ေက်ာက္ျဖစ္ လူသား

လူဟာ ေက်ာက္တုံးမဟုတ္ …

အ၀ိညာဏက ေက်ာက္တုံးမွာ
ေသဆံုး, ေမြးဖြားျခင္း မရွိ …
လြမ္းဆြတ္, ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမရွိ…
သူ႔အနာဂတ္အတြက္ …
ဘာတာ၀န္မွ မရွိ…။

လူမွာ ဘ၀ရွိတယ္။
ေမြးဖြား ေသဆံုးရတယ္။
လြမ္းဆြတ္ ေမွ်ာ္လင့္တတ္တယ္။



ဒါေၾကာင့္ လူဟာ ...
ေက်ာက္တစ္တုံးလုိ ၿငိမ္သက္ေနလို႔မရ
သူ႔ဘ၀ကို ပံုေဖာ္ဖို႔ ဗ်ာပါရတစ္ပံုတစ္ပင္နဲ႔
မွန္းဆ ၾကည့္ရတာလည္း ရွိတယ္။
တမ္းတမိတာေတြလည္း ရွိတယ္။
လြမ္းရမိတာေတြလည္း ရွိတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့…
ဗ်ာပါရေတြကို ေက်ာ္လႊားဖို႔၊
အတိတ္ေတြကို ေမ့ေဖ်ာက္
မိုးခါးေရေတြေသာက္ၿပီး
ေပ်ာက္ေနတဲ့ အနာဂတ္ေတြနဲ႔အတူ
ဆုတ္ထားတဲ့လက္သီးေတြကို ေျဖေလ်ာ့
ထမင္းတစ္လုပ္အတြက္
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အတြက္
… အတြက္ေပါင္း မ်ားစြာထဲမွာ ေမ်ာပါရင္း
ေက်ာက္တစ္တံုးဟန္ ေဆာင္ထားတတ္ၾကတယ္။

(ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီ ဆာ့တ္၏ Inauthentic Man ကို ေရးဖြဲ႔ ၾကည့္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေး ဖတ်စာ

ဖေဖေ… ‘ဖက်ဆစ်’ ဆိုတာဘာလဲ။
ရက်စက်ပြီး လူမဆန်တဲ့ဝါဒပေါ့။
ဒါဆိုဘာလို့ မြန်မာတွေက ဖက်ဆစ်ဂျပန်နဲ့ ပေါင်းခဲ့ကြတာလဲ။
အင်္ဂလိပ်ကို လက်နက်ကိုင်ပြီး တိုက်ချင်လို့။
ဒါပေမယ့် ဘာလို့ လူဆိုးတွေနဲ့ ပေါင်းရတာလဲ။
… `အ’ လို့။ အမြင်မကျယ်လို့ ပေါ့။
နောက်တော့ မြန်မာက အင်္ဂလိပ်နဲ့ပေါင်းပြီး ဂျပန်တွေကို ပြန်တိုက်တယ်နော်။
အင်း… ဟုတ်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဘာလို့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ် အကြောင်းစာအုပ်တွေမှာ မြန်မာတွေရဲ့ ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေး အကြောင်း မပါရတာလဲ။ ပါရင်လည်း တစ်ကြောင်း နှစ်ကြောင်းလောက်ပဲ…။
အင်္ဂလိပ်တွေက သိပ်အရေးလုပ်ပြီး မဖော်ပြချင်ကြဘူး။ ပြီးတော့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးတစ်ခုလုံးနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ မြန်မာတွေရဲ့ ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးဆိုတာက သေးသေးလေး။ မြန်မာတွေ ဂျပန်နဲ့ မပေါင်းခဲ့ရင်လည်း မြန်မာပြည်ကို ဂျပန်တွေသိမ်းမှာပဲ။ ဂျပန်ကို ပြန်မတော်လှန်ခဲ့ရင်လည်း မဟာမိတ်တွေက ဂျပန်တွေကို ပြန်မောင်းထုတ်မှာပဲ…။
ဟင်… ဒါဆို ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးဆိုတာ အလကားပဲပေါ့..။
မဟုတ်ဘူး.. သားရဲ့။ ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးကနေ မြန်မာပြည်ရဲ့ လွတ်လပ်ရေးကို အရယူပေးမယ့် ဖ.ဆ.ပ.လ အဖွဲ့ချုပ်ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့…
ပြီးတော့ ဘာလဲ…။

လူဆိုတာ မှားတတ်တယ်။ မှားရင် ပြင်ကြရတယ်။ မပြင်နိုင်ခဲ့ရင် အကြွေးတစ်ခု တင်ကျန်ခဲ့တယ်။ ဗမာ့တပ်မတော်ဟာ ဂျပန်တွေနဲ့ ပေါင်းမိခဲ့တဲ့အတွက်, မြန်မာပြည်ကို စစ်ကြီးထဲ ဆွဲသွင်းသလို ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် တိုင်းပြည်အပေါ် အကြွေးတင်သွားတယ်။ ဗမာ့တပ်မတော်က ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးမှာ ပါဝင်ပြီး ဒီအကြွေးကို ဆပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

****

‘ဖက်ဆစ်’ ဆိုတာ ‘ရက်စက်ပြီး လူမဆန်တဲ့ဝါဒ’ ဟု ကလေး နားလည်အောင် ခပ်လွယ်လွယ် ဖြေလိုက်ရသည်။ အကယ်၍သာ ‘ဖက်ဆစ်’ဆိုတာ အီတလီ ဘာသာစကား ‘ထင်းစည်း, ဝါးစည်း’ က ဆင်းသက်လာတာ… ‘စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို အခြေခံတဲ့ အမျိုးသားရေးဝါဒ’ လို့သာဖြေခဲ့လျှင် ဖက်ဆစ်ဝါဒကို သဘောများကျ သွားလေမလား မသိ။ လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးချင်းစီထက် နိုင်ငံတော်ကို ဦးစားပေးရမည်ဟူသော သဘောတရားသည် အပေါ်ယံအားဖြင့် အလွန်မြင့်မြတ်သယောင် ထင်ရသော်လည်း လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ အခွင့်အရေးများ ဆုံးရှုံးနေပါက ထိုသူတို့ စုစည်းထားသော နိုင်ငံတော်သည်လည်း ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိမည်မဟုတ်။ လူမဆန်, သိက္ခာကင်းမဲ့သည့် အပြုအမူများကို အားပေး အားမြှောက်ပြုပေးသည့် အမြင်ကျဉ်းမြောင်းသော အမျိုးသားရေးဝါဒသာဖြစ်ကြောင်း သမိုင်းက သက်သေထူခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က မြန်မာ့နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်အချို့သည် လွတ်လပ်ရေးကို အရယူရန် စေတနာကောင်းများ ရှိခဲ့သော်လည်း နောင်အကျိုးဆက်ကို ကောင်းကောင်း ထည့်မတွက်ခဲ့ပဲ အင်္ဂလိပ်ကို ချရရင်ပြီးရောဟု ယူဆခဲ့ကြ၍ ဂျပန်နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ “ဖက်ဆစ်စနစ်ကို လိုလား၍ မဟုတ်၊ ကျွန်တော်တို့၏ လူပါးမဝမှုကြောင့် ဓနရှင်ပေါက်စ စိုးရိမ်မှုတို့ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်” ဟု ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းကိုယ်တိုင်က ဝန်ခံခဲ့သည်။ နိုင်ငံရေးအမြင် ကျယ်သူများကတော့ ရှေးမဆွကပင် ဂျပန်နှင့် ပူးပေါင်းရေးကို လက်မခံခဲ့ကြ။ ဂျပန်တို့ မြန်မာပြည် မဝင်ခင်ကပင် ဖက်ဆစ်ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ ဂျပန်ဝင်လာတော့လည်း မဟာမိတ်တပ်များနှင့် အဆက်သွယ်ရရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။

၁၉၄၃-ခု သြဂုတ်လ ၁-ရက်နေ့တွင် ဂျပန်စစ်အုပ်ချုပ်ရေးကို ရုတ်သိမ်း၍ ဒေါက်တာဗမော်ဦးဆောင်သော မြန်မာအစိုးရသစ်ထံ အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာ အပ်နှင်းကာ “မြန်မာပြည်လွတ်လပ်ရေး” ကြေညာလိုက်သည်။ စင်စစ် ဒေါက်တာဗမော်အစိုးရသည် အပေါ်ယံအယောင်မျှသာဖြစ်၍ အရေးပါသော ဌာနများနှင့် တကယ့် အချုပ်အချာအာဏာမှန်သမျှကို ဂျပန်တို့က ဆက်လက်ချုပ်ကိုင်ထားကာ မြန်မာပြည်အား အခြေတကျ ကျွန်စနစ်သွင်းလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို သိလျှက်နှင့်ပင် ရာထူးမက်သော အစိုးရအဖွဲ့ဝင်အချို့က တကယ့် လွတ်လပ်ရေးကြီးရလေဟန် အကြီးအကျယ် ဝါဒဖြန့် အမွှန်းတင်ခဲ့ ကြသေးသည်။

နောင်တစ်နှစ်အကြာ ၁၉၄၄-ခု သြဂုတ်လတွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းဦးဆောင်သော ဗမာ့တပ်မတော်၊ သခင်သန်းထွန်း, သခင်စိုးစသော ကွန်မြူနစ်များ, ကိုဗဆွေ, ကိုကျော်ငြိမ်းစသော ဆိုရှယ်လစ်များနှင့် အခြားသော ပြည်သူ့ကိုယ်စားလှယ်များ စုစည်း၍ “ဖက်ဆစ်တိုက်ဖျက်ရေး ပြည်သူ့လွတ်လပ်ရေး အဖွဲ့ချုပ် (ဖတပလ) ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့သည် (နောင်တွင် ဗေဒင်ကိန်းခန်းအရ ဖဆပလ - ဖက်ဆစ်ဆန့်ကျင်ရေး ပြည်သူ့လွတ်လပ်ရေး အဖွဲ့ချုပ်ဟု အမည်ပြောင်းခဲ့သည်)။ “ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းတွင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ချို့ယွင်းချက်များရှိသော်လည်း သူသည် လွတ်လပ်ရေး စိတ်ဓာတ်အားလုံး၏ စုဆုံရာအထိမ်းအမှတ် ဖြစ်နေသည်၊ လူတန်းစားပေါင်းစုံ, အမြင်မတူသော အဖွဲ့စည်းပေါင်းစုံအား ကိုယ်စားပြုနိုင်သူဖြစ်သည်”ဟု မြန်မာ့နိုင်ငံရေးသမားတို့က သုံးသပ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းအား ဖဆပလအဖွဲ့ချုပ်နှင့် နိုင်ငံရေး အင်အားစုများက ဝိုင်းရံပေးခဲ့ကြသည်။

၁၉၄၅-ခု မတ်လ ၂၇-ရက်နေ့တွင် ပြည်လုံးကျွတ် တော်လှန်ရေး စတင်ခဲ့သည် ဆိုသော်လည်း၊ စင်စစ် ဆရာတော်ဦးပညာသီဟ, ကိုညိုထွန်း, ဗိုလ်ကြာလှအောင်တို့ ဦးစီးသော ရခိုင်မျိုးချစ် တော်လှန်ရေးသမားများက ၁၉၄၄-ခု နှစ်ကုန်ပိုင်းကပင် ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးကို စတင်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က တော်လှန်ရေးသတင်းကို မဟာမိတ်တို့က စစ်ရေးလျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် ဖုံးကွယ်ထားချင်ကြသည်။ သိန်းဖေမြင့်ကဲ့သို့သော မြန်မာနိုင်ငံရေးသမားများက သတင်းစာ, ရေဒီယိုများပေါ်ရောက်အောင် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ ဗိုလ်ဗထူးဦးဆောင်သော တပ်များကလည်း သတ်မှတ်ရက်ထက် စော၍ ၁၉၄၅-ခု မတ်လ ဂ-ရက်တွင် တော်လှန်ရေး စပြန်သည်။ ပြည်လုံးကျွတ် တော်လှန်ရေးကြီး စတင်သောအခါ အချို့က “မဟာမိတ်တွေလည်း မိတ္ထိလာသိမ်းရော၊ ဂျပန်တော်လှန်ရေးလည်း စရော” ဟု သေးသိမ်အောင် ပြောကြသည်။ တော်လှန်ရေးသာ မဖြစ်ခဲ့ပါက မဟာမိတ်တို့သည် မြန်မာပြည်အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် ဂျပန်တို့၏ ပြင်းထန်သောခံစစ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပေမည်။ ပြောက်ကျားတော်လှန်ရေးကြောင့် ဂျပန်တို့၏ အောင်မြင်စွာ ဆုတ်ခွာရေး အစီအစဉ်ပျက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ မတ်လတော်လှန်ရေး၏ စစ်ရေးတန်းဖိုးကို လက်မခံလိုသော မဟာမိတ်တို့သည်ပင် စိတ်ဓာတ်စစ်ဆင်ရေး တန်ဖိုးကြီးပုံကိုကား ငြင်းပယ်၍ မရ။ မြန်မာပြည်လွတ်လပ်ရေးအတွက်ကား ပို၍ပင် အရေးပါခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးတွင် ဗမာ့တပ်မတော်သာ မပါဝင်ခဲ့ပါက၊ မြန်မာ့မြေပေါ်သို့ ဖက်ဆစ်တို့အား ခေါ်ယူလာမိခဲ့သည့် အမှားတရပ်ကို ချေဖျက်နိုင် မည်မဟုတ်။ မတ်လတော်လှန်ရေးသည် တပ်မတော်မှ တိုင်းပြည်အပေါ်တင်ကျန်သော သမိုင်းကြွေးတရပ်ကို ဆပ်လိုက်နိုင်ခြင်း၏ သင်္ကေတလည်း ဖြစ်သည်။

ဧရာ (မန္တလေး)
စာညွှန်း

သခင်တင်မြ - ဘုံဘဝမှာဖြင့်

သိန်းဖေမြင့် - စစ်အတွင်းခရီးသည်

သခင်သန်းထွန်း - ဖက်ဆစ်ကျွန်ဘဝမှ လွတ်လပ်ရေးသို့

Sonata Cantata မှာလည်း ပို့စ်တွေကျဲလို့…

လူရွှင်တော်များ ပြောကြသလိုပေ့ါ

ကျနော် မလာနိုင်ဘူး ဆိုတာလေး လာ ပြောတာပါ ဆိုတာလို

ပို့စ်မတင်နိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ အကြောင်းလေး ပို့စ်တင်လိုက်ပါတယ်...

ရေးထားတာတွေ အားလုံး ဟိုတစ ဒီတစနဲ့ မလုံးရသေးလို့ပါ...

*****

ဒီလိုလေး ရေးထားပေမဲ့ မတင်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး

အဲ့ဒီ မလုံးရသေးတဲ့ ရေးထားတာတွေ PC ပျက်လို့ ပါသွားပါလေရောလား…

မနေ့ကတော့ တနေ့က ဖြစ်ပျက်ကြုံတွေ့ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာလေးကို အသေအချာ အသေးစိတ် ခြယ်မှုန်းပါတယ်။ Restart computer ဆိုတာကြီး ပေါ်လာပြီး ပျောက်ပြန်ပါပကောလား…

ဒီနေ့တော့ နင်လားဟဲ့ လောကဓံ ဆိုပြီး မရ ရအောင် ပို့စ်တင်လိုက်ပါတယ်…

*****

တလောကတော့ ရွှန်းမီ အချစ်ရဲ့အကြောင်းများေရးတဲ့ အချိန်လောက်ကပေါ့… အခြား စာမျက်နှာတွေပေါ်မှာလည်း ဝေေ၀ဆာဆာ ကြည်ကြည်နူးနူး ဖတ်နေရတဲ့ ဒီအချစ်အကြောင်းလေးပဲ ကိုယ်လည်း ရေးချင်မိပါတယ်…

နောက်ကွန်ပြူတာ ပျက်တော့ ဘဝမှာ ခဏခဏ ပျက်ဖူးတဲ့ ကွန်ပြူတာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမှတ်ရစရာ၊ မမေ့ပျောက်ရက်နိုင်စရာလေးတွေ ရေးချင်မိပြန်ရော… ဒီမှာလည်း ရှေ့က အချစ်အကြောင်းက အဓိက ကျောရိုးပါ… ကွန်ပြူတာ ပျက်တာကတော့ အခင်းအကျင်းတခု အနေနဲ့ပေါ့…

နောက် ကိုယ့်ဘက်က ပျက်ကွက်လွန်းတဲ့ လူမှုရေးတွေနဲ့ ဆက်စပ်ပြီး ကံတူ အကျိုးပေး ကိုယ်ရရှိတဲ့ အထီးကျန်ဆန်ခြင်းတွေ…

နောက် မိန်းမတယောက်ရဲ့အချစ်နဲ့ အိမ်ထောင်ရေး၊ ဘဝရည်မှန်းချက်နဲ့ ပန်းတိုင် စတဲ့ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေ…

ရေးချင်မိပါတယ် … (စာရေးဆရာမကြီးတယောက်လို)

ကဲ (မရေးတတ်လို့) လုံးချလိုက်ပြန်ပါပြီ။

13th Annual Athletics Meet 2010

လက်က လှုပ်တတ်၊ ခြေက သွားတတ်၊

ပါးစပ်က ပြောတတ်ရင် ရပြီ။

ခေါင်းတော့ ကောင်းဖို့လိုတယ်…။

ဒါတွေကတော့ သားကြီးတို့ ကျောင်းက 13th Annual Athletics Meet 2010 (12 March) ကို Parents in Education (PIE) အဖွဲ့သားအဖြစ် လုပ်အားပေးသွားရင်း ထွက်လာတဲ့ အတွေးတွေ… ။

ကျောင်းကို ၇နာရီ အရောက်သွားတယ်။ မတိုင်မီရက်ကတော့ စောစောထပြီး ပြင်ဆင်စရာလေးတွေ ပြင်ဆင်မယ် မှန်းထားပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အိပ်ယာမနိုးလို့ သားအမိတတွေ ဝရုန်းသုံးကားနဲ့ မျက်နှာသစ်၊ တီရှပ်လဲ၊ မိုင်လိုသောက်ပြီး ကျောင်းကို ပြေးခဲ့ရပါတယ်။ အဖွဲ့သားတွေ စုရပ်ရောက်တော့ ဘယ်သူမှ မတွေ့လို့ ငါတော့ နောက်ကျလု့ိ ကျန်ခဲ့ပြီ ထင်တာ၊ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရင်း ကျောင်းသားတွေ စုရပ်နား သွားရပ်တော့မှ အဖွဲ့သားနောက်တယောက် ရောက်လာတယ်။ အဲ့ဒီမှာ အားကစားတာဝန်ခံ ဆရာတယောက်က လာခေါ်သွားတယ်။ ကျောင်းရုံးခန်းရှေ့ ရောက်တော့မှ အဖွဲ့သားတွေ တဖွဲဖွဲရောက် လာတယ်။ အဖွဲ့ဝင်တဦးဖြစ်တဲ့ လီဇာ နဲ့အတူ ဆုတံဆိပ်တွေ ပြင်ဆင်ပေးရမည့် တာဝန်ခံ ဆရာမနောက်ကို လိုက်ခဲ့တယ်။

ကားကြီးနဲ့ ရောက်ပါပြီ … ပြိုင်ပွဲများ ကျင်းပမည့် Innova Junior College …

ယူနီဖောင်းဆင်တူဝတ်ထားတဲ့ Scout အဖွဲ့က ကျား/မ ကလေးတွေက အခမ်းအနားအတွက် လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းတွေကို သယ်ကြ ပိုးကြ။ ဆရာတွေကတော့ ပါးစပ်ကနေ ခိုင်းတာပဲ။ ကလေးတွေကို သနားလို့ ကိုယ်က မနေတတ်ပဲ ဝိုင်းသယ်။ ကိုယ်ဝိုင်းသယ်တာ တွေ့တော့ သူတို့ကို ကြီးကြပ်နေတဲ့ဆရာက Someone helps her တဲ့။ (ကိုယ်တို့ ကြီးပျင်းလာခဲ့တာက ကလေးတွေ ဆိုပြီး ဘေးဖယ်ထုတ်၊ လူကြီးတွေက ရှေ့က ကာဆီး နေရာမပေးတော့ … နောက် မျိုးဆက်က ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှု အားနည်းတဲ့ မလုပ်တတ် မကိုင်တတ်တွေ ဖြစ်လာတာ မဆန်းပေဘူး။)

ဆရာ, လီဇာ, Scout လေးတွေနဲ့ အတူ စားပွဲခုံတွေချ၊ စားပွဲခင်းခင်း၊ ပန်းအိုးလေးတင်၊ ဆုတံဆိပ်တွေ လင်ဗန်းထဲ စီထည့် ပြီးပြီ …။

ကျောင်းအုပ် ဆရာမကြီးက အဖွင့်စကား နှစ်ခွန်းသုံးခွန်းပြောပြီး ပြေးပွဲပြိုင်ပွဲကို စတင်

အသင်းကြီး ငါးသင်း ယှဉ်ပြိုင်ကြတယ်။

ရှေ့ကနေ ဖြတ်ဖြတ်ပြေး သွားတဲ့ ကလေးတွေကို အားရပါးရ လက်ခုတ်တီးပြီး အားပေး (သားကြီးက reserved ဖြစ်ပေမဲ့ လက်ဆင့်ကမ်းပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ပြေးရတယ်တဲ့။ မသိလိုက်ပါဘူး။ ပြိုင်ပွဲဝင်ကြတဲ့ ကလေးအားလုံးကို အားပေးနေတာမို့ပါ။)

ပြိုင်ပွဲ အချို့ပြီးတော့ ပြီးသွားတဲ့ ပြိုင်ပွဲတွေအတွက် ဆုတွေ ပေးပါတယ်။ တာဝန်ခံ ဆရာမက ဆုပေး ပေးပါ လာပြောလို့ “အို ok…” (အံ့သြပြီး) ။ P5/P6 - Boys/Girls မီတာ ၁၀၀ ပြိုင်ပွဲ ၄ခုအတွက် 1st, 2nd, 3rd ဆုတွေ ပေးခဲ့ရပါတယ်။

ဒီပုံထဲမှာ ပထမ ရသူက ပြိုင်ပွဲတွေ အားလုံး အပြီးမှာ Best Performance Athlete ရသူပါ။

ခဏနေတော့ အဖွဲ့ထဲက တယောက်က ဆရာဆရာမတွေနဲ့ PIE အဖွဲ့သားတွေကို မုန့်ဗူးတွေ လိုက်ဝေတော့ သားငယ်နဲ့ အတူ sandwich တွေစား၊ အရာအားလုံးဟာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပါပဲ… ။ ဆရာမကြီးမို့ အရမ်းကာရော အရိုအသေပေးနေဖို့ မလိုသလို၊ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မျက်နှာချိုသွေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ PIE မှာလည်း ကော်မတီရှိပါတယ်။ ဥက္ကဋ္ဌ အတွင်းရေးမှူး အဖွဲ့ဝင် စသဖြင့်ရှိပါတယ်။ ကျမက ကော်မတီဝင်တောင် မဟုတ်သလို အချိန်ပြည့် တာဝန်တခုယူပြီး လုပ်အားပေးနိုင်သူလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီပွဲကိုလာဖို့ ကော်မတီဝင်တယောက်က ဖုန်းလှမ်းဆက်ပြီး ခေါ်တာပါ။ အဲ့ဒီနေ့က Primary 1 နဲ့ 2 ကျောင်းသားတွေကို ပြိုင်ပွဲကို မသွားရပဲ ကျောင်းပိတ်ထားပါတယ်။ သားငယ်ကို အိမ်မှာ ထိန်းကျောင်းရမှာမို့ မလာလိုပါ အကြောင်းပြန်တာကို သူက သားငယ်ကိုပါ ခေါ်ခဲ့ ပြောလို့ သွားဖြစ်တာပါ။ ကျမက အပြောအဆို လည်ဝယ်၊ အပေါင်းအသင်း ဆန့်သူလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ လီဆာ၊ ဂျက်နက် စတဲ့ လွယ်ကူတဲ့ နာမည်တွေသာ လူနဲ့တွဲ မှတ်မိပြီး၊ အားလုံး ဆင်တင်တင် ဖြစ်နေတဲ့ မလေး, အိန္ဒိယ နာမည်တွေတော့ တယောက်မှ မသိပါဘူး။ အဆောင်အယောင် ပရိယာယ်တွေက ကင်းလွတ်တဲ့ ရိုးရှင်းလွယ်ကူတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တခုကို ရောက်နေတယ်လို့ ဆိုလိုချင်တာပါ။

ဒီပွဲမှာ Primary 3 ကနေ Primary 6 အထိ ကျောင်းတွင်းပြိုင်ပွဲတွေမှ ဇကာတင် ကျောင်းသား ကျောင်းသူတွေကို ရွေးထုတ် ယှဉ်ပြိုင်စေတာ ဖြစ်ပြီး၊ မပြိုင်ရတဲ့ သူတွေက ကိုယ့်အသင်းကိုကိုယ် အားပေးရပါတယ်။ Best Cheer အသင်းကို ဆရာမကြီးနဲ့ ဒုကျောင်းအုပ်နှစ်ယောက်က အကဲဖြတ်ပြီး ဆုပေးပါသေးတယ်။

ပြိုင်ပွဲတွေလုပ်လိုက်။ ဆုတွေပေးလိုက်နဲ့။ အချိန်တန်တော့ အခမ်းအနားပြီးသွားတယ်။ သိမ်းစရာရှိတာတွေ ပလတ်စတစ်ပုံးကြီးတွေထဲ ကောက်ထည့်သိမ်းကြ၊ အမှိုက်က အစမကျန်အောင် ရှင်းလင်းပေးခဲ့ပြီး စီစဉ်ပေးထားတဲ့ ကားတွေနဲ့ ကျောင်းကို ပြန်ခဲ့ရတယ်။

ဘာဆုမှ မရခဲ့ပဲ သူတို့အသင်း နောက်ဆုံးရတဲ့ သားကြီး ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်နေလို့ “ဆုရတာမရတာ ဘာမှ အရေးမကြီးဘူးသား…ဆရာမကြီး ပြောသွားသလိုပဲ…ဒီလို ပြိုင်ပွဲတွေ လုပ်ရခြင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က team work ကို ဖေါ်ဆောင်တာ” လို့ ပြောတော့ သူခေါင်းငြိမ့်ပါတယ်။ ကျမလည်း ကိုယ့်သားကိုယ် ဆုံးမတာတောင် စာသံပေသံနဲ့။ စာထဲပဲ သင်ခဲ့ရတာကိုး။ သားကြီးက အဖေအမေရဲ့ ခြေရာနင်းပါတယ်။ အားကစားမှာ မထူးချွန်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ အဖေအမေထက် ကံကောင်းပါတယ်။ အားကစားကို လုပ်ခွင့်ရလို့ပါ။ တရားသဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ရဲ၊ ရှုံးရဲ၊ နိုင်ရဲတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ လူနဲ့ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်အတွက် အရေးကြီးပါတယ်။

ဒီပွဲမှာ သားတို့ကျောင်းသားတွေ၊ တာဝန်ကျ ဆရာဆရာမတွေ၊ အနည်းငယ်သော ကျမတို့မိဘတွေဟာ ခြေ လက် ပါးစပ်တွေလို သူ့နေရာနဲ့သူ လှုပ်ရှားသွားကြတာပါ။ ခေါင်းနဲ့တူတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကတော့ ဘယ်သူတွေများပါလဲ… Acknowledgment မှာ ရေးထားသလို Principal and Vice-Principals တွေ တင်ပဲလား…။

11th Athletics Meet 2008 တုန်းက Woodlands Stadium မှာ လုပ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ဆရာမတွေနဲ့ မိဘတွေ ရေဘောလုံးတွေ အဆင့်ဆင့် ပစ်ပေးပြီး ပြိုင်ရတဲ့ ပွဲမှာ ရခဲ့တဲ့ ဆု

သားကြီး ကျောင်းစတက်တဲ့ နှစ် ၂၀၀၅တုန်းကတော့ ကျောင်းစာကြည့်တိုက်မှာ သတ်သတ်မှတ်မှတ် တာဝန်တခုယူပြီး တနှစ်လုံးအပြည့် လုပ်အားပေးခဲ့ပါတယ်။

မီးရထားဖြင့် ခရီးသွားခြင်း

ဘ၀ ခရီးရှည်ကြီးထဲမှာ ကိုယ့်ခြေထောက် ကိုယ်သုံး၍သော်လည်းကောင်း၊ ယာဉ်အမျိုးမျိုး စီး၍သော်လည်းကောင်း သွားခဲ့ရတဲ့ ခရီးတွေက မရေမတွက်နိုင်ဘူး။ သင်္ဘောနဲ့ ဖြေးဖြေး လှုပ်လှုပ်လေး သွားရတဲ့ ရေလမ်းခရီးမျိုးဟာ စိတ်ကူးယဉ်ဖို့ ကောင်းသလို၊ ဂျုံးဂျုံးဂျက်ဂျက် မြည်တဲ့ မီးရထားကြီး စီးသွားရတာကလည်း ရင်ခုန်ဖို့ကောင်းတတ်ပြန်တယ်။ ကားလေးနဲ့ တရိပ်ရိပ်သွားရတာက ရီဝေဝေနဲ့ ရင်ဖိုစေနိုင်သလို၊ လေယာဉ်ပျံကြီး စီးသွားရပြန်ရင်လည်း ဘာလိုလို ခံစားမှုလေးတွေ ရတတ်သေးတယ်။

ဘဝမှာ သွားဖူးခဲ့သမျှထဲက မှတ်မှတ်ထင်ထင်ရှိလွန်းလှတဲ့ ခရီးတခုကို ပြောပြချင်တယ်။

အဲ့ဒီခရီးက ကျနော် ကျောင်းသားဘဝနဲ့ အလုပ်လုပ်ဖို့ သွားခဲ့တဲ့ခရီး။ မရှုပ်ရှုပ်အောင် ပြောတယ်လို့တော့ မထင်စေချင်ဘူး။ ကျနော်တို့ ကျောင်းတက်နေတုန်းက အကန့်အသန့် မရှိ ကျောင်းပိတ်တာနဲ့ ကြုံခဲ့တယ်။ ဘယ်တော့ ပြန်ဖွင့်မယ်မှန်းမသိတဲ့ကျောင်းကို ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေလို့ မဖြစ်တဲ့အတွက် ကျနော် အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ ကျောင်းမှာတစ်ခန်းထဲအတူနေခဲ့တဲ့ ဝန်းသိုမြို့က သူငယ်ချင်းက အဆွယ်ကောင်းလို့လည်း လုပ်ဖြစ်သွားတယ်ဆိုပါတော့။ သူတို့ ဝန်းသိုမြို့ အနီးက ဂျိုးတောင်ဆိုတဲ့ မီးရထား ဘူတာရုံရှိတဲ့ ရွာလေးမှာ တွဲဖက်ကျောင်းဆရာ အလုပ်ပါ။

တွဲဖက်ကျောင်းဆရာ ဆိုတာလေး ရှင်းပြချင်သေးတယ်။ ဂျိုးတောင်ရွာမှာက အစိုးရ အလယ်တန်းကျောင်းပဲရှိတယ်။ ကိုးတန်းနဲ့ ဆယ်တန်းအတွက် ကျောင်းသားရှိတယ် ကျောင်းမရှိဘူး။ ဒီမှာတင် အခြေအနေရဲ့ လိုအပ်ချက်အရ လက်ရှိအလယ်တန်းကျောင်းမှာ တွဲဖက်တဲ့ အထက်တန်းကျောင်းဆိုတာ ပေါ်ထွက် လာခဲ့တယ်။ ကျနော်က အဲ့ဒီကျောင်းက ဆရာ တွဲဖက်ကျောင်းဆရာ။ ကျောင်းဆရာအတွက် လခနဲ့ ဒီတွဲဖက်ကျောင်းရဲ့ ကုန်ကျစားရိတ်တွေကို ကျောင်းသားမိဘတွေနဲ့ ရပ်ရွာက အကုန်အကျခံရတယ်။

ဒီဒေသတဝိုက်မှာတော့ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးအတွက် မီးရထားအပြင် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ မီးရထား ဘူတာရုံလေးက ဂျိုးတောင်ရွာရဲ့ ကျက်သရေဆောင် ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုပါ။ အခုတွဲဖက်ကျောင်းတစ်ခုပါ ဖွင့်နိုင်ပြီဆိုတော့ ပိုပြီး ဂုဏ်ယူနေကြတာပေါ့။ သူငယ်ချင်းရှိတဲ့ ဝန်းသိုကနေ ဂျိုးတောင်ကို မန္တလေး မြစ်ကြီးနား အဆန်ရထားကြီး နာရီဝက်လောက် စီးသွားရတယ်။

ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးနဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး တာဝန်တွေကို တပြိုင်နက်တည်း ထမ်းဆောင်နေရတဲ့ မီးရထားကြီးခင်မျာ လူစီးတွဲမှာတောင် ခရီးသည်တွေတင်မက ထင်းချောင်းတွေကအစ ကုန်ပစ္စည်းမျိုးစုံနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျနော့်ရဲ့ တခုတည်းသော ဝန်စည်စလယ်က စာအုပ်တွေ (အဝတ်အစား အနည်းငယ်) ထည့်ထားတဲ့ ထင်းရှူးသေတ္တာ။ ဘေးလက်ကိုင်ကွင်းနှစ်ဖက်က ကိုင်ပြီး သေတ္တာကြီး တကားကားနဲ့ ဟိုတွဲပေါက်သွားလိုက် “ဒီမှာ နေရာလွတ် မရှိတော့ဘူး”ဆိုပြီး တွန်းလွှတ်ခံလိုက်ရ။ ဒီတွဲပေါက်သွားလိုက် တွန်းချခံလိုက်ရနဲ့ ကိုးရို့ကားယား။ ဘူတာလိုက်ပို့တဲ့ သူငယ်ချင်းအဖေက “မောင်ရင် ဒီလို လုပ်နေလို့တော့ မဖြစ်ဘူး” ဆိုပြီး ဖင်ကနေ တွန်းတင်ပေးလိုက်မှ ရထားပေါ် ရောက်သွားတော့တယ်။ ရထားပေါ်သာရောက်သွားတယ် ကျနော်ရောက်သွားတာက လူစီးတွဲလည်း မဟုတ်သလို၊ ကုန်တွဲလည်း မဟုတ်။ ဘေးတစောင်းသာ ရပ်လို့ရတဲ့ ဒီဇယ်စက်ခေါင်းဘေး တနေရာ။ အခြေအနေကို သတိထားမိတော့ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ စက်ခေါင်းကြီးကို ရင်ဘတ်ကြီး ကပ်ပြီး ရပ်သွားလိုက်တာ…။ နည်းနည်းကြာလာတော့ စက်ခေါင်းကြီးကို ကပ်ထားတဲ့ ရင်ဘတ်ကြီးကပူ။ တဟဲဟဲ ထိုးခွဲသွားနေတဲ့ ရထားကြီး အရှိန်နဲ့ တန်ပြန် တဟူးဟူးတိုက်တဲ့ မြန်မာပြည်အထက်ပိုင်းရဲ့ ဆောင်းလေကြမ်းတွေက နောက်ကျောကို ပါးပါးလှီးလို့ ကျောကုန်းကြီးက စိမ့်နေအောင်အေး။ ကျောကော့ရင်ကော့ ညောင်းလာတော့ တဖက်ပြောင်း။ ဒီအခါကျပြန်တော့ ရင်ဘတ်ကြီးက အေးပြီး၊ ကျောကုန်းကြီးကပူ။ ဒီလိုနဲ့ ရင်ပြီးရင် ကျောပြောင်း၊ ကျောပြီးရင် ရင်ပြောင်းနဲ့ အမြင်တွေ မစောင်းပဲ လိုရာခရီးကို ရောက်အောင် သွားခဲ့ရပါတယ်…။

*****
ဒီအဖြစ်အပျက်လေးကို ကိုဧရာက ‘ဧရာ၏ စွန့်စားခန်းများ’ ဆိုပြီး ကျမတို့ သားအမိတွေကို ဟန်နဲ့ပန်နဲ့ ရယ်စရာအဖြစ် မကြာခဏ ပြောပြတတ်ပါတယ်။ “သီတာ.. ရယ်စရာကောင်းတဲ့ပို့စ် ဖြစ်အောင်ရေး”လို့ ပြောထားတာလည်း ကြာပါပြီ။ မရေးဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ အခုလောလောဆယ် ကျမတို့ နိုင်ငံ ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အခြေအနေအရ ကိုယ်ယုံကြည်ရာ အရောက်လှမ်းတဲ့ခရီးမှာ ခြေတစုံစာ နေရာသာရှိတဲ့ ကျဉ်းထဲကျပ်ထဲရောက်ပြီး ရင်ဘတ်ကြီး ပူတဲ့အခါ၊ ကျောကုန်းကြီးက အေး… ကျောကုန်းကြီး ပူတဲ့အခါ ရင်ဘတ်ကြီးက အေးနဲ့… ‘ကိုဧရာ ရထားစီးသလိုပါလား’ လို့ တွေးမိပြီး ဒီပို့စ်ကို ဘယ်လိုမှ ဟာသမြောက်အောင် မရေးနိုင်တော့ပါဘူး။

စိတ်တံခါး

ဟုတ်တယ် ဒါ..အိပ်မက်ပဲ…။

မိုးလင်းခါနီး မက်တဲ့ အိပ်မက်တွေက မှန်တတ်တယ်လို့ ပြောကြသေးတယ်။

ဒီလို အိပ်မက်မျိုး မက်မယ်မှန်းသိရင် အစကတည်းက ကိုယ်နိုးထနေလိုက်တယ်… ။

အရာရာမှာ စိတ်ချလုံခြုံမှုရှိချင်တာ ကိုယ်တို့ မိန်းမတွေရဲ့ ဗီဇသဘာဝဖြစ်မယ်

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာရော၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာပါပေါ့ ...။

အိပ်မက်စတဲ့ အချိန်ကတော့ နေညိုလို့ မှောင်စပျိုးနေပြီ… ။

အိပ်မက်အရောင်က ရွှေအိုရောင်လို ကဗျာမဆန်ဘူး… မဲညစ်ညစ်နဲ့ မြေငိုရောင်… ။

အိပ်မက်ရဲ့ အနံက မသင်္ကကာစရာ စိမ်းရွှေရွှေ

အိပ်မက်တို့ သဘာဝအတိုင်း အရာရာဟာ မှုန်ဝါးနေခဲ့တယ် ...။

ကိုယ်က ကလေးတသိုက်နဲ့ နောက်ပြောင် ကျီစယ် ဆော့ကစားနေခဲ့ပြီး၊ အိပ်မက်ထဲမှာ ပိုမှောင်လာတော့ အိပ်ယာ ဝင်ဖို့ လူစုခွဲကြတယ်… ကိုယ်က လုပ်နေကြ ထုံးစံအတိုင်း အိမ်တံခါးတွေ လိုက်စစ်တယ်။ နောက်ဖေးတံခါးနားအရောက် တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ သူဝင်လာတယ်။ “တံခါးလာပိတ်တာ” လို့ ကိုယ့်မျက်နှာကို မကြည့်ပဲ မလုံမလဲ ပြောပြီး ကိုယ့်ကို ကျော်ဖြတ် လို့ ရှေ့က လျှောက်သွားတယ်။

မှုန်မှိုင်းအေးစက်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာကို ဖြတ်ကနဲ မြင်လိုက်ရုံနဲ့ ညာနေပြီ ဆိုတာ ကိုယ်သိတယ်။

နောက်နားဆီက ကပ်လျှောက်သွားရင်း မြန်နေတဲ့ သူ့ရင်ခုန်သံကို နားထောင်ရင်း သူ ကိုယ့်ကို တစုံတရာဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ် ဆိုတာ ကိုယ်သိတယ်။

“ဒီမှာ ရှင် တယောက်ယောက်ကို သွားတွေ့တာ မဟုတ်လား။”

သူ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ အေးစက်စက် ထုံပေပေ လုပ်နေတယ်။

တလိပ်လိပ်လာနေတဲ့ ဒေါသလှိုင်းတွေကို သူဘာပြန်ပြောမလဲ ဆိုတာကို အယင်နားထောင်ရမယ် ဆိုတဲ့ အသိက မနိုင်တနိုင် ဟန့်တားနေတယ်။

သူက အံကို တင်းထားတယ်။ တမင်ကို ဘာမှ ပြန်မပြောဘူးလို့ တင်းထားတဲ့ ဟန်…မုန်းတယ်။

“ဒီမှာ မေးနေတယ်လေ” လို့ လေသံမြှင့်လိုက်တော့မှ

“Mr. XXX အောက်မှာ လုပ်နေတဲ့ တယောက်၊ အိမ်ထောင်ရှိတယ် ကလေးမရှိဘူး” တဲ့

ထင်သားပဲလို့ စိတ်ထဲက ပြောရင်း

သိ သိနိုင်လွန်းတဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မုန်းတယ်။

ဒါ အိပ်မက်လေ …

အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ရှင်ရဲ့ ဟန်ပန်တွေက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် သာယာမှုနောက် ကောက်ကောက်လိုက်တတ်တဲ့ ယောက်ျားပေါ့ ယောက်ျားပျက်တွေရဲ့ အမူအကျင့်နဲ့ ကွက်တိဖြစ်နေရတာလဲ… ။

ယောကျ်ားတယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်၊ မိန်းမတယောက်ရဲ့ ယုံကြည်မှုအတွက် ဒီလို မျက်နှာပေးမျိုး အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ကိုယ်မမြင်ချင်ပါဘူး... ။

ကိုယ့်ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာ လုံခြုံမှုအတွက် တံခါးတွေ ပိတ်ထားတာ သေချာမှ အိပ်တတ်တဲ့ ကိုယ် ....

နေညိုချိန်ဟာ မသေချာမှုတွေ ကြီးစိုးနေတတ်တာ သဘာဝပဲ ဆိုတာ သိသိကြီးနဲ့ နောက်ဖေးပေါက်တွေဟာ မသမာမှုတွေအတွက် အချက်အချာ ကျတယ် ဆိုတာကိုပါ သိပြီးရင်း သိရပြန်တယ်။

ဒီလိုအိပ်မက်တွေကို မောင်းနှင်ပစ်ဖို့ စိတ်တံခါးကို လုံခြုံအောင် ပိတ်လို့ ... ကိုယ့်ကိုကိုယ် စိန်ခေါ်လိုက်တယ်။

ပထမ ကဗျာ

ဘလောဂ့်ရေးစက ရေးဖူးပါတယ်။ ကျမရေးတာ စကားပြေမဟုတ်၊ ကဗျာမဟုတ်၊ စကားပျာတွေပါ... ဟု။

ရေးတတ်သလို ရေးတာမို့ အကြောင်းအရာပိုင်း၊ အရေးအသားပိုင်းမှာ ပေါ့သွမ်းသွမ်း ဖြစ်နေတတ်တာကို ဆိုလိုချင်တာပါ။

ကိုယ်ရေးထားတဲ့ စာတွေကို သုံးလေးလ ကြာလို့ ကိုယ်တိုင် ပြန်ဖတ်ကြည့်တဲ့အခါ ဘာလိုနေမှန်းမသိ၊ အစာမကြေသလို ခံစားရပါတယ်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဘလော့ဂ်မှာ စာတွေ ဆက်ရေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လည်း ဆိုရင်တော့ အသည်းကွဲလို့ပါ။ နှလုံးသားထဲကနေ ကွဲအက်ကျလာတဲ့ စာတွေပါ လို့ တင်စားလိုက်တာပါ။

*****

ကဗျာတဲ့ လှတာကတော့ အတော်လှတယ်

ကဗျာနဲ့ နီးစပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း မခို့တရို့နိုင်လွန်းတဲ့ ကဗျာ့ခြေဖဝါးအောက် ဒူးထောက်ရသူတွေ ဒုနဲ့ဒေး…

ကဗျာ့ခြေလှမ်းတွေက နားလည်ရ ခက်တယ်၊

ဂမ္ဘီရဆန်ပြီး မှော်အတတ်တွေနဲ့ ပြုစားတတ်သေးတယ်လို့ အချို့က စွတ်စွဲကြတယ်။

ကဗျာကို မာယာတဲ့…

အချို့ကတော့ ကဗျာက ကိန်းခန်း မကြီးတတ်ဘူး။

ကြည်လဲ့နေအောင် ရိုးသားတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အဆုံးစွန်ထိသိမ်မွေ့တယ်။

အရိုးသားဆုံးသည်သာ အဆန်းကျယ်ဆုံးဆိုတဲ့ ဒဿနကို ကိုင်ဆောင်ထားတာမို့ လောကဓံဟာ ကဗျာပါ တဲ့…

ဆရာ တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်ကတော့

အမြင့်သို့ အာရုံညွန့်တက်ခြင်း (သို့မဟုတ်) ကဗျာ တဲ့...

နှလုံးသား ခံနိုင်ရည်အားပေါ် မူတည်ပြီး ကဗျာ့နောက်က ကပ်လိုက်လာတဲ့ ပဲ့တင်သံတွေ ကွာကြတယ်…

ကဗျာရယ် မင်းဟာ ဘယ်လိုပါလဲကွာ…

*****

မြန်မာပြည် ပြန်လို့ ဘလော့ဂ်နဲ့ ဝေးနေချိန် ကိုတင်မင်းထက်က တဂ်ထားပါတယ်။  ပထမကဗျာ တဲ့။ တဂ်ထားမှန်းကို သိသိချင်း ကြိုးစားရေးလိုက်ပါတယ်။

ပထမ ကဗျာ ကတော့ Sonata-Cantata မှာပဲ တင်ခဲ့တဲ့

ဘယ္လို ခ်စ္ခ်စ္...

မိဘ၊ ညီအကိုေမာင္ႏွမ၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း၊ ဆရာ သမား၊ ေရေျမေတာေတာင္ သဘာ၀၊ သစ္ပင္ ပန္းမာန္ နဲ႔ တိရစၧာန္ေလးေတြ ဘယ္သူေတြကို ဘယ္လိုပဲ ခ်စ္ခ်စ္...

ဘယ္လို ခ်စ္ခ်စ္၊
အႏွစ္ျဖစ္ဖို႔ အနစ္နာ ခံရတယ္...

အမွတ္တရ ဆိုတဲ့ အမွတ္ရစရာေလးေတြ
အၾကင္နာစေကးေလးေတြ ေတးရင္လည္း ေတးထားလိုက္ဦး...

သဒၶါ စံခ်ိန္စံညႊန္းမွာေတာ့ အစြန္းေတြကို ပယ္သာခ်၊ အပိုအလို မရွိေလ ပိုေကာင္းေလ...
မာန္မာနနဲ႔ အာဃာတ ယူနစ္ေတြလည္း အႏႈတ္ဘက္သာ သြားေစ...

ေမတၱာဂရပ္ဖ္မွာ အတက္အက် လိႈင္းဂယက္မထန္ေအာင္ေတာ့၊
ေစတနာေရခ်ိန္ေလး ညွိ ညွိေပးရတာေပါ့...။

*****

ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲ၊ ဘာလို တိုင္းမယ္
အနစ္နာ ယူနစ္၊ စစ္လိုက္တယ္
အၾကင္နာ စေကး၊ ေတးထားကြယ္
သဒၶါ စံညႊန္း၊ အစြန္းပယ္
အာဃာတေမွာ္ ၊ ဖယ္ရွားလြယ္
ေမတၱာ ဂရပ္၊ ေျဖာင့္တန္းရြယ္
ေစတနာ ေရခ်ိန္၊ ညွိထားတယ္
ခက္ပါဘူးကြယ္၊ အလြယ္ေလးရယ္။

ဒီလို ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာကို ကိုဧရာက ကေလးဆန္တယ္...ကာရံေတြ အရမ္းကာေရာ ယူတယ္ဆိုလို႔ အထက္ပါအတိုင္း ပို႔စ္တင္လိုက္ရပါသည္။ (ေၾကာက္လိုက္ရတာ...အဲေလ ___လိုက္ရတာ)

ဘယ်လိုပဲ ချစ်ချစ်

“မေမေ မေမေ သားသား အချစ်ဆုံးလေး ရခဲ့တယ်…ဘာလဲ သိလား”

ကျောင်းက ပြန်ရောက်လာတဲ့သား အိမ်ပေါက်၀ ရောက်ရင် မအေ သော့လာဖွင့်အပေးကိုစောင့်ရင်း အဲ့လိုပဲ သူပြောချင်တာတွေကို ကရားရေလွှတ် အလျင်စလို ပြောနေကျ...။

လွယ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ်ပစ်တင်လိုက်ပြီး လက်ထဲ ကိုင်လာတဲ့ အရာကိုပါ တဆက်ထဲ စားပွဲပေါ်မှာတင်ပြရင်း ပြောလိုက်သေးတယ်

“ဒါက အရမ်းရှားတာ မေမေရဲ့ …ရ ဖို့ မလွယ်ဘူး။”

သားတို့က အဲ့ဒီ ခဲဖျက်ကလေးတွေနဲ့ ကျမတို့ ငယ်ငယ်က ဇယ်တောက်သလို ကစားပါတယ်။

မနေ့ကလည်း သူအတော်ပျော်ပါတယ်။ မြန်မာပြည်ကို ပြန်ခဲ့တုန်းက သူ့ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို ဝယ်ပေးဖို့ ပူဆာခဲ့တဲ့ မြန်မာပြည် အလံတံဆိပ်ပါတဲ့ အားကစားဝတ်စုံ ရောက်လာလို့ပါ။

ဒီနေ့ တရုတ်စာကျူရှင်သွားတော့ ဝတ်သွားပါတယ်။

သူအနေအထားလေးနဲ့သူ မြန်မာပြည်ကိုတော့ ချစ်ရှာသား…လို့ သားကျူရှင် သွားနေတုန်း ကျမတယောက်တည်း စဉ်းစားခန်းတွေ ဆက်ဝင်နေမိပါတယ်။ သူငယ်ငယ်ကလည်း သူ့အဖေကို “ဖေဖေ အမေရိကန်ကြီးက အကြီးကြီးဖြစ်ပြီး သားတို့ မြန်မာနိုင်ငံက ဘာလို့ သေးသေးလေး ဖြစ်နေရတာလဲ” လို့ မေးဖူးပါတယ်။ သူ့အဖေက “ဒါတော့ သားရယ် တို့ ဘိုးဘွား အမွေပေါ့” လို့ ပြန်ဖြေခဲ့တာကို မှတ်မိနေခဲ့ပါတယ်။

“ဟုတ်တယ်သားရေ မင်း ဖိုးဖိုးကြီး ကတော့ ဘိုးဘွားအမွေ… အင်းတွေ ချောင်းတွေကို အစိုးရဆီက လေလံဆွဲပြီး အဲ့ဒီထဲကရတဲ့ ငါးတွေ ပုဇွန်တွေနဲ့ မေမေတို့ အသက်ဆက်ခဲ့တာပေါ့... အဲ ဖိုးဖိုးကြီးရဲ့ ဖေဖေ ကတော့ ဘိုးဘွားအမွေ… မြေကြီးတွေ (လယ်တွေ)ကို ထွန်ယက်ပြီး စပါးတွေ စိုက်ခဲ့တဲ့ လယ်သမားကြီးပေါ့”

မတ်လ ၂ရက်၊ တောင်သူလယ်သမားနေ့ အမှတ်တရ
*****

ကျမရဲ့ ပို့စ်ကိုဒီမှာတင် ဆုံးချင်တာပါ။

နောက်ဆက်တွဲကတော့ ဆက်မရေးချင်ပေမဲ့ အမှန်တရားမို့ မှတ်တမ်းအဖြစ် ရေးထားပါရစေ။ သားရဲ့ နိုင်ငံချစ် စိတ်လေးကိုပါ။ အထွေအထူးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကလေးဆိုတော့ ကလေးလိုတွေး ကလေးလိုပဲ ချစ်တာပါ။ သူက ယာဉ်တွေကို စိတ်ဝင်စားပါတယ်။ ဟို ယခင်နှစ်များတုန်းက MAI စင်္ကာပူ မြန်မာ လေကြောင်းလိုင်းတွေ မပြေးဆွဲနိုင်တော့တဲ့ အချိန်က သူတော်တော် စိတ်အခန့်မသင့် ဖြစ်ပုံရပါတယ်။ “ဘာကြောင့်လဲ… MAI က ဘာကြောင့် Jetstar ဖြစ်သွားရတာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းမျိုး မကြာခဏ ဆိုသလို မေးပါတယ်။ သူ့အဖေက “MAI က Jetstar ဖြစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး သားရယ်။ အကျိုးတူ ပူးပေါင်းပြီး လုပ်ကြတာပါ” ဆိုတဲ့အဖြေကို သူ ကျေနပ်ပုံ မရပါဘူး။ နိုင်ငံတခုအနေနဲ့ နိုင်ငံပိုင်လေကြောင်းလိုင်းအဖြစ် (ခန့်ခန့် ထယ်ထယ်) ရှိနေရမယ် လို့ သူယူဆပုံရပါတယ်။ MAI ပြန်ပြေးဆွဲပြီ ဆိုတဲ့ သတင်းထွက်လာတော့ သူ ဝမ်းသာ အားရ ပြောလာပါတယ်။ “သားသားကြီးရင် လေယာဉ်မောင်းမယ်… မြန်မာပြည်က လေယာဉ်ပဲမောင်းမှာ…” ဆက်ပြီး “ဦးတေဇ ဆီမှာ…” ဆိုလို့ သားအဖေ ရင်ကွဲနာ ကျ ကျ ကျ

(တို့ ဘိုးဘွား အမွေလေ ဘာတတ်နိုင်သေးလဲ ဦးဧရာနဲ့ ဒေါ်သီတာ)