သူ့စတိုင်

လောကမှာ လူတွေ အမျိုးမျိုးရှိကြတဲ့ အနက်က ကိုယ်ကိုယ်တိုင် လောကကို ရွှင်လန်းလွတ်လပ်စွာ ဖြတ်သန်းကြသူတွေဟာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကိုပါ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ကူးဆက် ရွှင်မြူးစေတယ် ဆိုတဲ့ အတွေးဝင်လာတိုင်း ကိုကျော်ဇံကို သတိရမိတယ်။ ကိုကျော်ဇံနဲ့ ဆုံခဲ့ရတာ ဟိုးမြန်မာပြည်မြောက်ပိုင်း ဝန်းသိုမြို့ အနီးက ရွာလေးတရွာမှာပါ။ ကျနော် အဲ့ဒီရွာကို တွဲဖက်ကျောင်းဆရာအဖြစ် ရောက်သွားတော့ ကိုကျော်ဇံက အဲ့ဒီ ကျောင်းလေးက အလယ်တန်းပြဆရာ လူပျိုကြီး… ။ မှတ်မှတ်ရရ ကျောင်းကထိန်ပွဲမှာ စတိတ်ရှိုးထည့်တော့ ရွာထဲက ဟိုလူ သည်လူတွေက ဆရာ လူပျိုကြီး ကိုကျော်ဇံအတွက် တောင်းဆိုလိုက်တဲ့ သီချင်းကတော့ “မေ့ကွက်ကိုရှာ” … ။

တနေ့လားမှာပေါ့ဗျာ။ ကိုကျော်ဇံတယောက် ကျောင်းဆိုင်းဘုတ်ကို ဆေးပြန်သုတ်နေတယ်။ ခက်ခက်ခဲခဲတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အောက်ခံ အစိမ်းပေါ်မှာ အခြေခံ ပညာအလယ်တန်းကျောင်း… စတဲ့ စာလုံးတွေကို အဖြူရောင်ဆေးနဲ့ ရေးနေတာပါ။ သူရေးနေတာ တော်တော် သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိတယ်။ အနားရပ်ကြည့်နေတဲ့ ကျနော်က “ဆရာက မဆိုးဘူးပဲ၊ လက်ရာကောင်းတယ်” လို့ ချီးမွမ်းစကားဆိုမိတော့ သူက “ကျနော် ပန်းချီဆွဲတတ်တယ်ဗျ” လို့ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့ ဖြေတယ်။ ဒီအခါမှာ ဘေးနားက ဆရာတယောက်က “ဟာ ကိုကျော်ဇံ ပန်းချီ မျက်စိရှိတာတော့ မပြောနဲ့တော့ …။ တနှစ်လားဗျာ… ကျောင်းမှာ ကျောင်းစိမ်းပိတ်စတွေ ထုတ်ရောင်းပေးတော့ ကျောင်းသားတွေရော ဆရာတွေပါ လုံချည်တွေ လောက်လောက်ငင ချုပ်ဝတ်နိုင်ကြတယ်ဗျ။ ဒါတောင်ပိုနေသေးတော့ ဟောဒီဆရာကျော်ဇံ ကျောင်းစိမ်းစကို ရှပ်အင်္ကျီချုပ်ဝတ်တယ်။ နောက်တနေ့ကျောင်းလာတော့ နံနက်မိုးသောက် ကျောင်းရှေ့က ကွင်းပြင်မှာ စားပွဲခုံပေါ်တက်ပြီး  အားကစားဘောင်းဘီက အဖြူ၊ ရှပ်အင်္ကျီက အစိမ်းနဲ့၊ ကာယလေ့ကျင်ခန်း သရုပ်ပြနေတဲ့ ကိုယ့်ဆရာ ဖက်ရှင်ကိုသာ မှန်းကြည့်ပေတော့ဗျာ” တဲ့…။

ကိုကျော်ဇံ ဖောင်ကြီးသင်တန်း တက်တုန်းက အကြောင်းလေးကလည်း မှတ်သားလောက်ပါပေတယ်။ ဖောင်ကြီးသင်တန်းလို့ပဲ နှုတ်တွင်ကြတဲ့ ဗဟိုဝန်ထမ်းလေ့ကျင့်ရေးတက္ကသိုလ်မှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်တော့ အစိုးရဝန်ထမ်းတွေကို နိုင်ငံရေးသင်တန်းတွေ ပေးတယ်။ စနစ်တကျ နေတတ်ထိုင်တတ်အောင် လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးရာ နေရာဌာနကြီးလည်း ဖြစ်တယ်။ အပြောအဆိုမှာလည်း ကိုယ်လိုချင်တဲ့နေရာရောက်အောင် အပိုင်းလိုက်၊ ကဏ္ဍအလိုက် ပြောတတ်ဆိုတတ်ဖို့ကအစ မကျန်စေရပါဘူး။ ကိုကျော်ဇံတယောက် သင်တန်းမှာ ပို့ချသမျှကို သင်တန်းတွင်းမှာတင်ပဲ လေးလေးစားစားနဲ့ တိတိကျကျ လိုက်နာပါတယ်။ အဝတ်အစားကအစ စမတ်ကျအောင် သင်တန်းမှာ ဝတ်ရတဲ့ ဘောင်းဘီကို ကိုယ်တိုင်တောင်လျှော်မဝတ်ပဲ ပင်မင်းဆိုင်အပ်ပါတယ်။ နောက်တနေ့ ကိုကျော်ဇံ ပင်မင်းသွားရွေးတဲ့အခါမှာတော့ ဘယ်လိုမှ မျှော်လင့်မထားတဲ့ ဘောင်းဘီ ခြေတဖက်က ရေမခြောက်တခြောက်နဲ့ ကြေမွနေပြီး၊ အခြားတဖက်ကတော့ မီးပူတိုက်ထားတာ ကော့ပျံနေပါသတဲ့။ “ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲခင်ဗျာ” လို့ ကိုကျော်ဇံတယောက် နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ မေးမိတော့ ဆိုင်ဝန်ထမ်းလေးက “ဆရာညွှန်ကြားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ ဆရာရယ်” လို့ ပြန်ဖြေရှာပါတယ်။

ကိုကျော်ဇံ ပင်မင်းအပ်ခဲ့ပုံက...

“ဒီနေရာမှာ ကျနော် လုပ်ချင်တာ နှစ်ပိုင်းရှိပါတယ်။ တစ်ပိုင်းက လျှော်ပြီး နောက်တစ်ပိုင်းက မီးပူတိုက်ချင်ပါတယ်။ အဲ့ဒါ ဖြစ်နိုင်မလားခင်ဗျာ…” ပါတဲ့။

မန္တလေးသားစစ်စစ်နှင့် မလကာထန်းလျက်

နေ့လည်ဖက် ရုံးအပြင်ထွက်၍ ထမင်းစားသွားချိန်တွင် မလေးရှားနိုင်ငံထုတ် Proton ပရိုတွန်ကားတစ်စီးက ရှေ့က ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ကား၏ မော်ဒယ်လ်က Wira ... ။ စင်္ကာပူနိုင်ငံသားတစ်ဦးက နံဘေးမှ မလေးရှားနိုင်ငံသားအား “Wira ဆိုတာဘာလဲလို့” ကောက်မေးရာ ကျောင်းသားဘ၀ မြန်မာစာသင်ခန်းစာမှ “ဝီရရသ” ကိုပြေးသတိရသည်။ မလေးရှားနိုင်ငံသား တရုတ်က စဉ်းစားနေခိုက် “ရဲရင့်ခြင်းဖြစ်မယ် ထင်တယ်” ဟုမှတ်ချက်ချလိုက်ရာ သူက “အင်း…ဟုတ်တယ် သူရဲကောင်းကိုပြောတာ” တဲ့။

ထမင်းစားအပြီး ထောပတ်သီးဖျော်ရည် သောက်ကြပြန်ရာ ဖျော်ရည်၏ အရသာမှာ အဆန်းဖြစ်နေသည်။ ယခင်သောက်ဖူးသော နို့ဆီ, သကြားတို့၏ အနံ့အရသာမျိုးမဟုတ်။ မိမိနှင့်တော့ အတော်ရင်းနှီးနေသည်။ မြန်မာပြည်မှ ထန်းလျက်၏ အနံ့အရသာမျိုး…။ မေးကြည့်တော့ “Gula Melaka” ဟုပြောသည်။ “မလကာပြည်နယ်က ထွက်တဲ့သကြားတစ်မျိုးပေါ့” လို့ အဓိပ္ပါယ်ပြန်ပေးကြသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်မှ အဘိဓာန်တွင်ရှာကြည့်တော့ ပါဠိစကား “ဂုဠ” သည် “ကြံသကာခဲ, ထန်းလျက်” ဟုတွေ့ရသည်။

မလေးဝေါဟာရအချို့သည် ပါဠိစကားလုံး, သက္ကတစကားလုံများနှင့် အတော်လေးနီးစပ်ပါသည်။ စင်္ကာပူဟူသော အမည်သည်ပင် ခြင်္သေ့မြို့တော်ဟု အဓိပ္ပါယ်ရသော သက္ကတအမည်ဖြစ်သည်။ ရထားဘူတာရုံများတွင် Bahaya (အန္တရာယ်ရှိသည်) ဟူသော မလေးစကားသည်လည်း ပါဠိ သက္ကတ “ဘယ” မှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာသာစကားကိုလည်း မလေးလို Bahasa ဟုခေါ်သည်။ ပါဠိ, သက္ကတမှ S သံကို မြန်မာတို့က သ-သံထွက်ဖတ်သည်။

တချိန်က သုဝဏ္ဏဘူမိခေါ် ဆုမတြာကျွန်းဆွယ်သည် အိန္ဒိယယဉ်ကျေးမှု, ဟိန္ဒူနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ ယဉ်ကျေးမှုတို့ လွမ်းမိုးခဲ့သည့်ဒေသများဖြစ်၍ ရှေးဟောင်းခေတ် မလေးဘာသာစကား (Old Malay)ကို သက္ကတ ဘာသာစကားက လွမ်းမိုးထားသည်မှာ သိပ်တော့မဆန်း။ The World is Flat စာအုပ်တွင် Thomas Firedman က ကိုလံဘတ် ရွက်လွင့်ခဲ့သော ၁၄၉၂-ခုနှစ်မှာ Globalization ပထမခေတ် စသည်ဟု ဆိုသည်။ အရှေ့-အနောက် ကမ္ဘာနှစ်ခြမ်းကို မဆက်မိသေးသည့်တိုင် ကိုလံဘတ်မတိုင်မီကပင် Globalozation က အရှေ့တောင်အာရှတခွင်တော့ ရောက်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မြန်မာ, ယိုဒယား, ကမ္ဘောဒီယာနှင့် အင်ဒိုနီးရှားတို့တွင် ရာမလက္ခဏယဉ်ကျေးမှုက ယခုခေတ် ဟစ်ဟော့တေးတွေလို ကူးစက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း ဖြစ်ပြန်, ပျက်ပြန် လောကဓံဆိုသလို မလေးရှား, အင်ဒိုနီးရှားဒေသသို့ အာရပ်ယဉ်ကျေးမှု, အစ္စလာန်ယဉ်ကျေးမှုလှိုင်း ရိုက်လိုက်သောအခါ ဘာလီလို နေရာမျိုးတွင်သာ ရာမလက္ခဏကျန်ခဲ့သည်။ Borobudur လို ဘာသာရေး အဆောက်အအုံကြီးများလည်း တိမ်မြုတ်သွားသည်။ မလေးဘာသာစကားလည်း တစ်မျိုးတမည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရှေးဟောင်းခေတ် မလေးဘာသာစကား (Old Malay)ကို ယခုခေတ်မလေးစကားပြောသူတို့ နားမလည်နိုင်ကြတော့။

**** ***** ****

မန္တလေး အနှစ် ၁၅၀-ပြည့် အထိမ်းအမှတ် ကျင်းပသော “မန္တလေးအနုပညာပုံရိပ်ပွဲတော်” DVDခွေ ကြည့်ဖြစ်သည်။ မန္တလေးမှ လူရွှင်တော်များဖြစ်သော ချစ်စရာ, ဒီပါတို့၏ “မန္တလေးသား စစ်စစ်ကြီးပါဗျ” ဟူသော တစ်ခန်းရပ် ဟာသပြဇာတ်ပါသည်။ နယ်မှ မန္တလေးသို့ လာလည်ရင်း လမ်းပျောက်နေသော အဖွဲ့အား ချစ်စရာက မန္တလေးမြို့အကြောင်းကို တရုတ်သံခပ်ဝဲ၀ဲဖြင့် ရှင်းပြသည်။ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းများ, ဘုရားများ, လမ်းများ, ဈေးများအကြောင်းကို သမိုင်းချီ၍ အသေးစိတ်ပြောပြတော့… နယ်မှ ဧည့်သည်များက လူမျိုးခြားဖြစ်လျှက် မန္တလေးမြို့အကြောင်း ယခုလို ဂဃဏန ရှင်းပြပေး၍ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဆိုကြသည်။ ထိုအခါ ချစ်စရာက လူမျိုးခြား မဟုတ်ကြောင်း မန္တလေးသားဖြစ်ကြောင်း ပျာပျာသလဲ ပြော၍ု မှတ်ပုံတင်ပါထုတ်ပြသည်ကိုပင် မယုံကြ။ ဒါဆို ဘာကြောင့် စကားသံ ဒီလောက်ဝဲနေရသလဲ ဆိုလာတော့ ချစ်စရာက “ရေများရေ… မီးများ မီး ပေါ့ဗျာ။ တစ်မြို့တည်းမှာ သူတို့နဲ့ အတူတူနေရတယ်။ စီးပွားရေး အတုခိုးရ.. ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ကြိုက်ရနဲ့… နောက်ဆုံးတော့ ကျုပ်တို့လိုကောင်တွေ မဝဲ ခံနိုင် မလား။ နန်းတော်တိုင် ဖက်မွေးလာတဲ့ မန္တလေးသားစစ်စစ်ပါဗျ…” ဟု အော်ငိုကာ တစ်ခန်းရပ်လိုက်ပေသည်။

Globalization ဟုဆိုလျှင် ဈေးကွက်စီးပွားရေး, ကမ္ဘာကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းနှင့် အမေရိကန်ယဉ်ကျေးမှုတို့ကိုသာ ပြေး မြင်တတ်ကြသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် တရုတ်နှင့် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးက တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာသည်။ Globalization ကသယ်ဆောင်လာမည့် ယဉ်ကျေးမှုများသည် အနောက်တိုင်း ယဉ်ကျေးမှုများကိုသာ ထည့်တွက်၍ မရတော့။ ထိုလှိုင်းလုံးကြီးများသည် တားဆီး၍ ရမည်လည်း မဟုတ်။ လှိုင်းနှင့်အတူ တွင် ရေးခဲ့ဖူးသလို မည်သို့သော ယဉ်ကျေးမှုကို စားသုံး၍ မည်သို့သော ယဉ်ကျေးမှုအား ထွေးအံရမည် ဆိုသည့် “ယဉ်ကျေးမှုစားသုံးခြင်း အတတ်ပညာ” ကို သတိရှိရှိကျင့်သုံးကြဖို့ လိုသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ချစ်စရာပြောသလို “မဝဲ ခံနိုင်ရိုးလားဗျာ” ဟုသာ မချိတင်ကဲ ဆိုရမည့်ကိန်း ဆိုက်ပေလိမ့်မည်။

Real urbane person of Mandalay from mdymedia on Vimeo.

စာညွှန်း

http://veda.wikidot.com/malay-words-sanskrit-origin
http://en.wikipedia.org/wiki/Malay_language

မန္တလေးအနုပညာပုံရိပ်ပွဲတော် DVD ခွေ

The White Tiger

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားေတြႏွင့္ စကားစပ္မိရင္း Avravind Adiga ေရးတဲ့့ The White Tiger ၀တၱဳကို ငွားဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆင္းရဲသားဘ၀ကေန စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ တစ္ဦးျဖစ္လာခဲ့တဲ့ Balram Halwai က အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ သ႐ုပ္မွန္ကို ဖြင့္ထုတ္ဖို႔အတြက္ တ႐ုတ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ၀မ္က်ားေပါင္ဆီ ေရးသားေပးပို႔လုိက္တဲ့့ e-mail စာရွည္ခုႏွစ္ေစာင္ အျဖစ္နဲ႔ ၀တၳဳကို ေရးထားတာပါ။ ဇာတ္လမ္းအေနႏွင့္ သိပ္စိတ္၀င္စားစရာ မရွိလွေပမယ့္ အိႏၵိယရဲ႕ အေမွာင္ေလာကကို သ႐ုပ္ေဖာ္သြားပံုႏွင့္ အျမင္အခ်ိဳ႕ကေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

အိႏၵိယလို႔ေျပာလိုက္ရင္ Call Center လို အေမရိကရဲ့ outsourcing လုပ္ငန္းေတြႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ ဘန္ဂလိုတို႔, မြန္ဘိုင္းတို႔လို ၿမိဳ႕ေတြကိုပဲ ကမၻာကအသိမ်ားၾကပါတယ္။ စိတ္၀င္စားၾကပါတယ္။ ဒီ၀တၳဳရဲ့ အဓိကဇာတ္ေဆာင္ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ဂဂၤါျမစ္ကမ္း႐ိုးတန္းတေလွ်ာက္က ကုန္းတြင္းပိုင္း ေက်းလက္ေဒသကို အေမွာင္ေလာကလို႔ တင္စားထားပါတယ္။ ဒီလိုအေမွာင္ေလာကမွာ ရွင္သန္ေနၾကတဲ့ ဆင္းရဲသားလူမ်ားစုဟာ သူတို႔ရဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းဖို႔အတြက္ ေျမရွင္ႀကီးေတြကို ခယ၀တ္တြားၿပီး သူတို႔ရဲ့ ေခၽြးနည္းစာေတြထဲကေန ခြဲေ၀ေပးေနရတယ္။ ယုတ္စြအဆံုး လံခ်ားဆြဲစားသူကေတာင္ သူ႔၀င္ေငြရဲ့ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ကို ခြဲေ၀ေပးေနရတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမား အာဏာပိုင္မ်ားရဲ့ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈေၾကာင့္ ပညာေရး, က်န္းမာေရးစတဲ့ အေျခခံအေဆာက္အအံုေတြကလည္း ပ်က္စီးေနတယ္။ ေရသိုးေျမာင္းေကာင္းေကာင္း မရွိ။ လွ်ပ္စစ္မီး လံုလံုေလာက္မရွိ။ ေဆး႐ံုမွာ ဆရာ၀န္မရွိ။ ဆရာ၀န္ေတြက အစိုးရေဆး႐ံုေတြမွာ မထိုင္ပဲ စာရင္းညာျပၿပီး၊ အျပင္ေဆးခန္းေတြမွာ ေရာက္ေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းေတြမွာ ေန႔လည္စာအတြက္, ေက်ာင္း၀တ္စံုအတြက္ အစိုးရကထုတ္ေပးထားေပမယ့္ ေက်ာင္းဆရာေတြက စားလိုက္လို႔ ေက်ာင္းသားေတြ မရၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုပ်က္စီးေနတာကို အျပစ္မျမင္ၾကဘူး။ “ငါလည္း သူတို႔ ေနရာေရာက္ရင္ ဒီလိုပဲလုပ္မွာပါ” လို႔ေတြးေနၾကတာကိုး။ “ပိပိရိရိ လုပ္တတ္ၾကေပရဲ့”လို႔ေတာင္ အခ်ိဳ႕က ႀကိတ္ၿပီး ခ်ီးမြမ္း ေနတတ္ၾကသတဲ့။

ဒီေတာ့ ဒီလိုအေမွာင္ေလာကထဲမွာ လူေတြက သက္တမ္းေစ့ မေနႏိုင္ပဲ တီဘီလိုေရာဂါမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေသၾကရတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ပညာကို ဆံုးေအာင္မသင္ႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔ စာေရးတတ္ ဖတ္တတ္ေပမယ့္ ကိုယ္ဖတ္တဲ့စာ ဘယ္အဓိပါၸယ္ေပါက္တာ မသိတဲ့ မေတာက္တေခါက္, မက်က္တက်က္ (half-baked) ေတြ။ ပညာကို ဆံုးခမ္းတိုင္ေအာင္ သင္ၿပီး တကၠသိုလ္ေတြကေန ဘြဲ႔ရလာသူေတြကေတာ့၊ ကုမၸဏီေတြမွာ အလုပ္၀င္၊ အ၀တ္အစား က်က်နန၀တ္ၿပီး သူမ်ားခိုင္းတာလုပ္ရင္း သူတို႔ဘ၀ ကုန္ဆံုးသြားရတယ္။ စီးပြားေရးသမားျဖစ္လာသူေတြက သူလို “မက်က္တက်က္” ေတြပါလို႔ အဓိကဇာတ္ေဆာင္ Balram Halwai က သေရာ္သလို ေျပာျပသြားတယ္။

စာေရးသူ အဓိကေျပာခ်င္တဲ့ အခ်က္တစ္ခုက “ဘာေၾကာင့္ အေမွာင္ေလာက ဆင္းရဲမြဲေတမႈဘ၀ကေန ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္သလဲ” ဆိုတဲ့ ကိစၥပါ။ ဒါကို သူက ၾကက္ေလွာင္ခ်ိဳင့္ (Rooster Coop) တစ္ခုနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ျပတယ္။ သံဇကာ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာ ျပည့္ၾကပ္ေနတဲ့ ၾကက္ေတြဟာ တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ တိုးေ၀ွ႔တုိက္ခိုက္္ၿပီး အသက္႐ႈဖို႔ ႀကိဳးစားေနရတယ္။ ဒီေလွာင္ခ်ိဳင့္အေပၚက သစ္သားစဥ္းတံုးေပၚမွာေတာ့ ေလာေလာလပ္လပ္ ခုပ္ထစ္ထားတဲ့ အသားတုံးေတြ, ကလီစာေတြတင္ထားၿပီး ေသြးေတြနဲ႔ ေပက်ံေနတယ္…။ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲက ၾကက္ေတြက သူတို႔ေနာင္ေတာ္ေတြရဲ့ ကလီစာေတြကို ျမင္ေနရတယ္။ ေသြးနံ႔ေတြ ရေနတယ္။ ေနာက္ သူတို႔အလွည့္ဆိုတာလဲ သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲက ႐ုန္းမထြက္ၾကဘူး။ ဒီႏိုင္ငံက လူေတြရဲ့ အျဖစ္က ဒီအတိုင္းပါပဲတဲ့။

ဒါကလည္း အိႏၵိယမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သေႏၶတည္လာခဲ့တဲ့ ကၽြန္စိတ္ (servitude) ေၾကာင့္လို႔ စာေရးသူကဆုိတယ္။ ရာမမင္းအေပၚမွာ သစၥာရွိရွိ နာခံအမႈထမ္းခဲ့တဲ့ ဟာႏုမာန္ေမ်ာက္မင္းကို ကိုးကြယ္ခဲ့ၾကၿပီး၊ အဂၤလိပ္ေတြက ထပ္အသက္သြင္းေပးခဲ့တဲ့ ဒီကၽြန္စိတ္ေၾကာင့္ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာ ပိတ္ေနရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဒီကၽြန္စိတ္က ျပင္းသလဲဆိုရင္ … လြတ္ေျမာက္ဖို႔အတြက္ ေသာ့ကို လက္ထဲထိုးထည့္ရင္ေတာင္ ေသာ့ကို ျပန္လြင့္ပစ္ၿပီး ဆဲလိမ့္မယ္တဲ့။

ဒုတိယအေနနဲ႔လည္း လြတ္ေျမာက္မႈနဲ႔ မိသားစုဘ၀ကို ခ်ိန္ဆၾကရတဲ့အခါ လြတ္ေျမာက္မႈထက္ ကိုယ္ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း, မိသားစုေတြရဲ့ စား၀တ္ေနေရးကိုပဲ ငဲ့လုိက္ၾကရတာမ်ိဳး ေတြရွိတယ္။ ဖိႏွိပ္သူေျမရွင္ႀကီးေတြ, အက်င့္ပ်က္အစိုးရအရာရွိႀကီးေတြက ဒီအားနည္းခ်က္ကုိသိေတာ့ တစ္စံုတစ္ဦးက မိမိတို႔ၾသဇာရိပ္ေအာက္က ႐ုန္းထြက္ဖို႔ႀကိဳးစား လာရင္ သူတို႔ရဲ့ မိသားစု၀င္ေတြကို ၿခိမ္းေခ်ာက္ ဒုကၡရွာၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္သားသမီး ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးတစ္ဦးဦးက လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားမယ္ႀကံရင္ မိသားစု၀င္ေတြကပဲ စၿပီး၀ိုင္းတားၾက, ဖ်က္ၾကေတာ့တာေပါ့။

စာေရးသူက ေျပာျပသြားတဲ့ ဒီၾကက္ေလွာင္ခ်ိဳင့္ဥပမာက သိပ္ထိေရာက္ေပမယ့္ သူဆက္ေရးျပသြားတဲ့ ဇာတ္လိုက္ Balram ရဲ့ လြတ္ေျမာက္ေရးကေတာ့ စနစ္တစ္ခုကို ေတာ္လွန္ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ၊ ပုဂၢလိက လြတ္ေျမာက္မႈတစ္ခုပါပဲ။ ဘာမွအေၾကာင္းခိုင္လံုမႈမရွိပဲ သူ႔အလုပ္ရွင္ကို သတ္, ေငြေတြယူ, ထြက္ေျပးၿပီး ဘန္ဂလိုၿမိဳ႕မွာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းတစ္ခု ထူေထာင္ပါတယ္။ အက်င့္ပ်က္အရာရွိေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီးလုပ္တဲ့အတြက္ ေအာင္ျမင္တဲ့ စီးပြားေရးသမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ လြတ္ေျမာက္မႈလို႔ ဆိုေကာင္းဆိုႏိုင္ေပမယ့္ သူကိုယ္တိုင္က ဒီစနစ္ဆိုးႀကီးကို ဆက္လက္ရွင္သန္ေစတဲ့ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု ဆက္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ စာေရးသူက ထြက္ရပ္လမ္းမွန္ကို ျပသြားႏိုင္တယ္လို႔ေတာ့ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ထြက္ရပ္လမ္းအစစ္မရွိတာကိုပဲ ေရးျပလိုတာလားေတာ့ မသိပါ။ ဇာတ္သိမ္းကို ဘ၀င္မက်ႏိုင္တာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

စာေရးသူက သူတို႔အိႏၵိယမွာ “ေရသိုးေျမာင္းမရွိ, လွ်ပ္စစ္မီးမရွိ, လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းေကာင္းမရွိေပမယ့္ ဒီမိုကေရစီေတာ့ရွိတယ္” လို႔ခပ္ေထ့ေထ့ ေျပာသြားပါေသးတယ္။ အိႏၵိယဟာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံေလာက္ အေျခခံ အေဆာက္အအံုေကာင္းေတြ မရွိေသးတာေၾကာင့္ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းလို စီးပြားေရးမ်ိဳးေတြ ဖြံၿဖိဳတိုးတက္မႈ ေကာင္းေကာင္းမရွိေသးတာကေတာ့ ျငင္းစရာမရွိေပမယ့္္ “ဒီမိုကေရစီဟာ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးမႈရဲ့ အဟန္႔အတားမ်ား ျဖစ္ေနမလား” ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို လက္မခံႏိုင္ပါဘူး။ အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ့ အဓိကျပႆနာေတြဟာ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ အက်င့္ပ်က္ျခစားေနၾကတာ, လူမ်ားစု ဆင္းရဲသားလူတန္းစားေတြရဲ့ ပညာေရးအဆင့္အတန္း နိမ့္ပါးေနေသးတာ, ဇာတ္ခြဲျခားမႈလို စနစ္မ်ိဳးေတြေၾကာင့္ နာခံစိတ္ (သို႔မဟုတ္) ကၽြန္စိတ္မကုန္ေသးတာေတြလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဒီမိုကေရစီဆိုတာဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ စီးပြားေရးသမားေတြ ေပါင္းစားသြားတဲ့ အမည္ခံသက္သက္ပဲ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ့ လြတ္လပ္မႈ, အခြင့္အလမ္းတူညီမႈ, တရားမွ်တမႈေတြရွိမွသာ ဒီမိုကေရစီက အသက္၀င္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

http://en.wikipedia.org/wiki/The_White_Tiger

ခ်စ္သူမ်ားအတြက္ လက္ေဆာင္

မသီတာက “ေအာင္ျမင္စြာ ခြဲထြက္ျခင္း”လို႔ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုနဲ႔ ထားပစ္ခဲ့ ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအသင္းအဖြဲ႔ေတြ ကြဲၾက, ဘာသာေရးဂိုဏ္းဂဏေတြ ကြဲၾက, သီခ်င္းဆိုတဲ့ အဖြဲ႔ေတြလည္း ကြဲၾကတဲ့ေခတ္ႀကီးမွာ ခ်စ္ၾကည္ေရးတရားေဟာဖို႔ စဥ္းစားေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အားေလ်ာ့ သြားသလိုပါပဲ။ ဘာသာေရးစာေတြ အဖတ္မ်ားေတာ့ ေတြးလိုက္သမွ်က ဘာသာေရးနဲ႔မလြတ္သလို ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အခုလည္း ဘုရားရွင္လက္ထက္က ေကာသမၺီျပည္မွာ ရဟန္းေတာ္ေတြ အခ်င္းမ်ားၿပီး အုပ္စုကြဲၾကစဥ္ေဟာခဲ့တဲ့ သာရဏီယတရား ၆-ပါးကို လွမ္းသတိရမိပါတယ္။

သာရဏီယတရားဆိုတာက တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ခိုက္ရန္မျဖစ္ပဲ ခ်စ္ၾကည္မႈ, ေလးစားမႈ, စည္းလံုး ညီၫြတ္မႈကို ျဖစ္ေစဖို႔အတြက္ အၿမဲမျပတ္ေအာက္ေမ့ထိုက္တဲ့ တရား ၆-ပါးကိုဆိုလိုပါတယ္။

(၁) တစ္ဦးကို တစ္ဦး ေရွ႕မွာျဖစ္ေစ, ကြယ္ရာမွာျဖစ္ေစ ကာယကံေမတၱာထားရမယ္။
(၂) ၀စီကံေမတၱာ ထားရမယ္။
(၃) မေနာကံေမတၱာထားရမယ္။
(၄) ရရွိလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို အတူမွ်ေ၀သံုးစြဲရမယ္။
(၅) ကိုယ္က်င့္သီလ တူညီေအာင္က်င့္ရမယ္။
(၆) ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း အျမင္တူမွ်ရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ ၆-ခ်က္ပါ။

ရဟန္းေတာ္ေတြအတြက္ ေနာက္ဆံုးအခ်က္ျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း အျမင္တူညီဖို႔ဆိုတဲ့ အခ်က္က အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းကို “ဒိ႒ိသီလသာမည” အျမင္တူ, အက်င့္တူတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းလို႔ တင္စား ေခၚေ၀ၚေလ့ရွိပါတယ္။ ေလာကီနယ္မွာေတာ့ လူတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အက်င့္စ႐ိုက္တူ, အျမင္တူတဲ့ သူေတြျဖစ္ဖို႔ ခက္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အနည္းဆံုး တစ္ဦးကို တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈေရွ႕ထားၿပီး, အက်ိဳးတူ မွ်ေ၀ခံစားဖို႔ေတာ့လိုပါတယ္။ ဒါမွသာ မတူကြဲျပားတဲ့ အျမင္ေတြရွိေနခဲ့ရင္ေတာင္ တစ္ဦးကို တစ္ဦး နားလည္ခြင့္လႊတ္ၿပီး အတူယွဥ္တြဲ ေနႏိုင္ၾကမွာပါ။ အိမ္ယာထူေထာင္ၾကမယ့္ ခ်စ္သူေတြ, လင္မယားေတြဆိုရင္ေတာ့ ဒီထက္မက အက်င့္စ႐ိုက္တူေအာင္, အျမင္တူေအာင္က်င့္ၾကဖို႔လိုပါတယ္။ ခ်စ္သူမ်ား အသြင္တူ, အျမင္တူ၍ ခ်စ္ၾကည္ျဖဴႏိုင္ၾကပါေစ။

ရင္ထဲက ေဆာင္းမနက္ခင္းမ်ား

ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၂ - ျပည္ေထာင္စုေန႔
ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၃ - ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေမြးေန႔

ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၃ - ကေလးမ်ားေန႔

Avatar 3D ဖြစ်ရပ်မှန်

အင်္ဂလိပ်ကား မကြည့်တတ်ပါဘူး။ ဒီတော့ ရုံမှာ ရုပ်ရှင်အလွန်ကြည့်ခဲပါတယ်။ ရုပ်ရှင်လက်မှတ်ရရင် ကိုဧရာနဲ့ သားကြီး သားအဖနှစ်ယောက်ပဲ သွားကြည့်ကြလေ့ ရှိပါတယ်။ 2012 တင်တော့ မှတ်မှတ်ရရနေ့ တနေ့မို့ မိသားစု အကုန်သွားကြည့်ကြပါတယ်။ အဲ့ဒီကနေ အရှိန်ရသွားပြီး၊ Avatar တင်တော့ (ထူးထူးဆန်းဆန်း 3Dကလည်း ဖြစ်ပြန်ပါသေးသတဲ့။) “3Dမို့ ကိုယ်က ပြချင်တာ” ဆိုတာ ကိုဧရာတယောက် ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ မဲဆွယ်စဉ်ကာလမှာ ထပ်တလဲလဲ သုံးခဲ့တဲ့ စကားပါ။ New Year Eve နေ့မှာ အများသူငါတွေနဲ့ ရောပြီး မိသားစုလိုက် ညနေ ၅နာရီပွဲကို ၃နာရီမှာ တက်တက်ကြွကြွ လက်မှတ် တန်းစီ ဝယ်ပါတယ်။ အရောင်းကောင်တာရောက်တော့ ရှေ့ဆုံးကရေရင် Second Row ကပဲ နေရာ ရတော့မယ်တဲ့။ အို ဘာဖြစ်လဲ 2012 ကြည့်တုန်းကလည်း Second Row ကပဲဟာ ဒီလောက်ကြီး တန်းစီပြီးမှ ဝယ်လိုက် ဝယ်လိုက်ဆိုပြီး ဇွတ်မိုက်လိုက်ကြပါတယ်။

ရုံထဲ အဝင်မှာ မျက်မှန် အမဲလေးတွေ ပေးတယ်။ တရိုတသေ ကိုင်ခဲ့ရတယ်။ မျက်မှန်မှာ ဒဏ်ရာ တစုံတခုရခဲ့ရင် 85 ဒေါ်လာ လျော်ရမယ် ဆိုလို့ပါ။ နေရာယူပြီး ခဏကြာတော့ ရုပ်ရှင်စပြပါတယ်။ ကြော်ငြာတွေ ဆိုတော့ မျက်မှန် တပ်စရာမလိုသေးဘူး အထင်နဲ့ ပကတိမျက်လုံးအတိုင်းနဲ့ပဲ ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ “မျက်မှန်တပ်လေ ကြော်ငြာလည်း 3D ပဲ” ဆိုတဲ့ ကိုဧရာ့ဆီက အလန့်တကြား သတိပေးသံကြားမှ ဘေးဘီကို ဝဲဝီ ကြည့်လိုက်တော့ တရုံလုံး မျက်မှန်တွေနဲ့ ခန့်ငြားနေကြပါပြီ။ အော် တုံးလိုက်တဲ့ ငါ ဆိုပြီး မျက်မှန်ကောက်တပ်လိုက်မှ Garfield ကြီး ဗိုက်ပူထွက်နေပုံများ ရုပ်လုံးကို ကြွလို့ဟဲ့။ ဇာတ်ကား စပြလို့ ခဏအကြာမှာ ကိုဧရာ့ဆီက အသံထွက်လာပြန်တယ်။ “သီတာ သီတာ 3D ဆိုတာ အဲ့လိုကြီးလား” တဲ့။ ကိုယ်က ရုံထဲဝင်လာကတည်းက “3D ရုပ်ရှင်များ Discovery Centre မှာ ကျမ ကြည့်ဖူးပါတယ်တော်” လို့ သူ့ကို တမှတ်ကျောထားသူမို့ အားကိုးတကြီး မေးရှာတာပါ။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဆိုတော့ “ကို ဘာမှ ကောင်းကောင်းမမြင်ရဘူး” တဲ့။ “ပေးစမ်းပါဦး ရှင့် မျက်မှန်” ဆိုပြီး မသီတာ ကောက်တပ်ကြည့်လိုက်တော့မှ လားလား စိမ်းစိမ်းတွေရော နီနီတွေရော ရိပ်ရိပ် ရိပ်ရိပ်တွေ… “အာ ရှင့်မျက်မှန်က အပျက်ကြီး” ဆိုပြီး၊ ချက်ချင်းသွား ပြန်လဲခိုင်းရတယ်။

မသီတာလည်း ဇာတ်လမ်းကို နားမလည် လည်အောင် အာရုံ စူးစိုက် ကြည့်ရင်းနဲ့ မျက်ခွံက မှေးစင်း ကျကျလာတယ်။ အော် ငါ့မျက်လုံးအား မနိုင်ဘူးနဲ့ တူတယ်ဆိုပြီး အိတ်ထဲက မျက်မှန်ထုတ်တပ်၊ အပေါ်ကမှ 3D မျက်မှန်ထပ်တပ်ပြီး ကြည့်လည်း မအောင်မြင်ပါဘူး။ 3D မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက် တပ်လိုက်နဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ကြိမ်ဖန်များစွာ လုပ်နေမိပါတယ်။ ဘေးနားက သားငယ်ကလည်း အောက်ပြုတ်ကျတဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ ကုန်းကောက်သလို တကုန်းကုန်းတကွကွ လုပ်လိုက်၊ ရှေ့ Screen ကို မကြည့်ပဲ နောက်တွေ လှည့်ကြည့်လိုက် လုပ်နေလို့ “သားကောင်းကောင်းကြည့်လေ” ပြောတော့ “သားသား မကြည့်ချင်ဘူး” လို့ ဆိုလာပါတယ်။ Avatar ဆိုတော့ သူက TV မှာ ကြည့်နေကျ ကာတွန်းဇာတ်လမ်း အောက်မေ့လို့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ လိုက်လာသူပါ။ ဒီရောက်တော့မှ တလွဲဖြစ်နေတော့ စိတ်ညစ်ရှာတယ် ထင်ပါတယ်။ ကိုယ်ကလည်း မူးချင်သလိုလို၊ အန်ချင် ပျို့ချင်သလိုပါ ဖြစ်လာတော့ ကိုဧရာကို “ကျမတို့ သားအမိ အပြင်ထွက်နေမယ်အေ” လို့ ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ သားအမိနှစ်ယောက် ရှေ့ဆုံးက ထွက်ချလာခဲ့ပါတယ်။ ထိပ်ကစောင့်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းလေးဆီ မျက်မှန် နှစ်လက် အပ်ခဲ့ရပါတယ်။

ရုံဂိတ်ဝမှာ စောင့်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို ရုပ်ရှင် ဘယ်အချိန်ပြီးမလဲ မေးတော့ ရး၄၀ မှ ပြီးမှာတဲ့။ နာရီကြည့်လိုက်တော့ အခုမှ ၅း၃၀ပဲ ရှိသေးတယ်။ အခြားရုံတွေထဲ ဝင်ကြည့်လို့ ရမလားမေးတော့ “မရပါဘူး ခင်ဗျာ” တဲ့ “အပြင်ထွက်ပြီး Shopping လုပ်ရင် သွားလုပ်နေပါ” တဲ့။ အဲ့ဒါနဲ့ပဲ သားအမိနှစ်ယောက် အခြားရုံပေါက်ဝက ခုံတန်းလျားလေးမှာ ထိုင်ပြီး ဘယ်ရုံထဲကို ဘယ်အချိန် ခိုးဝင်ရင် ကောင်းမလဲ အလစ်ချောင်းနေမိပါတယ်။ ကိုယ့်ရုပ် ကိုယ့်ရည်နဲ့ အဲ့လို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် မလုပ်ချင်တဲ့ အတွေးကလည်း တဖက်၊ နောက်ရုံထဲ ဝင်သွားပါပြီတဲ့ မှောင်မှောင်မဲမဲထဲ သားအမိနှစ်ယောက် ထိုင်စရာနေရာ မရှိရင်လည်း အခက် ဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ ချာချာလည်နေပါတယ်။ လူကသာ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေပေမဲ့ စိတ်က မငြိမ်သလို၊ ပါးစပ်တွေ လက်တွေကလည်း အငြိမ်မနေရပါဘူး။ ရုပ်ရှင်ကြည့်ရင်း အပေါ့အပါးသွားချင်လို့ ထွက်လာတဲ့ လူတွေကို အိမ်သာ ဘယ်ဖက်ဆိုတာ လမ်းညွှန်ပေးရပါသေးတယ်။

သားငယ်က ကလေးဆိုတော့ အဲ့လိုကြီး ဘယ်လာကြာကြာထိုင်နေနိုင်ပါ့မလဲ။ ရုံထဲ ပြန်ဝင်ချင်တယ် လုပ်ပြန်လို့ သားအမိနှစ်ယောက် ကုပ်ကုပ် ကုပ်ကုပ်နဲ့ ပြန်ဝင်လာကြပြန်ရော။ ဒုတိယ အကြိမ် ကြိုးပမ်းမှုမှာတော့ သားကြီးဝယ်လာတဲ့ အာလူးကြော်ဗူးထဲက အာလူးကြော်တွေ တကျွတ်ကျွတ်ဝါးရင်း တိုက်ပွဲဝင်ပါသေးတယ်။ ဒါလည်း မရဘူး အာလူးကြော်လည်း ကုန်ရော လူလည်း ဘာဖြစ်သွားတယ် မသိတော့ဘူး။ “ထ ထ” ဆိုတဲ့ အသံက ကိုဧရာ့ အသံလား။ သားကြီး အသံလား။ “ရုပ်ရှင်ပြီးပြီ” ဆိုတဲ့ အသံကတော့ သားကြီး အသံ။

“သားသားက ဘာလို့မကြည့်ချင်တာလဲ... သားသား ကြည့်တဲ့ Avatar မဟုတ်လို့လား” လို့ သားငယ်ကို သူ့အဖေကမေးတော့ “သားသားကို လက်သီးနဲ့ထိုးလို့” တဲ့ …။ ပြီးတော့မှ သားငယ်က သူ့အဖေကို ဇာတ်လမ်းမေးပါတယ်။ “လာလာ ဖေဖေ ပြောပြမယ် ဟို အမေကြီးလည်း နားထောင်” ဆိုပြီး … “Avatar ဆိုတာ အိန္ဒိယစကား “အဝတာရ”…. သက်ဆင်းခြင်းလို့ အဓိပ္ပါယ်ရတယ်။ လူသားတွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံကနေ လူပြည်ကို ဆင်းသက်လာပြီး လူအဖြစ်ကို ဝင်စားတဲ့ ရာမတို့, ကရစ်ရှနားတို့ကိုခေါ်တာ …” ဇာတ်လမ်းနဲ့ မဆိုင်တဲ့ သူ့လက်ချာအရင် နားထောင်ရသေးတယ်။ ပြီးမှ သားအမိတစ်တွေ ကိုဧရာပြောတဲ့ Avatarပုံပြင်နားထောင်ရင်း သူ့ဇာတ်လမ်း မဆုံးခင်မှာပဲ အိပ်ယာပေါ်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ကြီး အိပ်ပျော်ရ ပြန်ပါတော့တယ်။

ပိုးထည် တစ်စကြောင့်

လွန်ခဲ့တဲ့ အပတ်က ကြည့်ဖြစ်တဲ့ အိန္ဒိယဇာတ်ကားပါ။

ဇာတ်ကား စ စချင်းမှာ ဇာတ်လိုက်က မင်္ဂလာဆောင်ပြီး သတို့သမီးကို သူ့အိမ်ခေါ်လာတယ်။ လမ်းထိပ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ မိန်းမကြီးက သူတို့ကိုကြည့်ပြီး အတင်းပြောတယ်။ “မင်္ဂလာဆောင်မှာတောင် သတို့သမီးက ပိုးဆာရီ မဝတ်နိူင်ဘူး” လို့။ “ဒီမိန်းမကြီးတွေ သူများအတင်းထိုင်ပြောဖို့ကလွဲပြီး အခြားအလုပ်မရှိဘူးလား မသိဘူး” လို့သာ စိတ်ထဲကပြောကြပြီး အိမ်ရောက်လာတယ်။ အိမ်ပေါက်ဝမှာ ဖခင်အိုကြီးကို သူတို့ ထုံးစံအတိုင်း ခြေဖမိုးထိ နှုတ်ဆက်ပြီး သတို့သမီး အိမ်ထဲဝင်တယ်။ လူကြီးတွေက ညာဘက်ခြေထောက်က စလှမ်းဝင်ဖို့ သတိပေးကြတယ်။

ဇာတ်လိုက်က အဲ့ဒီနယ်မှာ ရှိတဲ့ ယက္ကန်းစက်ရုံက အလုပ်သမား။ ဇနီးသည်က အလိမ္မာအိမ်ပါလေး။ နွမ်းနွမ်းပါးပါးပေမဲ့ အေးချမ်းတဲ့ မိသားစုဘဝလေး ပိုင်ဆိုင်ကြတယ်။ မကြာဘူး ဇာတ်လိုက်အဖေကြီး အနိစ္စရောက်တယ်။ အလောင်းပြင်ကြသူတွေက အလောင်းကို ပတ်ဖို့ ပိုးစ တောင်းတယ်။ ဇာတ်လိုက်က “တသက်လုံး အလုပ်လုပ်လာတာ ဖခင်ကြီး ရုပ်အလောင်းက ခြေမနှစ်ခုကို ပူးချည်ဖို့ ပိုးမျှင်တစသာ တတ်နိုင်ရပါလား” လို့ ငိုရှာတယ်။ (အသုဘမှာ ရေအိုးခွဲတာ၊ ကူးတို့ခ ဆိုပြီး ပါးစပ်ထဲ တမတ်စိထည့်တာ၊ ခြေမနှစ်ချောင်းကို ပူးချည်တာတွေ အားလုံးဟာ အိန္ဒိယက အယူအဆတွေဖြစ်တယ်။ ဗုဒ္ဓသာသာဝင်တွေ အကျိုးအကြောင်း အဓိပ္ပါယ် ရှိမရှိ သုံးသပ်ပြီး၊ ဒီအယူအဆတွေကို ဆက်လက်လိုက်နာဖို့ သင့်မသင့် ဆုံးဖြတ်သင့်ပြီ။)

ဇာတ်ကားကို ပြန်ကောက်ရရင် ဇာတ်လိုက်ဟာ ဇာတ်လိုက်တို့ရဲ့ သဘာဝအတိုင်း ရိုးသား ကြိုးစားပြီး မဟုတ်မခံ စိတ်ရှိသူဖြစ်တယ်။ စက်ရုံပိုင်ရှင်သူဌေးကြီးရဲ့သမီး မင်္ဂလာဆောင်မှာ ဝတ်ဖို့ရာ ပိုးဆာရီကို အထူးယက်လုပ်ပေးဖို့ ရွေးချယ်ခြင်း ခံရတဲ့ လက်ရွေးစင် ယက္ကန်းသမားတဦး။ နောက်တော့ သူတို့မှာ သမီးလေးတယောက်ရတယ်။ သမီးလေး ပုခက်တင်ပွဲမှာ ဖအေလုပ်သူက သမီးကို တချိန်ကျရင် ပိုးဆာရီတထည် ပေးမယ် လို့ ကတိကဝတ်ပြုလိုက်တယ်။ ပွဲကိုလာတဲ့ မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းတွေကတော့ “မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကတိမျိုး မပေးသင့်ဘူး။ ဖြစ်မလာခဲ့ရင် ကြိမ်စာသင့်သလိုမျိုး ခိုက်တတ်တယ်” လို့ ဇာတ်လိုက်ကို ဝေဖန်ကြတယ်။ ဇနီးသည်မှာလည်း စိုးရိမ်မှုတွေနဲ့ အဲ့ဒီအချိန်ကစ မျက်နှာ မသာမယာ ဖြစ်ရတော့တာပေါ့။ ဒီတော့လည်း သူစုထားတဲ့ မြေအိုးကို ခွဲ၊ အကြွေစေ့တွေ တပုံတခေါင်းကို ပြလို့ ဇနီးသည်ကို အားပေးရှာတယ်။ “ဘာလို့ မဖြစ်ရမလဲ မိန်းမရယ်ပေါ့။” ကံဆိုးချင်တော့ သူ့ညီမက အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်ကို အိမ်ထရံအပြင်က ချောင်းကြည့်ပြီး မြင်သွားခဲ့တယ်။ နောက်နေ့လည်းကျရော ညီမလုပ်သူက သူ့ယောကျ်ားကို အကိုဆီ လွှတ်ပြီး ရှာရဖွေရတာ ခက်လွန်းလို့ ရင်းဖို့နှီးဖို့လေးရအောင် စုထားဆောင်းထားတဲ့ ငွေစကြေးစလေးများရှိရင် ချေးငှားဖို့ လာပြောပါလေရော။ ကိုယ့် ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ ဖြစ်နေတော့ ငြင်းရခက်တဲ့ ဇာတ်လိုက်ကလည်း ရှိတာအကုန် အိတ်ထဲသွန် ထည့်ပေးလိုက်ရတော့တာပေါ့။ ဘာမှမပြောသာတဲ့ မိန်းမလုပ်သူမှာလည်း အိမ်တိုင်လေးမှီထိုင်လို့ ငိုင်ရုံသာ။

ဒီလိုနဲ့ ရိုးသားပါတယ်ဆိုတဲ့ ဇတ်လိုက်လည်း အလုပ်ပြန်ချိန် စက်ရုံထဲ နောက်ချန်နေခဲ့ပြီး ပိုးချည်တခင်တခင်ကို ပါးစပ်ထဲ ငုံပြီး ခိုးတော့တာပဲ။ Lord တွေပိုင်တဲ့ စက်ရုံကြီးက အစောင့်အကြပ်ထူပြောပါတယ်။ အထွက်ဂိတ်မှာ တကိုယ်လုံးနဲ့ ထမင်းချိုင့်ပါမကျန် စစ်သေးတာ။ ဒါကိုပဲ သူ့မှာရအောင် ခိုးရတာ။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးကလည်း ကျောင်းသွားတဲ့ အရွယ်တောင် ရောက်လာပြီလေ။ တရွာထဲသားချင်း ကျောင်းသွားဖော် ကောင်လေးကို သမီးကို ကျောင်းအရောက် လက်ဆွဲခေါ်သွားဖို့ ဖအေကြီးမှာ မှာရတာအမော။ ခိုးလာတဲ့ ပိုးချည်ခင်လေးတွေကို ဘယ်သူမှာ မသိအောင် လေးထောင့်မုန့်ပုံးလေးထဲ စုထားပြီး နွားတင်းကုတ်ထဲမှာ ညအချိန်မတော်မှ ယက်ရရှာတယ်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ အဆင်အကွက် ပေါ်လာတဲ့ ပိုးဆာရီလေးကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ရင်း ပီတိတွေ ဖြာလို့ပေါ့။

မှတ်မှတ်ရရ ရွာမှာ ပွဲတော်လုပ်တဲ့နေ့ ရွာကလူကုန်နဲ့ တမိသားစုလုံး ပွဲတော်ထဲမယ် ကရင်းခုန်ရင်း ပျော်ရင်းရွှင်ရင်းမှာပဲ သမီးလေး အမေ ပါးစပ်ထဲက သွေးတွေ အန်ပါတော့တယ်။ ဆင်းရဲမွဲတေခြင်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ် တီဘီရောဂါက ရွာကဆေးဆရာတောင် မနိုင်တော့တဲ့အခြေကို ရောက်နေပါပြီ။ မြို့ဆေးရုံကိုသာ အမြန်ပို့ဖို့ ဆရာပြောနိုင်ပါတော့တယ်။ ယူကျုံးမရ မချိတင်ကဲ ဖြစ်ရတဲ့ ဇတ်လိုက်ဟာ မီးအိမ်လေးကို ဆွဲ၊ ဇနီးသည်ကို နွားတင်းကုတ်ဆီ ပွေ့ချီပြီး ခေါ်သွားပါတယ်။ ယက္ကန်းစင်မှာ တသက်နဲ့ တကိုယ် သူတခါမှ မမြင်ဖူးလေတဲ့ တို့ထိလို့တောင် မကြည့်ဖူးတဲ့ ပိုးဆာရီစလေး တန်းလန်းကို အံ့သြတကြီးကြည့်ပြီး အသက်ထွက်ရှာတယ်။

နောက်တော့ ရွာကို လူစိမ်းတဦးရောက်လာတယ်။ “သူက စာရေးဆရာပါ ယက္ကန်းအလုပ်သမားတွေအကြောင်း စာရေးချင်လို့ လေ့လာဖို့ ရောက်လာတယ်” လို့ ဆိုတယ်။ ဒါနဲ့ ဇာတ်လိုက်လည်း သူ တည်းဖို့ ခိုဖို့ရာ ညီမဖြစ်သူရဲ့အိမ်ကို ဆက်ပေးလိုက်တယ်။ သူ့ညီမလည်း အိမ်ငှားခလေး ဘာလေးရအောင်ပေါ့။ ဇာတ်လိုက် သမီးလေးရဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျောင်းသွားဖော် သူငယ်လေးကလည်း စစ်တပ်ထဲ လိုက်သွားရာက ခွင့်ရလို့ ပြန်လာတယ်။ သူတို့နှစ်ဦး မေတ္တာရှိကြတာသိတဲ့ မိဘတွေကလည်း နေရာချထားပေးဖို့ စီစဉ်ကြတယ်။ အိန္ဒိယ ဓလေ့ထုံးစံအရ မိန်းကလေးဘက်က တင်တောင်းရတယ်။ ယောကျ်ားလေးဘက်က ဇာတ်လိုက်ကို “မင်းမှာ သမီးတယောက်ကလွဲပြီး ဘာမှမရှိတာသိပေမဲ့ တို့ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဘာတင်တောင်းမလဲ မေးရမှာပဲ” လို့ ရွာသားအချင်းချင်း နောက်ပြောင်တဲ့ သဘောနဲ့ ပြောလာတော့၊ ဇာတ်လိုက်ကလည်း အမှန်တွေ ပြောနေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ အောင့်သက်သက်နဲ့ပဲ “ငါ့မှာ ဘာမှ မပေးလိုက်နိုင်ပေမဲ့ သမီးလုပ်သူကို မင်္ဂလာဆောင်မှာ ပိုးဆာရီ ဆင်လွှတ်လိုက်မယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

တကယ်တော့ ရွာကို ရောက်လာတဲ့ လူစိမ်းက ကွန်မြူနစ် ပါတီဝင်။ ဇာတ်လိုက်တို့လည်း မာ့က်စ်တို့၊ လီနင်တို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်၊ စာအုပ်စာပေတွေ ဖတ်ခွင့်ရပြီး အလုပ်သမား သမဂ္ဂ ရွာမှာ ပေါ်လာတယ်။ စာနည်းနည်းပါးပါး ဖတ်တတ်တဲ့ ဇာတ်လိုက်က သမဂ္ဂခေါင်းဆောင်ပေါ့။ စက်ရုံပိုင်ရှင်သူဌေးဆီမှာ အလုပ်သမားတွေ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေ တောင်းဆို ကြတယ်။ အို လွယ်လွယ်နဲ့တော့ ဘယ်ရလိမ့်မလဲ။ ယက္ကန်းစင်တွေ မီးရှို့ကြတယ်။ (ပညာနည်းသူတွေရဲ့ တဇွတ်ထိုး အမူအကျင့်တွေဟာ တခါတလေမှာ တော်တော် အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်တယ်။) နောက် အလုပ်မဆင်းဘူး သပိတ်မှောက်ကြတယ်။ မင်္ဂလာရက်နီးလာတဲ့ သမီးလုပ်သူကလည်း “ပိုးဆာရီ ဘယ်မလဲ အဖေရယ်။ သွားမဝယ်သေးဘူးလား” တမေးထဲမေးနေတော့၊ အလုပ်မဆင်းဘူး သပိတ်မှောက်နေတဲ့ အဖေကြီးမှာ ဖင်ပူအောင်ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘူး။ သန္နိဌာန်တွေ ပြိုလဲလို့ သမီးအလှ လင်ရဖို့ ပိုးချည်ခင် ခိုးဖို့အရေး အလုပ်ပြန်ဆင်းပါမယ်လို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပါတော့တယ်။ အလုပ် ဆင်းမယ်၊ မဆင်းဘူးနဲ့ အလုပ်သမားတွေလည်း နှစ်ဖွဲ့ကွဲလို့ ဦးတည်ချက်တွေနဲ့ ဝေးရတော့တယ်။ အလုပ်ဆင်းချိန်မှာ အရင်ထက်နှစ်ဆတိုးပြီး ချည်ခင် ခိုးတယ်။ ဒီတခါတော့ မိပါတယ်ခင်ဗျာ။ သူဌေးရဲ့ အစောင့်အကြပ်တွေကရော၊ သစ္စာ ဖောက်သွားသူဆိုပြီး နာနေတဲ့ အလုပ်သမားတွေဘက်ကရော နှစ်ဦးနှစ်ဖက်က ဝိုင်းသမလိုက်ကြတာ ဘာပြောကောင်းမလဲ။ “အဖေ့ကို မရိုက်ကြပါနဲ့” လို့ ဝင်ဆွဲတဲ့ သမီးတောင် နောက်ဆုံး မျက်နှာလွှဲလိုက်ရတဲ့ အဖြစ်ရောက်တယ်။

တသက်လုံး လေးစားလာရတဲ့ အဖေကို ဒီလိုအခြေအနေနဲ့ တွေ့လိုက်ရတဲ့ သမီးဖြစ်သူက ရေကန်ထဲခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် သေကြောင်းကြံတယ်။ တခါတည်း သေမသွားပဲနဲ့ Vegetable ဖြစ်တယ်။ ဘယ်သူမှ စောင့်ရှောက်မည့်သူမရှိတဲ့ သမီးကို အချုပ်သားအဖြစ်နဲ့ လာကြည့်ရင်း၊ အဆိပ်နယ်ထားတဲ့ ထမင်းကို သမီးပါးစပ်ထဲ ကိုယ်တိုင်လက်နဲ့ ခွံ့ပြီး အဆုံးစီရင်လိုက်တယ်။

ဒီတော့မှ နွားတင်းကုတ်ထဲက ယက္ကန်းစင်က ယက်လက်စ ပိုးဆာရီကို ဆွဲဖြဲယူလာပြီး အိမ်ရှေ့မှာ ချထားတဲ့ သမီးအလောင်းပေါ်လွှားတယ်။ ခေါင်းကို လုံအောက်ဖုံးတော့ ခြေကပေါ်နေတယ်။ ခြေကို လုံအောင်ဖုံးပြန်တော့ ခေါင်းက မလုံပြန်။ ဇာတ်လိုက်မှာ ပိုးဆာရီစကို အပေါ်ဆွဲလိုက် အောက်ဆွဲလိုက် လုပ်ရင်း…ဇတ်လမ်းပြီးသွားပါတယ်။

ဇာတ်ကားနာမည်က Kanchivaram (A Communist Confession) ပါ။

ကိုယ့္အႀကိဳက္ (ကန္႔သတ္)

ခ်ိတ္ဆင္ေလးေတြကို ခ်စ္ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေနတဲ့ ဒီလံုခ်ည္ေလးေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က "႐ိုးတယ္၊ ယဥ္တယ္၊ က်က္သေရရွိတယ္၊ မဂၤလာရွိတယ္" ဆိုတာေတြနဲ႔ အတူ တန္ဖိုးလည္းထားပါတယ္။

ပိုးခ်ိတ္ေတြကေတာ့ လက္ေတြ႔အားျဖင့္ အသံုးမတည့္လွေပမဲ့ ရံဖန္ရံခါ ပြဲေနပြဲထိုင္ဆိုတဲ့ေနရာကို သူက ယူထားပါတယ္။ ပြဲတက္ ဗိုက္ပူႀကီးေတြရဲ႕ ခါးမွာ ပတ္ထားတာကို ျမင္ရင္ လူကို မရိုေသေတာင္ ျမန္မာ့႐ိုးရာ၀တ္စံုကိုေတာ့ ေလးစားမိပါတယ္။

ေရွးဘုရင္ေခတ္ကေတာ့ ပိုးခ်ိတ္ဆိုတာ ေတာ္၀င္သူေတြမွ ၀တ္ခြင့္ရွိတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေခတ္ ေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း ယက္ကန္းစင္က ဒီအဆင္ကို ဒီအမ်ိဳးသမီးႀကီးအတြက္ ထုတ္ေပးၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္မထုတ္ရေတာ့ဘူး လို႔ မူပိုင္ခြင့္ကို လက္၀ါးႀကီးအုပ္ limited edition လုပ္တာမ်ိဳး သိုးသိုးသန္႔သန္႔ ၾကားဖူးျပန္တယ္။ အထည္ယက္သူရဲ႕ အႏုပညာစြမ္းအားကို ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္းကေတာ့ ေတာ္၀င္ေအာင္ ယဥ္ခ်င္လို႔ ခ်ိတ္၀တ္ပါတယ္ဆိုသူေတြရဲ႕ ေအာက္တန္းက်တဲ့ မယဥ္ေက်းမႈပါပဲ။
*****

ေပါက္က ကိုယ့္အႀကိဳက္ ဆိုၿပီး သူ႔ရဲ႕ ခ်စ္စရာလံုခ်ည္ေလးေတြ အေၾကာင္း ေရးပါတယ္။ မသီတာကို တဂ္ေတာ့ ဗိုက္ပူေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ မသီတာလည္း ကိုယ့္အႀကိဳက္ လံုခ်ည္ေတြထဲက ကန္႔သတ္ၿပီး ပိုးခ်ိတ္ေတြကို ပြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။

ငယ္ငယ္ ကတည္းက မိသားစုက ေခါင္းထဲ႐ိုက္သြင္းလိုက္တာ၊ အ၀ါနဲ႔ ပန္းေရာင္က ျမန္မာေတြ အတြက္ မဂၤလာေရာင္ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မဂၤလာ အခမ္းအနားေတြဆို အဲဒီအေရာင္ေတြ သံုးသင့္တယ္ တဲ့…

ဘြဲ႔ယူတုန္းက ၀တ္တဲ့ လံုခ်ည္... အ၀ါေရာင္ေလးေနာ္ မဂၤလာ ရွိေအာင္
အဲ…မဂၤလာေဆာင္ေတာ့လည္း ဒါပါပဲ
ဟုတ္တယ္ေလ ဘြဲ႔ယူရင္တထည္၊ မဂၤလာေဆာင္ရင္တထည္ ၀တ္ရမယ္လို႔ ဘယ္သူေျပာလဲ
ဒီလိုသာ သံုးျဖဳန္းေနမယ္ ဆိုရင္ ကိုကိုဧရာ လွ်ာထြက္လို႔ ေသရခ်ည္ရဲ႕
အဲဒီ ႏွစ္ခါပဲ ၀တ္ရေသးတယ္။

ေနာက္ ပန္းေရာင္ေလး တထည္

ဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ ႏွစ္ခါပဲ ထုတ္၀တ္ရေသးတယ္… အဟုတ္တကယ္။
မပုတ္မသိုးေအာင္ သိမ္းထားတယ္။
ေရခ်မ္း ေဆာင္ရင္ တထည္၊ ေရစင္ ေဆာင္ရင္ တထည္ ၀တ္မယ္။
စုစုေပါင္း ႏွစ္ထည္ That’s all.



ဆက္တဂ္ခ်င္သူမ်ားကေတာ့
သင္းၾကည္၊ ရႊန္းမီ၊ တန္ခူး၊ ဇြန္မိုးစက္နဲ႔ မိုးမင္းႀကီး တို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။