ဘလောဂ့်ရေးစက ရေးဖူးပါတယ်။ ကျမရေးတာ စကားပြေမဟုတ်၊ ကဗျာမဟုတ်၊ စကားပျာတွေပါ... ဟု။
ရေးတတ်သလို ရေးတာမို့ အကြောင်းအရာပိုင်း၊ အရေးအသားပိုင်းမှာ ပေါ့သွမ်းသွမ်း ဖြစ်နေတတ်တာကို ဆိုလိုချင်တာပါ။
ကိုယ်ရေးထားတဲ့ စာတွေကို သုံးလေးလ ကြာလို့ ကိုယ်တိုင် ပြန်ဖတ်ကြည့်တဲ့အခါ ဘာလိုနေမှန်းမသိ၊ အစာမကြေသလို ခံစားရပါတယ်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဘလော့ဂ်မှာ စာတွေ ဆက်ရေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လည်း ဆိုရင်တော့ အသည်းကွဲလို့ပါ။ နှလုံးသားထဲကနေ ကွဲအက်ကျလာတဲ့ စာတွေပါ လို့ တင်စားလိုက်တာပါ။
*****
ကဗျာတဲ့ လှတာကတော့ အတော်လှတယ်
ကဗျာနဲ့ နီးစပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း မခို့တရို့နိုင်လွန်းတဲ့ ကဗျာ့ခြေဖဝါးအောက် ဒူးထောက်ရသူတွေ ဒုနဲ့ဒေး…
ကဗျာ့ခြေလှမ်းတွေက နားလည်ရ ခက်တယ်၊
ဂမ္ဘီရဆန်ပြီး မှော်အတတ်တွေနဲ့ ပြုစားတတ်သေးတယ်လို့ အချို့က စွတ်စွဲကြတယ်။
ကဗျာကို မာယာတဲ့…
အချို့ကတော့ ကဗျာက ကိန်းခန်း မကြီးတတ်ဘူး။
ကြည်လဲ့နေအောင် ရိုးသားတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အဆုံးစွန်ထိသိမ်မွေ့တယ်။
အရိုးသားဆုံးသည်သာ အဆန်းကျယ်ဆုံးဆိုတဲ့ ဒဿနကို ကိုင်ဆောင်ထားတာမို့ လောကဓံဟာ ကဗျာပါ တဲ့…
ဆရာ တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်ကတော့
အမြင့်သို့ အာရုံညွန့်တက်ခြင်း (သို့မဟုတ်) ကဗျာ တဲ့...နှလုံးသား ခံနိုင်ရည်အားပေါ် မူတည်ပြီး ကဗျာ့နောက်က ကပ်လိုက်လာတဲ့ ပဲ့တင်သံတွေ ကွာကြတယ်…
ကဗျာရယ် မင်းဟာ ဘယ်လိုပါလဲကွာ…
*****
မြန်မာပြည် ပြန်လို့ ဘလော့ဂ်နဲ့ ဝေးနေချိန် ကိုတင်မင်းထက်က တဂ်ထားပါတယ်။ ပထမကဗျာ တဲ့။ တဂ်ထားမှန်းကို သိသိချင်း ကြိုးစားရေးလိုက်ပါတယ်။ 
5 comments:
ကဗ်ာေလးက လွလိုက္တာ။ အဓိပၸါယ္ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္။ ေတြးရင္ ေတြးသေလာက္ ရတယ္။
ပထမဆုံးေရးတဲ႔ ကဗ်ာမို႔ေပပဲ။
ကဗ်ာပဲျဖစ္ျဖစ္ စကားပ်ာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ဖတ္သူႏွလုံးကို ထိဖို႔သာ အဓိက။
မသီတာေရ ေက်းဇူးပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ တဂ္ ကတည္းက မအားလို႔ မဖတ္ျဖစ္တဲ့သူေတြ ေနပါေစဆိုၿပီး၊ တေယာက္ဆီကို လိုက္မေျပာေတာ့တာ။
မသီတာ ပထမကဗ်ာက ကဗ်ာတိုတို ရွင္းရွင္း နဲ႔ အေတြးစရွည္ရွည္ ေပးတဲ့ ကဗ်ာမ်ိဳးပဲ ..
ခင္မင္လ်က္
တင္မင္းထက္
ပထမကဗ်ာရဲ့စာသားနဲအတူ ေခါင္းစဥ္ေလးက ေတြးစရာေတြေပးသြားတယ္ အစ္မသီတာရယ္။
ခ်ိဳသင္းေရ...
စိတ္ဖတ္သူႏွလံုးကိုထိဖို႔သာ အဓိက
ကိုတင္မင္းထက္
မသီတာက ေရးရလို႔ ေက်းဇူးတင္တာ
ဇြန္ေရ
အဲ့ဒီေန႔က သားကေတာ့ ေက်ာင္းသြားၿပီ
မေအက အေတြးေတြနဲ႔ ခ်ာလည္လည္ က်န္ခဲ့ရင္း
ဖ်စ္ညစ္ ေရးလိုက္တာ
ဒီကဗ်ာေလး အရင္က ဖတ္ဖူးတယ္ေလ...
တိုတိုေလးေပမယ့္ လွတယ္... း))
Post a Comment