တိမ်တွေပေါ်မှာ နင်ရယ်၊ ငါရယ်၊ သူတို့ရယ်...

ဘလော့ဂ်ဒေး အမှတ်တရ ပို့စ်ပါ။ ပထမဦးဆုံး မြန်မာဘလော့ဂ်ဂါ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ရှိနေခွင့်ရတဲ့ အခြေအနေလေးကို ဝမ်းသာကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောချင်ပါတယ်။ ဘလော့ဂ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဘလော့ဂ်တာ…ဆိုပြီး ပို့စ်လေးတွေ အလျဉ်းသင့်သလို ရေးလာတာ ၁ ၂ ၃ ၄ ၅ ၆ ၇ ၈ အထိတောင် ရောက်နေပါပြီ။ ဒီအမှတ်တရ ပို့စ်မှာတော့ ဘလော့ဂ်ဂါအဖြစ် ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ကာလတလျှောက်မှာ ဆုံတွေ့ခွင့်ရခဲ့တဲ့ ဘလော့ဂ်ဂါတွေကို အမှတ်ရ တိုးတိတ် တမ်းတရင်းရေးပါတယ်။ တဦးတယောက်ချင်းစီရဲ့ အမည်တွေကိုတော့ ချမရေးတော့ပါဘူး။

၂၀၀၇ နှစ်ကုန်ပိုင်းလောက်မှာ ဘလော့ဂ်တွေ စဖတ်ပြီး၊ ၂၀၀၈ နှစ်စ မှာ Sonata-Cantata ကို စရေးပါတယ်။ ဆိုဒ်ဘားမှာ “အလည်ရောက်လာ မိတ်သဟာ ချမ်းသာကိုယ်စိတ် မြဲပါစေ” ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ Blog Lists လုပ်ထားခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ့်ဆီမှာ ကော်မန့်ရေးခဲ့ရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ Cbox မှာ ခြေရာချန်ခဲ့ရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အသစ်ဆိုရင် List ထဲကို မပျက်မကွက် ထည့်ထားလိုက်ပြီး၊ ပို့စ်အသစ်တက်တိုင်း သိနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ malware ကြောင့် Blog Lists ကို ဖြုတ်ထားလိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့၊ ပို့စ်အသစ်တက်တဲ့ ဘလော့ဂ်တွေကို အခြားဘလော့ဂ်တွေက တဆင့်သာ သွားနိုင်ပါတော့တယ်။

ဘလော့ဂ်နောက်ကွယ်က ဘလော့ဂ်ဂါ ဘယ်သူ ဘယ်ဝါဆိုတာကို အသိခံသူနဲ့ အသိမခံလိုသူ အယူအဆတွေ အမျိုးမျိုးကြားမှာ ကိုယ်လည်း ဖုံးရမလား၊ ဖော်ရမလား စိတ်ကစားနေတုန်း… သိပ်ကြာကြာတော့လည်း မကစားလိုက်ရပါဘူး… မသီတာဆိုတာ နာမည် အရင်းမို့ ဟင်းလင်းကြီးပဲ ထားလိုက်ပါတယ်။

မူလအစပထမ ဧရာသီတာ တို့က ကြောက်တာလား၊ ရွံ့တာလား၊ မာနကြီးတာလား၊ ကြီးကျယ်တာလား ဘာလဲတော့မသိပါ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်မို့ ပြောတာမဟုတ်…။ လူပုံက တော်တော် အပိုးကျိုးပါတယ်။ တခါတခါလည်း ရုပ်တည်ကြီးနဲ့…။ တခါတလေလည်း မခုတ်တတ်တဲ့ ကြောင်လိုလို…။ တခါတရံများဆို ဘုရားလူကြီးဂိုက်တောင် ဖမ်းထားတတ်ပါသေးတယ်။ ဘလော့ဂ်တခု အရင်းပြုမိတော့မှ၊ ဘလော့ဂ်တောထဲ တတ်နိုင်သလောက် တိုးရင်း၊ လူတောလည်း တိုးပါတယ်။

ဘလော့ဂ်ကတဆင့် ခင်မင်ရသူတွေနဲ့ မြန်မာသံရုံးမှာ စကားလက်ဆုံကြဖူးတယ်။ သွေးစတင် လှူဖြစ်တယ်။ ကလေးတွေကို မြန်မာစာသင်ပေးတယ်။ တရုတ်သီချင်း သင်ယူဖူးတယ်။ ကာရာအိုကေ ဆိုဖူးတယ်။ မလေးရှားကို ကထိန်အလှူသွားခဲ့ကြတယ်။ စာပေ ဟောပြောပွဲ သွားတယ်။ မင်္ဂလာဆောင် သွားတယ်။ ညစာအတူ စားကြတယ်။ ရေကူးကန်ထဲမှာ ရေစိမ်ရင်း စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့တယ်။ ဖုန်းဆက်တယ်။ Gtalk တယ်။ Gmail တယ်။ ဒီလို ဆိုရင်ဖြင့် ဘလော့ဂ်ဟာ အပျော်ကြီး ပျော်စရာလို့ ထင်စရာပါ။ ပျော်စရာရှိရင် လွမ်းစရာလည်းရှိပါတယ်… ဒါဓမ္မတာပါ။

ဘလော့ဂ် လမ်းကြောင်းမှာ လျှောက်လှမ်းဖို့ အချိန်၊ စိတ်ကူးစိတ်သန်း၊ စေတနာတွေ နဲ့ တလှမ်းချင်းတဆင့်တက် အားစမ်းခဲ့တယ်။ လမ်းဖြောင့်မှာ ဟန်ချက်ညီ တွဲလက်တွေနဲ့ ပျော်ခဲ့ရသလို၊ လမ်းထောင့်ကနေ ရပ်ကြည့်ခဲ့တာတွေလည်း ရှိတယ်။ လမ်းသွယ်မှာ တစ်ဦးကို တစ်ယောက်က ဖေးမ… လွှလွှလေး သွားခဲ့တာတွေရှိသလို၊ လမ်းကွေးမှာ အလွမ်းအဆွေးတွေ အန်ထုတ်ခဲ့ရတာတွေလည်း ရှိတယ်။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် လမ်းဆက်လျှောက်မယ်…။

ဘလော့ဂ်ရေစီးကြောင်းမှာ လိုက်ပါစီးမျောဖို့ ပို့စ်တွေ ဖတ်ရမယ်။ ပို့စ်တွေ ရေးရမယ်။ ကော်မန့်တွေ ပေးရမယ်။ စီဘောက်မှာ နှုတ်ဆက်မယ်။ အရည်မရ အဖတ်မရ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲလို့ မေးလာရင်တော့ ဒီလိုလေး ဖြေချင်တယ်။ လူဆိုတာ အမျိုးမျိုး ရှိပါတယ်။ စိတ်ကူး၊ ဝါသနာ၊ အလေ့စရိုက်၊ တန်ဖိုးထားရာခြင်း မတူကွဲပြားကြပါတယ်။ အဲ့လို လူတွေ အတူနေဖို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ မတူကွဲပြားတဲ့ လူတွေမှာ လွတ်လပ်ခြင်း၊ ညီမျှခြင်း၊ ချစ်ကြည်ခြင်း ဆိုတဲ့ အခြေခံတူတဲ့ အချက်လေးတွေတော့ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ အခြေခံနဲ့ တိမ်တိုက်တွေပေါ်မှာ အတူတကွ နေထိုင်ကြရင်း blogging ဘလော့ဂင်းနေကြပါတယ်။

ကိုအောင် (ပျူနိုင်ငံ) တဂ်လို့ ရေးပါတယ်။