Sonata

ရဲ႕ Sonata - minuet ကို ေရစင္က www.noteflight.com မွာ ရိုက္သြင္းထားပါတယ္။ software က အသံထြက္ေပးပါတယ္။
အသံနားေထာင္ရန္ ဘယ္ဘက္အေပၚေထာင့္မွာ play button ကို ႏွိပ္ပါ။

ျမိဳ႕မတူရိယာ (၇၅)ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ ထုတ္ေ၀ေသာ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္း၏သား ကိုရႊန္းၿမိုင္ (ၿမိဳ႕မ) ေရးသားသည့္ ကမၻာ့ဂီတသေကၤတနည္းပညာႏွင့္ ျမန္မာ့မဟာဂီတ ျမန္မာသီခ်င္းစာအုပ္ကို ၾကည့္ျပီး ၀န္ႀကီးပေဒသရာဇာရဲ႕ တံတ်ာ - ပုဇဥ္းေတာင္သံႀကိဳးကို ေရခ်မ္းကသူတတ္ႏိုင္သေလာက္ ရိုက္သြင္းထားပါတယ္။

 ေရခ်မ္းနဲ႔ ေရစင္ စိတ္၀င္စားတဲ့ ဂီတခ်င္း မတူတာ သတိထားမိၾကမွာပါ...

လူတွေ့ နှုတ်ဖြေ စာမေးပွဲ

Facebook မှာ ဒေါက်တာစိုးမင်းရဲ့ ဆောင်းတွင်း အိပ်မက် ဂယောက်ဂယက် ကို ဖတ်ရပြီး၊ လူနာအဖြစ် ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဆေးကျောင်းသားများ၏ လက်တွေ့စာမေးပွဲကို မှတ်မိသ၍ ပြန်လည်ရေးသားလိုက်ပါသည်။ (မူရင်း နုတ်ကို အဆုံးတွင် ကူးယူ ဖော်ပြထားပါသည်။)

*****

ခေတ်မှီ ဖွံဖြိုး တိုးတက်ပြီးသော မြို့ပြတခု၏ ဆေးရုံကြီးတခုမှ အဆောင်တခုတွင် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးနှစ် ဆေးကျောင်းသားကျောင်းသူများ၏ အသေးစားခွဲစိတ် Minor Surgery ဘာသာရပ်အတွက် လူတွေ့နှုတ်ဖြေ စာမေးပွဲ ကျင်းပမည့် နေရာဖြစ်သည်။ Final Exam ဟုလည်း သိရသည်။

လူသွားစင်္ကြံ၏ ညာဖက်တွင် နံရံကန့်ထားသော အခန်းလေးခန်းရှိသည်။ အခန်းတိုင်း၏ လူသွားစင်္ကြံဘက်မှ ဝင်ပေါက်များသည် အတန်ငယ် ကျယ်ဝန်းပြီး တံခါးမရှိပါ။ အခန်းတခန်းတွင် အစစ်ဆေးခံရမည့် လူနာအုပ်စု နှစ်စုစီရှိနေသည်။ အုပ်စု တခုတွင် လူနာခြောက်ဦး ပါဝင်ပြီး၊ နှစ်ဦးမှာ လူနာကုတင်ပေါ်တွင် နေရာချထားခြင်း ခံရသည့် ဝေဒနာရှင်များဖြစ်ကြပြီး ကျန်လေးဦးမှာမူ ထိုင်ခုံများဖြင့်ပင် ခပ်ကျဲကျဲ နေရာ ချထားခြင်း ခံရသည့် ဝေဒနာရှင်များ ဖြစ်သည်။ လူနာတဦးလျှင် ရောဂါတမျိုးစီ ဖြစ်၍ ရောဂါ ခြောက်မျိုးဖြစ်သည်။ အုပ်စုတိုင်းကို ဤအတိုင်း ရောဂါ ခြောက်မျိုးစီ ပုံစံတူ စီစဉ်ထားသည်။ လူနာအားလုံးမှာ အကူအတွဲမပါပဲ ကိုယ်တိုင်သွားနိုင်လာနိုင်ကြသည့် အနေအထားရှိကြပြီး ဆေးရုံမှ လူနာဝတ်စုံကိုတော့ ဝတ်ဆင်ထားကြရသည်။

 ထိုကဲ့သို့ လူနာများအား နေရာချထားပြီးသောအခါ လူနာတဦးချင်းစီအား မိမိရောဂါနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အကြောင်းအချက်များ ရေးထားသော ပလတ်စတစ်လောင်းထားသည့် ကဒ်ပြားလေးများကို လိုက်လံ ဝေငှပါသည်။ ထိုကဒ်ပြားလေးများကို စာမေးပွဲ ဖြေဆိုကြမည့် ကျောင်းသားများ မမြင်နိုင်အောင် လျှို့ဝှက် ကိုင်ဆောင်ထားရမည် ဖြစ်ပါသည်။ အခင်းအကျင်းအနေအထားများ အဆင်သင့် ဖြစ်သောအခါ အမျိုးသမီးတဦးက ယခုကဲ့သို့ လာရောက် အကူအညီပေးသည့် အတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီး၊ လူနာ တယောက်ချင်းစီအား စာအိတ်လေးများဖြင့် ထည့်ထားသည့် ဒေါ်လာ ရှစ်ဆယ်ကို ပေးပါသည်။

စာမေးပွဲ စစ်ဆေးမည့် ဆရာဝန်ကြီးများ အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာကြသည်။ အုပ်စုတစုတွင် ဆရာဝန်ကြီး နှစ်ယောက်စီပါသည်။ နောက် လက်ကို ဆေးကြောသည့် ဆေးရည်ဗူးကို ကိုင်ဆောင်ထားသူ တဦးပါသည်။(ထိုသူ၏ ရာထူး၊ တာဝန်ကိုတော့ မခန့်မှန်းတတ်ပါ။) စုစုပေါင်း သုံးဦး ဖြစ်သည်။ အခန်းတခန်းတွင် ဘယ်နှင့် ညာ အုပ်စု နှစ်စု ခွဲထား၍ စာမေးပွဲ စစ်ဆေးကြီးကြပ်သူများ အုပ်စုနှစ်စုစီ အခန်းတိုင်းသို့ ဝင်ရောက်နေရာယူကြပါသည်။

အခန်းပေါက်ဝများတွင် စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်သူ နှစ်ဦးစီ ရပ်လျက် စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။ လူသွားစင်္ကြံ၏ ထိပ်မှ စာမေးပွဲကြီးကြပ်သူများက ကားပြိုင်ပွဲများတွင် တာလွှတ်သကဲ့သို့ ရွှီ ဟူသော ခရာသံ မှုတ်လိုက်ပြီး အလံကို အောက်ဖက်ဆွဲချလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် နောက်ဆုံးနှစ် ဆေးကျောင်းသား တဦး၏ အသေးစားခွဲစိတ် ဘာသာရပ်အတွက် လူတွေ့နှုတ်ဖြေ စာမေးပွဲ စတင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားတဦးသည် လူနာတဦးလျှင် ၅ မိနစ်စီဖြင့် လူနာသုံးဦးအတွက် ၁၅ မိနစ်ကြာ ဖြေဆိုရသည်။ ပထမလူနာနှင့် သက်ဆိုင်သည့် မေးခွန်းများကို ဆရာတဦးက မေးပြီး၊ ဒုတိယလူနာအတွက် မေးခွန်းကို နောက်ဆရာတဦးနှင့် ဖြေဆိုရသည်။ နောက် တတိယ လူနာသို့ ကူးပြောင်း ဖြေဆိုရသည်။ တခါတရံတွင်လည်း အဓိကမေးခွန်းမေးသည့် ဆရာမဟုတ်ပဲ အခြားဆရာမှ မေးခွန်းအချို့ ကြားဖြတ်ဝင်မေးသည်လည်း ရှိသည်။ လူနာ တဦးမှ နောက်လူနာတဦးသို့ ကူးပြောင်းချိန်သည်ပင် အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ ဆရာမှ မေးခွန်းမေးရင်း လူနာရှိရာခေါ်ဆောင်သွားစဉ် ဘေးမှ လိုက်လာ၍ပေးသော အသင့်သုံးဆေးရည်ဗူးမှ လက်ဆေးဆပ်ပြာဖြင့် လက်များကို သန့်စင်ရင်း အပြေးလိုက်ရသည်။ ဆရာများ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားများရှေ့တွင် (အချို့သော ဆရာများမှာ အနည်းငယ် ခက်ထန်သယောင်ပင်ရှိသည်။) လျင်မြန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များ တခုပြီးတခု ချကာ ဖြေဆိုနေရသော ကျောင်းသားများသည် ၁၅မိနစ်တာသော အချိန်ကာလလေး ကျော်လွန်အပြီးတွင် ဦးနှောက်များညောင်းညာ၍ ခြေကုန်လက်ပန်းကျသွားသည်မှာ အထင်အရှားပင် ဖြစ်သည်။ စာဖြေကျောင်းသားအခန်းအတွင်းမှ ထွက်သွားသောအခါ စာစစ်ဆရာနှစ်ဦးက ကျောင်းသား၏ ရမှတ်ကို မှတ်သားကြသည်။

ထိုသို့ဖြင့် တသုတ်ပြီးတသုတ် ဖြေဆိုကြပြီး စာစစ်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လာရောက်ကူညီသော လူနာများကို ထမင်းဗူးတဗူးဆီ ဝေငှပြီး နေရာတွင်ပင် စားသုံးစေပါသည်။

လူသားတို့၏ အနာ ရောဂါ ဝေဒနာများ သက်သာပျောက်ကင်းစေရန်၊ ရောဂါထံမှ အသက်ကိုလုကာ ကုသကယ်တင်နိုင်ရန် လူသားများပင် ကြိုးပမ်းနေကြသည့် ရင်သပ်ရှုမော သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပုံများ ဖြစ်ပါတော့သည်။ ။

*****

ဆောင်းတွင်း အိပ်မက် ဂယောက်ဂယက် by Soe Min on Tuesday, July 17, 2012 at 9:05pm ·

ကိုဝင်းဦးကြီးရဲ့ မာစတာပိစ် ဂန္တဝင်လက်ရာ ဆောင်းအိပ်မက် ကို ကြည့်ရတဲ့အခါ ဇာတ်ကားရဲ့ အထွဋ်အထိပ် Climax က တင်တင်အေး ကျောက်သေတ္တာကြီးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့ပြကွက်ပါ။ အထဲမှာ အေးအေးသင်းကြီးရဲ့ အလောင်းရှိတယ်လေ။ တစ်ကားလုံး ဆောင်းအိပ်မက်ကြီးပါလို့ အခိုင်အမာဆိုလာသူကြီးက လိုက်ကာခန်းဆီးတွေလဲမလို့ သေတ္တာဖွင့်မယ့် ဇနီးသည်ကလေးကို မြင်တော့ မျက်နှာထားတည်တည်နဲ့ ဟိန်းနေအောင်မာန်ပြီး “မြင့်မြင့်နွယ် ကျောက်သေတ္တာကို မဖွင့်နဲ့။” လို့ တားလိုက်တဲ့အသံဟာ အခုထက်ထိ နားထဲမှာကြားယောင်သလို မျက်စိထဲမှာလည်း သူ့မျက်နှာ အမူအရာကြီး မြင်ယောင်လို့ ရပါသေးတယ်။ သူကိုယ်တိုင် တကယ်လား အိပ်မက်လား မကွဲပြားသလိုပဲ ကြည့်နေရတဲ့သူအဖို့လည်း ရုပ်ရှင်မှ ဟုတ်ရဲ့လား။ တကယ်များ ဖြစ်နေတာလား လို့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလောက်အောင် ပြောင်မြောက်ပါပေတယ်။ မနေ့ညကတော့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် အဲသလို ဆောင်းအိပ်မက်ကြီးတစ်ခု မက်မိတယ်ခင်ဗျ။ အိပ်မက်သာဆိုတယ် တကယ်ကြီးလိုပါပဲ။ လန့်နိုးလာတော့ ရေတွေဘာတွေ သောက်ယူရတယ်။ အသည်းတုန်အူတုန် ရှိလိုက်ပါဘိ။ အိပ်မက်ထဲမှာလေ ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်သွားရော။ ရောက်တာမှ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးကိုကို ပြန်ရောက်သွားတာ။ ဘာတွေလုပ်နေရသလဲဆိုတော့ အမယ် စာမေးပွဲစစ်နေရတယ်ဗျ။ ကျုပ်က စာစစ်သူကြီးပေါ့လေ။ ပတ်တူးကျောင်းသားလေးတွေကို ဆာဂျရီစာမေးပွဲစစ်နေတဲ့ အိတ်ဇမ်မနာကြီး ပါလားဟဲ့။ ဘယ်သူ့ကိုစစ်ရမှာပါလိမ့်။ အလိုလေးလေး အလန်းဇယားကလေးခင်ဗျာ။ လန်ထွက်နေတဲ့ နံမယ်ကြီးဆေးကျောင်းသူ မော်ဒယ်ဂဲလ်ကလေး။ (အပြင်မှာ တကယ်မရှိဘူးနော်။ အိပ်မက်လို့ပြောပြီးသား) ကလေးမကလေးက အဆင်းတင်လှတာမဟုတ်ဘူး။ စာလည်းတော်သတဲ့လေ။ (အိပ်မက်ပါဆို) ကဲ ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ အိပ်မက်ကလေးပါလိမ့်။ လာ ဆက်မက်ကြည့်ရအောင်။ အိပ်မက်ကောင်းတုန်း မိုးမလင်းနဲ့ဦး။

အော်စကီပုံစံနဲ့စာမေးပွဲဆိုတော့ အရင်တုန်းကလို တောင်စဉ်ရေမရ လျှောက်မေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့ သူ့ဖောမက်နဲ့သူဗျ။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ အမှတ်ပေးစာရွက်မှာကိုက စံနစ်တကျဖြည့်စွက်ရမယ့် ဇယားလေးတွေနဲ့ မို့ အဲဒါ အရင်ဖြည့်ကြတာပေါ့။ “သမီး နံမယ်ပြော” “……”။ “အသက်” “……..” (တုံးတိတိဖြင့်ဖြေ)။ “ဘယ်မှာနေသလဲကွယ်” “အဲဒါတွေက အရေးကြီးလို့လားရှင်။ သူက ပေးထားတဲ့ အချိန်အတောအတွင်းမှာ အမှတ်တွေ အများကြီးရအောင် ဖြေရဦးမှာ။ ဆရာသိချင် နောက်တော့ အင်တာဗျူးပေးမယ်။” ဒါကတော့ သူ့နောက်ကပါလာတဲ့ အဖော်သူငယ်ချင်းမကလေးရဲ့ စကားသံ ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်ဆွဲတွေကလည်း ပါသေးသကိုး။ အိပ်မက်ဆိုတော့ ယုတ္တိရှိတာ မရှိတာ အပထား။ ဒေါသကတော့ ထောင်းကနဲ ထွက်ပြီးသွားပြီ။ “ပုံစံထဲမှာ ပါတဲ့အတိုင်း မေးတာကွ။ မင်းကသာ သည်စာမေးပွဲခန်းထဲမှာ ဝင်ဖြေခွင့်မရှိတဲ့သူ။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါ။” ဘာရမလဲ။ များစိတ်ကို သိတယ်မဟုတ်လား။ အော်ထည့်လိုက်မိတာ အနားက တခြားစာစစ်သူတွေက မျက်လုံးပြူးကြီးနဲ့ ဝိုင်းကြည့်ကုန်လို့ ပါးစပ်ကလေး အသာပိတ်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်ရတယ်။ ဟုတ်သားပဲလေ။ ဖြစ်သေးပါဘူး။ တော်တော်ကြာ ဒီဆရာလေး သိပ်ဆိုးတာပဲ လို့ နံမယ်ထွက်သွားမှဖြင့်။ စိတ်ကိုလျှော့လိုက်ပြီးမှ “ကဲ သမီးရေ။ ဟောသည် လည်ပင်းက သိုင်းရွိုက်ဂလင်းကလေးအကြောင်း ပြောကြည့်ရအောင်နော်။” ကလေးမလေးက မော်ဒယ်ဂဲလ်ဆိုတော့ ဂျာနယ်ထဲမှာ အင်တာဗျူးတဲ့အတိုင်းပဲ ဖြေပါတယ်။ “ဟုတ်။ အဲဒါ ဘာခေါ်မလဲဆိုတော့။ ဟိုလေ။ ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ အဲဒီအတိုင်းပဲ ရှင့်။ ဟုတ်။” ဗုဒ္ဓော။ ဟဲ့။ လုပ်ကြပါဦး။ အဲဒါ မှန်တာလား မှားတာလား။ အမှတ်ဘယ်လိုပေးရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ မပေးလို့တော့ မဖြစ်ဘူးနော်။ သူက စာတော်တယ်တဲ့။ နံမယ်ကြီး။ “သူကဟော်မုန်းထုတ်တယ်လေ သမီးရယ်။ အဲဒါ ဘာဟော်မုန်းတွေလဲ။ များရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ နည်းရင်ဘာဖြစ်မလဲ။” ဝဋ်တော့လည်ပါပြီဗျာ။ အကြီးအကျယ်ကို လည်တာ။ သူများတကာကို ရွဲ့လာလေသမျှ ကိုယ့်ကို ပြန်ရွဲ့တဲ့တပည့်မျိုးနဲ့မှ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် တွေ့တတ်ပလေ။ တမင်ကို ရွ့ဲ့ပြီး အမှားတွေချည့် ဖြေနေတာ ထင်ပါရဲ့။ မေးရင်းမေးရင်း ချွေးတွေပြန်ပြီး ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးလာတာက ကျောင်းသားမဟုတ်ပါဘူး။ စာမေးနေတဲ့ ဆရာပါ။ ဘုရား ဘုရား။ အမှတ်ကလည်း ဘယ်လိုမှ ပေးလို့ မရပါကလား။ သည်အတိုင်းသာဆိုရင် စာမေးပွဲကျလို့ကတော့ ငါ ဒုက္ခရောက်ရချေရဲ့။ သူ့လိုစာတော်တယ်လို့ နံမယ်ကြီးတဲ့ကျောင်းသားကိုမှ အောင်အောင် မမေးနိုင်လို့ရှိရင် သူများဆရာတွေအလယ်မှာ မျက်နှာဘယ်နားသွားထားရပါ့။ ဆရာကြီးတွေများ သိလို့ကတော့ ငါ့ကိုသတ်မှာ။ နောက်ဘယ်တော့မှ စာမေးပွဲခေါ်စစ်ခိုင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကြံအိုက်အိုက်နဲ့ “သမီးရယ် အစာအိမ်ရောဂါဆိုတာ သိတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါ ကူးစက်တတ်သလား ဟင်။ ဘာကောင်ကလေးတွေကြောင့် ကူးတတ်သလဲ ပြောပြပါဦး။” လို့ “ဘာရာဏသီပြည်လို့ ခေါ်ပါသလဲကွယ်” မေးခွန်းမျိုး ပျိုးကြည့်လိုက်တော့ စိတ်မရှည်တော့တဲ့ ကလေးမကလေးက ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ စစ်နေတဲ့ ဆရာကြီးတစ်ယောက်ကို ဗြဲကနဲ “ဆြာ့… သာမီးကို သူ ဘာတွေ လာမေးနေမှန်း မသိဘူး။ အစမ်းစာမေးပွဲတုန်းက ကျင့်ထားတဲ့ဟာတွေ မမေးပဲ သူ့သဘောနဲ့သူ လျှောက်မေးနေတယ်။ စာမေးပွဲလည်း စစ်တတ်ပဲနဲ့။” လို့ Voice Message လှမ်းပို့လိုက်တာ ခေါင်းနားပန်းကိုကြီးသွားတာပဲ။ ငါ့တော့ မြွေပေါက်ပါပြီ။ ဟိုမှာ ဆရာကြီးကလည်း မျက်စောင်းကြီးထိုးလို့ကို ဘုကြည့်ကြည့်နေတာ။ စာစစ်မှူးလုပ်နေတဲ့ အကိုဆရာလေးတစ်ယောက်က အသာလက်တို့ခေါ်သွားပြီး “ဟေ့ကောင်။ မင်းစာမေးပွဲမှာ စာစစ်သူလုပ်ချင်ရင် ဒီအရေတွေမှ မထူလို့ ဖြစ်မလား။ ခေတ်တွေ စံနစ်တွေက ပြောင်းသွားပြီ။ …။” စသည်စသည်ဖြင့် ရှည်လျားစွာ သြဝါဒတွေ ချွေတော်မူပါလေတယ်။ ဟုတ်ပါရဲ့။ စာမေးပွဲစစ်ရတာ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ တကယ်ပါပဲ။ တသက်လုံးစာမေးပွဲတွေ ဖြေလာတာတောင် သည်လောက် မကြောက်ရဘူး။ လန့်နိုးလာတာတောင် အကြောက်မပြေသေးဘူး။ တကယ်လို့များ ရန်ကုန်က စာစစ်သူခေါ်ချင်တယ်ဆို ငြင်းကိုငြင်းပလိုက်တော့မယ်။ အိပ်မက်သာဆိုတယ် အပြင်မှာ တကယ်ဖြစ်နေသလိုပဲ ကြောက်လိုက်တာများ ဇောချွေးလေးများတောင် ပြန်ချင်တယ်။

အိပ်မက်ထဲကအတိုင်း အပြင်မှာ ဖြစ်နေတာ ဘယ်နှစ်ခါတွေ့ဖူးလို့တုန်း။ ပေါက်ပေါက်ရှာရှာတွေ လျှောက်မက်ပြီး အလကား တွေးကြောက်နေရတယ်လို့။ တို့ဆီမှာ အဲလိုကျောင်းသားမျိုး ရှိမှ မရှိပဲနဲ့။ ရှိပဲနဲ့။ ရှိပဲနဲ့။ အဲ အဲ။ အပြတ်တော့ ပြောလို့မရဘူး။ ရှိတယ်။ ရှိတယ်။ သေသေချာချာကို ကြုံဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းကတော့ စာစစ်သူအနေနဲ့မဟုတ်ဘူး။ စာစစ်ခန်းအကူလို့ ခေါ်မှာပေါ့။ လက်တိုလက်တောင်းလေ။ ဝါဝါ၀င်းရွှေဖြစ်နေတဲ့ ဘုန်းကြီးလူနာတစ်ယောက်ကို ရောဂါရာဇဝင်မေးနေတဲ့ မောင်ကျောင်းသားက ကိုယ့်ကို လက်တို့မေးတယ်။ “ဒါကြီး ဘာကြီးလဲ။” တဲ့။ “ဘာကြီးလဲတော့ မသိဘူး။ အထာကြီးနဲ့တော့ အထာကြီးနဲ့။ ဒီဇိုင်းကတော့ တူတာပဲ အဝါကြီးနဲ့ (Obstructive Jaundice)” လို့ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဖော်ကောင်လုပ်လိုက်မိသေးတယ်။ မျှော်လင့်ထားသလိုပါပဲ။ စာစစ်သူလာတော့ မောင်မင်းကြီးသား အိုးနင်းခွက်နင်းဖြစ်သော်ငြား မျက်နှာတော့ တစ်စက်ကလေးမှ အပြုံးမပျက်ဘူး။ ဘာရောဂါမှန်းမသိတော့ ဘယ်လိုကုရလဲလည်း မပြောနိုင်ဘူး။ လွယ်ပါတယ်။ ဆာဂျရီပါဆိုမှ ခွဲကုလို့မရရင် စောင့်ကုမှာပေါ့။ Conservative Treatment တဲ့။ တစ်လုံးထွက်လာတယ်။ တိုးရှဲ့ တိုးရှဲ့ ကုန်းစွန်းချဲ့ရေ။ ဆရာခမျာ အားတက်သရော “အေး။ ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါဆိုရင် ဘာတွေလုပ်ရမလဲ။” ဆိုတော့ ကွန်နက်ရှင်ကျသွားလို့ထင်ပါရဲ့။ မျက်လုံးကလေးက မြှားကလေးလည်သလို လည်နေပြီး တစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာတော့ဘူး။ “ဒီမှာကြည့်လေကွာ။ လူနာမှာ ပိုက်တွေနဲ့။ အဲဒါဘာလုပ်ထားတာလဲ။” လို့ပြောရင်း နားခေါင်းကပိုက် လက်ကပိုက်တွေကို ပြနေပေမယ့်လည်း access denied ပဲ ဖြစ်နေသေးတယ်။ “ဒီနာခေါင်းက ပိုက်ကို ဘယ်လိုခေါ်သလဲ။” Retry ပြန်လုပ်တယ်ခင်ဗျ။ Still loading နဲ့ တစ်နေသေးတယ်။ ဆရာက မလျော့သေးဘူးခင်ဗျာ။ ခင်းပေးပြန်ပါတယ်။ “အဲဒါ ဘာအတွက်ထည့်ထားတာလို့ ထင်သလဲ” တဲ့။ တော်ပါသေးရဲ့။ ဒီတခါတော့ ပွင့်သွားတယ်။ “Drip သွင်းဖို့” တဲ့။ မဝင်ပါဘူးခင်ဗျာ။ တိုင်ထိပြီး ပြန်ကန်ထွက်လာပါတယ်။ ရော်နယ်ဒို ခေါင်းနဲ့ပြန်တိုက်တယ်ခင်ဗျ။ “သေချာကြည့်ပါဦးကွာ။ Drip သွင်းတဲ့ပိုက်က လက်မှာပါ။ ဒီပိုက်က နှာခေါင်းထဲကို ထည့်ထားတာလေ။ အဲဒါ ဘာလုပ်ဖို့ဖြစ်မလဲ။” တဲ့။ ဟုတ်ကဲ့ ပွဲသိမ်းသွားပါတယ် ခင်ဗျာ။ ကျောင်းသားက အစာသွင်းပိုက် Ryles”s tube ဆိုတာကို မကြားဖူးပါဘူး။ Common Sense ကလေးသုံးပြီး ဖြေသွားပါတယ်။ “အသက်ရှူဖို့” တဲ့။ လူချင်းတူသော်လည်း အသက်ရှူချင်းကွဲတယ်ဆိုတာ အဲဒါပေါ့။ သို့သော်လည်း အဲသည်မောင်ကျောင်းသားနဲ့ တစ်ပတ်အကြာမှာ ငွေမိုးဟိုတယ်ရှေ့မှာ ပြန်တွေ့ကြတယ်ခင်ဗျ။ သူကလာနှုတ်ဆက်တော့ ကိုယ်ကလည်း မှတ်မိသွားပြီး “ကျောင်းတွေ ဘယ်တော့ ပြန်တက်ရမလဲ။ မော်လမြိုင်မှာ နေတာလား။” လို့ ဖောရှောလုပ်တဲ့အခါ ကလေးက ငါးသလောက်ပြုံးကလေးနဲ့ “တက်ရတော့ဘူးလေ ဆရာ။ အောင်သွားပြီ။ ဒီမှာမနေပါဘူး။ အခုဟာက တိုင်းမှူးကို ဂေါက်ပွဲလုပ်ပေးစရာရှိလို့ ခနလာတာ။” တဲ့။ ကဲ သဘောပေါက်။ အဘ လို့ ခေါ်ရတဲ့အစားတောင် မဟုတ်ဘူး။ တခါတခါမှာ အိပ်မက်ကလည်း တကယ်လိုပဲ။ တကယ်ကလည်း အိပ်မက်လိုပဲ။ လူ့ကို ဝင်းဦးကြီးလိုဖြစ်လို့။ ဇာတ်သိမ်းခန်းထဲကအတိုင်း သံတိုင်ကြီးကိုင်ပြီး “ဆောင်းတွင်းအိပ်မက် ဂယောက်ဂယက်။ ဆောင်းတွင်းအိပ်မက် ဂယောက်ဂယက်။” လို့သာ မျက်လုံးကြီးအဝိုင်းသားနဲ့ အော်ပလိုက်ချင်တော့တယ်။

စာစစ်သူတစ်ယောက် ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ စာမေးပွဲခန်းထဲမှာ ကျောင်းသားကလေးတစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေတာကို အတင်းတုပ်တယ်ဆိုတာ Ethic နဲ့ မညီပါဘူးခင်ဗျာ။ ဒါကြောင့်မပြောလိုပါဘူး။ ဆရာသက်နုစဉ်တုန်းကတော့ စာမေးပွဲမှာ ကျောင်းသားက ပေါက်တတ်ကရဖြေရင် အူတွေတက်နေအောင် ရယ်လို့ ကလေးတွေက သူတို့ဆရာက တို့မှားရင် သိပ်ပျော်တာလို့ ထင်ကြတယ်။ တကယ်တော့ စာမေးပွဲမှာ ကျောင်းသား စာမေးမရတဲ့အပြစ်က တပည့်ဆီမှာချည့်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဆရာလည်း အမှုတွဲထဲပါတယ်။ သူစာသင်ညံ့လို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ ငြင်းမရဘူး။ စဉ်းစားကြည့်။ ဘယ်သူက မွေးကတည်းက တတ်လာတာမို့လဲ။ သည်လိုပဲ သင်ပေးရင်းသင်ပေးရင်းနဲ့မှ တဖြေးဖြေးတတ်လာကြတာချည့်ပဲ။ ဒါကြောင့် ကျောင်းသား စာမရတာကို လှောင်စရာ မလိုဘူး။ မတတ်သေးတာကို တတ်အောင်သင်ပေးရမှာသာ ဖြစ်တယ် လို့ တွေးမိတယ်။ သို့သော်လည်း မူလတန်းပညာရေးကို ဝေဖန်တုန်းက ပြောခဲ့သလိုပဲ တက္ကသိုလ်ပညာရေးက ဆရာတွေမှာလည်း သင်ကြားရေးသက်သက်ဖြစ်နေပြီး ပဲ့ပြင်ရေးဘက်က လစ်ဟင်းနေတာကတော့ ကျောင်းသားတွေထက် ဆရာတွေမှာ တာဝန်ပိုရှိသလို မြင်မိပြန်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ဆေးကျောင်းသက်တမ်းတလျှောက်မှာ ဆရာဝန်လောင်းကလေးတွေအတွက် ကျင့်ဝတ် နဲ့ သိက္ခာပိုင်း (Ethics and Attitude) ကို သင်ကြားပဲ့ပြင်ပေးတဲ့သူ မရှိသလောက် ရှားပါးနေသလားလို့ပါ။ ဒီအခါမှာ မီဒီယာတွေ၊ လူနာ နဲ့ လူနာရှင်တွေ ဘက်က အထင်အမြင်လွဲမှားတာလေးတွေ ရှိလာတဲ့အခါ ဆရာဝန်တွေဘက်က ရှေ့နေလိုက်ခဲ့သလိုပါပဲ။ ကိုယ့်ဆရာဝန်တွေဘက်မှာ လွဲမှားတာကလေးတွေ ရှိခဲ့ရင်လည်း နောင်လာနောက်သား ညီငယ်ညီမငယ်ကလေးတွေ အတုယူမမှားအောင် ကိုယ်ချင်းကိုယ်ချင်း ကျိတ်ပြီးတော့ သွန်သင်ချင်ပါသေးတယ်။ မသိသေး မတတ်သေးတာက တချိန်ချိန်မှာ လုပ်ရင်းကိုင်ရင်း သိလာတတ်လာကြမှာ မလွဲပါဘူး။ သို့သော်လည်း အသွန်အသင်မရှိခဲ့လို့ မယဉ်ကျေးတာ၊ အကျင့်ဆိုးပါနေတာတွေကျတော့ အသက်ကြီးလာလေလေ ဆိုဆုံးမရခက်လေလေ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ အတုခိုးမှားသွားတဲ့အခါ၊ အမှားတွေနဲ့ အသားသေလာတဲ့အခါ ကိုယ့်အသက်မွေးမှုလောကကြီးတစ်ခုလုံး ငါးခုံးမ တစ်ကောင်ကြောင့် တစ်လှေလုံးပုပ်ကုန်မှာ စိုးမိပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်က ဆေးပညာမိသားစုထဲက ဆရာဝန်ဘဝနဲ့မို့ “ဟိုမှာ ငါးခုံးမကြီးတစ်ကောင်၊ သည်မှာ ငါးခုံးမကြီးတစ်ကောင်” နဲ့ လက်ညှိုးတထိုးထိုး သစ္စာဖောက်လောက်ကောင် မလုပ်ချင်ပါဘူး။ လုပ်လည်း မလုပ်ရဲပါဘူး။ ဒီအခါမှာ ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂလဒိဋ္ဌာန်တွေထက် ဘာလုပ်ရင် ဘာဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ဓမ္မဒိဋ္ဌာန်ပိုင်းကိုသာ စောင်းပေးပြီး ရေးပါ့မယ်။ ဖတ်တဲ့သူအဖို့ သင်ခန်းစာယူနိုင်ဖို့ကိုသာ အလေးပေးစေချင်ပါတယ်။ ပေါက်တဲ့သူ မှန်မှန်ပြော။ အီးဘွတ်တရားဟော လို့တော့ တရားခံမဖော်ခိုင်းပါနဲ့။ မပြောပြဘူး။ သတ်ရင်သတ်။

ကဲ အခုကစပြီး ရှေ့ဆက်လို့ ဆရာစိုးကလေးရဲ့ ဆောင်းတွင်းအိပ်မက် ဂယောက်ဂယက်တွေကို တင်ဆက်ပါတော့မယ်။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်တောင် တကယ်လား အိပ်မက်လား ဝိုးတဝါးပါပဲ။ တခါတခါတော့လည်း တိမ်လွှာမို့မို့လွင်ထဲကလို “အိပ်မက်ထဲက မောင့်ချစ်သူ ဝိုးတဝါး မပြတ်သား ထပ်မနား မှတ်သားမရတဲ့သူ” လို့ ပြောစရာ ချာလီ၏ နတ်မိမယ်ကလေးများအကြောင်းပေါ့။ တခါတခါတော့လည်း ဆောင်းအိပ်မက်ထဲကအတိုင်း “ချောင်းလိုလို မြစ်လိုလို တစ်ခုသော ကမ်းစပ်မှာ ရောက်လာသည်တွင် ချစ်သူဟာလည်း မလှမ်းမကမ်းမှာ ရောက်နှင့်ခဲ့တာမြင်” သပေါ့။ အလှည့်မသင့်တဲ့အခါကျတော့လည်း မျိုးကြီးရဲ့ “အိပ်မက်ဆိုး နဲ့ လမိုက်ည” ဆိုပါတော့။ ဟုတ်ကဲ့။ ဆရာ့ဆွဲသီးကလေးကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ ကြည့်နေပါတယ်။ မျက်စိတွေ လေးလာပါပြီ။ မျက်ခွံတွေလေးလာပါပြီ။ အိပ်ချင်လာပြီဗျ။ အိပ်ပျော်တော့မယ်။ အိပ်တော့မယ်။ ကျွန်တော် အိပ်တော့မယ်။ ကျွန်တော်.. ကျွန်တော်….။

“လေပြေလေညှင်း ဆော်သွေးရိုက်ခတ်၊ တရွေ့ရွေ့ မိုးငွေ့ဆောင်ခဲ့ပြီ။ သော်တာယုန်ပေါ် ကျော်ကာပြေးတော့၊ ရေးရေး ရုပ်သွင် မှုန်လို့ရီ။ သည်အိပ်မက်မှန်လျှင် မောင်မင်းကြီးသားနဲ့ ဧကန္တ တွေ့ပါရစီ။ သည်အိပ်မက်မှန်လျှင် မောင်မင်းကြီးသားနဲ့ ဧကန္တ တွေ့ပါရစီ။” (ခင့်အိပ်မက် / မြို့မငြိမ်း)

ဘလော့ဂ်တခုအရင်းပြု…

စိန်တွေ၊ ရွှေတွေ ရှိသူတွေက

တဆင်စာအကြောင်း၊ တအောင်စအကြောင်း ပြောကြတယ်။

အိမ်တွေ၊ မြေတွေ ရှိသူတွေက

ဇုန်အကြောင်း၊ ဧကအကြောင်း ပြောကြတယ်။

ကားတွေ၊ ဒေါ်လာတွေ ရှိသူတွေက

မော်ဒယ်လ်အကြောင်း၊ အတတ်အကျအကြောင်း ပြောကြတယ်။

ရာထူးတွေ၊ ဌာနန္တရတွေ ရှိသူတွေက

အလားအလာအကြောင်း၊ အနားယူတဲ့အခါအကြောင်း ပြောကြတယ်။

ဘလော့ဂ်တခု ရှိသူတွေက

အဖော်အပေါင်းနဲ့ ဗြဟ္မစိုရ်ကွန်ယက်အကြောင်း ပြောကြတယ်။

မနာလိုကင်း၊ ဝန်တိုရှင်း၊ လက်ငင်းချမ်းသာ ရပါတယ်။ ။