သူ့ဘဝ…သူ့အကြောင်း

ဖွားဖွားတာမှာ မြေး ခြောက်ယောက်ရှိတယ်။ အရွယ်လေးတွေက မတိမ်းမယိမ်း ဆယ်ကျော်သက်လေးတွေ။ တနေ့သော မိသားစု တွေ့ဆုံပွဲမှာပေါ့ ဝမ်းကွဲ မောင်နှမတတွေ သူတို့ရဲ့ အနာဂတ် ဘဝရည်မှန်းချက်တွေအကြောင်း ပြောကြတယ်။

“ဘွဲ့ရပြီးရင် ဘာလုပ်ကြမှာလဲ” ဥမ္မာက စမေးတယ်။

“သားကတော့ ဖွားဖွားတာလို အင်ဂျင်နီယာ လုပ်မှာ” လို့ သူ့မောင်အရင်းဖြစ်တဲ့ အာကာက မဆိုင်းမတွ ဖြေတယ်။

“ဖွားဖွားတာကလေ ၁၉၉၀ကနေ-၂၀၀၀ခုနစ်လောက်ထိ ဓာတ်ပုံမော်ဒယ်လ် လုပ်ခဲ့တာ… သူရိုက်ခဲ့တဲ့ မဂ္ဂဇင်းမျက်နှာဖုံးပုံတွေ၊ ပြက္ခဒိန်တွေ ရောင်းမလောက်အောင်စွံခဲ့တယ် ဆိုတာ သိကြရဲ့လား” လို့ ရတနာက မျက်ခုံးလေး ချီပြီးပြောလိုက်တော့…

“ဖွားဖွားတာက သမီးကို အဲ့လို ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး” ရွှေရည်က ပျာပျာသလဲ ပြောရှာတယ်။ “သူ့ဘဝတလျောက်လုံးကို ဆန်ကုန်သည်အဖြစ်နဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့တာပါတဲ့… ဖျာပုံမှာ နေခဲ့တုန်းက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့တယ် လို့တောင်ပြောသေး”

“မဟုတ်တာတွေ…သူက ကွန်ပြူတာကျောင်းမှာ စာပြခဲ့တာပါဟာ” လို့ ဇေယျာက အသေအချာ ပြောပြန်တယ်။

“မင်းတို့ တယောက်ကိုမှ ဖွားဖွားတာက အမှန်ပြောခဲ့ဟန် မတူဘူး။ တကယ်တော့ သူက စင်္ကာပူမှာ ကလေးထိန်း လုပ်ခဲ့တာကွ…” လို့ သူတို့ထဲမှာ အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ကျော်စွာက ပြောလိုက်တယ်။

“ကဲပါလေ…ဖွားဖွားတာ ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သူ ကိုယ်တိုင်ကိုပဲ မေးကြည့်ရအောင်” လို့ အငယ်ဆုံးလေး ဆွေဆွေက အဖော်ညှိလိုက်ပြီး၊ မီးဖိုထဲမှာ ပီဇာဖုတ်နေတဲ့ ဖွားဖွားတာ အနားသွားပြီး မေးကြပါတယ်…။

“ဖွားဖွားပြောလည်း ကလေးတို့ ယုံမှာ မဟုတ်ပါဘူး” လို့တခွန်းသာပြောပြီး ဂျုံတွေကို ပြုံးပြုံးကြီး ဖိနယ်နေတော့တယ်။

အမှန်တကယ် ဖွားဖွားတာက ဘလော့ဂါ လုပ်ခဲ့တာ…:P

မေဓာဝီတဂ်လို့ ပြုံးပြုံးကြီး ရေးပါသည်။

အိပ်မက်

အိပ်မက် မက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

နံနက်ခင်းသည် သာသာယာယာ ရှိလှ၍ လမ်းလျှောက်လိုစိတ် ဖြစ်မိသည်။ သိပ်မလှမ်းလိုက်ရဘဲ ကိုယ်က သင်္ချိုင်း တစပြင်တခုတွင် ရောက်၍ နေလေသည်။ လမ်းလေးသည် အကွေ့အကောက် အလွန်များစွာ ဖောက်လုပ်ထား၍ သိပ်အသုံးတဲ့မည့်ဟန် မရသော်လည်း၊ ရေစီးသန်သည့် စမ်းချောင်းလေးတွင် မျောပါသွားသကဲ့သို့ လမ်းလေးအတိုင်း မျှောလိုက်သွားဖြစ်သည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် မြင်နေရသည့် လောလောလတ်လတ် မြုတ်နှံထားဟန်တူသော မြေပုံမို့မို့လေးဆီသို့ သွားရန် စိတ်ကူးပေါက်သည်။ ထိုမြေပုံက စိတ်ကို ဆွဲဆောင်လွန်းလှသော်လည်း အတော်နှင့် မရောက်နိုင်။ အချင်းချင်း ရောယှက်ကာ တလူလူလွင့်နေသည့် အလံများ၊ တံခွန်များက ကွယ်နေသဖြင့် မြေပုံလေးကို မမြင် တချက်၊ မြင် တချက်။ အလံကိုင်သူများကို မမြင်ရသော်လည်း၊ သူတို့ အလွန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။

မျက်စိက ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ မြင်ကွင်းများတွင် စူးစိုက်နေဆဲ၊ မြေပုံလေးက မိမိလျှောက်နေသော လမ်းနံဘေးတွင် ရောက်နေသည်ကို အမှတ်တမဲ့ မြင်လိုက်သည်။ ကျော်သွားလု နီးနီးပင်။ လမ်းဘေး မြက်ခင်းပေါ်သို့ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ လမ်းအတိုင်း မျှောလိုက်လာသည်ကို အရှိန်သတ်လိုက်သဖြင့် ယိုင်ထိုးသွားပြီး မြေပုံလေးရှေ့တွင် ဒူးထောက်မိရက်သား ဖြစ်နေလေသည်။ မြေပုံ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသည့် လူနှစ်ဦးက သူတို့ သယ်လာသည့် ကမ္ပည်းကျောက်စာတိုင်ကို မြေကြီးထဲသို့ ထိုးစိုက်ချလိုက်သည်။ ကျောက်စာတိုင်က အင်္ဂတေကိုင်ထားသကဲ့သို့ မြေသားပေါ်တွင် ကြံ့ကြံ့တည်၍ နေလေ၏။ ထိုအခိုက်မှာပင် ချုံနောက်ကွယ်မှ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။ ပန်းချီဆရာတဦးဖြစ်မည်ဟု တန်းပြောနိုင်သည် (ပန်းတမော့ဆရာတဦးလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်)။ ဘောင်းဘီရှည်နှင့် ကြယ်သီး တလွဲစီ တပ်ထားသည့် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ခေါင်းထက်တွင် ကတ္တီပါ ဦးထုတ်တစ်လုံး ဆောင်းထားသည်။ ရိုးရိုး ခဲတံတစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ လေထဲတွင် ကောက်ကြောင်းများ ဆွဲရင်း အနီးသို့ လျှောက်လာသည်။

ကျောက်စာတိုင် အထက်နားတွင် ခဲတံဖြင့် စတင် ရေးခြစ်လိုက်သည်။ ကျောက်တိုင်က အတော်လေးမြင့်၍ ကုန်း ရေးရန် မလို။ သို့သော် သူနှင့် ကျောက်စာတိုင်ကြားမှ မြေပုံပေါ်သို့ တက်မနင်းလိုသဖြင့် ရှေ့ကို ကိုင်းထားရသည်။ ခြေဖျားထောက်ထားရသဖြင့် ဟန်ချက်ညီစေရန် ဘယ်လက်ဖြင့် ကျောက်စာတိုင်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ် ထောက်ထားသည်။ ရိုးရိုးခဲတံ တစ်ချောင်းကိုသုံးကာ ရွှေရောင်စာလုံးများကို ရေးထိုးလိုက်သည်မှာ အတော်ကျွမ်းကျင် ပြောင်မြောက်လှပေသည်။ “ဤနေရာတွင် …” ။ ရေးလိုက်သော စာလုံးတိုင်း ခပ်နက်နက် ရေးထိုးထားသည့် ရွှေရောင်စစ်စစ်ဖြင့် လှလှပပ သေသေသပ်သပ် ရှိလှသည်။ ထိုစာလုံးများကို ရေးထိုးပြီးနောက် သူက ကိုယ့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကိုယ်ကတော့ သူဆက်ရေးမည့် စာလုံးများကိုသာ စိတ်စော၍ ကျောက်သားပြင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ့ကို သိပ်ဂရု မစိုက်မိ။ ဆက်ရေးရန် သူ ပြန်လှည့်သွားသည်။ သို့သော် တစ်ခုခုက ဟန့်ထားသလို ဆက်ရေး၍ မရဘဲ ဖြစ်နေဟန်တူသည်။ ခဲတံကို ကျောက်သားပြင်တွင် ထောက်ကာ ကိုယ်ကို လှည့်ကြည့် ပြန်သည်။ သည်တစ်ခါတွင် ကိုယ်က သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူအတော်လေး အားတုန့်အားနာ ဖြစ်နေဟန်တူသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိ။ အစောပိုင်းက သူ့၏ တက်ကြွ ဖျတ်လပ်မှုများ အားလုံး လွင့်ပျောက်သွားသည်။ သည့်အတွက် ကိုယ်လည်း ရှိုးတိုးရှန့်တန့် ဖြစ်သွားသည်။ တဦးကို တဦး အားကိုးရာမဲ့ ငေးကြည့်နေကြသည်။ မည်သို့မျှ ဖြေရှင်းမရနိုင်သည့် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းတစ်ခု ရှိနေလေပြီ။ သင်္ချိုင်းဇရပ်ဆီက ကြေးစည်သံကို အချိန်မတော် ကြားရသည်။ ပန်းချီဆရာက လက်ကို ပင့်လိုက်တော့ ကြေးစည်သံ တိတ်သွားသည်။ အတန်ကြာတော့ ကြေးစည်သံကို ပြန်ကြားရပြန်သည်။ သည်တကြိမ်တွင် အသံက ခပ်သဲ့သဲ့။ အသံ စမ်းနေသလို ရုတ်ချည်း တိတ်သွားပြန်သည်။ ပန်းချီဆရာ ရေးထိုးမည့် စာလုံးများကြောင့် ရင်ထဲ နင့်သွားသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို အုပ်ကာ အချိန်အတော်ကြာကြာ ငိုရှိုက်နေမိသည်။ ကိုယ် စိတ်ငြိမ်သွားသည်အထိ ပန်းချီဆရာက စောင့်ပါသေးသည်။ သို့သော် မထူးတော့သည့်အတွက် သူက ဆက်လက် ရေးထိုးလိုက်လေသည်။ ပထမဆုံး ရေးလိုက်သည်မှာ “ဧ” ဖြစ်သည်။ သူ အတော်လေး တွန့်ဆုတ်စွာ ရေးနေရပုံပင်။ သူ့လက်ရာက ယခင်လို မလှတော့။ ရွှေရောင်လည်း မဝင်းတော့။ ရေးချက်သည် မညီမညာ ဖျော့တော့တော့နိုင်လှပြီး၊ စာလုံးက ကြီးလွန်းနေသည်။ “ရာ” ဆိုသော စာလုံးကို ရေးအပြီးတွင် ပန်းချီဆရာသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မြေပုံကို ခြေဖြင့် နင်းဆောင့်လိုက်သည်။ ခပ်ညစ်ညစ် မြေမှုန့်များက ပြန့်ကျဲသွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ် သူ့ကို နားလည်သွားသည်။ သို့သော် သူ့ကို တောင်းပန်ရန် နောက်ကျသွားလေပြီ။ လက်ချောင်းများဖြင့် မြေသားကို ထိုးဆွလိုက်သည်။ ဘာအခုအခံမျှ မရှိတော့ပါ။ အရာရာသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ပြီးသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။ အပေါ်ယံ မြေသားလွှာသည် ပြယုဂ်သက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။ ထိုမြေသားလွှာ၏ အောက်တွင် ဟင်းလင်းပွင့်နေသော တွင်းတခုရှိသည်။ ထိုတွင်းထဲသို့ ကျောခင်း၍ အသာလိမ့်ချလိုက်သည်။ ဦးခေါင်းက လည်ပင်း အထက်၌ မတ်မတ်ရှိလျှက်ပင် အသူတစ်ရာ ချောက်ထဲသို့ ကျသွားသည်။ ကိုယ့်အမည်ကတော့ ကျောက်သားပြင်ထက်တွင် ခန့်ငြားထည်ဝါစွာ ကျန်ခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းဖြင့်ပင် ပီတိ တစိမ့်စိမ့်ဖြစ်ကာ အိပ်မက်မှ နိုးထလာပါသည်။

(အမရွှေစင် tag လို့ A Dream by Kafka ကို ဆီလျော်အောင် ဘာသာပြန်လိုက်ပါတယ်။)

အမေနဲ့ မိသားစု

မယ်ညိုရဲ့ “အမေနဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့သမီးရယ်” ဆိုတဲ့ ပို့စ်ကနေ tag တဲ့အတွက် ဒီပို့စ်ကို “အမေနဲ့ မိသားစု” လို့ ခေါင်းစဉ်တပ်လိုက်ပါတယ်။

ကိုယ်တိုင်  မရေးနိုင်လို့ ဆရာမတယောက်ဆီကရတဲ့ ကဗျာလေးကို ကူးတင်ပေးလိုက်ပါတယ်။

ကျေနပ်ပါနော် မမယ်ညို ... း-)

FAMILY

I ran into a stranger as he passed by,
“Oh excuse me please,” was my reply.

He said, “Please excuse me too;
I wasn’t watching for you.”

We were very polite, this stranger and I.
We went on our way and we said goodbye.

But at home a different story is told,
How we treat our loved ones, young and old.

Later that day, cooking the evening meal,
My son stood beside me very still.

When I turned, I nearly knocked him down.
“Move out of the way,” I said with a frown.

He walked away, his little heart broken.
I didn’t realize how harshly I’d spoken.

While I lay awake in bed,
God’s still small voice came to me and said,

“While dealing with a stranger,
Common courtesy you use,
but the family you love, you seem to abuse.

Go and look on the kitchen floor,
You’ll find some flowers there by the door.

Those are the flowers he brought for you.
He picked them himself: pink, yellow and blue.

He stood very quietly not to spoil the surprise,
you never saw the tears that filled his little eyes.”

By the time, I felt very small,
And now my tears began to fall.

I quietly went and knelt by his bed;
“Wake up, little one, wake up,” I said.

“Are these the flowers you picked for me?”
He smiled, “I found’em, out by the tree.

I picked’em because they are pretty like you.
I knew you’d like’em, especially blue.”

I said, “Son, I was very sorry for the way I acted today;
I shouldn’t have yelled at you that way.”

He said, “Oh, Mom, that’s okay.
I love you anyway.”

I said, “Son, I love you too,
And I do like the flowers, especially the blue.”

(ကဗျာရေးသူ အမည် မသိပါ။)

ဘာကြောင့် သားသမီးလိုချင်ပါသလဲ

ပန်ပန်ရေ…အမတော့ ရေးပြီ…။ ရင်ထဲရှိတာတွေ ရေးချရင်း ဗီဇအရ လိုရင်းမရောက် ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်တွေတော့ ပါနေဦးမလားပဲ…။ အမျိုးသမီးတွေ ဘာကြောင့် သားသမီးလိုချင်ပါသလဲ ဆိုတာထက်…အမျိုးသားတွေ ဘာကြောင့် သားသမီးယူပါသလဲဆိုတာကို ပိုသိချင်မိပြန်တယ်…။ ကိုယ်တိုင်အမျိုးသမီးဖြစ်နေတော့ အမျိုးသမီးဘက်က ရှု့ထောင့်ကို လက်လှမ်းမှီနေသလားလို့ပါ…။ တလောကတော့ Turn on Idea ရဲ့ facebook မှာ သားသမီးယူကြဖို့ တိုက်တွန်းတဲ့ status လေး ဖတ်လိုက်ရသေးတယ်။

အမရဲ့ အမေကတော့ သားသမီးတွေကို ငါချစ်ဖို့ မွေးထားတာလို့ ဆိုတယ်။ ရိုးရှင်းသလောက် သိပ်ကို ပြည့်စုံတယ်လို့ အမထင်တယ်။ အဲ..အဖေကကော ဘာကြောင့်မွေးထားသလဲ…။ သူ..အမတို့ကို ပြုစုတယ် ပျိုးထာင်တယ်… ရှေ့ဆောင်တယ်…လမ်းပြတယ်… ထောင့်စိရှာပါတယ်…ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်မွေးထားသလဲ ဆိုတဲ့မေးခွန်းမျိုးအတွက်တော့ အဖြေ ရေရေရာရာမသိနိုင်ဘူး။

အမအတွက်ကတော့ သားတွေကို “ဒီလိုပဲ မွေးလိုက်တာပါပဲအေ” လို့ ပြောလိုက်ရင် ပညာမဲ့ရာကျလွန်းပါတယ်။ သားတွေကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်က စလို့ မွေးလိုက်တဲ့အထိဖြစ်စဉ်ကတော့ ပြောပလောက်အောင် ထွေထွေထူးထူးမရှိပါဘူး လူ့သဘာ၀ ယေဘူယျပါပဲ။ အဲ နောက်ပိုင်းမှာ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာတာက အမဟာ သားတို့နဲ့ အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ခြင်းပါပဲ…။

မိခင်ဖြစ်လာခဲ့ပြီးနောက် အမ ခံစားတယ်၊ သင်ယူတယ်၊ ဝေမျှတယ်၊ ဆင်ခြင်တယ်၊ ခွင့်လွှတ်ကြည့်တယ် စိတ်ဝင်တစားပါပဲ…။ သားသမီးတွေရဲ့ အသံ (ကိုယ့်သားသမီး၊ သူများသားသမီး)၊ မိဘတွေရဲ့အသံ (ကိုယ့်ထက်ကြီးသူ၊ ရွယ်တူ၊ ကိုယ့်အောက်ငယ်သူ) တွေကို နားထောင်တယ်။

အခု လောလောဆယ် သားသမီးနဲ့ ပက်သတ်လို့ အမရဲ့ ခံယူချက်ကတော့ ပို့စ်မှာ ရေးထားတဲ့အတိုင်း “ရှင်သန်ခြင်း၏ လားရာများ ဖြစ်ကြသည့် အားလျော်စွာ သူတို့နှင့် ဦးတည်ဘက် တဖက်တည်းဖြင့်သာ နံနက်ခင်းတိုင်းကို နိုးထပါ၏…” ပါပဲ…။ စိုးသူ သီချင်းထဲက …ဝေးဝေး သွားလို့ မဖြစ်အောင် အချစ်ရယ် ဖက်ထားချင်တယ်… ဆိုတဲ့ စာသားလိုပဲ… သားတွေနဲ့ ကိုယ် ချင်းလည်း မဝေးချင်သလို၊ စိတ်ချင်းလည်း အဝေးမခံနိုင်ပါဘူး…။ လောကသဘာဝအရ တချိန်ချိန်မှာ တယောက်တနေရာဆီ လူချင်းဝေးရနိုင်ပါတယ်…။ အမေဆိုတာကတော့ သားသမီးတွေကို ရင်ခွင်ထဲ ဖက်ထားချင်သူပါ…။ စိတ်ချင်းတော့ ဘယ်လိုမှ အဝေးမခံနိုင်တဲ့ အတွက် ပျော့ညံ့တယ်ဖြစ်စေဦးတော့ အရာအတော်များများမှာ သူတို့ ဦးတည်ရာဘက် ကိုယ်က လိုက်လှည့်နေပါတယ်။ ရန်ကုန်က အမရဲ့ အမေဟာ အခုတော့ နံနက်စောစောနဲ့ညအိပ်ယာဝင်ချိန်တိုင်း စင်္ကာပူဘက် မျက်နှာလှည့်ထားသလို၊ ပြန်လာရင်တောင် ကိုဧရာ့ဇာတိမန္တလေးမှ အခြေချကြမယ် ထင်ပါတယ်လို့ တီးတိုးပြောနေတဲ့ စကားသံနဲ့ အတူ တချိန်မှာတော့ မန္တလေးဘက် ဦးပြောင်းလှည့်ဦးမှာပါ။

အမရဲ့ သဘောဆန္ဒနဲ့ မကိုက်ညီတဲ့ သားတို့ရဲ့အပြုအမူတွေကြောင့် ဒေါသနဲ့ မကြာခဏ ပူလောင်ရပါတယ်။ အခုက ကျောင်းသားအရွယ်ပဲ ရှိသေးတာမို့ ကျောင်းသားအရွယ်နဲ့စာတဲ့ ပူလောင်မှုမျိုးလောက်ပါပဲ။ နောင်မှာ ဒီထက်ကြီးလေးတဲ့ အပူတွေ ရကောင်းရလာနိုင်ပါတယ်။ သားတို့က အမရဲ့ ရင်ကို အေးမြစေတဲ့ အရာလေးတွေလည်း ရှားရှားပါးပါးပေမည့် ရှိတော့ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီထဲက ကိုယ်အနှစ်သက်ဆုံးအရာလေးတခုကို မကြာခဏ သတိရစေပြီး၊ ဒီကုသိုလ်ကြောင့် ငါ့သားလေးဘ၀ အေးချမ်းမှာပါလို့ ယုံကြည်ရင်း သူတို့နဲ့အတူ ကြီးပြင်းနေပါတယ်။

Link to facebook note.

ဘလော့ဂ်တာ…(၁၂)

ဘလော့ဂ်ဒေးအမှတ်တရ ရေးဖို့ နောက်ကျသွားပါတယ်…။

ဘလော့ဂ်တာ လက်ချိုးရေရင် လက်ငါးချောင်းပြည့်လို့ နောက်လက်ဝါးတဘက်ကို ကူးပြောင်းရပါပြီ… ဘလော့ဂ် အသစ်တွေကို တခါမှ မိတ်ဆက်မပေးဖြစ်ပါဘူး… အားနည်းချက်ကို ခွင့်လွှတ်သည်းခံပေးပါ...။ အဟောင်းတွေကိုတော့ လွမ်းကောင်းလိုက်တာ… နုသွဲ့ ရဲ့ ယုဝရီရဲ့ လာကြည့်ပါဦးလို့ ရင်ဘတ်စည်တီး ထုထုပြီး မငိုပါဘူး…တိတ်တိတ် မျက်ရည် ဝဲရုံလေး ပါပဲ…

ဒီဘဝမှာဖြင့် ဘလော့ဂ်လေးနဲ့ ရေစက်ဆုံရတာ ဝမ်းသာစရာ

ဒီလိုနဲ့ သံသရာရှည်ရလေဦးတော့မယ်လို့ သံဝေဂတွေလည်း ယူမနေတော့ပါ

ဘာမဟုတ်တာနဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေကို လဲလှယ်နေတယ်လို့ အလိုမတူသူတွေရဲ့ အငြိုအငြင်ကိုလည်း ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကာ …

ကိုယ့်ဘလော့ဂ်နဲ့ အရာရာကို အကောင်းအတိုင်း ဖြစ်စေမယ် လို့ တိုင်တည်ချင်သူရယ်ပါ…

ဤမြေပြင် ဝေဟင်တလွှားမှ ဘလော့ဂါ အများတို့ ကြိုးပမ်းမှုနဲ့ စိတ်ကနေ လက်ချောင်းတွေဆီ လတ်ဆတ်စွာ စီးမျောချလိုက်တဲ့ နို့ချိုရည်ကို ဘလော့ဂ်၏ ခန္ဓာဗေဒ၊ မော်ဒန်ဘလော့ဂ်ဒီဇိုင်း၊ ဘလော့ဂ်နှင့် ပြတ်ရွှေ့ကြောများ၊ ဘလော့ဂ်စကြာဝဠာ၊ ၊ဘလော့ဂ်၏ ရွေ့လျားဖြစ်စဉ်၊ ဘလော့ဂ်ကပေးသော ဒဿန၊ … စသည် စသည် ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် နှစ်သက်သလို သုံးဆောင်ခံစားပါ… ရှူသွင်းဖို့ အောက်စီဂျင်ကို ထုတ်လွှတ်ပေးပြီး၊ ရှူထုတ်လိုက်တဲ့ ကာဗွန်ဒိုင်အောက်ဆိုက်တွေကို ဝါးမြိုချေဖျက်ပေးတဲ့ အို…အို….အို…အို့…ဘလော့ဂ်ရိပ်ဝယ် ချွေသိပ်အမောဖြေရင်း သတ္တဝါအချင်းချင်း မချစ်နိုင်တောင် မညှင်းဆဲမိဖို့ အားသစ်တွေ မွေးကြပါစို့ မိတ်ဆွေ အပေါင်းတို့

မေတ္တာဖြင့် နေထိုင်အသက်ရှင်သွားကြသည့် ဘိုးဘွားအစဉ်အဆက် ရှေးလူကြီးမိဘများကို ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဘလော့ဂ်ဒေး အမှတ်တရ ဆန္ဒပြုပါသည်။

ပိုးရာပါပစ္စည်းများ

သွားလေရာ သယ်ပိုးသွားတဲ့  ပိုးရာပါ သက်သေခံပစ္စည်းများ

ထီးတလက်… ပေါ့လည်းပေါ့တယ် ပါးလည်းပါးတယ်…။ နှင်းကာဖို့ ဆောင်းတာ ဆိုလား.. လက်ဆောင်ပေးတဲ့ အကိုကြီး ဂျပန်လေဆိပ်မှ ဝယ်လာပေးတာပါ… ဆောင်းလိုက်ရင် pinky … ကျေးဇူးပါ အကို သစ…။

မျက်မှန်အိတ်…။ အထဲမှာ bifocal နဲ့ အန်တီကြီးတယောက် တပ်တဲ့ ခပ်မိုက်မိုက် မျက်မှန်တလက်...:P

မှတ်ပုံတင်ကဒ်နဲ့ အခြား အနည်းငယ် အရေးကြီးသည်ဟု ထင်ရသော Cardအချို့ ထည့်သည့် ကိုဧရာဝယ်ပေးထားသော အိတ်ကလေး…။ အဲ့ဒီအိတ်ထဲမှာပဲ ဘုရားကျောင်းကန်သွားတိုင်း၊ ကောင်းမှုကုသိုလ် လုပ်တိုင်း ရင်ပေါ်လွှားတဲ့ ကိုယ်မြတ်နိုးသော ပုဝါပါးလေးတထည်…။ ကျေးဇူးပါ အမ တရ…။

ဘီးတချောင်း၊ ကရင်ပတ်တဗူး၊ နှုတ်ခမ်းခြောက်လို့ မဆိုးရမနေနိုင်တဲ့ lip gloss…။

မကြာခဏဆိုသလို ထုတ်သုံးရတဲ့ ကားရထားစီးတဲ့ card holder…။

နောက်ဆုံးတခုကတော့ အိတ်ထဲက အရေးပါဆုံး အိတ်ကလေးလို့ ပြောရမည့် လျှို့ဝှက်ချက်ရှိတဲ့ ထွင်းဖောက်မြင်သာသော အိတ်ကလေး…

အဲ့ဒီအိတ်ကလေးထဲမှာ… လျော့ပေါ့ပေးမည်ဟု သူတို့ကဆိုသော ဈေးဝယ်ရင် သုံးသော ကဒ်များ၊ ထိုးသိပ်ထည့်ထားတဲ့ ဈေးဝယ်ဖြတ်ပိုင်းများ…၊ အကြွေစေ့များ၊ အိမ်သော့ အစရှိသည့် သမရိုးကျ တိုလီမုတ်စအစုံ ပါဝင်ပါတယ်…။ အနည်းငယ် ဆန်းသလို ဖြစ်မည့် ပါဝင်ပစ္စည်းများကတော့ ယခု ၁၆နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်တဲ့ သားကြီး အနှီးထုတ်လေးနဲ့ ထွေးရစဉ်အရွယ်က သုံးခဲ့တဲ့ ဆနွင်းစွန်းနေသည့် safety pin တွယ်ချိတ်ကြီးတခုနဲ့ mechanical pencil တွေ သုံးနေတဲ့ ခေတ်မှာ အင်ဂျင်နီယာ မဖြစ်သော ကွန်ပြူတာဖြင့် ပုံဆွဲသူတယောက်ရဲ့ ခဲတံချွန်စက်လေး တခုတို့ပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်ရှင်…

အဲ… နောက်ဆုံးရဲ့ နောက်တခုကတော့ အိမ်မှာ မကြာခဏ မေ့ကျန်နေတတ်သော… ဘတ်ထရီကုန်နေတတ်၍ ဆက်သွယ်၍မရနိုင်ပါသော… smart phone တခုပါ... (phone က ဘယ်လောက်ပဲ စမတ် စမတ်... ပိုင်ရှင်က မစမတ်လို့ အစွမ်းမပြရရှာတဲ့ သနားစရာ အမေ့ခံလေးတခု...ရလဲ့)

ရှန်… လျှို့ဝှက်ချက်… ပြောမသွားသေးဘူး… ဟုတ်ကဲ့…ဟုတ်ကဲ့

ဈေးဝယ်လို့ ပိုက်ဆံရှင်းကာနီး… ကားပေါ်တက်လို့ ကားခဖြတ်ကာနီးတို့လို အရေးပေါ် အချိန်ကျမှ ဟိုနှိုက်ဒီနှိုက် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်နှိုက်ရသော ကျမတို့လို အန်တီများ အတွက် အတွင်းကို ထွင်းဖောက်မြင်သာသော အိတ်ကလေးများသည် ချွေးထွက် အနည်းငယ် သက်သာစေသည်ဆိုသည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးပါ…:D

လက်ကိုင်အိတ်လေးတွေ လက်ဆောင်ပေးဖူးသော ငယ်ငယ်တုန်းက သူငယ်ချင်း၊ တခန်းထဲ အတူနေခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း၊ ဘလော့ပေါ်က သူငယ်ချင်း၊ YIT က သူငယ်ချင်း၊ Geologist သူငယ်ချင်းများကို ချစ်ခင်စွာဖြင့် သက်ဝေ    ‌ရှေ့မှောက် အစစ်ခံသည်... ဟမ်...:)

ဖိနပ်လေး တစ်ရံ

ရုပ်ဝတ္ထုတွေ ပေါများလွန်းလာတဲ့ ခေတ်ကြီးထဲမှာ ကိုယ် ပိုင်ဆိုင်တဲ့၊ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဖိနပ်တွေက အရံရံ…။ မှတ်မှတ်ယယ စွဲလန်းခဲ့တဲ့ ဖိနပ်တွေ ရှိခဲ့ဖူးပေမဲ့ စင်ဒရဲလား ပုံပြင်ထဲကလို တရိုတသေ သိမ်းဆည်းထားလောက်တဲ့ ဖိနပ်ရယ်လို့လည်း ရှိမနေပြန်။ စီးချင်တုန်းစီးခဲ့ပြီး… ပစ်ချိန်တန်ရင် ပစ်ခဲ့တာချည်းသာ။

ဖိနပ်လေးတရံ တဂ်ပို့စ်ကို ရေးဖို့ ကိုယ့်ရဲ့ ဖိနပ်တွေအကြောင်း နောက်ကြောင်းပြန် စဉ်းစားတဲ့အခါ ကြည်နူးစရာအဖြစ်တွေကို ပြန်သတိရမိသလို… ကြေကွဲစရာလေးတွေလည်း ပြန်သတိရမိရဲ့။ ဖိနပ်ဆိုတာကလည်း အဝတ်အစားများလို ဖက်ရှင်နဲ့ ဆက်နွယ်နေသမို့… တွေးရင်းတွေးရင်း ငါဟာ တော်တော်အလှမက်တဲ့ မလှချင်ကြီးပါလားဆိုပြီး ကိုယ့်အကြောင်းလည်း ကိုယ်ပိုသိလာခဲ့။

ကြည်နူးစရာဆိုတာကတော့ မူလတန်းအရွယ် ပညာရည်ချွန်ဆုပေးပွဲတွေမှာ ဝတ်ခဲ့တဲ့ ဖိနပ်လေးတွေကို ပြန်အမှတ်ရလို့ပါ။ ခြေချောင်းကားပြီး ဗျက်ကြီးတဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ခြေထောက်ပိုင်ရှင်မို့ ပွဲနေပွဲထိုင် ဖိနပ်လှလှဆိုရင် ခြေထောက်အစိတ်အပိုင်း အတော်များများကို အုပ်နေတဲ့ ကွင်းထိုးကိုသာ ရွေးချယ်တတ်ခဲ့တာ ၇နှစ် ၈နှစ် အရွယ်ကတည်းက… အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက မြန်မာပြည်မှာ လေဒီရှူး ခေတ်မစားသေးဘူး။

ကြေကွဲစရာဆိုတာကတော့ ကိုယ့်ခြေထောက်တွေ မလှကြောင်း လက်မခံချင် ခံချင်နဲ့ ဒင်းနဲ့ ဒါသာ တန်တယ်ဆိုတဲ့ အငုံ့စိတ်နဲ့ ယောကျ်ားစီး သားရေဖိနပ်တွေ စီးခဲ့တဲ့ တချိန် ဆယ်ကျော်သက်မှာ ရှိခဲ့တာရယ်… နောက် စက်မှုကျောင်းတော်မှာ.. အဖြူရောင် ပုံဆန်း ဒေါက်ပါးပါးလေး တရံ ဝတ်မိပါတယ်… “သူ့ခြေထောက်မည်းမည်းကြီးနဲ့ ဖိနပ်ကလေးမှ အားမနာ” လို့ ပြောခံထိတယ်…။ တကယ်တော့ လှတဲ့ဖိနပ် အပြစ်လည်း မဟုတ်ဘူး… မလှတဲ့ ခြေထောက်အပြစ်လည်းမဟုတ်ဘူး… ရှိုးများတဲ့ ကိုယ့်ကို တန်ရာတန်ရာလုပ်လို့ ပညာပေးချင်တာသာ ဖြစ်မယ်လို့ နားလည်ရပါတယ်။

အလယ်တန်းကျောင်းသူ ဘဝက အဖြစ်အပျက်လေးတခု…။ မိန်းကလေးကျောင်းမှာ နေတယ်…။ အတန်းထဲမှာ နာမည်တူ အတန်းဖော်တယောက်ရှိတယ်…။ တယောက်နဲ့ တယောက် အရမ်းကြီးလည်း မခင်ကြဘူးလို့ ပြောလို့ရတယ်…။ ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လို ဖြစ်တယ်တော့ မမှတ်မိတော့ဘူး.. သူနဲ့ ကိုယ်နဲ့ မခေါ်ကြဘူး။ မခေါ်ကြဘူး ဆိုတာ သိတယ်မလား။ တယောက်နဲ့ တယောက် စကားမပြောကြဘူး…မကြည့်ကြဘူး ဒီလောက်ပါပဲ…။ နာနာကြည်းကြည်း မျက်စောင်းတခဲခဲ အခြေအနေမျိုးထိလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တနေ့တော့ ကျောင်းမှာ ကိုယ်စီးနေတဲ့ အဖြူပေါ်မှာ အနီအသည်းပုံလေးတွေ ကာတွန်းပုံလေးတွေ ကျိုးတို့ကျဲတဲပါတဲ့ ယိုးဒယားခြေညှပ်ဖိနပ်က အလတ်ကြီးရှိသေးရက်နဲ့ သည်းကြိုးတဖက် ပြတ်သွားခဲ့တယ်။ အတန်းထဲက သူငယ်ချင်းတွေလေ သိပ်ဆိုးတယ်… အဲ့ဒီဖိနပ်ပြတ်ကို ယူပြီး ဟို ကိုယ်နဲ့ မခေါ်တဲ့ တယောက်ကို ပြင်ခိုင်းတယ်။ အဲ့ဒီတယောက် ဘာလုပ်တယ်မှတ်လဲ။ သူ့လွယ်အိတ်ထဲက တွယ်ချိတ်ထုတ်ပြီး ကိုယ့်ဖိနပ်သည်းကြိုးကို တွယ်ပေးတယ် …။ ကြည်နူးရင်း ကြေကွဲရပါတယ်။

သူပါပဲ…။ ကိုယ်အပျိုဖော်ဝင်စ ရာသီလာချိန်… ကျောင်းမှာ ကိစ္စများတော့ အခုအခံတွေ ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သင်ကြားပြသပေးခဲ့တယ်…။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက မြန်မာပြည်မှာ တခါသုံးတွေ ခေတ်မစားသေးဘူး။

(နာမည်တူ သူငယ်ချင်း) မသီတာ… နင့်ကို ငါ သတိရနေပါတယ်…။ အ.ထ.က (၃) အလုံ က သူငယ်ချင်းများကို သတိရနေပါတယ်။

ဖိနပ်လုပ်ငန်း လုပ်တဲ့ မိသားစုက လူနဲ့ အကြောင်းပါသမို့... ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ ကွက်တိ ကတ္တီပါဖိနပ် အရံရံ အတွက်လည်း ဒီပို့စ်ရေးရင်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

လူရာဝင်ကြည့်ခြင်း

ကျမ အမျိုးသားရဲ့ ညီဝမ်းကွဲတယောက်က အုတ်၊သဲ၊ ထုံး၊ ကျောက် ရောင်းဝယ်ရေးဆိုင် ဖွင့်ထားပါတယ်။ အရောင်းအဝယ်လိုက်လာတော့ ညီမဖြစ်သူကို စာရင်းကိုင်ရင်း ဆိုင်ထိုင်စေပါတယ်။ ဆိုင်က အလုပ်သမားတယောက် မင်္ဂလာဆောင်တော့ ဖိတ်စာမှာ ဦးဘယ်သူ၊ ဒေါ်ဘယ်ဝါတို့၏ သား ဆိုတာသာမက (သူ့ထက် အသက်သိပ်မကြီးတဲ့) အလုပ်ရှင်ဖြစ်သူ ဇနီးမောင်နှံတို့၏ ကိတ္တိမသားဖြစ်သူ မောင် ဘယ်သူ ဆိုပြီးတော့ (ကြိုတင် ခွင့်တောင်းခြင်းလည်း မပြုပဲ) ထည့်ရိုက်ပါတယ်။ သတို့သားဟာ သူဘယ်သူ ဖြစ်တယ် ဆိုတာကို မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာမှာ ပို၍ ခမ်းနားအောင် ဖော်ပြလိုဟန် ရှိပါတယ်။ ဆိုင်ထိုင်တဲ့ ဆိုင်ပိုင်ရှင့် ညီမကိုလည်း ဖိတ်စာနဲ့ တကွ မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်ပါတယ်။ ဖိတ်စာပေါ်မှာ ရေးထားတာက

မနွယ်နွယ်

စာရေမ

…တဲ့။(စာရေးမ လို့ ရေးလိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။)

*****

လူတိုင်း လူတိုင်းဟာ လူရာဝင်ဖို့ရာ အနည်းနည်းနဲ့ ဘဝတလျှောက်လုံး ကြိုးစားနေကြရပါတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ တော်နေ၊ တတ်နေ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝနေပါစေ လူရာမဝင်ရင် ဒါတွေဟာ ဘာမှ အသုံးမတည့်တော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် လူရာဝင်ဖို့ရာဟာ ဘဝမှာ အရေးအကြီးဆုံးလို့တောင် ဆိုချင်ပါတယ်။

လူရာဝင်ဖို့ အတွက် လူပါးဝဖို့လိုပါတယ်။ လူပါးဝတယ်ဆိုတဲ့ စကားဟာ အဓိပ္ပါယ် အမျိုးမျိုး ထွက်စေပါတယ်။ ပါးရည်နပ်ရည်ရှိတယ်၊ အရိပ်အကဲသိတယ်ဆိုတဲ့ လူပါးဝခြင်းရဲ့ တိုက်ရိုက်အဓိပ္ပါယ်နဲ့ လူရာဝင်ဖို့ ကြိုးပမ်းကြသလို တခါတရံ မလိမ့်တပတ်၊ လက်တလုံးခြား လုပ်ပြီး လူပါးဝစွာ လူရာဝင်ဖို့ ကြိုးစားမိတတ်ကြပါတယ်။ နောက် လူပါးဝခြင်းမှာ တင်စီးခြင်း၊ မောက်မာခြင်း၊ လက်ပေါက်ကပ်ခြင်း ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်မျိုးတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။ ငါဟာ သာမာန်လူမဟုတ်ဘူး၊ ဒီလို ဒီလို ခံယူချက်တွေရှိတယ်၊ (ကိုယ်မှန်တယ်လို့ ခံယူထားတဲ့) အမှန်တရားကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး၊ ကိုယ်နဲ့ အလိုတူအလိုပါတွေရဲ့ လူရာသွင်းခြင်းကို ခံယူရင်း၊ ကိုယ်နဲ့ အလိုမတူသူတွေကို တွန်းတိုက်လို့ လူတောတိုးပါတယ်။

ငါဟာ ဘာ မှ မဟုတ်လို့ ခံယူထားသူတယောက်ကိုပင် မိဘ၊ဆွေမျိုး၊ အသိုင်းအဝိုင်းထဲ ထည့်ကြည့်လိုက်ပါ။ Who am I က ခေါင်းထောင်ထလာပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် လူရာဝင်ဖို့ရာ အုပ်စုလိုပါတယ်။ အုပ်စုဆိုတာ တူရာ တူရာ နီးစပ်ရာ ဖွဲ့ကြတာမို့ လူရာဝင်လိုသူတယောက် အဖြစ် ကိုယ်ပိုင်ဘလော့ဂ်မှာ ခုတလော အတွေးရတဲ့ ဒီတဂ်ပို့စ်ကို ရေးပါတယ်။

တိမ်တွေပေါ်မှာ နင်ရယ်၊ ငါရယ်၊ သူတို့ရယ်...

ဘလော့ဂ်ဒေး အမှတ်တရ ပို့စ်ပါ။ ပထမဦးဆုံး မြန်မာဘလော့ဂ်ဂါ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ရှိနေခွင့်ရတဲ့ အခြေအနေလေးကို ဝမ်းသာကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောချင်ပါတယ်။ ဘလော့ဂ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဘလော့ဂ်တာ…ဆိုပြီး ပို့စ်လေးတွေ အလျဉ်းသင့်သလို ရေးလာတာ ၁ ၂ ၃ ၄ ၅ ၆ ၇ ၈ အထိတောင် ရောက်နေပါပြီ။ ဒီအမှတ်တရ ပို့စ်မှာတော့ ဘလော့ဂ်ဂါအဖြစ် ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ကာလတလျှောက်မှာ ဆုံတွေ့ခွင့်ရခဲ့တဲ့ ဘလော့ဂ်ဂါတွေကို အမှတ်ရ တိုးတိတ် တမ်းတရင်းရေးပါတယ်။ တဦးတယောက်ချင်းစီရဲ့ အမည်တွေကိုတော့ ချမရေးတော့ပါဘူး။

၂၀၀၇ နှစ်ကုန်ပိုင်းလောက်မှာ ဘလော့ဂ်တွေ စဖတ်ပြီး၊ ၂၀၀၈ နှစ်စ မှာ Sonata-Cantata ကို စရေးပါတယ်။ ဆိုဒ်ဘားမှာ “အလည်ရောက်လာ မိတ်သဟာ ချမ်းသာကိုယ်စိတ် မြဲပါစေ” ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ Blog Lists လုပ်ထားခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ့်ဆီမှာ ကော်မန့်ရေးခဲ့ရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ Cbox မှာ ခြေရာချန်ခဲ့ရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အသစ်ဆိုရင် List ထဲကို မပျက်မကွက် ထည့်ထားလိုက်ပြီး၊ ပို့စ်အသစ်တက်တိုင်း သိနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ malware ကြောင့် Blog Lists ကို ဖြုတ်ထားလိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့၊ ပို့စ်အသစ်တက်တဲ့ ဘလော့ဂ်တွေကို အခြားဘလော့ဂ်တွေက တဆင့်သာ သွားနိုင်ပါတော့တယ်။

ဘလော့ဂ်နောက်ကွယ်က ဘလော့ဂ်ဂါ ဘယ်သူ ဘယ်ဝါဆိုတာကို အသိခံသူနဲ့ အသိမခံလိုသူ အယူအဆတွေ အမျိုးမျိုးကြားမှာ ကိုယ်လည်း ဖုံးရမလား၊ ဖော်ရမလား စိတ်ကစားနေတုန်း… သိပ်ကြာကြာတော့လည်း မကစားလိုက်ရပါဘူး… မသီတာဆိုတာ နာမည် အရင်းမို့ ဟင်းလင်းကြီးပဲ ထားလိုက်ပါတယ်။

မူလအစပထမ ဧရာသီတာ တို့က ကြောက်တာလား၊ ရွံ့တာလား၊ မာနကြီးတာလား၊ ကြီးကျယ်တာလား ဘာလဲတော့မသိပါ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်မို့ ပြောတာမဟုတ်…။ လူပုံက တော်တော် အပိုးကျိုးပါတယ်။ တခါတခါလည်း ရုပ်တည်ကြီးနဲ့…။ တခါတလေလည်း မခုတ်တတ်တဲ့ ကြောင်လိုလို…။ တခါတရံများဆို ဘုရားလူကြီးဂိုက်တောင် ဖမ်းထားတတ်ပါသေးတယ်။ ဘလော့ဂ်တခု အရင်းပြုမိတော့မှ၊ ဘလော့ဂ်တောထဲ တတ်နိုင်သလောက် တိုးရင်း၊ လူတောလည်း တိုးပါတယ်။

ဘလော့ဂ်ကတဆင့် ခင်မင်ရသူတွေနဲ့ မြန်မာသံရုံးမှာ စကားလက်ဆုံကြဖူးတယ်။ သွေးစတင် လှူဖြစ်တယ်။ ကလေးတွေကို မြန်မာစာသင်ပေးတယ်။ တရုတ်သီချင်း သင်ယူဖူးတယ်။ ကာရာအိုကေ ဆိုဖူးတယ်။ မလေးရှားကို ကထိန်အလှူသွားခဲ့ကြတယ်။ စာပေ ဟောပြောပွဲ သွားတယ်။ မင်္ဂလာဆောင် သွားတယ်။ ညစာအတူ စားကြတယ်။ ရေကူးကန်ထဲမှာ ရေစိမ်ရင်း စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့တယ်။ ဖုန်းဆက်တယ်။ Gtalk တယ်။ Gmail တယ်။ ဒီလို ဆိုရင်ဖြင့် ဘလော့ဂ်ဟာ အပျော်ကြီး ပျော်စရာလို့ ထင်စရာပါ။ ပျော်စရာရှိရင် လွမ်းစရာလည်းရှိပါတယ်… ဒါဓမ္မတာပါ။

ဘလော့ဂ် လမ်းကြောင်းမှာ လျှောက်လှမ်းဖို့ အချိန်၊ စိတ်ကူးစိတ်သန်း၊ စေတနာတွေ နဲ့ တလှမ်းချင်းတဆင့်တက် အားစမ်းခဲ့တယ်။ လမ်းဖြောင့်မှာ ဟန်ချက်ညီ တွဲလက်တွေနဲ့ ပျော်ခဲ့ရသလို၊ လမ်းထောင့်ကနေ ရပ်ကြည့်ခဲ့တာတွေလည်း ရှိတယ်။ လမ်းသွယ်မှာ တစ်ဦးကို တစ်ယောက်က ဖေးမ… လွှလွှလေး သွားခဲ့တာတွေရှိသလို၊ လမ်းကွေးမှာ အလွမ်းအဆွေးတွေ အန်ထုတ်ခဲ့ရတာတွေလည်း ရှိတယ်။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် လမ်းဆက်လျှောက်မယ်…။

ဘလော့ဂ်ရေစီးကြောင်းမှာ လိုက်ပါစီးမျောဖို့ ပို့စ်တွေ ဖတ်ရမယ်။ ပို့စ်တွေ ရေးရမယ်။ ကော်မန့်တွေ ပေးရမယ်။ စီဘောက်မှာ နှုတ်ဆက်မယ်။ အရည်မရ အဖတ်မရ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲလို့ မေးလာရင်တော့ ဒီလိုလေး ဖြေချင်တယ်။ လူဆိုတာ အမျိုးမျိုး ရှိပါတယ်။ စိတ်ကူး၊ ဝါသနာ၊ အလေ့စရိုက်၊ တန်ဖိုးထားရာခြင်း မတူကွဲပြားကြပါတယ်။ အဲ့လို လူတွေ အတူနေဖို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ မတူကွဲပြားတဲ့ လူတွေမှာ လွတ်လပ်ခြင်း၊ ညီမျှခြင်း၊ ချစ်ကြည်ခြင်း ဆိုတဲ့ အခြေခံတူတဲ့ အချက်လေးတွေတော့ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ အခြေခံနဲ့ တိမ်တိုက်တွေပေါ်မှာ အတူတကွ နေထိုင်ကြရင်း blogging ဘလော့ဂင်းနေကြပါတယ်။

ကိုအောင် (ပျူနိုင်ငံ) တဂ်လို့ ရေးပါတယ်။

ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲက စိတ္ႀကိဳက္ေလးမ်ား

ရႊန္းမီက ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲက စိတ္ႀကိဳက္ေလးမ်ားတဲ့ ေရးခိုင္းပါတယ္။

အခုအခ်ိန္မွာ ေရးခိုင္းတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ႀကိဳက္တာေလးေတြ ေရးရမွာဆိုေတာ့ စိတ္လက္ၾကည္သာေနမွ ေရးႏိုင္မွာေလ။ တခ်ိန္တခါက ဆိုရင္ မသီတာ ေလာကႀကီးကို ၿငီးေငြ႕ၿပီး ျမင္ျမင္သမွ် ၾကားၾကားသမွ်ကို စိတ္ပ်က္ လက္ပ်က္နဲ႔ အခန္းတံခါးပိတ္ ေရမခိ်ဳးပဲ ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးလို႔၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကသာ ေရးခိုင္းမယ္ ဆိုရင္… ရႊန္းမီေရ ဒီတခါေတာ့ ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ လြယ္လြယ္ေလး ေျပာထြက္သြားမွာပဲ…။ အခုေတာ့ ေရးပါမယ္… ႀကိဳက္တာေတြေရာ… မႀကိဳက္တာေလးေတြပါ အဆစ္ထည့္ေရးလိုက္မယ္ေနာ္။
*****

အိမ္ရွင္မတေယာက္ရဲ႕ နိစၥဓူ၀ ဘ၀ဟာ ေထြေထြထူးထူး စိတ္လႈပ္ရွားစရာေတြနဲ႔ေတာ့ ျပည့္ႏွက္မေနေပဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္လည္းေလ ေလာကီသားေပမို႔ လူသားတေယာက္ပီသစြာ စိတ္ခံစားခ်က္ အတက္အက်ေတြကေတာ့ ေလအလာလႈိင္းထသလို လူးလူးလိမ့္လိမ့္ေလးေတြေတာ့ ရွိသေပါ့။

မနက္အိပ္ယာထ ငါးပါးသီလေဆာက္တည္၊ သတၱ၀ါေတြကို ေမတၱာပို႔ၿပီး တေန႔တာေလး စလိုက္ရတာက ၾကည္ႏူးစရာ… ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ ပြားမ်ားဖို႔ကို ဘယ္ေတာ့မွန္းမသိတဲ့ တခ်ိန္ခ်ိန္ကို ပို႔လိုက္ရင္း ဘုရားခန္းက ကသုတ္ကရက္ ခြာမိတာက စိတ္ပ်က္စရာ။

ကိုယ္နဲ႔ ေန႔စဥ္ ပတ္သက္ ဆက္ႏြယ္ေနသူေတြမွာ ကိုယ္ပါပါမွ လက္၀ါးတဖက္စာ။ လက္ငါးေခ်ာင္း လူငါးေယာက္…။ ေယာကၡနဲ႔ ေခၽြးမ… ကမၻာ့ရန္ေတြလို႔ ဆိုၾကေပမဲ့၊ သားအတြက္ဆို ငါသာလွ်င္ အေတာ္ဆံုး အသာလြန္ဆံုးလို႔ ထင္တတ္တာ သားတို႔ မေအတိုင္းရဲ႕ သဘာ၀လို႔ နားလည္ေပးရင္း အိမ္ေနရင္းလည္း Life Long Learning… ။ စာမႀကိဳးစားပဲ ေပ့ါေပါ့ေလးေနတဲ့ သားႀကီးကို မႀကိဳက္ေပမဲ့၊ သူ႔ရဲ႕ ႐ူးေပါေပါ အမူအက်င့္ေလးေတြက ၿပံဳးရယ္ခ်င္စရာ ေကာင္းေနျပန္တယ္။ ေယာက်္ားတန္မဲ့ မ်က္ရည္ေလးကလယ္ကလယ္နဲ႔ စိတ္ေကာက္တတ္တဲ့ သားငယ္ကို မႀကိဳက္ေပမဲ့၊ သူ႔ရဲ႕ ေစ့စပ္ေသခ်ာမႈေလးေတြကို ၾကည္ႏူးရျပန္တယ္။ စာအုပ္နဲ႔ ကြန္ျပဴတာကိုသာ သားမယားထင္တဲ့ ဟိုလူႀကီးကို မႀကိဳက္ေပမဲ့၊ လမ္းသြားရင္ ကိုယ့္လက္ကို ဆြဲ သူ႔ဘယ္ဘက္ ရင္အံုေပၚဖိကပ္ၿပီး သြက္သြက္ႀကီး ေလွ်ာက္ျပန္ေတာ့လည္း မေမာတန္း လိုက္မိျပန္တယ္။

အခ်က္အျပဳတ္မွာ ေတာ္ရိေရာ္ရိ၊ အခ်ဳပ္အလုပ္ဆို ဗံုမဟုတ္ ပတ္မဟုတ္၊ အထားအသိုက် ေတာင္မေရာက္ ေျမာက္မေရာက္၊ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေတာ့ ဟိုက်န္ဒီက်န္၊ စကားေျပာရင္ တုတ္ထိုးအိုးေပါက္၊ ေယာကၡမႀကီးကို အရိုအေသ မေတာ္၊ သားတို႔ကိုလည္း အျပဳအစုမတတ္၊ သားတို႔အေဖကိုလည္း အယုအယ မကၽြမ္းက်င္ေပမဲ့ ေန႔စဥ္ဘ၀ကို အ႐ိုးသားဆံုးနဲ႔ အျဖဴစင္ဆံုး (ႀကိဳးစား) ျဖတ္သန္းေနတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ႀကိုက္ပါတယ္။

အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာရေအာင္…

အခ်စ္ဆိုသည္မွာ…တဲ့

ေၾသာ္... အခ်စ္ဆိုတာ စိတၱဇနာမ္ေလးပါ။
telepathy, will power ဆိုတာေတြကို အေလးထားတတ္သူ တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့...
အခ်စ္ဆိုတာဟာ ေပါ့ေသးေသး မဟုတ္တဲ့ ေလးႀကီးႀကီး ႀကီး။
ရာမယဏဇတ္ေတာ္ႀကီးမွာလည္း အခ်စ္အေၾကာင္းေတြပါတယ္။
တစ္ညတာခြဲရလို႔ ႏွစ္ေပါင္း ခုနစ္ရာ ပူေဆြးရတဲ့ ကိႏၷရာ ကိႏၷရီတို႔ အျဖစ္ကိုလည္း ယံုတယ္။
…
…
…
ဟင္?
ဘာရယ္??
ကိုယ္ပိုင္ဇတ္လမ္းေလး???
ေၾသာ္
ညႊန္းစာဖြဲ႔လို႔မမွီ…(အလဲ့)

ခ်စ္ခဲ့ဖူးပါတယ္
ခ်စ္ေနပါေသးတယ္
ခ်စ္ေနဦးမွာပါ။

တန္ေၾကးရွိတဲ့အခ်စ္ကို တန္ဖိုးထားပါတယ္။
အ႐ႈံးအျမတ္ တြက္ေၾကး ဆိုရင္ေတာ့
အရင္းအတိုင္းပဲ
ယူသြားမွာပါ။
ဆံုမွတ္ရွိတဲ့ အခ်စ္
ဆံုးမွတ္ကိုေရာက္ခဲ့ၿပီ ဆိုရင္ေပါ့...

nature ဆိုရင္
neutral ျဖစ္မွေကာင္းမယ္ ထင္လို႔ပါ။
အခ်စ္ဆိုသည္မွာ…

****

သက္ေ၀ပဲတဂ္လို႔ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ…ကို ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ တိုစစေလးပါ။ ပို႔စ္ေတြေရးတိုင္း အမ်ားအားျဖင့္ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ေပၚလြင္လင္းလက္ေအာင္ မေရးႏိုင္ပါဘူး။ ေရးလည္းေရးခ်င္ေတာ့ ေရးႏိုင္သေလာက္ ေရးထားလိုက္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရင္ေရးထားတဲ့ ပို႔စ္အခ်ိဳ႕ကို ပိုၿပီး ျပည့္ျပည့္စံုစံု ထင္ထင္ရွားရွားျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ျပန္ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးမိခဲ့ပါတယ္။ အခု သက္ေ၀ကပဲ အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာရေအာင္လို႔ တဂ္လာေတာ့… အရင္ေရးထားတဲ့ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ… ကို အက်ယ္ ထပ္ဖြင့္ရင္း၊ စိတ္ကူးကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။
*****
အခ်စ္ဆိုတာ ကိုင္တြယ္ ျပလို႔မရေပမဲ့၊ ခံစားသိလို႔ ရတဲ့အရာမို႔ စိတၱဇနာမ္အုပ္စုထဲ သြတ္သြင္း သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္။ ဘယ္အေၾကာင္းအရာမဆို နားလည္ရင္၊ မွန္ကန္စြာ နားလည္ရင္ ေကာင္းက်ိဳးကို ဦးတည္ပါတယ္။ သတၱ၀ါတိုင္းလိုလို အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ဖူးၾကေပမဲ့ ခက္တာက အခ်စ္က နားလည္ရ ခက္တယ္။ ဒႆနဆန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်စ္ကို အနက္အဓိပၸါယ္ဖြင့္ရာမွာ အခ်စ္ တည္ရာမွီရာ တဦးတေယာက္ခ်င္းဆီရဲ႕ ႏွလံုးသားအခံေပၚ မူတည္ၿပီး ပံုသ႑ာန္မ်ိဳးစံု ျဖာထြက္သြားတယ္။ ရာမယဏ ဇတ္ေတာ္ႀကီးထဲမွာပဲ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အျပန္အလွန္ခ်စ္ၾကတဲ့ ရာမ သီတာရဲ႕အခ်စ္၊ တဖက္သတ္ တိတ္တခိုးခ်စ္ရတဲ့ လကၡဏရဲ႕ အခ်စ္၊ အခ်စ္အတြက္နဲ႔ အသက္ပင္ေသေသဆိုတဲ့ ဒႆရဲ႕ စံုလံုးကန္းအခ်စ္… အခ်စ္ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ႀကီးေအာက္က ပံုစံစံု ခြဲထြက္သြားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ငယ္ေတြျဖစ္တယ္။

အမ်ိဳးအစား စံုလင္သလို ေမတၱာ၊ သစၥာ၊ က႐ုဏာ၊ သဒၶါ၊ … စတာေတြကလည္း အခ်စ္ကေန ခြဲထုတ္ဖို႔ အလြန္ခက္ခဲတဲ့ အေပါင္းအပါေတြ ျဖစ္ၾကျပန္တယ္။ အခ်စ္ရဲ႕ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ိဳးေတြျဖစ္တဲ့ သ၀န္တိုျခင္း၊ စိတ္မခ်ျခင္း၊ စိုးရိမ္ျခင္း ဆိုတာေတြကလည္း အခ်စ္မွာ တသားတည္း ေပ်ာ္၀င္ေနတယ္။ စႏၵကိႏၷရီဇတ္ေတာ္ထဲက ကိႏၷရာ ကိႏၷရီတို႔ တစ္ညတာခြဲရလို႔ ႏွစ္ေပါင္း ခုနစ္ရာ ပူေဆြးရသတဲ့ လို႔ ေႏွာင္းလူတို႔ မွတ္သားထားၾကတာဟာ အခ်စ္ရဲ႕ ဒီဂရီကို ေဖာ္ျပလိုရင္းေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။ အခ်စ္ေရခ်ိန္ကို အထက္ပါအရာေတြနဲ႔ မွန္းဆ တိုင္းဆ ၾကတယ္။ နားလည္မႈ၊ ယံုၾကည္မႈေတြပါ ပါ၀င္လာတဲ့အတြက္ အခ်စ္ရဲ႕ နယ္ပယ္ဟာ က်ယ္၀န္းလြန္းလွတယ္။

ကိုယ္ပိုင္ဇာတ္လမ္းနဲ႔ အခ်စ္ကို အနီးကပ္ စြဲယူၾကည့္ရမယ္ ဆိုရင္ အခ်စ္ဟာ ကံၾကမၼာနဲ႔လည္း ႏွီးေႏွာ ဆက္ႏြယ္ေနတယ္လို႔ ခံစားမိျပန္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ မိန္းကေလးတေယာက္အျဖစ္ေမြးဖြားခဲ့ျခင္းဟာ အခ်စ္ကို တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔အတြက္ ကံၾကမၼာကေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ေကာင္းအျဖစ္ ခံယူပါတယ္။ အခ်စ္ကို ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ တြဲဖက္ ၀တ္ဆင္ရင္ အလြန္က်က္သေရရွိေၾကာင္း စြဲယူလက္ခံႏိုင္ေအာင္ သင္ၾကားေပးခဲ့သူအေပါင္းနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။

ေလာကမွာ အႏိုင္ အ႐ံႈး၊ အခ်စ္ အမုန္း ဆိုတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြ ရွိတာမို႔ အခ်စ္ၿပီးေတာ့ အမုန္းလာမလား။ အခ်စ္နဲ႔ အမုန္းဟာ ေက်ာခ်င္းကပ္ေနသလား။ အခ်စ္ဆိုတာ စည္းတခုလား၊ ေဘာင္တခုလား၊ နံရံတခ်ပ္လား… စသျဖင့္ ေတြးခ်င္ရင္ ေတြးႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေတြလည္း ႀကံဳေတြ႔ရတတ္ပါေသးတယ္။ ဆံုမွတ္ရွိတဲ့ အခ်စ္ ဆံုးမွတ္ကို ေရာက္ခဲ့ရင္ အ႐ႈံး အျမတ္ေတြ တြက္မေနေတာ့ပဲ ခ်စ္လိုက္ရတာ အရင္းလို႔ သေဘာထားရင္ ကမၻာေျမ အဆိပ္သင့္ျခင္းကို ကာကြယ္ရာ ေရာက္ပါတယ္။

အခ်စ္ကို ေရေလာင္းပါ။ ေပါင္းသင္ပါ။ ငါပိုင္တဲ့ အခ်စ္ ငါ့အလိုပဲ ျဖစ္ရမယ္ လို႔ေတာ့ ဇြတ္ မညစ္ပါနဲ႔။ အခ်စ္ဟာ သဘာ၀တရားဆိုတာကိုေတာ့ မေမ့ေစလိုပါ။ သဘာ၀က်က် ခ်စ္တတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္းျဖင့္ အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။
*****  
“ခ်စ္တတ္ၿပီ ” လို႔ေတာ့ ဒီေနရာမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ( The Road Less Travelled” ႏွင့္ ခ်စ္တတ္ၿပီ)
***** 

အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာရေအာင္… ျမစ္ဖ်ားခံရာ ဆရာမေမၿငိမ္းကို အစထားၿပီး အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာတဲ့ စကား၀ိုင္းအတြင္း ပါ၀င္ ေဆြးေႏြး ဖလွယ္ခြင့္ေပးသူ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္…

သစ္ပင္

 အေလ့က်ေပါက္တာနဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးတာဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။
ကနဦးကေတာ့ အေလ့က်ေပါက္တာပဲ ရွိမွာပါ။
ေနာက္ လိုအပ္၍ စိုက္ပ်ိဳးၾကပါတယ္။

မယ္ေတာ္ႀကီးဂမုန္း

အေမ လျပည့္လကြယ္ေန႔ေတြမွာ မယ္ေတာ္ႀကီးဂမုန္းပင္ေတြကို အေမႊးနံ႔သာမ်ား ပက္ဖ်န္း ပူေဇာ္ေလ့ရွိတာ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း ရြတ္ပါတယ္။ ဆုေတာင္းတာ ျဖစ္မွာပါ။ အေမက မသီတာကိုလည္း အဲ့ဒီလို လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ တႀကိမ္ႏွစ္ႀကိမ္ လုပ္ဖူးပါတယ္။

ေရႊလာေငြလာ ဂမုန္းတဲ့...

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ စကၤာပူကေန ယူအပ္စ္ကို အၿပီးေျပာင္းေတာ့ ငါ ျမန္မာျပည္ကေန တကူးတက သယ္လာရတာဆိုၿပီး အေမြေပးခဲ့ပါတယ္။ သူေပးစက တပင္တည္းပါ။ ေနာက္ ေတာ္ေတာ္ပြားလာပါတယ္။ အပင္ပြားေတြ လက္ေဆာင္တဆင့္ ျပန္ေပးရပါတယ္။

ဂမုန္းပင္မွာ ပန္းေတြပြင့္ရင္ ေငြေတြ ပို၀င္သလိုပဲ။ လူနဲ႔ အပင္ရဲ႕ ထူးဆန္းေသာ ဆက္သြယ္ခ်က္အျဖစ္ ေရးလိုက္ပါတယ္။ အယံုအၾကည္ မရွိေစလိုပါ။

ရႊန္းမီ တဂ္လို႔ ပံုႏွင့္တကြေျဖပါသည္။ သူေမးတာက...

“တသက္လံုး ေပ်ာ္ခ်င္ရင္ သစ္ပင္စိုက္ပါ ဆိုတဲ့ စကားပံုကို ယံုလား?
ငါးမိနစ္ခန္႔ စာစီကံုးပါ” 

ပုံရိပ်ဟောင်းများ - (၂)

ပုံရိပ်ဟောင်းများနှင့် ပန်းချီ

ကျမတို့ ပထမနှစ်တက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ စက်မှုခန်းမထဲမှာ ပန်းချီပြပွဲလုပ်ပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတသိုက် အတန်းအားတိုင်း ပြပွဲထဲမှာ ခြေရှုပ်ပါတယ်။ ပြပွဲမှာ ကားတင်တဲ့ ပန်းချီဆရာကြီးတွေက ပို့စကတ်လေးတွေကိုလည်း တထိုင်တည်း ဆွဲပေးပါသေးတယ်။ အားပေးကြတာပေါ့။ ပုံလေးတွေက ကျောင်းရဲ့ Building 1 ပုံ၊ ဦးလူပေါဂိတ်၊ စွယ်တော်ရွက်လေးတွေ စသဖြင့်ကို အခြေခံအားဖြင့် ဆွဲထားပြီးသားပေါ်မှာ ဝယ်ယူသူအကြိုက် နည်းနည်း ထပ်ဖြည့်ဆွဲပေးပါတယ်။ ရေးချင်တဲ့ စာတွေ ကဗျာတွေ ပို့စ်ကတ်ပေါ်မှာ ရေးပေးတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကိုပါ တပြိုင်တည်း ပေးပါတယ်။ ကျမတို့လည်း အခြားတက္ကသိုလ်က သူငယ်ချင်းတွေကို ပေးဖို့ ဝယ်ကြပါတယ်။ သူများထက်ထူးတာက ပို့စ်ကတ်ပေါ်မှာ ကိုယ်ရေးချင်တဲ့ စာကို ကိုယ့်ဖာသာရေးမယ်ဆိုပြီး ပန်းချီဆရာဆီက ဖောင်တိန်ကို တောင်းယူရေးတာပါ။ ပုံဆွဲတဲ့ Pen လေးတွေက ကျမတို့ သုံးနေကျတွေနဲ့ မတူဘူးကိုး.. Pen လက်ထဲရောက်တော့ စိတ်ကြီးဝင်မိသေးတယ်။ ကိုယ်ဝယ်ထားတဲ့ ကတ်ပေါ် ကိုယ်တိုင်စာချရေးလိုက်တော့ ပန်းချီဆရာကြီးက “လက်ရေးက ပန်းချီလက်ရေးပဲ” လို့ ပြောချလိုက်တော့ ပြုံးလိုက်တဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကြီးကိုယ် တသက်မမေ့ မှတ်မိနေတော့တယ်။ ပန်းချီဆရာကြီးတွေကလည်း  တကျောင်းတည်းသား အစ်ကိုကြီးတွေပဲမဟုတ်လား။ သူတို့တင်ထားတဲ့ ကားတွေက “ဘယ်သူ့ပုံကို ဆွဲထားတာမလား၊ ဘယ်ဝါ့ပုံကို ဆွဲတာမလား” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေ အစ်အောက်မေးပြီး ရစ်ခဲ့ကြတာပေါ့…။ အော်… ပုံရိပ်ဟောင်းထဲက ပန်းချီ…

ပုံရိပ်ဟောင်းများနှင့် ဝတ္တု

အဲ့ဒီ စက်မှုခန်းမကြီးထဲမှာပဲ မောင်မယ်သစ်လွင် ကြိုဆိုပွဲ လုပ်တယ်။ နောက်နှစ်တန်းလောက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ သစ်လွင်တယောက် ခြေဖမိုးအောက် မျက်စိက တောက်တောက်ဆို ပြုတ်ကျသွားလို့၊ ဟဲ့ကောင်ကလေး နင်နဲ့ငါနဲ့ ရည်းစားဖြစ် ဆိုပြီး စိတ်ကူးတွေ ယဉ်လိုက်တာ… “အချစ်ဆုံးသမား” ဆိုတဲ့ ဘဝမှာ ပထမဦးဆုံးရေးလိုက်တဲ့ ဝတ္တုတို တစ်ပုဒ်ရပါတယ်…။ အော်… ပုံရိပ်ဟောင်းထဲက ဝတ္တုဇတ်လမ်း…

ပုံရိပ်ဟောင်းများနှင့် ကာတွန်း

Building 1 အောက်၊ ပါချုပ်ရုံးခန်း ထွက်ပေါက် အရှေ့၊ ထောင့်လေးမှာ Cartoon Box လေးရှိတယ်နော်။ အသစ်တင်တိုင်း တိုးဝှေ့ ခံစားပလိုက်တာ ကျောင်းသူ ကျောင်းသားတိုင်းရဲ့ ဝတ္တရား။ ပုံရိပ်ဟောင်းထဲမှာ ကိုယ်တဦးတယောက်တည်းနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကာတွန်းလေးတခု ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ Building 1 ကနေ ကင်တင်းဘက်သွားတဲ့ စင်္ကြန်ဘက်ထွက်တဲ့ အပေါက်နားက Notice Board မှာ ကပ်ထားတာကို သူငယ်ချင်းတွေ တွေ့လို့ ဖြုတ်ယူလာခဲ့ကြတာလေ…။

ဆံပင်ကောက်ကောက်

ပိန်ခြောက်ခြောက်နဲ့

စိန်မျောက်မျောက်… ဆိုတဲ့ စာလုံးမဲကြီးတွေနဲ့၊

New Model ပုံစံသစ်ဖြင့် ဝင်လာသူ

ဆိုပြီး ဆွဲထားလိုက်တာ၊ ကျမ ခုံနံပါတ်ပါ ရေးထားလိုက်သေး…။

ဆွဲတဲ့သူ နာမည်ကို ရေးပြီးမှ ဖျက်ထားတယ်။ ရသလောက် ဖတ်ကြည့်လိုက်တာတော့ Section C မှ XXX လက်စွမ်းပြသည်တဲ့။ စနောက်ချင်ဇောနဲ့ ကျမပုံကို မလှမပ ဆွဲထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျမ စိတ်မဆိုးပါဘူး၊ ပုံရိပ်ဟောင်းများထဲက ကာတွန်းလေးအတွက် ကျေးဇူးပါလို့ ဒီနေရာကနေ ပြောလိုက်ပါရစေ စွမ်းအားရှင်ကြီးရေ…။

(၈၈ အရေးအခင်းမှာ ဆန္ဒပြစဉ်က သုံးခဲ့တဲ့ နဖူးစီးတို့၊ လက်ပတ်တို့နဲ့အတူ စက္ကူဗူးလေးထဲ ထည့်သိမ်းထားခဲ့တာမို့ အခု ကိုယ်နဲ့အတူ ရှိမနေပါ။)

ပုံရိပ်ဟောင်းများနှင့် ဂီတ

ကျမတို့ ပဉ္စမနှစ်ရောက်တော့ စက်မှုခန်းမကြီးထဲမှာဗျာ… ပြင်ကြဆင်ကြ လှုပ်လှုပ်ရွရွနဲ့…။ စတိတ်ရှိုးလုပ်မှာ တဲ့။ အဆောင် ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေအတွက် Annual Dinner ဆိုလား။ နေ့ ကျောင်းသားများနဲ့ လားလားမှမဆိုင် ဖိတ်စာပါမှ လာရမယ်ဆိုလို့၊ ကျမတို့ ခန်းမရှေ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လျှောက်ပြန်သံပေးပြီး ခြေအေးဝမ်းယောင်လာတဲ့အခါမှ ပေစောင်းပေစောင်းနဲ့ နေရပ်ထံသို့ ပြန်ပါလေတော့ ပြန်ခဲ့ရပါလေသတည်းပေါ့။ နေရာ အခက်အခဲကြောင့် Dayသမားတွေ မလာရတာပါဆိုတဲ့ မခိုင်လုံတဲ့ သတင်းရပ်ကွက်က ထွက်လာတဲ့ ကောလဟာလကြောင့်၊ နောက်တနေ့မှာ Civil က သူငယ်ချင်းတယောက် မကျေမနပ်နဲ့ ပြောခဲ့တဲ့ စကား အခုထိ မှတ်မိသေးတယ်။ တို့ Day သမားတွေ စတိတ်ရှိုး အမျိုးသားကဇတ်ရုံမှာ သွားလုပ်မယ်ဟေ့ တဲ့။ မကျေဘူးကွ… စင်ပေါ်တက်ခဲ့တဲ့ ကောင်တွေ မိုက်ရင်ထွက်ခဲ့လို့ ရန်စလိုက်ချင်သေးတော့တယ်။ အဲ့လိုသာဆို ရှေ့ဆုံးက ထွက်လာမှာ … (အခုတော့ အိမ်က လူကြီး လို့ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ခေါ်ခွင့်ရပြီ ဖြစ်တဲ့) ကိုဧရာ…

ဘယ်ဘက်က Bass guitar တီးခတ်နေသူက ကိုဟန်ဇော် ဖြစ်ပြီး ညာဘက်က Lead guitar တီးနေသူကတော့ ကိုသူရချစ်မောင်ပါ။ ကိုဧရာ ဆိုခဲ့တဲ့ သီချင်းရဲ့ မူရင်း အဆိုရှင် က ဆမ်ဆမ် (ကိုဧရာထက် တတန်းကြီးတဲ့ Civil မှ ကိုအောင်ဆန်းမြင့်) ဖြစ်ပါတယ်။ Civil ကပဲ... နောက်ထပ် အဆင်သင့်ပဲဟေ့ ဆိုတဲ့ ပထမဦးဆုံးစီးရီး ထွက်ခဲ့တဲ့ အသံချိုချိုအေးအေးလေးပိုင်ရှင် တူးတူး (ကိုမင်းကျော်သူ)။ အဲ့ဒီစတိတ်ရှိုးမှာ ဆိုချင်လျက် မဆိုဖြစ်လိုက်သူက ကိုဧရာတို့နဲ့ တတန်းထဲသား ဒွေး (ကိုထင်လင်း)။

သူအဲ့ဒီတုန်းက ဆိုခဲ့တဲ့ သီချင်းလေးကို ဂစ်တာတီးပြီး ဆိုပြရင် မသီတာ သိပ်ကြိုက်ပါတယ်။

ခင်ဗျာ.. ခင်ဗျာ.. ကိုဧရာ အသံဖိုင်တင်ပါ… ဟုတ်ကဲ့ မသီတာလည်း ပရိတ်သတ်ကြီးများ ကိုယ်စား တောင်းဆိုပါတယ်။ အဆိုတော်ကြီးက မိုက်မကောင်းဘူး။ အသံသွင်းတာတွေ မကောင်းဘူး။ ဂစ်တာက မကောင်းဘူးနဲ့ ဈေးကိုင်နေပါတယ်။ အမှန်က အသံမကောင်းတော့တာပါ။

အော် ပုံရိပ်ဟောင်းများ ဆိုမှတော့ အိုပြီလေ…။

ပုံရိပ်ဟောင်းများ- (၁)

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား - ၁

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား တဲ့ ေက က တဂ္ပါတယ္။
ဒီတဂ္ပို႔စ္ကို အပိုင္းခြဲၿပီး ေရးမယ္ စိတ္ကူးပါတယ္။

အခ်ိဳ႕လူမ်ား မွတ္ဉာဏ္ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ အခ်ို႕ကေတာ့ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနတတ္တဲ့ သဘာ၀ရွိပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း အစ ေလး ေဖာ္ေပးရတယ္။ အခ်ိဳ႕မ်ားက်ေတာ့ မွတ္မိေနေအာင္ ခဏခဏ ျပန္စဥ္းစားေနတတ္တယ္…။

ေနာက္ဆံုးႏွစ္က ေအာ္တို စာအုပ္ေလးနဲ႔ စ ပါရေစ…။
လာမည့္ ဒီဇင္ဘာမွာ က်င္းပမည့္ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ အႀကိဳလည္း ျဖစ္ေအာင္ ဆရာတို႔ရဲ႕ အမွတ္တရ စကားေလးေတြကို ဆလိုက္႐ိႈးနဲ႔ တင္ထားပါတယ္။ စာအုပ္က ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွ ထုတ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ပထမႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယႏွစ္က ဆရာ၊ ဆရာမေတြရယ္…၊ တတိယႏွစ္ စတုတၳႏွစ္က minor ဘာသာသင္တဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕ အမွတ္တရ ႐ုပ္ပံုေတြ မပါေတာ့ပါဘူး။

YIT AutoGraph 1993-94

ဆလိုက္ရႈိးၾကည့္ရန္ ပံုကို ကလစ္ႏွိပ္ပါ။
ဘယ္ဆရာေတြက ဘယ္ဘာသာ သင္တယ္ ဆိုတာကို ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့ သတိရႏိုင္ေအာင္ Grading Certificate ကိုပါ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ အခ်က္အလက္ေတြကို ဖ်က္ထားလိုက္ေပမဲ့ စာသင္ႏွစ္ေတြကိုေတာ့ ဘယ္လိုဆိုတာ အမ်ားသိရေအာင္ ခ်န္ထားလိုက္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရးေပးတဲ့ အထဲကေတာ့ တခုကိုပဲ တင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။
(ခဲတံနဲ႔ ေရးထားတာက ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားတို႔ သဘာ၀ အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္ထားၾကတာပါ။)

ေအာ္တိုထဲမွာ ပါတဲ့ ကာတြန္းေလးေတြ…

ေက်ာင္းေတာ္သာမွာ သံုးေဆာင္ခြင့္ရခဲ့ေသာ ပညာရင္ႏို႔မွ ျဖစ္ေသာအားကို ေလာကႏွင့္ လူသားမ်ား ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ အသံုးခ်သူမ်ား၊ အသံုးမခ်ႏိုင္သူမ်ား အားလံုးကိုယ္စား ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ာ…. ဆက္ရန္

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား (၂)

အသြင္မတူ အိမ္သူမျဖစ္

“အသြင္မတူ အိမ္သူမျဖစ္” ဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးစကားက ဘယ္ေလာက္ အတိုင္းအတာထိ မွန္သလဲ မသိေပမယ့္၊ ရာခိုင္ႏႈန္း အေတာ္မ်ားမ်ား မွန္မယ္လို႔ ထင္တယ္။ သိပ္ေလးစားတဲ့ ႐ူပေဗဒ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ့ သီအိုရီကို သတိသြားရမိတယ္။ “လင္မယားေတြက ႐ုပ္တူၾကတာ မ်ားတယ္၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူဆိုတာ ကိုယ္ကိုယ္ကို သိပ္ခ်စ္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ တူတဲ့လူကို ေ႐ြးႀကိဳက္တတ္တယ္” တဲ့။ မသီတာကလည္း မၾကာခဏ ေျပာေလ့ရွိတယ္ … “လင္မယားေတြဟာ ႐ုပ္တူတူ လာတတ္တယ္” တဲ့။ လင္ရယ္ မယားရယ္လို႔ အတူတကြ အေနၾကာလာေတာ့ အေတြးအေခၚေတြ, စ႐ိုက္ေတြ (တမင္ ညႇိယူတာ မဟုတ္ေတာင္) ကူးစက္သြားတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အျမင္ကြဲလြဲမႈ, စ႐ိုက္ကြဲလြဲမႈေတြကေတာ့ ရွိေနဦးမွာပါ။ ဒီေတာ့ ကြဲလြဲမႈေတြကို နားလည္ ခြင့္လႊတ္ ေပးတတ္ဖို႔ကလည္း အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “အသြင္မတူ အိမ္သူမျဖစ္” ဆိုတဲ့ စကားကို ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္ မေထာက္ခံ မိတာပါ။

သူငယ္ခ်င္းသက္ေ၀က အသြင္တူ၏။ မတူ၏။ ေရးဖို႔တဂ္ေတာ့ တစံုတြဲေနတဲ့ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အၾကာင္း ဟိုလူႀကီး ရင္ဘတ္ထဲ ဘယ္ေလာက္မ်ားရွိသလဲ သိခ်င္မိတဲ့ အႀကံနဲ႔ ဒါေလး ေရးေပးဆိုလို႔ ေရးေပးတာတဲ့ေလ… ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတာနဲ႔ တျခားစီ… ပတ္ခ်ာကို လည္ေနတာပဲ…။ ဒီက ေျပာတာကျဖင့္ လင္မယားေတြကို ယွဥ္တြဲ ယွဥ္တြဲ အျမင္မ်ားလာတာရယ္၊ တစ္မိုးထဲေအာက္ေန တစ္အိုးထဲက စားေနလို႔ ဥတုေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့႐ုပ္၊ အာဟာရေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့႐ုပ္ေတြ တူလာတာရယ္ကို ေျပာခ်င္တာ။ ေနာက္ အ၀တ္အစား အဆင္အျပင္ကအစေပါ့ေလ။ သိပ္ကြာျခားေနရင္ ၾကည့္မေကာင္းဘူး မဟုတ္လား။ အခ်ိဳ႕ဆို အက်ႌဆင္တူေလးမ်ားေတာင္ ၀တ္လို႔ တူေအာင္ အားထုတ္ၾကေတာ့ တူလာတာေပါ့။

အဲ့ဒီလိုပါ ကိုဧရာက “ရွင္းေနတာေတြကို ႐ႈပ္ေအာင္လုပ္၊ ၿပီးေတာ့မွ ျပန္ရွင္း၊ အဲ့ဒါဆို ပိုရွင္းသြားေရာ...” ဆိုတဲ့ ပန္းၿမိဳင္လယ္က ဥယ်ာဥ္မွဴး ဇာတ္ကားထဲက ဘီအီးဒီေအာင္သိုက္ရဲ႕ သေဘာတရားနဲ႔ သြားေနတဲ့ လူစားမ်ိဳး။
မသီတာကေတာ့ သိပ္စိတ္မရွည္တတ္ဘူး။ ေဟ့…ေဟ့… ဒီမွာ အပိုစာသားေတြနဲ႔ စာမ်က္ႏွာေတြ မ်ားေနၿပီ လို႔ ဘုေတာတတ္သူ…။ တခါတေလေတာ့လည္း မသီတာက

ဧရာဆိုတာ ျမစ္တစင္း ဆိုရင္ ဘယ္ေနရာမွာ စီးစီး ေအးခ်မ္းမႈေတြနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကို အက်ိဳးေဆာင္မွာ…

အဲ့လိုေတြ.. အဲ့လိုေတြ ကဗ်ာဆန္ခ်င္ျပန္ရင္လည္း သူကပါမလာ ျပန္ဘူး…။ ငုတ္တုတ္ႀကီး က်န္ခဲ့လို႔ ဒီက ေဒါေတြေမာေတြနဲ႔ ျပန္လွည့္ေခၚရျပန္ေရာ…။ အဲ့ဒီအခါက်ေတာ့လည္း “ကိုယ္မွမသိပဲ” ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေသေလးနဲ႔
“ဘာမသိတာတုန္း… မသိဘူး ဆိုတာနဲ႔ၿပီးေရာလား… မသိဘူး ဆိုတာကို မႀကိဳက္တာ…” မသီတာ့ ပါးစပ္က ကာရန္မပါတာေတြ ေရရြတ္ရျပန္ေရာ…။ စိတ္ထဲကေတာ့ အူတူတူေလးကို ႀကိတ္ႀကိဳက္ေနတာ…။

ဆိုလိုတာက ကိုဧရာက မသီတာနဲ႔မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဂ်ဴလီယာျဖစ္ျဖစ္ အမီနာျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူနဲ႔ မဆို အဆင္ေျပမည့္ လူစားမ်ိဳးပါ။ စိတ္ေကာင္းရွိပါတယ္။ ရိုးသားပါတယ္။ သည္းခံတတ္ပါတယ္။ (ကိုယ့္လူမို႔ အမႊန္းတင္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မသီတာ ခ်ဥ္ဖတ္ႀကိဳက္လို႔ပါ။) အဲ့ဒါကို ေျပာင္းျပန္လွန္ေတာ့ မသီတာေပါ့ေလ… ဒီက အဖို႔မွာေတာ့ သူနဲ႔သာ မဆံုရင္…

ကဲပါေလ ကိုဧရာနဲ႔ မသီတာ အသြင္တူ၏။ မတူ၏။ ပို႔စ္ေလး ဖတ္အၿပီးမွာ လိုက္ဖက္ညီ၏။ မညီ၏ ဆိုတာကို လူႀကီးမင္းမ်ား ကိုယ္တိုင္ပဲ အဆံုးအျဖတ္ေပးခဲ့ၾကပါ။
ကိုဧရာကေတာ့ ေျပာပါတယ္ မသီတာကို သိပ္လွေစခ်င္ပါသတဲ့။ (စိတ္ကေလး သိပ္လွေစခ်င္ပါသတဲ့ …။)

ဆက္စပ္ဖတ္႐ႈရန္ - ခ်စ္သူမ်ားအတြက္ လက္ေဆာင္

ဒီ ပို႔စ္ေလးကို ဘေလာ့ဂ္ကတဆင့္ ခင္မင္ရသူေတြကို တဂ္ခ်င္ပါတယ္။

ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔ အမ်ိဳးသားမ်ားက စပါမယ္
ကိုဂ်ဴလိုင္ဒရင္း ပါ။ (ကိုဧရာက ေတာင္းဆိုပါတယ္။) Mars and Venus

ေနာက္...

မေလး လို႔ေခၚတဲ့ အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ --- ထင္းရူးနံ႔သင္းေသာ ဧရာ၀တီ
ပန္းႏြယ္က မစိမ္းတဲ့ ပန္းႏြယ္ ---  တူတူ - မတူတူ၊ မထူး
မမေရႊစင္ဦး…--- တေနရာေတာ့ တူပါလိမ့္မယ္
My world က ၿဖိဳးၿဖိဳးေလး --- အသြင္မတူ အိမ္သူမျဖစ္
လသာည ျဖစ္ပါတယ္။ --- အသြင္တူရင္
Yu Wa Yi --- အသြင္တူ၏ မတူ၏

အပိ်ဳတသိုက္ကိုေတာ့ ခ်န္ထားခဲ့ရေပါ့  း)

ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ကႀကီး ကေန အ အထိ

"ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ကႀကီး ကေန အ အထိ'' တဲ့ သက္ေ၀ က တဂ္ပါတယ္။
စာလံုးေလးေတြကို စဥ္းစားရတာနဲ႔တင္ ေပ်ာ္ပါတယ္။

က - "ကမၻာႀကီးကို ကယ္တင္ဖို႔ ေရ နဲ႔ မီးကို ေခၽြတာစို႔'' ဆိုတာ...

ခ - ေခတ္သစ္ အစိမ္းေရာင္ ေႂကြးေၾကာ္သံ ျဖစ္လာတယ္။ (တို႔ႏိုင္ငံက ေခတ္ေရွ႕ေျပးေနတယ္။)

ဂ ဃ န ဏ ဆိုတဲ့ စာလံုးက အေသးစိတ္ၾကည့္တဲ့ မွန္ဘီလူး

င - ကေတာ့  ၿငိမ္း…  ၿငိမ္း ကို ၿငိမ္းလိုက္ပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ ကမၻာေျမ။

စ လံုး- နဲ႔ ဆ လိမ္

အစ နဲ႔ အဆံုး ၾကား

ဇ - ဇြဲ… တလံုးထဲနဲ႔ ရွည္လ်ားတဲ့ အသြင္ေဆာင္တယ္။

စ် - ေစ်းကြက္စီးပြားေရး စနစ္မွာ

ည - ညာတာပါေတးေတြနဲ႔

ဋ -  ဋီကာခ်ဲ႕ မေနေတာ့ပါဘူး

ဌ - ေဌးသူေတြက သူေဌးဆိုရင္

ဍ - ဍရင္ေကာက္ပင္ေတြကေတာ့  သစ္ပင္ႀကီးေတြေပၚ တြယ္ကပ္ေပါက္တာ ျမင္ဖူးတာပဲ။

ဎ  -

ဏ -

တ - တုဏွိဘာေ၀

ထ - ထိုင္ေနလို႔ကေတာ့

ဒ - ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာ

ဓ - ဓနရွင္ေတြအတြက္ပဲ

န - ႏွလံုးသားနဲ႔ စစ္တာ၀န္ (႐ုပ္ရွင္နာမည္)

ပ - ပညာ သားပါပါ

ဖ - ေဖာ္လန္ဖားလိုက္ရ ရင္

ဗ - ဗလ အင္အားျပလို႔ ရၿပီ

ဘ - ဘိုးေတာ္ရဲ႕

မ - ေမတၱာေၾကာင့္

ယ - ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔

ရ - ႐ိုးရာလည္း

လ - လံုးပါး ပါးၿပီ။

၀ - ၀ံသာႏုစိတ္ဓာတ္နဲ႔

သ - သယံဇာတေတြကို

ဟ - ဟိုလူႀကီးက

ဠ - (ဘာေရးရမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး)

အ - ေအာင္ပါေစ။ ေအာင္ၾကပါေစ။

ပထမ ကဗျာ

ဘလောဂ့်ရေးစက ရေးဖူးပါတယ်။ ကျမရေးတာ စကားပြေမဟုတ်၊ ကဗျာမဟုတ်၊ စကားပျာတွေပါ... ဟု။

ရေးတတ်သလို ရေးတာမို့ အကြောင်းအရာပိုင်း၊ အရေးအသားပိုင်းမှာ ပေါ့သွမ်းသွမ်း ဖြစ်နေတတ်တာကို ဆိုလိုချင်တာပါ။

ကိုယ်ရေးထားတဲ့ စာတွေကို သုံးလေးလ ကြာလို့ ကိုယ်တိုင် ပြန်ဖတ်ကြည့်တဲ့အခါ ဘာလိုနေမှန်းမသိ၊ အစာမကြေသလို ခံစားရပါတယ်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဘလော့ဂ်မှာ စာတွေ ဆက်ရေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လည်း ဆိုရင်တော့ အသည်းကွဲလို့ပါ။ နှလုံးသားထဲကနေ ကွဲအက်ကျလာတဲ့ စာတွေပါ လို့ တင်စားလိုက်တာပါ။

*****

ကဗျာတဲ့ လှတာကတော့ အတော်လှတယ်

ကဗျာနဲ့ နီးစပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း မခို့တရို့နိုင်လွန်းတဲ့ ကဗျာ့ခြေဖဝါးအောက် ဒူးထောက်ရသူတွေ ဒုနဲ့ဒေး…

ကဗျာ့ခြေလှမ်းတွေက နားလည်ရ ခက်တယ်၊

ဂမ္ဘီရဆန်ပြီး မှော်အတတ်တွေနဲ့ ပြုစားတတ်သေးတယ်လို့ အချို့က စွတ်စွဲကြတယ်။

ကဗျာကို မာယာတဲ့…

အချို့ကတော့ ကဗျာက ကိန်းခန်း မကြီးတတ်ဘူး။

ကြည်လဲ့နေအောင် ရိုးသားတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အဆုံးစွန်ထိသိမ်မွေ့တယ်။

အရိုးသားဆုံးသည်သာ အဆန်းကျယ်ဆုံးဆိုတဲ့ ဒဿနကို ကိုင်ဆောင်ထားတာမို့ လောကဓံဟာ ကဗျာပါ တဲ့…

ဆရာ တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်ကတော့

အမြင့်သို့ အာရုံညွန့်တက်ခြင်း (သို့မဟုတ်) ကဗျာ တဲ့...

နှလုံးသား ခံနိုင်ရည်အားပေါ် မူတည်ပြီး ကဗျာ့နောက်က ကပ်လိုက်လာတဲ့ ပဲ့တင်သံတွေ ကွာကြတယ်…

ကဗျာရယ် မင်းဟာ ဘယ်လိုပါလဲကွာ…

*****

မြန်မာပြည် ပြန်လို့ ဘလော့ဂ်နဲ့ ဝေးနေချိန် ကိုတင်မင်းထက်က တဂ်ထားပါတယ်။  ပထမကဗျာ တဲ့။ တဂ်ထားမှန်းကို သိသိချင်း ကြိုးစားရေးလိုက်ပါတယ်။

ပထမ ကဗျာ ကတော့ Sonata-Cantata မှာပဲ တင်ခဲ့တဲ့

ကိုယ့္အႀကိဳက္ (ကန္႔သတ္)

ခ်ိတ္ဆင္ေလးေတြကို ခ်စ္ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေနတဲ့ ဒီလံုခ်ည္ေလးေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က "႐ိုးတယ္၊ ယဥ္တယ္၊ က်က္သေရရွိတယ္၊ မဂၤလာရွိတယ္" ဆိုတာေတြနဲ႔ အတူ တန္ဖိုးလည္းထားပါတယ္။

ပိုးခ်ိတ္ေတြကေတာ့ လက္ေတြ႔အားျဖင့္ အသံုးမတည့္လွေပမဲ့ ရံဖန္ရံခါ ပြဲေနပြဲထိုင္ဆိုတဲ့ေနရာကို သူက ယူထားပါတယ္။ ပြဲတက္ ဗိုက္ပူႀကီးေတြရဲ႕ ခါးမွာ ပတ္ထားတာကို ျမင္ရင္ လူကို မရိုေသေတာင္ ျမန္မာ့႐ိုးရာ၀တ္စံုကိုေတာ့ ေလးစားမိပါတယ္။

ေရွးဘုရင္ေခတ္ကေတာ့ ပိုးခ်ိတ္ဆိုတာ ေတာ္၀င္သူေတြမွ ၀တ္ခြင့္ရွိတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေခတ္ ေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း ယက္ကန္းစင္က ဒီအဆင္ကို ဒီအမ်ိဳးသမီးႀကီးအတြက္ ထုတ္ေပးၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္မထုတ္ရေတာ့ဘူး လို႔ မူပိုင္ခြင့္ကို လက္၀ါးႀကီးအုပ္ limited edition လုပ္တာမ်ိဳး သိုးသိုးသန္႔သန္႔ ၾကားဖူးျပန္တယ္။ အထည္ယက္သူရဲ႕ အႏုပညာစြမ္းအားကို ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္းကေတာ့ ေတာ္၀င္ေအာင္ ယဥ္ခ်င္လို႔ ခ်ိတ္၀တ္ပါတယ္ဆိုသူေတြရဲ႕ ေအာက္တန္းက်တဲ့ မယဥ္ေက်းမႈပါပဲ။
*****

ေပါက္က ကိုယ့္အႀကိဳက္ ဆိုၿပီး သူ႔ရဲ႕ ခ်စ္စရာလံုခ်ည္ေလးေတြ အေၾကာင္း ေရးပါတယ္။ မသီတာကို တဂ္ေတာ့ ဗိုက္ပူေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ မသီတာလည္း ကိုယ့္အႀကိဳက္ လံုခ်ည္ေတြထဲက ကန္႔သတ္ၿပီး ပိုးခ်ိတ္ေတြကို ပြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။

ငယ္ငယ္ ကတည္းက မိသားစုက ေခါင္းထဲ႐ိုက္သြင္းလိုက္တာ၊ အ၀ါနဲ႔ ပန္းေရာင္က ျမန္မာေတြ အတြက္ မဂၤလာေရာင္ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မဂၤလာ အခမ္းအနားေတြဆို အဲဒီအေရာင္ေတြ သံုးသင့္တယ္ တဲ့…

ဘြဲ႔ယူတုန္းက ၀တ္တဲ့ လံုခ်ည္... အ၀ါေရာင္ေလးေနာ္ မဂၤလာ ရွိေအာင္
အဲ…မဂၤလာေဆာင္ေတာ့လည္း ဒါပါပဲ
ဟုတ္တယ္ေလ ဘြဲ႔ယူရင္တထည္၊ မဂၤလာေဆာင္ရင္တထည္ ၀တ္ရမယ္လို႔ ဘယ္သူေျပာလဲ
ဒီလိုသာ သံုးျဖဳန္းေနမယ္ ဆိုရင္ ကိုကိုဧရာ လွ်ာထြက္လို႔ ေသရခ်ည္ရဲ႕
အဲဒီ ႏွစ္ခါပဲ ၀တ္ရေသးတယ္။

ေနာက္ ပန္းေရာင္ေလး တထည္

ဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ ႏွစ္ခါပဲ ထုတ္၀တ္ရေသးတယ္… အဟုတ္တကယ္။
မပုတ္မသိုးေအာင္ သိမ္းထားတယ္။
ေရခ်မ္း ေဆာင္ရင္ တထည္၊ ေရစင္ ေဆာင္ရင္ တထည္ ၀တ္မယ္။
စုစုေပါင္း ႏွစ္ထည္ That’s all.



ဆက္တဂ္ခ်င္သူမ်ားကေတာ့
သင္းၾကည္၊ ရႊန္းမီ၊ တန္ခူး၊ ဇြန္မိုးစက္နဲ႔ မိုးမင္းႀကီး တို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။

ဆိုညည္းျဖစ္ေသာ သီခ်င္းမ်ား

မသီတာ သီခ်င္းမညည္းေတာ့တာၾကာေပါ့…။ အရင္းစစ္ေတာ့ အျမစ္ ကိုဧရာက ဆိုသလို… တံတ်ာေတးရွင္ အဲ့လူႀကီးကို မနာလိုတာက စ,တာပါ …။ ေရႊမႏၲေလး မိ်ဳးဆက္ လို႔ မေျပာရဘူး… ဘယ္သီခ်င္းပဲ ေကာက္ညည္း ညည္း … ဘယ္ အခ်ိန္ခ်ိန္ ထ ဆိုဆို… ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း မဆို…။ မူလ အဆိုရွင္ အသံကို မမွီ မွီေအာင္ တု ဆိုေနတာႀကီးက အျမင္ကတ္စရာေကာင္းလြန္းလို႔ …။ သူ႔လို အျဖစ္မရွိတဲ့ ဒီက ဆိုကို မဆိုေတာ့တာ … မွတ္ကေရာ။ မရွိ မာန မတတ္မာန ေပါ့ေသးေသးမွတ္လို႔။ တခါတေလ အမွတ္တမဲ့ ဆိုလိုက္မိရင္လည္း သူ႔ဘက္ေတာ္သားႏွစ္ေယာက္က ဟား ဟား ေမေမႀကီး အသံႀကီး ကလည္း ဟား ဟား ဟား နဲ႔ ေကာင္းခ်ီးေပးၾကလို႔ ဘေလာ့ဂ္မွာပဲ တခါတေလ ဆိုရေတာ့တယ္။

မသီတာ ဆယ္ေက်ာ္သက္တုန္းကေတာ့ “ဓားသြားထက္ ပ်ားရည္စက္လို ခံုမင္ေနတယ္.. အခ်စ္ရဆံုး.. ကိုယ္ရဲ႕ သီခ်င္းေလး မင္း…” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ေကာ္နီစတိုင္ မတူ တူေအာင္ ဖမ္းဆိုရတာ အေမာ။ Echo သံေလးပါေအာင္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ အလံုပိတ္ ေအာ္တာေပါ့။

ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္.. ခဏခဏ နားေထာင္ၿပီး ဆိုညည္းမိတဲ့ သီခ်င္းေလးက စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ ေလွငယ္ရွင္ ဆုေတာင္း တဲ့ နားဆင္ၾကည့္ၾကပါရွင္…

(ေလွငယ္ရွင္ ဆုေတာင္း…. ေလွငယ္ရွင္ ဆုေတာင္း….)
(ေလွငယ္ရွင္ ဆုေတာင္း… )

ေရလယ္မွာ ကမ္းကပ္ဖို႔ မျမင္ႏိုင္ေသးတယ္ … (ေလွငယ္ရွင္အေဖာ္မဲ့ ….)
ေရလယ္မွာ လြင့္ေမ်ာကာ လိႈင္းရဲ့ဒဏ္ေတြရဲ့ၾကားမွာ
အဖန္ဖန္ ေမွာက္ရင္းလွန္ရင္းနဲ႔ ေရာက္ရာေလွာ္ခတ္လို႔….
ဘယ္ဆီေသာင္ကမ္းမွာ ေမွးစက္ရမယ္ေမွ်ာ္လင့္ကာ… (ေလွငယ္ရွင္အေဖာ္မဲ့ …. ေလွငယ္ရွင္အေဖာ္မဲ့ ….)

ေလၿငိမ္ေနတုန္းမွာ ကမ္းမကပ္ခဲ့တဲ့ ငမိုက္သားရယ္… (ေလွငယ္ရွင္ကမ္းအေ၀း)
တခါႀကံဳဖူးတဲ့ အခြင့္အခါေကာင္းတစ္ခုကို ႏွစ္ခါရဖို႔မလြယ္
သာယာတဲ့သီခ်င္းသံေလးတပုဒ္ကို ႏွစ္ခါမၾကားေတာ့တယ္…
ဆယ္သူရွိတုန္းမွာ လက္မလွမ္းေတာ့… ကယ္သူေ၀းၿပီ… (ေလွငယ္ရွင္ကမ္းအေ၀း… ေလွငယ္ရွင္ကမ္းအေ၀း…)

ကိုယ္တခါ အားထားတဲ့ ပဲ့ကေလးရယ္ ေပ်ာက္ဆံုးၿပီကြယ္
အေဖာ္မြန္ျဖစ္တဲ့ အို မီးခြက္လည္း ၿငိမ္းခဲ့ၿပီကြယ္…
ဒီအေမွာင္ထုထဲမွာ စမ္းတ၀ါးနဲ႔ မေနလိုေတာ့ၿပီ… (ဒီအေမွာင္မွာစမ္းတ၀ါး…)
ေလမၿငိမ္မုန္တိုင္းေတြရဲ့ၾကားမွာ ေနမျဖစ္ေတာ့ၿပီ
ျပန္ႏိုင္ဖို႔ လမ္း မျမင္တဲ့ဘ၀ၾကမ္းမွာ မကူးခတ္ခ်င္
တည္ၿငိမ္တဲ့ ေမတၱာ ကမ္းစပ္မွာ ခိုလံႈပါရေစ… (ေလွငယ္ရွင္ ဆုေတာင္း…. ေလွငယ္ရွင္ ဆုေတာင္း….)

အခု ေနာက္ဆံုးတပုဒ္အေနနဲ႔ ကိုခိုင္ထူးရဲ႕

ၿပံဳးေပ်ာ္ခ်င္ရင္ ၀မ္းနည္း တတ္ရမယ္… ျပည့္စံုခ်င္ရင္ ဆင္းရဲတတ္ရမယ္
ဒါဟာ .. ေလာကရဲ႕ သစၥာတရား

လိမၼာတတ္ေအာင္ မိုက္မဲဖူးရမယ္ … ခ်စ္ခင္တတ္ေအာင္ မုန္းေမ့ဖူးရမယ္
ဒါဟာ .. ေလာကရဲ႕ သစၥာတရား

မေျပလည္ေတြ မမွ်တေတြၾကား … ေဖ်ာက္ပစ္ခ်င္တာဟာ ဘ၀တခုပါ
ဘ၀ထဲမွာ လူေတြထဲမွာ
ေလာကရဲ႕ သစၥာတရားရွိေနတယ္
ေဟ့ .. သစၥာဆိုတာ အမွန္တရားပါ
ေလာကရဲ႕ အလယ္ သစၥာရွိဖို႔ တိုက္တြန္းရေအာင္
တို႔ တို႔ တို႔ တို႔လာတယ္)))

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္

မဆိုဘူး မဆိုဘူးနဲ႔ စင္ေပၚေရာက္သြားတာ … ခြင့္လႊတ္ေတာ့ တန္ခူးေရ

တကယ္လို႔ ကမၻာပ်က္မယ္ ဆိုရင္ေပါ့...

ကမၻာႀကီး ပ်က္မယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ သိထားေပမဲ့ ၂၀၁၂ ဆိုတာႀကီးေတာ့ မယံုၾကည္ပါဘူး။
ဒါကလည္း 'လူဆိုတာ ေသတတ္တယ္' ဆိုတာကို ယံုၾကည္ေပမဲ့ 'ငါေသမွာကိုေတာ့ မယံုၾကည္သလိုမ်ိဳး' ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္…။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ကူးနဲ႔ မၾကာမီ အခ်ိန္အတြင္း ကမၻာႀကီး ပ်က္ၾကည့္လိုက္ပါ့မယ္…။ ဒါမွ ဘေလာ့အကိုႀကီး ကိုေအာင္သာငယ္ လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္တဲ့ တဂ္ဂိမ္းကို ဘေလာ့ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ကစားလို႔ရမွာ (သူငယ္ခ်င္း သက္ေ၀ကလည္း တဂ္ပါတယ္)...Ready 1, 2, 3

၁။ ဘယ္သူေတြနဲ႔ရွိေနခ်င္လဲ...

အင္း..ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႔ပဲ အတူ ရွိေနခ်င္တယ္…။ ေသရေတာ့မွာမို႔ စိတ္ညစ္ေနရတဲ့အထဲ… မုန္းတဲ့သူေတြနဲ႔ ဟာ...မျဖစ္ပါဘူးကြာ။

၂။ဘာေတြခံစားေနရမလဲ...

ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကေတာ့ အပူေတြဟပ္ၿပီး ပူေလာင္ေနမယ္…။ စိတ္ေတြက ကစဥ့္ကလ်ား ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္… ။ အလိုလိုေနရင္းေတာင္ ပ်ံ႕လြင့္လြန္းတဲ့ စိတ္အာ႐ံုေတြကို ေသခါနီးမို႔ ေသခ်ာစုစည္းဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္လည္း ျဖစ္ေနႏိုင္သလို ေအးေအး ေဆးေဆးေလးလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္။

၃။ ဘာေတြျပင္ဆင္ထားမလဲ...

ျပင္ဆင္မွာပါ… ။ ကိုယ္စြမ္း ဉာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္ေပါ့…။ အခိ်န္ေတြ နည္းလာတာနဲ႔အမွ် လုပ္စရာေတြလည္း နည္းပါးသြားႏိုင္သလို… က်န္တဲ့ အခ်ိန္ေလးကို အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်ဖို႔ စကၠန္႔မလပ္လည္း အလုပ္မ်ားေနႏိုင္တယ္။

၄။ ၀မ္းနည္းမိမွာက...

ခ်စ္ေသာကမၻာေရ မင္းနဲ႔ကိုယ္ အိုးစားကြဲၾကေပါ့…။

၅။ေၾကာက္လန္႔မိတာက...

မီးေတာက္ေတြက ကိုယ့္ကို ၀ါးၿမိဳၾကမွာ… မူးေ၀ေနာက္က်ိ ခ်ာခ်ာလည္ေနမွာ… အေမွာင္ထုထဲကို ကစဥ့္ကလ်ားက်သြားမွာ…။

၆။ေဆာင္ထားခ်င္တာ...

ၾကည္လင္ျပတ္သားတဲ့ အသိစိတ္တခု

၇။ဘာေတြေရးမိမလဲ...

အသိစိတ္အာ႐ံုထဲ ေရာက္လာတာေတြေရးမယ္။

ဂ။ေတြးမိေတြးရာ အေတြး...

ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ ေဆာက္တည္ရာမရေအာင္ ပင္ပန္းလာရင္၊ ကိုဧရာကို “စာဖတ္ျပ” လို႔ ပူဆာတတ္တယ္။ ဖိုးဖတ္ခ်င္ႀကီးကလည္း “ဘာဖတ္ျပရမလဲ” ဆိုၿပီး အျမဲအဆင္သင့္။ အဲ့လိုအခ်ိန္မွာေတာ့ သူလည္း သူ႔စိတ္နဲ႔ သူ႕ကိုယ္ သူ႔ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္ပါေစေလေနာ့ … ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားကိုးရလိမ့္မယ္။ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ထိ စြမ္းသလဲ။

၉။ဂုဏ္ယူခ်င္တာက...

ဤကမၻာေျမမွာ လူျဖစ္ခဲ့တာ ဂုဏ္ယူစရာပါ။

၁၀။ရွာႀကံေျဖသိမ့္မိတာက...

ေရွ႕ကလူေတြ ေသသာသြားၾကေရာ ကမၻာပ်က္တာ ႀကံဳမသြားၾကရွာဘူး…။

၁၁။က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း...

အို ကမၻာေျမ…
ဤလူကို ထမ္းခဲ့သမွ်
ေလးလွသကြလို႔
ပစ္ကာရယ္ မခ်…။

“သည္းခံျခင္း” ဆိုတဲ့
မင္းရဲ႕ အျခားအမည္

၀သုန္ေျမ ပ်က္ေႂကြျပဳန္းခ်ိန္မို႔
သိၾကားေစ သက္ေသညႊန္းလို႔ရယ္
ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္
က်ဴးရင့္ခဲ့သည္။ ။

ဆက္ျပီး Tag ခ်င္တာက

ေပါက္

မငံု

အၿပံဳးပန္း

စုခ်စ္သူ

သင္းႏြယ္ဇင္ (ကေလးေတြ စာေမးပြဲၿပီးရင္ေရးေပးေနာ္)