ဘယ်လိုပဲ ချစ်ချစ်

“မေမေ မေမေ သားသား အချစ်ဆုံးလေး ရခဲ့တယ်…ဘာလဲ သိလား”

ကျောင်းက ပြန်ရောက်လာတဲ့သား အိမ်ပေါက်၀ ရောက်ရင် မအေ သော့လာဖွင့်အပေးကိုစောင့်ရင်း အဲ့လိုပဲ သူပြောချင်တာတွေကို ကရားရေလွှတ် အလျင်စလို ပြောနေကျ...။

လွယ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ်ပစ်တင်လိုက်ပြီး လက်ထဲ ကိုင်လာတဲ့ အရာကိုပါ တဆက်ထဲ စားပွဲပေါ်မှာတင်ပြရင်း ပြောလိုက်သေးတယ်

“ဒါက အရမ်းရှားတာ မေမေရဲ့ …ရ ဖို့ မလွယ်ဘူး။”

သားတို့က အဲ့ဒီ ခဲဖျက်ကလေးတွေနဲ့ ကျမတို့ ငယ်ငယ်က ဇယ်တောက်သလို ကစားပါတယ်။

မနေ့ကလည်း သူအတော်ပျော်ပါတယ်။ မြန်မာပြည်ကို ပြန်ခဲ့တုန်းက သူ့ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို ဝယ်ပေးဖို့ ပူဆာခဲ့တဲ့ မြန်မာပြည် အလံတံဆိပ်ပါတဲ့ အားကစားဝတ်စုံ ရောက်လာလို့ပါ။

ဒီနေ့ တရုတ်စာကျူရှင်သွားတော့ ဝတ်သွားပါတယ်။

သူအနေအထားလေးနဲ့သူ မြန်မာပြည်ကိုတော့ ချစ်ရှာသား…လို့ သားကျူရှင် သွားနေတုန်း ကျမတယောက်တည်း စဉ်းစားခန်းတွေ ဆက်ဝင်နေမိပါတယ်။ သူငယ်ငယ်ကလည်း သူ့အဖေကို “ဖေဖေ အမေရိကန်ကြီးက အကြီးကြီးဖြစ်ပြီး သားတို့ မြန်မာနိုင်ငံက ဘာလို့ သေးသေးလေး ဖြစ်နေရတာလဲ” လို့ မေးဖူးပါတယ်။ သူ့အဖေက “ဒါတော့ သားရယ် တို့ ဘိုးဘွား အမွေပေါ့” လို့ ပြန်ဖြေခဲ့တာကို မှတ်မိနေခဲ့ပါတယ်။

“ဟုတ်တယ်သားရေ မင်း ဖိုးဖိုးကြီး ကတော့ ဘိုးဘွားအမွေ… အင်းတွေ ချောင်းတွေကို အစိုးရဆီက လေလံဆွဲပြီး အဲ့ဒီထဲကရတဲ့ ငါးတွေ ပုဇွန်တွေနဲ့ မေမေတို့ အသက်ဆက်ခဲ့တာပေါ့... အဲ ဖိုးဖိုးကြီးရဲ့ ဖေဖေ ကတော့ ဘိုးဘွားအမွေ… မြေကြီးတွေ (လယ်တွေ)ကို ထွန်ယက်ပြီး စပါးတွေ စိုက်ခဲ့တဲ့ လယ်သမားကြီးပေါ့”

မတ်လ ၂ရက်၊ တောင်သူလယ်သမားနေ့ အမှတ်တရ
*****

ကျမရဲ့ ပို့စ်ကိုဒီမှာတင် ဆုံးချင်တာပါ။

နောက်ဆက်တွဲကတော့ ဆက်မရေးချင်ပေမဲ့ အမှန်တရားမို့ မှတ်တမ်းအဖြစ် ရေးထားပါရစေ။ သားရဲ့ နိုင်ငံချစ် စိတ်လေးကိုပါ။ အထွေအထူးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကလေးဆိုတော့ ကလေးလိုတွေး ကလေးလိုပဲ ချစ်တာပါ။ သူက ယာဉ်တွေကို စိတ်ဝင်စားပါတယ်။ ဟို ယခင်နှစ်များတုန်းက MAI စင်္ကာပူ မြန်မာ လေကြောင်းလိုင်းတွေ မပြေးဆွဲနိုင်တော့တဲ့ အချိန်က သူတော်တော် စိတ်အခန့်မသင့် ဖြစ်ပုံရပါတယ်။ “ဘာကြောင့်လဲ… MAI က ဘာကြောင့် Jetstar ဖြစ်သွားရတာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းမျိုး မကြာခဏ ဆိုသလို မေးပါတယ်။ သူ့အဖေက “MAI က Jetstar ဖြစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး သားရယ်။ အကျိုးတူ ပူးပေါင်းပြီး လုပ်ကြတာပါ” ဆိုတဲ့အဖြေကို သူ ကျေနပ်ပုံ မရပါဘူး။ နိုင်ငံတခုအနေနဲ့ နိုင်ငံပိုင်လေကြောင်းလိုင်းအဖြစ် (ခန့်ခန့် ထယ်ထယ်) ရှိနေရမယ် လို့ သူယူဆပုံရပါတယ်။ MAI ပြန်ပြေးဆွဲပြီ ဆိုတဲ့ သတင်းထွက်လာတော့ သူ ဝမ်းသာ အားရ ပြောလာပါတယ်။ “သားသားကြီးရင် လေယာဉ်မောင်းမယ်… မြန်မာပြည်က လေယာဉ်ပဲမောင်းမှာ…” ဆက်ပြီး “ဦးတေဇ ဆီမှာ…” ဆိုလို့ သားအဖေ ရင်ကွဲနာ ကျ ကျ ကျ

(တို့ ဘိုးဘွား အမွေလေ ဘာတတ်နိုင်သေးလဲ ဦးဧရာနဲ့ ဒေါ်သီတာ)