ရုပ်ဝတ္ထုတွေ ပေါများလွန်းလာတဲ့ ခေတ်ကြီးထဲမှာ ကိုယ် ပိုင်ဆိုင်တဲ့၊ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဖိနပ်တွေက အရံရံ…။ မှတ်မှတ်ယယ စွဲလန်းခဲ့တဲ့ ဖိနပ်တွေ ရှိခဲ့ဖူးပေမဲ့ စင်ဒရဲလား ပုံပြင်ထဲကလို တရိုတသေ သိမ်းဆည်းထားလောက်တဲ့ ဖိနပ်ရယ်လို့လည်း ရှိမနေပြန်။ စီးချင်တုန်းစီးခဲ့ပြီး… ပစ်ချိန်တန်ရင် ပစ်ခဲ့တာချည်းသာ။
ဖိနပ်လေးတရံ တဂ်ပို့စ်ကို ရေးဖို့ ကိုယ့်ရဲ့ ဖိနပ်တွေအကြောင်း နောက်ကြောင်းပြန် စဉ်းစားတဲ့အခါ ကြည်နူးစရာအဖြစ်တွေကို ပြန်သတိရမိသလို… ကြေကွဲစရာလေးတွေလည်း ပြန်သတိရမိရဲ့။ ဖိနပ်ဆိုတာကလည်း အဝတ်အစားများလို ဖက်ရှင်နဲ့ ဆက်နွယ်နေသမို့… တွေးရင်းတွေးရင်း ငါဟာ တော်တော်အလှမက်တဲ့ မလှချင်ကြီးပါလားဆိုပြီး ကိုယ့်အကြောင်းလည်း ကိုယ်ပိုသိလာခဲ့။
ကြည်နူးစရာဆိုတာကတော့ မူလတန်းအရွယ် ပညာရည်ချွန်ဆုပေးပွဲတွေမှာ ဝတ်ခဲ့တဲ့ ဖိနပ်လေးတွေကို ပြန်အမှတ်ရလို့ပါ။ ခြေချောင်းကားပြီး ဗျက်ကြီးတဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ခြေထောက်ပိုင်ရှင်မို့ ပွဲနေပွဲထိုင် ဖိနပ်လှလှဆိုရင် ခြေထောက်အစိတ်အပိုင်း အတော်များများကို အုပ်နေတဲ့ ကွင်းထိုးကိုသာ ရွေးချယ်တတ်ခဲ့တာ ၇နှစ် ၈နှစ် အရွယ်ကတည်းက… အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက မြန်မာပြည်မှာ လေဒီရှူး ခေတ်မစားသေးဘူး။
ကြေကွဲစရာဆိုတာကတော့ ကိုယ့်ခြေထောက်တွေ မလှကြောင်း လက်မခံချင် ခံချင်နဲ့ ဒင်းနဲ့ ဒါသာ တန်တယ်ဆိုတဲ့ အငုံ့စိတ်နဲ့ ယောကျ်ားစီး သားရေဖိနပ်တွေ စီးခဲ့တဲ့ တချိန် ဆယ်ကျော်သက်မှာ ရှိခဲ့တာရယ်… နောက် စက်မှုကျောင်းတော်မှာ.. အဖြူရောင် ပုံဆန်း ဒေါက်ပါးပါးလေး တရံ ဝတ်မိပါတယ်… “သူ့ခြေထောက်မည်းမည်းကြီးနဲ့ ဖိနပ်ကလေးမှ အားမနာ” လို့ ပြောခံထိတယ်…။ တကယ်တော့ လှတဲ့ဖိနပ် အပြစ်လည်း မဟုတ်ဘူး… မလှတဲ့ ခြေထောက်အပြစ်လည်းမဟုတ်ဘူး… ရှိုးများတဲ့ ကိုယ့်ကို တန်ရာတန်ရာလုပ်လို့ ပညာပေးချင်တာသာ ဖြစ်မယ်လို့ နားလည်ရပါတယ်။
အလယ်တန်းကျောင်းသူ ဘဝက အဖြစ်အပျက်လေးတခု…။ မိန်းကလေးကျောင်းမှာ နေတယ်…။ အတန်းထဲမှာ နာမည်တူ အတန်းဖော်တယောက်ရှိတယ်…။ တယောက်နဲ့ တယောက် အရမ်းကြီးလည်း မခင်ကြဘူးလို့ ပြောလို့ရတယ်…။ ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လို ဖြစ်တယ်တော့ မမှတ်မိတော့ဘူး.. သူနဲ့ ကိုယ်နဲ့ မခေါ်ကြဘူး။ မခေါ်ကြဘူး ဆိုတာ သိတယ်မလား။ တယောက်နဲ့ တယောက် စကားမပြောကြဘူး…မကြည့်ကြဘူး ဒီလောက်ပါပဲ…။ နာနာကြည်းကြည်း မျက်စောင်းတခဲခဲ အခြေအနေမျိုးထိလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တနေ့တော့ ကျောင်းမှာ ကိုယ်စီးနေတဲ့ အဖြူပေါ်မှာ အနီအသည်းပုံလေးတွေ ကာတွန်းပုံလေးတွေ ကျိုးတို့ကျဲတဲပါတဲ့ ယိုးဒယားခြေညှပ်ဖိနပ်က အလတ်ကြီးရှိသေးရက်နဲ့ သည်းကြိုးတဖက် ပြတ်သွားခဲ့တယ်။ အတန်းထဲက သူငယ်ချင်းတွေလေ သိပ်ဆိုးတယ်… အဲ့ဒီဖိနပ်ပြတ်ကို ယူပြီး ဟို ကိုယ်နဲ့ မခေါ်တဲ့ တယောက်ကို ပြင်ခိုင်းတယ်။ အဲ့ဒီတယောက် ဘာလုပ်တယ်မှတ်လဲ။ သူ့လွယ်အိတ်ထဲက တွယ်ချိတ်ထုတ်ပြီး ကိုယ့်ဖိနပ်သည်းကြိုးကို တွယ်ပေးတယ် …။ ကြည်နူးရင်း ကြေကွဲရပါတယ်။
သူပါပဲ…။ ကိုယ်အပျိုဖော်ဝင်စ ရာသီလာချိန်… ကျောင်းမှာ ကိစ္စများတော့ အခုအခံတွေ ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သင်ကြားပြသပေးခဲ့တယ်…။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက မြန်မာပြည်မှာ တခါသုံးတွေ ခေတ်မစားသေးဘူး။
(နာမည်တူ သူငယ်ချင်း) မသီတာ… နင့်ကို ငါ သတိရနေပါတယ်…။ အ.ထ.က (၃) အလုံ က သူငယ်ချင်းများကို သတိရနေပါတယ်။
ဖိနပ်လုပ်ငန်း လုပ်တဲ့ မိသားစုက လူနဲ့ အကြောင်းပါသမို့... ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ ကွက်တိ ကတ္တီပါဖိနပ် အရံရံ အတွက်လည်း ဒီပို့စ်ရေးရင်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
