အူမတောင့်ခြင်းနှင့် သီလစောင့်ခြင်း

မိမိအနေဖြင့် “အူမ တောင့်မှ သီလစောင့်တယ်” ဆိုသည့် စကားကို သဘောမကျ။ ကိုယ်ကျင့်တရားပျက်မှုအား စားဝတ်နေရေးကို အကြောင်းပြကာ ဆင်ခြေပေးတတ်ကြ၍ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အူမ တောင့်ပါလျှက် သီလမစောင့်ပဲ ဝိသမလောဘ နောက်လိုက်နေတတ်ကြ၍ ဖြစ်သည်။

ဤဆိုရိုးစကား၏ မူရင်းဇစ်မြစ်ကို သေချာ မသိ။ သို့သော် စက္ကဝတ္တိသုတ်ကို ကြည့်၍ ရှေးလူကြီးများက ပြောဆိုရေးသားခဲ့ကြသည်ဟု ထင်သည်။ နောင်တွင် မာ့က်စ်ဝါဒလွှမ်းမိုးသော ကွန်မြူနစ် ဆိုရှယ်လစ်တို့ကြောင့် ပို၍ အသုံးတွင်ခဲ့ဟန် ရှိ၏။ စက္ကဝတ္တိသုတ်အရ စကြဝတေးမင်းတို့တွင် (၁) ပြည်သူပြည်သားတို့အား တရားနှင့်အညီ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးရခြင်းနှင့် (၂) စားဝတ်နေရေး ချို့တဲ့သူများအား ငွေကြေးဥစ္စာထောက်ပံ့ပေးရခြင်းဟူသော တာဝန်ဝတ္တရားနှစ်ပါးရှိသည်။ အကယ်၍ ဒုတိယတာဝန်ဖြစ်သော ထောက်ပံ့မှုပျက်ကွက်ပါက ဆင်းရဲမွဲတေမှုသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာမည်။ ဆင်းရဲမွဲတေမှု ကျယ်ပြန့်လာပါက ခိုးယူခြင်းအစ ကိုယ်ကျင့်တရားပျက်ပြားမှု ထူပြောလာမည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားပျက်ပြားမှုကို အချိန်မီ မကုစားပါက, သို့မဟုတ် ကုစားနည်းမမှန်ပါက ကိုယ်ကျင့်တရားပျက်ပြားမှုအပြင် အကြမ်းဖက်မှုများပါ တိုးပွားလာမည်။ ဤကား စက္ကဝတ္တိသုတ်မှ စီးပွားရေးနှင့် ကိုယ်ကျင့်သီလတို့ဆက်နွယ်ပုံဖြစ်သည်။

စီးပွားရေး အရင်းခံပြဋ္ဌာန်းမှုသဘော(economic determinism) ကို ယုံကြည်သည့် မာ့က်စ်ဝါဒအရ စီးပွားရေးသည် အခြေခံ အဆောက်အအုံဖြစ်၍ အသိပညာ, ကိုယ်ကျင့်တရား, ယဉ်ကျေးမှုတို့သည် စီးပွားရေးပုံစံပေါ်တွင် မှီတည်နေသော အပေါ်ထပ် အဆောက်အအုံဖြစ်သည်။ “အူမ တောင့်မှ သီလစောင့်တယ်” ဟူသောစကားအား စီးပွားရေး အရင်းခံပြဋ္ဌာန်းမှုသဘောကို ဖော်ညွှန်းသည့် ဆောင်ပုဒ်အဖြစ် တွင်တွင် သုံးခဲ့ကြဟန်တူသည်။

စီးပွားရေးသည် လူ့ယဉ်ကျေးမှု အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ အခြေခံမဏ္ဍိုုင်ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကို လက်ခံသည်။ သို့သော် ကိုယ်ကျင့်သီလသည် ထိုအခြေခံတစ်ခုတည်းပေါ်တွင် ရပ်တည်နေသည်ဟု ယူဆခြင်းသည် မိမိတို့၏ “လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခွင့်” ကို ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ပိုင်ရှင်စနစ်, မြေရှင်စနစ်, အရင်းရှင်စနစ်စသော စီးပွားရေးပုံစံပေါ်တွင်တည်၍ လူတို့ စဉ်းစားတွေးခေါ် ပြုမူကျင့်ကြံတတ်ကြသည်ကို လက်ခံသည်။ သို့သော် လူတို့၏ အတွေးအခေါ်ဓလေ့စရိုက်များနှင့် လူ့ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ အောင်မြင်မှုကို စီးပွားရေးတစ်ခုတည်းကသာ သတ်မှတ်ပြဋ္ဌာန်းထားသည်မဟုတ်။ အခြားသော အချက်အလက်များစွာကလည်း လွှမ်းမိုးထားပါသည်။ ထိုအထဲတွင် ကိုယ်ကျင့်သီလသည်လည်း (စားဝတ်နေရေးနှင့် စီးပွားရေးတို့ထက် မလျော့ပဲ) အပါအဝင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်ပြားသော လူ့အဖွဲ့စည်းတွင် စီးပွားရေးအခြေခံကောင်းများ ဖြစ်ထွန်းလာရန် မဖြစ်နိုင်ပါ။ စီးပွားရေးနှင့် ကိုယ်ကျင့်သီလသည် လူ့ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့အစည်း၏ အခြေခံမဏ္ဍိုင်နှစ်ခု (the twin pillars of civilization) ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် “အူမ-တောင့်မှ သီလစောင့်တယ်” ဟူသောစကားအား လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတွင် ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော “ရေစုန်သဘော” အဖြစ်လက်ခံသော်လည်း၊ လူတစ်ဦးချင်း တစ်ယောက်ချင်းစီ အနေဖြင့် လိုက်နာကျင့်သုံးထိုက်သော ထုံး, ဆင်ခြေပေးထိုက်သော စကားအဖြစ်မူ လက်မခံနိုင်ပါ။

ဧရာ (မန္တလေး)

စာညွှန်း

၁။ ဒီဃနိကာယ်၊ ပါထိကဝဂ်၊ စက္ကဝတ္တိသုတ်

၂။ Gold, The Golden Rule and Government: The civil society and the End of the State – D.G. White.

မင်းမဲ့စရိုက် နှင့် အာဏာရှင်စနစ်

ရှစ်လေးလုံးနောက်ပိုင်းခေတ်မှာ “မင်းမဲ့စရိုက်” ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရက သတင်းစာ စာမျက်နှာတွေပေါ် အတော်လေး နေရာယူလာပါတယ်။ မင်းမဲ့စရိုက်ဟာ ဘယ်လောက်များ ကြောက်စရာကောင်းလို့လဲ။ အာဏာရှင်စနစ်ကကော ဘယ်လောက်များ ကြောက်စရာကောင်းလို့လဲ။ အကယ်၍ တရားဓမ္မစိုးမိုး နေခဲ့ရင် မင်းမဲ့စရိုက်ရော… အာဏာရှင်စနစ်ရောဟာ ဒီလောက်တော့ မဆိုးပါဘူး။

မြေကြီးမှာ ပဒေသာပင်ထွန်းခဲ့တဲ့ သမိုင်းဦးဘုံမြေခေတ်က မင်းမရှိခဲ့။ ပုဂ္ဂလိကပိုင်ဆိုင်မှု မရှိခဲ့။ လူတိုင်းက မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ယူကြရတယ်။ သို့သော်လည်း ဖိနှိပ်သူ, အဖိနှိပ်ခံလူတန်းစား ဟူ၍ မရှိခဲ့။ လူသားတိုင်း သာတူညီမျှ တစ်ဦးကို တစ်ဦး ရိုင်းပင်းကူညီ ချစ်ကြည်စွာ နေခဲ့ကြတယ်။ ကားလ်မာ့က်စ်တို့လို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေလည်း ဒီလို မင်းမဲ့ဝါဒမျိုးကို သဘောကျ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား။

အာဏာကို တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းက ချုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အာဏာရှင်စနစ်ကကော။ ဇမ္ဗူဒိတ်ကျွန်းလုံးကို အစိုးရတဲ့ စကြာဝတေးမင်းဟာ သားမယားကအစ တိုင်းသူပြည်သားအားလုံး, ယုတ်စွအဆုံး သားငှက် တိရစ္ဆာန်လေးတွေပါမကျန် အားလုံးအပေါ် တရားဓမ္မနဲ့အညီ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမယ့် တာဝန်ကို ယူရတယ်။ လုံခြုံမှုပေးရတယ်။ ချို့တဲ့သူကို ချီးမြှောက် ထောက်ပံ့ရတယ် (ဒီဃနိကာယ်- စက္ကဝတ္တိသုတ်ကပါ)။ R2P (responsibility to protect) ဆိုတဲ့သဘောတရားဟာ အနောက်နိုင်ငံတွေမှာ မကြာသေးခင်ကမှ ရေပန်းစားလာခဲ့ပေမယ့် အရှေ့တိုင်း နိုင်ငံရေးသဘောတရားတွေမှာ ရှိခဲ့ပြီးသားပါ။ စက္ကဝတ္တိသုတ်က “ဓမ္မိက ရက္ခာဝရဏ ဂုတ္တိ” ဆိုတာဟာ R2P ပါပဲ။ ဟိန္ဒူတွေရဲ့ မဟာဘာရတကျမ်းမှာလည်း ဒီသဘောမျိုးတွေ တွေ့နိုင်ပါတယ်။ အာဏာရှင်တွေဟာ ဒီတာဝန်ဝတ္တရားတွေကို အပြည့်အ၀ လိုက်နာခဲ့ကြမယ်ဆိုရင်၊ နိုင်ငံမှာ တရားဓမ္မ စိုးမိုးနေခဲ့မယ်ဆိုရင် အုပ်ချုပ်သူ-အုပ်ချုပ်ခံလူတန်းစားရှိပေမယ့် ဖိနှိပ်သူ, ဖိနှိပ်ခံလူတန်းစားရယ်လို့ မရှိပဲ သာယာဝပြောနေမှာပါ။

ဒါပေမယ့် လူတွေက လောဘ, ဒေါသ, မောဟတွေ ထူပြောလာတော့ ပဒေသာပင်ထွန်းခဲ့တဲ့ မင်းမဲ့ဘုံမြေခေတ်ရော, ဇမ္ဗူဒိတ်ကျွန်းလုံးပိုင်သတဲ့ စကြဝတေးမင်းခေတ်ရောဟာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်ဖြစ်ကျန်ခဲ့ပါပြီ။ မိမိကို မိမိ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရတဲ့ မင်းမဲ့လူ့အဖွဲ့စည်းဟာ ကြီးနိုင်ငယ်ငြှင်း ဇာတ်တူသားကိုတောင်စားမယ့် တိရစ္ဆာန်လောကလို လုံခြုံမှုကင်းမဲ့စေပါတယ်။ လက်နက်ရှိသူက လက်နက်မဲ့သူကို, ခွန်အားရှိသူက ခွန်အားမဲ့သူ အနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျတာဟာ ခေတ်သစ်မင်းမဲ့စရိုက်ပါ။ ကလေးသူငယ်လေးတွေကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်ပေးဆွဲပြီး သူတောင်းစားလုပ်ခိုင်း, ဒမြလုပ်ခိုင်း, စစ်သားလုပ်ခိုင်း ခံရတာဟာ မင်းမဲ့စရိုက်ပါ။ လူ့လောကထဲမှာ သိက္ခာရှိရှိ ရပ်တည်လို့မရပဲ၊ စီးပွားရေး, လူမှုရေး, ကျန်းမာရေးအဖက်ဖက်မှာ လုံခြုံမှုကင်းမဲ့သွားတာ မင်းမဲ့စရိုက်ပါ။

အာဏာရှင်စနစ်မှာလည်း အစိုးရတွေ မင်းတွေဟာ တိုင်းသူပြည်သားတွေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမယ့် တာဝန်ဝတ္တရားတွေ ပျက်ကွက်ယုံမက၊ အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး ပြည်သူကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်၊ မတရားတဲ့ အဓမ္မကျင့်ထုံးတွေကို ဥပဒေအဖြစ် စိတ်တိုင်းကျ သတ်မှတ်ပြီး မိမိတို့ အာဏာတည်မြဲရေးအတွက် အသုံးချ။ ပြည်သူတွေ ချစ်ကြည် အားကိုးရမယ့် “မင်း” အစစ်မရှိတော့လို့ အာဏာရှင်တိုင်းပြည်ဟာလဲ မင်းမဲ့တိုင်းပြည်ပါပဲ။ အာဏာရှင်စနစ်ရဲ့ စရိုက်တွေကလည်း မင်းမဲ့စရိုက်ရဲ့ လက္ခဏာတွေနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အာဏာရှင်ခေတ်မှာတော့ အခွန်အတုတ်တွေ တရားဝင် ဆက်သရတာ ပိုပါလိမ့်မယ်။ ဒီတော့ အာဏာရှင်စနစ်ဟာ မင်းမဲ့စရိုက်ထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်။ (မဟာဘာရတကျမ်းမှာဆိုရင် ဒီလို တိုင်းသူပြည်သားတွေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ပျက်ကွက်တဲ့ ဘုရင်မျိုးကို ခွေးရူးလို ဝိုင်းသတ်ရမယ်လို့တောင် ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။) သို့သော်လည်း အာဏာရှင်ကို ဖြုတ်ချပြီး အာဏာရှင်စနစ်နေက လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုတာက ခွေးရူးကို ဝိုင်းသတ်တာ လောက်တော့ လက်တွေ့မှ မလွယ်လှပါဘူး။

မင်းမဲ့စနစ်နဲ့ အာဏာရှင်စနစ်တွေမှာ တရားဓမ္မစိုးမိုးရေးကို အာမ, မခံနိုင်တဲ့အတွက်၊ “လွတ်လပ်မှု, ညီမျှတဲ့ အခွင့်အလမ်းညီမျှမှု, တရားမျှတမှု” တွေကိုပိုပြီး အာမခံနိုင်တဲ့ ဒီမိုကရေစီစနစ်ကသာ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံတွေအလယ်မှာ မျက်နှာပန်းလှပါတယ်။ အာဏာရှင်တွေတောင်မှ ဒီမိုကရေစီကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် မဆန့်ကျင်ရဲပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးတွေကို အပိုဆောင်း နာမဝိသေသနလေးတွေ ရှေ့မှာထည့်ပြီး ဒီမိုကရေစီတံဆိပ် ကပ်ကြပါသေးတယ်။ People’s Democracy (ကွန်မြူနစ်နိုင်ငံတွေ), Guided Democracy (အင်ဒိုနီးရှားက Sukarno), Organic Democracy (စပိန်က Franco), Basic Democracy (ပါကစ္စတန်က Ayub Khan), Neo-Democracy (ဒိုမီနီကန်က Trujillo), Presidential Democracy (အီဂျစ် Nasser), Selective Democracy (ပါရာဂွေးက Stroessrner) စသဖြင့် ကင်ပွန်းတပ်ခဲ့ကြတာကို The Man on Horseback စာအုပ်မှာ နမူနာထုတ် ပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။

ဒီတော့ ခေတ်တစ်ခု, စနစ်တစ်ခုရဲ့ အကောင်းအဆိုးကို မင်းမဲ့စနစ်, အာဏာရှင်စနစ်, ဒီမိုကရေစီစနစ်စတဲ့ အမည်နာမတွေ သက်သက်နဲ့ တိုင်းထွာလို့ မရပါဘူး။ ရွေးကောက်ပွဲတွေ ရှိခြင်း, မရှိခြင်းသက်သက်နဲ့ တိုင်းထွာလို့ မရပါဘူး။ တရားဓမ္မစိုးမိုးမှုတကယ် ရှိ, မရှိနဲ့ တိုင်းထွာရပါမယ်။ အဲဒီခေတ် အဲဒီစနစ်ဟာ တရားဓမ္မစိုးမိုးမှုအတွက် ဘယ်လောက် အာမခံချက်ပေးနိုင်မလဲဆိုတဲ့ ပေတံနဲ့ တိုင်းထွာရပါမယ်။ စည်းကမ်းဥပဒေတွေ ရှိမရှိ, ဥပဒေတွေကို လိုက်နာမှု ရှိမရှိသက်သက်နဲ့ တိုင်းထွာလို့မရပါဘူး။ အဲဒီဥပဒေတွေဟာ တရားမျှတမှုရှိရဲ့လား ဆိုတဲ့အချက်နဲ့ တိုင်းထွာရပါလိမ့်မယ်။

ဧရာ (မန္တလေး)

စာညွှန်း။

၁။ ဒီဃနိကာယ်၊ မဟာဝဂ်၊ စက္ကဝတ္တိသုတ်

၂။ ပါရဂူ - မဟာသမ္မတ

၃။ International Coalition for Responsibility to Protect - http://www.responsibilitytoprotect.org/

၄။ Samuel Finer – The Man on Horseback : The Role of The Military in Politics

ဘလော့ဂ်တာ...(၁၀)

လှသော ဘလော့ဂ်...

မိတ်ဆွေ သင် စိတ်ကူးယဉ်ဖူးပါသလား

ယဉ်ဖူးပါတယ်ဆိုရင် ထပ်မေးပါရစေဦး

သင့်စိတ်ကူးတွေကို အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ဖူးပါသလား

သင့်ကို သင့်ကိုယ်သင်ထက် သိနေတဲ့သူ တယောက်ယောက်

သင့်အနားမှာရှိနေမယ်ဆိုရင် ကျေနပ်နိုင်ပါ့မလား

သင့်ရင်ထဲကအကြောင်းတွေ၊ စိတ်ကူးတွေ၊ ဆန္ဒတွေ

တစုံတယောက်ကို တိုင်တည်ခွင့်ရနေတယ် မဟုတ်လား

သင်ဟာ ကံထူးသူပါ မိတ်ဆွေ

သင်ဟာ ကာလသုံးပါးမှ ကင်းလွတ်ခွင့်ရသူ ဖြစ်သလို

ချစ်ခြင်း မုန်းခြင်းမှလည်း အနားရပေတယ်

အလှတရားတွေက လေပြေညှင်းလို သင့်ရင်ထဲ တိုးဝှေ့ဝင်လာတတ်ကြသလို

အသိတရားတွေကတော့ သင့်နှလုံးသားကို ခြေကုပ်ယူလို့ ဖူးပွင့်ကြတယ်

သင့်ကို အဆီးအတား အပိတ်အပင် လုပ်တတ်တဲ့ ဘောင်ကို

သတိတရားဆိုတဲ့ သော့နဲ့ ကြိမ်ဖန်များစွာ ကျော်ဖြတ်နေတာကိုတော့

ဝမ်းနည်း ဝမ်းသာ ဖြစ်မိပါရဲ့

ဒါပေမဲ့လေ

တနေ့နေ့ တချိန်ချိန်မှာများ

သင်ဟာ နယ်နိမိတ်တို့နဲ့ သက်ဆိုင်မှုမရှိတော့တဲ့ အခြေကို ရောက်ခဲ့ရင်

ဘယ်အရာကိုများ ဦးခိုက်လေမလဲ ဆိုတာသာ

သိချင်စမ်းပါရဲ့

မသီတာ စာ တိုစိစိ လေးတွေ ဘလော့ဂ်မှာရေးတယ်။ ဆိုလိုချင်တာကို မပေါ်လွင်တာတွေရှိတယ်။ စိတ်ထဲ ပေါ်လာတာတွေ ရေးချတာ အမှန်ပေမဲ့ ပျင်းတာရော ဖျင်းတာရောကြောင့် တခါတခါ မြှုပ်ကွက်တွေ များနေသလိုလို၊ စေတနာ ရာနှုံးပြည့်မပါသွားသလို ခံစားရတယ်။ အခုလည်း ရေးချလိုက်ပြန်တယ်။ မပြည့်စုံတဲ့ ကွက်လပ်တွေကို ဖြည့်ဖို့ ကြိုးစားရင်းက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ကွက်လပ်တခု လို့ ဝန်ခံရင်း ဆက်လက် ဘလော့ဂင်း ပါဦးမယ်။

ခေတ် မကောင်း အခါ မကောင်းဘူး ဆိုသော်ငြားလည်း

ရှေ့လူကြီးတွေကတော့ ပြောကြတာပဲ ခေတ်ကြီးကတော့ တနေ့တခြား ဆိုးဝါးလာလိုက်တာ တဲ့

မသီတာတောင် ငါ့တသက် ခေတ်ကောင်းလေးမှ မှီပါဦးမလားလို့ သံယောင်လိုက်ချင်ချင်

အဲ ဒါပေမဲ့ သတိထားမိတာလေးတခုက

မသီတာတို့ မမွေးခင် တခေတ်တခါက ခေတ်စားခဲ့တဲ့ နိုက်ကလပ် ဆိုတဲ့ ယဉ်ကျေးမှု

မသီတာတို့ ငယ်တုန်းရွယ်တုန်းခေတ်မှာတော့ အဲ့ဒါက အတော်လေး မှေးမှိန်ခဲ့တယ်

အခုများတော့ “ရိုးတလျှောက် ဖြိုးမောက်ပါတဲ့ လယ်ပတူ” ဆိုတာလို

လမ်းတလျှောက် ပေါလိုက်ပါတဲ့ နိုက်ကလပ်… ပြန်လည်ဆန်းသစ်လာလိုက်တာ

ဟူး…တော်ပါသေးရဲ့…မသီတာတို့ သီသီလေး လွဲခဲ့ပေလို့

နို့မို့ရှိ ကိုဧရာတယောက်ကို ဘယ်နိုက်ကလပ် လိုက်ဖမ်းရမယ်မှန်း မသိ...

သူအယင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူး

သူမ်ားေတြ ေျပာကုန္ၾကၿပီ
"သူအယင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူး" တဲ့။
မသီတာ တေယာက္ လူငယ္ေျခသြက္ေလး မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
၂၀၀၉ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္က စၿပီး ေျခက်လာတာ ၀န္ခံပါတယ္။
(ဘေလာ့လည္တာ ေျပာပါတယ္)

မသီတာ ဆယ္ရက္ေပ်ာက္ၿပီး ဘြားကနဲ ေပၚလာ...ရက္ႏွစ္ဆယ္ ေပ်ာက္မယ္ေျပာ။
က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ ျပန္လာ...ဘယ္ႏွစ္လ ေပ်ာက္မယ္မွန္းမသိ။
(ဒါက ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ မွတ္ထားတာပါ)

၂၀၁၀ နှစ်သစ်ကို ကြိုဆိုခြင်း

၂၀၁၀ နှစ်သစ်ကို SONATA-CANTATA မှ လှိုက်လှဲပျူငှာ ကြိုဆိုလိုက်ပါတယ်...