဖြင့္တဲ့ သီခ်င္းေတြလည္း နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္။	BBC ျမန္မာပိုင္း သတင္းအစီအစဥ္
ရြတ္ေနမိတဲ့ကဗ်ာက
ေကာင္းမႈျမတ္ႏိုး၊ ေကာင္းေအာင္ႀကိဳး၍၊ ေကာင္းက်ိဳးကိုယ္၌ တည္ေစမင္း…။
ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက
ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ၿပီး ခ်မ္းသာတဲ့သူ၊ ကိုယ္စားခ်င္တာေတြ စားၿပီး က်န္းမာတဲ့သူ၊ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေတြ ေရးၿပီး စာေရးဆရာႀကီးေတြလို နာမည္ႀကီးတဲ့သူ၊ အဲ…. အမ်ားႀကီးပါပဲ…။	ေအာင္ျမင္ ေက်ာ္ၾကား လူႀကိဳက္မ်ားေသာ ဘေလာ့ဂါတေယာက္ (လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီ…အတည္မယူပါနဲ႔ေနာ္)
စားၿဖစ္ေနတတ္တာက
မသီတာခ်က္ေကၽြးတဲ့ ဟင္းနဲ႔ ထမင္း	အခ်ဥ္သီးေတြ… (ပိန္ခ်င္လြန္းလို႔)
သနားေနမိတာက
ကိုယ္အပါ၀င္ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ… ။
လြမ္းေနမိတာက
မႏၲေလးအိမ္က စာအုပ္ေသတၱာေတြ… ။	အျဖဴ အစိမ္း ၀တ္ထားတဲ့ လြယ္အိတ္ေလးေတြလြယ္ထားတဲ့ တေျပးညီ လိႈင္းလံုးႀကီးေတြ
ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ေနမိတာက
တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ႀကီးလာတဲ့ ကိုယ့္အသက္…	အမွား ပါးပါးေလးေတြ
ခါးသက္ေနမိတာက
ေထြးအန္ပစ္ခ်င္မိတဲ့ အမွားေတြ…။	သိသင့္တာကို သိ၊ မသိသင့္တာကို မသိနဲ႔တဲ့
တမ္းတေနမိတာက
ငယ္စဥ္ကလို လွ်စ္စစ္မီး မွန္မွန္လာတဲ့ မႏၲေလး၊ မင္းတုန္းမင္းေခတ္၊ ကိုလိုနီေခတ္ကလိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းစာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆရာေတြေခတ္ကလို တကၠသိုလ္၊ ၿမိဳ႕မၿငိမ္းတို႔ေခတ္ကလို သီခ်င္းေတြ၊ …
ၾကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက
ငါ… တယ္ေတာ္ပါလား လို႔။	ကိုယ့္ထက္ငယ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါ အခ်ိဳ႕
ၾကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက
ဘာမွ မဟုတ္ပဲ “ငါတယ္ေတာ္ပါလား လို႔” ေတြးတတ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ကို… ။	တိုးတက္မလာတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္
ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ
အၾကမ္းဖက္သမားေတြႀကီးစိုးတဲ့ ေနရာ…။	မ႑ပ္တိုင္
ဆႏၵရွိေနတဲ့ကိစၥ
ကိုယ္စြမ္းႏိုင္သေလာက္နဲ႔ အမ်ားအက်ိဳးရွိမယ့္ကိစၥ	ကေလးမ်ားအတြက္ ျမန္မာစာ ၀က္ဆိုဒ္
မုန္းတီးေနမိတာက
နာရီ… အထူးသျဖင့္ အိပ္ယာထရင္ေပါ့။	မလိုတမိ်ဳး လိုတမ်ိဳး ေလသံ အနိမ့္အျမင့္ေတြ
ခ်စ္ေနတာက
အခ်စ္… ။ သီတာေရစင္ပမာ တသြင္သြင္စီးေနတဲ့… အခ်စ္။	ခ်စ္ျခင္းတရားတို႔ ျမစ္ဖ်ားခံရာ ဧရာ၀တီ (လူၾကားေကာင္းေအာင္ ေရာခ်လိုက္ျပန္ၿပီ)
စိတ္ပ်က္ေနမိတာက
ကိုယ့္ဘ၀ေကာင္းစားေရးအတြက္ ဘာမဆိုအကုန္ စေတးမယ့္ လူေတြ…။	နည္းနည္းသာ စားေသာ္လည္း မ်ားမ်ားပူေသာဗိုက္ (အားရပါးရ မစားရ၍)
စြဲလန္းေနမိတာက
ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ…	အိပ္မက္တဲ့ အရာေတြ အားလံုး
လိုအပ္ေနတာက
အမွန္တရား စိုးမိုးေရး	သေဘာထားအမွန္
ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု
ဆုေတာင္း ခဲပါတယ္… ။ လုပ္ယူမွသာ ရတတ္လို႔…။	ေထာက္ရာတည္ရာ ရ,ရပါလို၏။
ထပ္ၿပန္တလဲလဲေအာ္ဟစ္ေနမိတာက
ပါးစပ္ထဲေရာက္လာတဲ့ သီခ်င္းမွန္သမွ်။ တခါတေလ ေမတၱာသုတ္ပရိတ္လည္း ပါရဲ့။	သားႀကီး စာၾကည့္စမ္း၊ ဘာစာလုပ္ၿပီးၿပီလဲ)))
ဝန္ခံခ်င္တာက
ကိုယ့္အမွားကို လြယ္လြယ္နဲ႔ ၀န္မခံခ်င္တာ… ။((ကိုေအာင္သာငယ္, မေနာ္ဟရီ နဲ႔ မသီတာတို႔ရဲ႕ ခုတေလာကို မွီျငမ္းျပဳၿပီး ေရးပါတယ္။ ))	ပို႔စ္ေတြ ေရးသာေရးေနတာ ဘာကို ေၾကာက္မွန္းမသိ လန္႔တာကေတာ့ ခပ္လန္႔လန္႔ပဲ…သိပ္ေတာ့လည္း မထူးဆန္းပါဘူးေလ…ေရေတြကို ငံု႔ၾကည့္ေတာ့လည္း …ေရေပၚမွာ ႏွာေခါင္းေလးေဖၚမထားတတ္လို႔…ေၾကာက္၊ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့လည္း တခြင္တျပင္ထဲ အမံႈေလးတစလို လႊင့္သြားမွာကို…ေၾကာက္၊ က်ယ္ေျပာနက္႐ိႈင္းရႈပ္ေထြးတဲ့ အရာေတြကို ေၾကာက္တယ္။

ဘလော့ဂ် တာ...(၃)

စစ်နှင့်ငြိမ်းချမ်းရေး ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ မင်းသားကြီး ဘိုလ်ကွန်စကီ

ကို မှတ်မိကြမလား မသိပါ။ မကောင်းမှုဒုစရိုက်တွေကို မွေးဖွားပေးတဲ့ အရာနှစ်ခုက ‘အချည်းနှီးနေခြင်း’ နှင့် ‘အယူသည်းခြင်း’ ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းမြတ်တဲ့ အရည်အချင်းနှစ်ခုကတော့ ‘လုံ့လဝီရိယ’ နှင့် ‘အသိဉာဏ်ရှိခြင်း’ လို့ သူက မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း စည်းစနစ်အလွန်ကျပြီး အချိန်ဇယားဆွဲ အလုပ်လုပ်တတ်သလို၊ သူ့သမီး မင်းသမီးလေး မေရီကိုလည်း အချိန်ကို အလဟဿမထားစေပဲ, အသက်နှစ်ဆယ် အရွယ်ရောက်သည်ထိ အက္ခရာသင်္ချာနှင့် ဂျီသြမေတြီပုစ္ဆာတွေ တွက်ခိုင်းထားပါတယ်။

စဉ်းစားမိတယ်…။ အကယ်၍များ အဲဒီခေတ်က ရုရှားပြည်မှာ ဒီနေ့လို အင်တာနက်နဲ့ ဘလော့ဂင်းတွေခေတ်စားနေခဲ့ရင် သူ့သမီး မေရီကို ဘလော့ဂင်းခွင့် ပေးမလားလို့ပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘလော့ရေးတဲ့အတွက် အချိန်တွေကို အလဟဿမဖြစ်စေတဲ့အပြင် အသိဉာဏ်လည်းရင့်သန်စေတယ်လို့ ယူဆလို့ မသီတာကို ဘလော့ရေး စေခဲ့တာပါ။

ပို့စ်တွေ ရေးတော့ ကိုယ့်အကြောင်းတွေပဲ ရေးနေမိပါတယ်။ ပုဂ္ဂလိကအကြောင်းတွေချည်းသာ ရေးမနေနဲ့လို့ ကိုဧရာ့က ဝေဖန် အကြံပြုလာပါတယ်။ ဘာပဲရေးရေး အနုပညာတွေကတော့ နေ့နေ့ညည မသီတာရင်မှာ ပေါက်ဖွားနေတာတော့ အသေအချာပါပဲ။ ဥပမာ -

“ကျမ ဘဝမှာ ရှင်နဲ့ ဆုံခဲ့ခြင်းတခုသာ အမှန်၊ ကျန်တာတွေ အကုန်အမှား ဆိုတာမျိုးဖြစ်အောင်လုပ်နေတာပေါ့လေ” ဆိုတဲ့ ဇတ်ဝင်ခန်းထဲက အပြောမျိုးတွေ ပြောတတ်လာလို့ ဇတ်လိုက်မင်းသားကြီး ကိုဧရာခင်မျာ သုံးထပ်ကွမ်း အကယ်ဒမီ မင်းသမီးနဲ့ တွဲ သရုပ်ဆောင်ရတဲ့ တက်သစ်စ မင်းသားလေးလို ဖြစ်လို့…။

အခုတော့ ဘလော့ကမ္ဘာကို Channel အစုံရှိတဲ့ ရေဒီယို တလုံးလို၊ ပို့စ်တခုကို publish လုပ်တော့မယ်ဆိုရင်လည်း ကိုယ်ပိုင် အသံလွှင့်ရုံကြီးကနေ တကမ္ဘာလုံးကို ထုတ်လွှင့်လိုက်ရသလို ခံစားရပါတယ်။ (နောက်ဆို ရုပ်သံနဲ့ ဘလော့တဲ့ ခေတ်ရောက်လာဦးမလားပဲနော်။)

ကိုယ်ရေးတဲ့ စာ (ပို့စ်၊ ကော်မန့်၊ CBox) ဘယ်နေရာမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် မရည်ရွယ်ပါပဲ တစုံတရာ ထိခိုက်နစ်နာစရာမျိုး မဖြစ်အောင် ကြီးစွာသော သတိတွေ ထားနေမိပါတယ်။ ဒါကိုလည်း ဘလော့လောကမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ရပ်တည်မှုဟာ ရာနှုံးပြည့် ရိုးသားမှု မရှိဘူးလို့ ခံစားမိပြန်ပါတယ်။ ကိုယ့်အတွင်းစိတ် ဓာတ်ခံကို ကိုယ်တိုင် သေချာမသိတော့၊ ဘလော့ပေါ်မှာ အထုတ်ဖြည် ပြသလို မဖြစ်ချင်တာပါ။ အချို့ဆို ဘာရေးရေး ချစ်စဖွယ်လေးတွေ ဖြစ်နေတော့ သူတို့ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ နှလုံးသားနဲ့ ဘဝပေးအခြေအနေတွေကို အားကျ အတုယူရပါတယ်။ စိုးရိမ်မှုကို ဖြစ်စေတဲ့ နောက်အကြောင်းတခုက ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း သိတော့သိတယ်…ဒါပေမဲ့ တမင်မသိချင်ယောင်ဆောင်ထားတဲ့ အချက်ပါ။ ကိုဧရာကတော့ တခါမှာ ဘွင်းဘွင်းကြီး ပြောချလာပါတယ်။ “ကို သိတယ်…သီတာက ပုံမှန်ကြီးပြင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး” တဲ့။ သူဆိုလိုတာက ကိုယ်တို့တွေဟာ Pressure တွေနဲ့ ကြီးပြင်းခဲ့တယ်။ ကြီးပြင်းခဲ့ရတဲ့ သက်တမ်းတလျှောက်မှာ ဓလေ့ထုံးစံနဲ့ ဘဝပေးအခြေအနေအရ လွတ်လပ်မှုနဲ့ အတော်ကလေး ကင်းကွာပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှု အတော်နည်းပါတယ်။

အဲ့ဒီ Pressure နဲ့ ဆက်နွယ်ပြီးတော့ပဲ… “ဘယ်သူမဆို သူ့အတွက် Pressure ဖြစ်လာရင် Balance ဖြစ်အောင် တနည်းနည်းနဲ့တော့ တဖက်က ပြန်ထုတ်တတ်တယ်တဲ့ … ဥပမာ အရက်သောက်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကလေးတွေအပေါ် မာန်တာ မဲတာမျိုးဖြစ်ဖြစ် တခုခုပေါ့” တဲ့။ မသီတာ အရက်တော့ မသောက်ပါရစေနဲ့။ တခါတလေတော့လည်း ဘလော့ဂင်းရင်း Balance ဖြစ်အောင် လုပ်တယ်ပေါ့ …။

တဖက်ကလည်း စာတွေကို တိုးတိုးပြီးရေးချင်နေမိတာပါ။ (သူငယ်ချင်းတယောက်ဆီက လက်တလော အခြေအနေ သာကြောင်းမာကြောင်းလေးတွေ email လာရင်ကို ကိုယ်က ဝတ္တုတို တပုဒ်လောက် စာပြန်ချင်နေမိတယ်။) ကိုယ်တို့က အတန်အသင့်ခေါ်မလား၊ တော်တော်လေး ဆိုမလား၊ အတိုင်းအတာ တခုထိတော့ စားသုံးပြီးပြီလေ။ ကြိုချက်ပြီး ပြန်ထုတ်ရတော့မဲ့ အချိန်… မထုတ်ရရင် စပိုးနင့်သလိုလို… ရင်ပြည့်ရင်ကယ်သလိုလို…။

စားပြီးသမျှတွေ ပြန်ထုတ်ရင် နောက်ပုံစံတမျိုးနဲ့ ထွက်လာမှာတော့ အမှန်ပဲ။ အဆိပ်အတောက် အညစ်အကြေးတွေကိုတော့ တော်ရာကိုပို့ကြပါ။ (သူကလည်း တချိန်ချိန် တနေရာရာမှာ တနည်းနည်းနဲ့တော့ အသုံးဝင်ပြန်သေးသတဲ့)။ စုတ်ယူထားလိုက်တဲ့ ခွန်အားတွေ အင်အားတွေကိုတော့ ရေလဲနဲ့ လိုသလိုသုံးပြီး၊ ခွန်အားရှိသော စာလုံးလေးတွေ အသွင်နဲ့ ထွက်လာရင်တော့… Sonata-Cantata နေပျော်ပါတယ်။

ဘလော့တွေ ခေတ်စားလာတော့ ကြီးကျယ်တယ်ပဲပြောပြော … စိတ်ထဲမှာ မြန်မာစာပေ Renaissance များလားလို့တောင် ခံစားမိရပါတယ်။ မော်ဒန်, ပိုစ်မော်ဒန်တွေ မဟုတ်ပဲ ဘာကြောင့်များ ရီနေဆန့်လို့ ဆိုရသလဲလို့ ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်က စာပေသမားတစ်ဦးမဟုတ်လို့ ဘာမှ ခိုင်လုံကျနစွာ ရှင်းပြနိုင်မှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘလော့ဂ်မှာ စာပေစိစစ်ရေးမရှိတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ ဖတ်ခွင့်ရဖို့မလွယ်တဲ့ စာမျိုး၊ အရေးအဖွဲ့မျိုးတွေ ပြန်တွေ့ရပါတယ်။ နောက်ပြီး ဘလော့က မဂ္ဂဇင်းစာစောင်တွေလို အမြတ်အစွန်းရဖို့ ထည့်စဉ်းစားစရာ မလိုတဲ့အတွက် မြန်မာစာပေလောကမှာ ပျောက်ကွယ်နေတဲ့ ရှေးဟောင်းစာပေတွေကို ပြန်လည်တွေ့ရပါတယ်။ ဥပမာ မေဓါဝီ တို့, ကိုဟယ်ရီ Harry တို့ရဲ့ မြန်မာ့ကဗျာရေးဖွဲ့နည်းတွေ၊ ရတုရကန်တွေအကြောင်းကို ပြန်ဖတ်ရပါတယ်။ အက္ခရ မှာ ပါဠိကဗျာအရေးအဖွဲ့တွေကို ပြန်တွေ့ရပါတယ်။ ကိုညီလင်းဆက် နဲ့အချို့ဘလော့ဂါတွေကလည်း တိမ်မြုတ်နေတဲ့ ဝဏ္ဏဗောဓနသတ်အင်းလို မြန်မာစာလုံးပေါင်းကျမ်းတွေ၊ ရှေးက မြန်မာအဘိဓာန်တွေကို ပြန်လည်ထုတ်ဖော်လာကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဘလော့တွေ ခေတ်စားလာတာကို မြန်မာစာပေ အမှောင်ခေတ်ကြီးထဲက ပြန်ရှင်နိုးထလာလေသလားလို့ တွေးမိတာပါ။

ဧရာသီတာ

ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။

လိပ္စာ ေျမပံု အညႊန္း - http://smcmeditation.org/SMC_map.htm

အစီအစဥ္ - နံနက္ ၉း၃၀ နာရီမွာ အခန္းအနား စတင္ပါမည္။ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ားအား ၾသကာသကန္ေတာ့ခိ်ဳးျဖင့္ ညီညာျဖျဖ ရွိခိုးၾကၿပီး ဆရာေတာ္ ထံမွ ငါးပါးသီလခံယူၾကပါမည္။ ဆရာေတာ္မ်ား ခ်ီးျမွင့္ေသာ ပရိတ္တရားေတာ္မ်ားကို ႐ိုေသစြာ နာယူၾကၿပီး၊ ဆရာေတာ္ထံမွ ဆံုးမၾသ၀ါဒ ခံယူၾကပါမည္။ ႏွစ္သစ္ဦးအခါသမယတြင္ သတၱ၀ါအေပါင္းအား က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစေၾကာင္း ေမတၱာပို႔သၿပီး၊ မိမိတို႔ျပဳျပဳသမွ် ကုသိုလ္ အ၀၀အတြက္ ဆုေတာင္း အမွ်ေပးေ၀ၾကပါမည္။

စတုဒီသာ - http://smcmeditation.org/2009_BNY2.jpg နံနက္ ၁၁နာရီမွ စတင္ပါမည္။

ဓမၼဥယ်ာဥ္ သႀကၤန္

ဓမၼဥယ်ာဥ္ ေက်ာင္းတိုက္ (Sembawang, Singapore) မွ က်င္းပေသာ သႀကၤန္ပံုအခ်ိဳ႕

သက္ႀကီးပူေဇာ္ပြဲ

ယဥ္ေက်း လိမၼာ မဂၤလာ ကဗ်ာ

သႀကၤန္အက

ဘီလူး ပန္းစိုက္ အက

ဝါသနာ

တန်ခူး tag လို့ ရေးခဲ့တဲ့ ကျွန်မ၏အကြောင်း ပို့စ်မှာတော့

ကိုယ့်ရဲ့ဝါသနာ - အထုံဝါသနာ မပေါ်လွင်ပါ။ (စွဲစွဲမြဲမြဲလုပ်ရတာဆိုရင် အားဆေးတောင် မသောက်ပါ။) လို့ ယေဘူယျ အားဖြင့်တော့ ရေးခဲ့ပြီးပါပြီ။

တန်ခူးကပဲ ဝါသနာလေးများ ဆိုပြီး tag လာပြန်တော့ ရေးမယ်ဟဲ့လ့ို ဟန်ပြင် ကွန်ပြူတာရှေ့ထိုင်၊ ရေးလိုက် ဖျက်လိုက်နဲ့ စာကရှေ့မရောက်…(အားတွေနာနေပြီလား မနာနဲ့ မနာနဲ့ စာရေးစာဖတ်က မြတ်နိုးပြီးသား အမှုပါ တန်ခူးရ)

ဒီမှာတင် ကိုဧရာက မသီတာ စဉ်းစားလို့ရအောင် ဆိုပြီး

/* လူတစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး မိတ်ဆွေဖွဲ့ကြတော့မယ်ဆိုရင် “ဘာ ဝါသနာလေးများပါတုန်း” လို့ မေးတတ်ကြတယ်။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်ကစလို့ အားကစား, စာပေ, အနုပညာ, အိမ်တွင်းမှုစသဖြင့်ပေါ့… ကိုယ့် အားလပ်ချိန်လေးတွေမှာ ဘာအလုပ်လေးတွေနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကို အစာကျွေးသလဲ။ စိတ်မှ မဟုတ်ပါဘူးလေ… ကိုယ်ခန္ဓာကို အစာကျွေးသလဲ…။

အချို့များကြတော့လည်း ကိုယ်စိတ်လက်ပျော်ရွှင်တဲ့ အလုပ်လေးတွေနဲ့ အသက်မွေးရတော့ ကံအကောင်းသား။ သီချင်းဆို ဝါသနာပါသူက အဆိုတော်ဘဝနဲ့အသက်မွေးရတာမျိုး။ ဆရာလုပ်တာ ဝါသနာပါသူက ကျောင်းဆရာအလုပ်နဲ့ အသက်မွေးရတာမျိုး။ အင်းလေ… ဘဝမှာ အသက်မွေးမှုတစ်ခုကို ရွေးချယ်တော့မယ်ဆိုရင် ကိုယ်ဝါသနာပါတဲ့ အလုပ်မျိုးကို အခြေခံပြီး စဉ်းစားရွေးချယ်ရတာ သဘာဝကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ခက်တော့အခက်သား…။ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသူတွေကို ကိုယ့်မိဘဆွေမျိုးနဲ့မခြား ကြင်နာစိတ်တွေထားပြီး ပြုစုယုယပေးချင်တဲ့ ဝါသနာရှိပေမဲ့ ဆရာဝန်လိုင်းကို အမှတ်မမှီလို့ မရွေးချယ်ရသူတွေ၊ ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်လာပါလျှက်နဲ့ ဆေးကုသဖို့ ဝါသနာမထုံတာကြောင့် အရောင်းအဝယ် လုပ်စားနေသူတွေက တစ်ပုံကြီး။ အဲ… ကိုယ်ဝါသနာပါတဲ့ အလုပ်နဲ့ အသက်မွေးရလို့လည်း ဘဝမှာ ကျေနပ်နှစ်သက်ဖို့ ကောင်းပြီလို့ ပြောလို့မရပါဘူး။ သီချင်းလေးတွေရေးနေရတာကို ပျော်မွေ့သူက သီချင်းရေးဆရာတစ်ဦးအဖြစ် အသက်မွေးရပေမဲ့ ကိုယ်လုပ်ချင်သလို လုပ်လို့မရ, ထင်သလိုဖြစ်မလာရင် ပိုပြီး ခံစားရတယ်။ ပိုပြီးကြေကွဲရတယ်။ ဒီလိုပဲ ပညာရေးကို ဝါသနာကြီးလို့ ကျောင်းဆရာဖြစ်လာခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ်ယုံကြည်ရာတွေကို မလုပ်နိုင်ပဲ, ကိုယ်မယုံကြည်ရာတွေကို မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ဝမ်းစာရှာရင်း၊ ကိုယ့်အသက်မွေးမှုကိုတောင် ကိုယ်ပြန်မသတီချင်တော့တဲ့ ကျောင်းဆရာတွေလည်း ထုနဲ့ထေးပါ။ ဒီလိုဘဝမျိုးထက်စာရင်… ကိုယ်ဝါသနာ မပါချင်လည်းနေပါစေ၊ သမာအာဇီဝဖြစ်ပြီး ကိုယ့်မိသားစု အသက်မွေးနိုင်မယ့် အလုပ်လေး လုပ်နေရတာက တော်သေးသပေါ့။

ဝါသနာပါသည်ဖြစ်ဖြစ်, မပါသည်ဖြစ်ဖြစ် အသက်မွေးမှု လုပ်ငန်းဆိုတာကတော့ လုပ်နေကြရတာပါပဲ။ ရဟန်းတော်များတောင် ဆွမ်းခံတော့ စားရသေးတယ်။ ရဟန်းတော်များအတွက် မြတ်စွာဘုရားခွင့်ပြုခဲ့တဲ့ ကျောင်း, သင်္ကန်း, ဆွမ်း, ဆေး- ပစ္စည်းလေးပါးဟာ “စားဝတ်နေရေးနဲ့ ကျန်းမာရေး” ဆိုတဲ့ လူဘဝရဲ့ အခြေခံလိုအပ်ချက်ပဲ မဟုတ်လား။ လူဆိုတာက ဒီအခြေခံ လိုအပ်ချက်လေးနဲ့တင်တော့ ဘယ်တင်းတိမ်နိုင်ကြပါ့ မလဲ။ ကိုယ့်အားလပ်ချိန်လေးမှာ ဟိုဟာလေး လုပ်ချင်၊ ဒီဟာလေး လုပ်ချင်… ကိုယ့်စိတ်ကို အစာကျွေးချင်တာက လူ့သဘာဝ။

ကိုယ်ရဲ့ အားလပ်တဲ့ အချိန်လေးမှာ သက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုမှအပ, ကိုယ်ကြိုက်တာလေးတွေကို ရွေးပြီး စိတ်ကိုအစာကြွေးတာကိုပဲ Hobby လို့ခေါ်ကြတယ်။ အသက်မွေးမှုပဲ ဖြစ်ဖြစ်, အသက်မွေးမှုမဟုတ်တာ ဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်စိတ်ပါဝင်စားပြီး, အချိန်ရတိုင်း မကြာခဏ လုပ်လေ့လုပ်ထရှိတဲ့ အလုပ်လေးတွေကို မြန်မာလိုတော့ ဝါသနာလို့ပဲ သိမ်းကျုံးပြီး ခေါ်ပါတယ်။

အဲ.. ရှိသေးတယ် စရိုက်တဲ့။ သူကလည်း ဝါသနာလိုပဲ မကြာခဏဖြစ်တတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်တွေကို ခေါ်တာ။ စရိုက်ဆိုတာက မိမိရဲ့ အတွင်းသန္တန်ပိုင်း၊ အာရုံတွေကို ဘယ်လိုတုန့်ပြန်လေ့ရှိသလဲပေါ့။ ဥပမာ လောစရိုက်ရှိသူက အာရုံတွေပေါ်မှာ လိုချင်တပ်မက်မှုတွေနဲ့ မြင်မယ်။ ဒေါသစရိုက်ရှိတဲ့သူတွေက တွေ့သမျှမြင်သမျှကို အပြစ်ရှာချင်တယ်။ ပညာစရိုက်ရှိသူတွေကလည်း အမှားကိုရှာပြီး ထောက်ပြချင်တတ်တာကတော့ ဒေါသစရိုက်နဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်။ ထားပါတော့… ။ သူတို့ကိုယ်တိုင် သတိမထားမိပဲ… သူတို့တမင်ရွေးချယ်လိုက်တာမျိုး မဟုတ်ပဲ… ပြင်ပအာရုံတွေတွေ့လာတိုင်း အများအားဖြင့် ဘယ်လိုတုန့်ပြန်လိုက်မလဲ ဆိုတာကတော့ စရိုက်ပေါ့။ ဝါသနာဆိုကတော့ အဲဒီတုန့်ပြန်မှုတွေကနေ အပြင်ကို လျှံကျလာသလိုမျိုး…။ ကိုယ်နှစ်သက်တဲ့ ပြင်ပအာရုံတွေကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပြီး မကြာခဏလုပ်ကိုင်လို့ အလေ့အကျင့် ဖြစ်သွားတာမျိုးပေါ့။ အဲဒီကြတော့လည်း… “ဝါသနာကို မတားနဲ့တော့ ရှင်” ဆိုသလို… တားမရ… ဆီးမရ။

ဝါသနာတွေကို စားဝတ်နေရေး နဲ့ ကျန်းမာရေးဆိုတဲ့ ရုပ်ပိုင်း (Physical), လူမှုဆက်ဆံရေးတို့, အနုပညာခံစားမှုတို့ စတဲ့ ခံစားမှုပိုင်း (emotional), အသိပညာရှာမှီးမှုနဲ့ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုပိုင်း (mental) နဲ့ ဘာသာတရားဆည်းကပ်ခြင်းတို့ ဘဝရဲ့သစ္စာတရားကို ရှာမှီးခြင်းတို့လို စိတ်ဓာတ်မြင့်မားမှု (spiritual) ဆိုပြီး အုပ်စုခွဲကြည့်နိုင်မယ် ထင်တယ်။

*/ လို့ ရေးပေးပါတယ်။

ကိုယ့်ကိုကိုယ် အနုလုံပဋိလုံ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ဝါသနာလေးများ ဆိုပြီး ရေးလိုက်ပါပြီ။

- အားရင် အိပ်တယ်။ မအားရင်လည်း အိပ်တာပါပဲ။ (ငယ်ငယ်တုန်းက အကိုတွေက အခန်းတံခါးပေါက်ကနေ လာလာနှိုးကြတယ် မယ်ပျင်းကြီးမ ထတော့ ထတော့နဲ့။) အဲ့ဒီ အပျင်းစိတ်ကို တာဝန် ဝတ္တရားဆိုတာနဲ့ ချွန်းအုပ်ရပါတယ်။

- မအိပ်ရင်တွေးတယ်။ (ဣန္ဒြေရရနဲ့ ငြိမ်တုတ်နေပြီ ဆိုရင်တော့ ဝတ္တုတပုဒ် ဆုံးအောင် တွေးနေပြီလို့သာ မှတ်ကြပေတော့။) အတွေး အထင်ဆိုတာ အမှန်တရား မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်တရားနဲ့ ယှဉ်တွဲဖို့ သတိတရားကို လက်ကိုင်ပြုရပါတယ်။

- မတွေးရင် ပြောတယ်။ (ကိုယ်ပြောချင်တဲ့ဟာကို သူများ စိတ်ဝင်စားသည်ဖြစ်စေ မဝင်စားသည်ဖြစ်စေ လေရှည်နေတတ်တယ်။) ကိုယ် ပြောသမျှတွေအတွက် ကိုယ့်လိပ်ပြာ ကိုယ်လုံအောင် ကြိုးစားရင်းပေါ့။

- စာရေးတာ ဝါသနာ ပါတာတော့ ထင်းထင်းကြီးပေါ်နေပါပြီ။ (စာရေးသူတွေကို ရှေးကထက်ပိုလို့ လေးစားလာမိပါတယ်။) စာရေးသူ တယောက်ဟာ သူရဲ့ အတ္တကို ရှေ့တန်းတင် ဖော်ထုတ်ဖို့ စာတပုဒ်ကို ရေးရင်တောင် အဲ့ဒီ စာရေးသူဟာ သူ့ရဲ့ အတ္တတွေကို ခင်းကာချ ဝေမျှကာပေးလို့ပါပဲ။

ကေ, မမသီရိ နဲ့ သင်းကြည်ရေ ရေးပေးမလား ဟေ... ဝါသနာလေးတွေလေ...

ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္မြန္

ကိုဧရာ့ညီက သူ႔တူျဖစ္သူ ေရခ်မ္းအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ (၂၀၀၅ခုႏွစ္က) ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ဖန္တီးေပးထားတဲ့ဲ့ လက္ရာေလးပါ။ အခု ေရခ်မ္းေမြးေန႔ မေရာက္ေသးေပမဲ့-

ဘေလာ့ေပၚက မိတ္ေဆြေတြကို ဧရာသီတာမွ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္မြန္ အျဖစ္ ထပ္ဆင့္ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။

တစ်ခါတုန်းက တလွဲ၊ အခုတော့ အမှတ်တရ

ကိုဧရာ တစ်ယောက်လွဲပုံများကတော့ မှတ်မှတ်ရရ… ။

ကိုဧရာတစ်ယောက် အလုပ်ကနေ မကြာခဏဆိုသလို ခရီး သွားရပါတယ်။ မသီတာ မနာလိုမဖြစ်ပါဘူး။ သူ ပြောပြထားဖူးတယ်လေ… သူငယ်ငယ်တုန်းက မြေပုံစာအုပ်ထဲကနေ ကမ္ဘာ့မြေပုံကို ပုံဆွဲစက္ကူတွေပေါ်မှာ စကေးကိုက် ချဲ့ဆွဲပြီး စာရွက်တွေ ဆက်ဆက်ယူတယ်တဲ့။ အဲဒီမြေပုံအကြီးကြီးကို အိမ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတော့ နာတာရှည်မကျန်းမမာဖြစ်နေတဲ့ သူရဲ့အဖေက “သားရဲ့ မြေပုံကြီးက ဟန်ကျလိုက်တာ။ ဖေဖေက အဲဒီမြေပုံကြီးကို ကြည့်ပြီး မေတ္တာပို့ရတာ ပိုပြီးအာရုံရတယ်” လို့ မကြာခဏပြောသတဲ့။ ခရီးသွားဖို့ ထုတ်ပိုးပေးရင်း “ရှင်က အဲဒီအကျိုးတွေ ပေးနေတာ နေမှာ” လို့ပဲ ပြောဖြစ်ပါတယ်။ ပြန်လာတိုင်းလည်း သီတာ့ဖို့ လက်ဆောင်ဆိုပြီး (သူသွားခဲ့တဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ ရောက်နေတဲ့ မသီတာသူငယ်ချင်းတွေဆီက သူနဲ့ အကြုံထည့်ပေးလိုက်တဲ့) ပါလာတတ်ပါတယ်။ သားတွေ အတွက်တော့ သူဝယ်လာတာတဲ့ ကစားစရာတွေနဲ့ စာအုပ်တွေ။ ဟင်းးးး အဲ့ဒီလူကိုတော့လေ… ။

ဒီတစ်ခါသွားရမှာတော့ ပြင်သစ်တဲ့…။

ကို ကျမဖို့ အနွေးထည် လှလှလေး တစ်ထည်လောက် ဝယ်ခဲ့နော်။
ဘာအရောင်လဲ။
အဖြူရောင်။
ဆိုက်ကရော။
ကို့ဆိုက်လောက်ပေါ့.. ကိုနဲ့ကျမ ကိုယ်လုံးချင်းမှ သိပ်မကွာတာ။ ကိုနဲ့ တိုင်းဝယ်ရင်တောင် ရတယ်။
အင်း...

ပြင်သစ်နိုင်ငံက တောမြို့လေးတစ်မြို့ကို သွားရတာပါ။ သူတည်းရတဲ့ နေရာက မြို့လည် အစည်ကားဆုံး နေရာက တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ။ အဲဒီနားတဝိုက်မှာ စာအုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်, သေနတ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်, အဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ချို့နဲ့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ချို့ရှိတဲ့ ဈေးတန်းလေးတစ်ခုရှိတယ်။ ကိုဧရာလည်း မသီတာမှာလိုက်တဲ့ အနွေးထည်ဝယ်ဖို့အရေး ဆိုင်တွေရှေ့ လျှောက်ပြန်သံပေး ခြေအေးဝမ်းယောင် အကြိမ်ကြိမ် လုပ်နေမိပါသတဲ့။

လူထုဒေါ်အမာ လေသံနဲ့ပြောရရင် ပြင်သစ်ဆိုတာက ဖက်ရှင်နိုင်ငံကလား… တောမြို့လေးက ဆိုင်မှာတောင် အဆင်တွေက အဆန်းသားတဲ့။ ပထမအပတ်တော့ ဆိုင်ရှေ့က မယောင်မလည် ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ ဘယ်ဆိုင် ဝယ်ရပါ့မလဲဆိုပြီး window shopping ပဲလုပ်နေသတဲ့။ တစ်မြို့လုံးမှာ ဆိုင်လေးက နည်းနည်းပဲရှိတဲ့ ဈေးတန်းဆိုတော့ ညနေခင်းတိုင်ရင် ဆိုင်ရှေ့မှာ ဖြတ်ရင်းငေးငေးသွားတတ်တဲ့ သူ့ကို အရောင်းစာရေးမတွေကတောင် မှတ်မိနေမလား မဆိုနိုင်ဘူးဆိုဘဲ။

အဲ… တစ်ရက်လားမတော့ (ပြန်ဖို့ရက်ကလည်း နီးလာပြီဆိုတော့) စိတ်ကို ဒုန်းဒုန်းပိုင်းပြီး သင့်တော်မယ်ထင်တဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲ ဝင်လိုက်တော့တယ်။ ဝယ်တော့မယ်တဲ့ ဝယ်တော့မယ်… ကိုဧရာအတွက်ကတော့ မဟာစွန့်စားခန်းကြီးပေါ့ရှင်။ အရောင်းစာရေးမလေးတွေကလည်း ပျူပျူငှာငှာ ဆီးကြိုကြပါသတဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူကပြင်သစ်စကား မပြောတတ်တော့ သူ့ဟာသူပဲ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပါတယ်။ … တွေ့ပါပြီ မသီတာမှာလိုက်တဲ့ အဖြူရောင်လေး…ဒီဇိုင်းလေးကလည်း အမိုက်စား … ။ အဲ… ဆိုက်က… (“ကိုနဲ့ တိုင်းဝယ်ရင်တောင် ရတယ်” ဆိုတာကို သတိရပြီး) အဲ့သဟာကလေးကို ကောက် ဝတ်လိုက်ပါလေရော။  အဲ့ဒီမှာတင် အရောင်းစာရေးမလေးတွေ သူဆီရောက်လာကြပြီး… ဘာတွေမှန်း မသိဘူး သူကို ပြောသတဲ့။ ဒါက အမျိုးသမီးတွေအတွက်လို့ ပြောတာလို့တော့ ထင်တာပဲတဲ့။ ကိုဧရာကလည်း “ငါ့မိန်းမအတွက် ဝယ်မလို့၊ ဆိုက်မသိလို့ ဝတ်ကြည့်တာလို့” အင်္ဂလိပ်လို ပြန်ဖြေရှင်းသပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မရွှေအရောင်းစာရေးမတွေက နားလည်ဟန်မတူဘူး။ ခေါင်းတရမ်းရမ်း လက်တခါခါနဲ့ပဲ တွင်တွင်ကြီး မဟုတ်ကြောင်း ပြောနေတော့တယ်။ ဒီတော့ ကိုဧရာကလည်း နားမလည်တဲ့ အတူတူဆိုပြီး ဂရုစိုက်မနေတော့ပဲ ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့သွားပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ ဟိုဘက်လှည့်ကြည့်လိုက် ဒီဘက်လှည့်ကြည့်လိုက် လုပ်နေတုန်း... စိတ်ရှည်ပုံမရတော့တဲ့ အရောင်းစာရေးမတစ်ယောက်က အနားရောက်လာပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲခေါ်သွားတော့တယ်... ကိုဧရာလည်း အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ပါသွားရတာပေါ့လေ။ ဘယ်ခေါ်သွား သလဲဆိုတော့... အမျိုးသားဝတ်စုံတွေထားတဲ့section ဖြစ်နေတော့မှ… သြော်… လုံခြုံရေးဆီခေါ်သွားတာမဟုတ်လို့ တော်ပါသေးရဲ့ သက်ပြင်းချရတယ်။ ကိုဧရာကလည်း အခုနက အရောင်းစာရေးမလေး ဟန်အတိုင်း “အမျိုးသားဝတ် ဝယ်ဖို့မဟုတ်ရကြောင်း” ခေါင်းတရမ်းရမ်း လက်တခါခါပြန်လုပ်ပြပြီး၊ အနွေးထည်လေးကို ချွတ်, ကောင်တာဆီ အမြန်ယူသွားပြီး ငွေချေဝယ်လိုက်တော့တယ်။ ငွေရှင်းနေတုန်းလည်း လူတွေက သ့ူကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသေးသတဲ့လေ။ (သူတို့စိတ်ထဲက... ဒီလူ့နှယ် တူလည်းမတူဘူးလို့ ပြောနေကြတာနေမှာပေါ့)။

အဲ့ဒီ အနွေးထည်ဆိုပြီး သူဝယ်လာတဲ့ အင်္ကျီ …. မသီတာ ဝတ်လိုက်တော့ …

ဘယ်နေရာမှ မဝတ်ရဲလို့ အမှတ်တရပဲ သိမ်းထားလိုက်ရပါတော့တယ်ရှင်။

***tg ရေ ရေးချင်လျက် လက်တို့ ရေးလိုက်ပြီနော်။