အိပ်မက်

အိပ်မက် မက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

နံနက်ခင်းသည် သာသာယာယာ ရှိလှ၍ လမ်းလျှောက်လိုစိတ် ဖြစ်မိသည်။ သိပ်မလှမ်းလိုက်ရဘဲ ကိုယ်က သင်္ချိုင်း တစပြင်တခုတွင် ရောက်၍ နေလေသည်။ လမ်းလေးသည် အကွေ့အကောက် အလွန်များစွာ ဖောက်လုပ်ထား၍ သိပ်အသုံးတဲ့မည့်ဟန် မရသော်လည်း၊ ရေစီးသန်သည့် စမ်းချောင်းလေးတွင် မျောပါသွားသကဲ့သို့ လမ်းလေးအတိုင်း မျှောလိုက်သွားဖြစ်သည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် မြင်နေရသည့် လောလောလတ်လတ် မြုတ်နှံထားဟန်တူသော မြေပုံမို့မို့လေးဆီသို့ သွားရန် စိတ်ကူးပေါက်သည်။ ထိုမြေပုံက စိတ်ကို ဆွဲဆောင်လွန်းလှသော်လည်း အတော်နှင့် မရောက်နိုင်။ အချင်းချင်း ရောယှက်ကာ တလူလူလွင့်နေသည့် အလံများ၊ တံခွန်များက ကွယ်နေသဖြင့် မြေပုံလေးကို မမြင် တချက်၊ မြင် တချက်။ အလံကိုင်သူများကို မမြင်ရသော်လည်း၊ သူတို့ အလွန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။

မျက်စိက ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ မြင်ကွင်းများတွင် စူးစိုက်နေဆဲ၊ မြေပုံလေးက မိမိလျှောက်နေသော လမ်းနံဘေးတွင် ရောက်နေသည်ကို အမှတ်တမဲ့ မြင်လိုက်သည်။ ကျော်သွားလု နီးနီးပင်။ လမ်းဘေး မြက်ခင်းပေါ်သို့ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ လမ်းအတိုင်း မျှောလိုက်လာသည်ကို အရှိန်သတ်လိုက်သဖြင့် ယိုင်ထိုးသွားပြီး မြေပုံလေးရှေ့တွင် ဒူးထောက်မိရက်သား ဖြစ်နေလေသည်။ မြေပုံ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသည့် လူနှစ်ဦးက သူတို့ သယ်လာသည့် ကမ္ပည်းကျောက်စာတိုင်ကို မြေကြီးထဲသို့ ထိုးစိုက်ချလိုက်သည်။ ကျောက်စာတိုင်က အင်္ဂတေကိုင်ထားသကဲ့သို့ မြေသားပေါ်တွင် ကြံ့ကြံ့တည်၍ နေလေ၏။ ထိုအခိုက်မှာပင် ချုံနောက်ကွယ်မှ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။ ပန်းချီဆရာတဦးဖြစ်မည်ဟု တန်းပြောနိုင်သည် (ပန်းတမော့ဆရာတဦးလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်)။ ဘောင်းဘီရှည်နှင့် ကြယ်သီး တလွဲစီ တပ်ထားသည့် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ခေါင်းထက်တွင် ကတ္တီပါ ဦးထုတ်တစ်လုံး ဆောင်းထားသည်။ ရိုးရိုး ခဲတံတစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ လေထဲတွင် ကောက်ကြောင်းများ ဆွဲရင်း အနီးသို့ လျှောက်လာသည်။

ကျောက်စာတိုင် အထက်နားတွင် ခဲတံဖြင့် စတင် ရေးခြစ်လိုက်သည်။ ကျောက်တိုင်က အတော်လေးမြင့်၍ ကုန်း ရေးရန် မလို။ သို့သော် သူနှင့် ကျောက်စာတိုင်ကြားမှ မြေပုံပေါ်သို့ တက်မနင်းလိုသဖြင့် ရှေ့ကို ကိုင်းထားရသည်။ ခြေဖျားထောက်ထားရသဖြင့် ဟန်ချက်ညီစေရန် ဘယ်လက်ဖြင့် ကျောက်စာတိုင်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ် ထောက်ထားသည်။ ရိုးရိုးခဲတံ တစ်ချောင်းကိုသုံးကာ ရွှေရောင်စာလုံးများကို ရေးထိုးလိုက်သည်မှာ အတော်ကျွမ်းကျင် ပြောင်မြောက်လှပေသည်။ “ဤနေရာတွင် …” ။ ရေးလိုက်သော စာလုံးတိုင်း ခပ်နက်နက် ရေးထိုးထားသည့် ရွှေရောင်စစ်စစ်ဖြင့် လှလှပပ သေသေသပ်သပ် ရှိလှသည်။ ထိုစာလုံးများကို ရေးထိုးပြီးနောက် သူက ကိုယ့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကိုယ်ကတော့ သူဆက်ရေးမည့် စာလုံးများကိုသာ စိတ်စော၍ ကျောက်သားပြင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ့ကို သိပ်ဂရု မစိုက်မိ။ ဆက်ရေးရန် သူ ပြန်လှည့်သွားသည်။ သို့သော် တစ်ခုခုက ဟန့်ထားသလို ဆက်ရေး၍ မရဘဲ ဖြစ်နေဟန်တူသည်။ ခဲတံကို ကျောက်သားပြင်တွင် ထောက်ကာ ကိုယ်ကို လှည့်ကြည့် ပြန်သည်။ သည်တစ်ခါတွင် ကိုယ်က သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူအတော်လေး အားတုန့်အားနာ ဖြစ်နေဟန်တူသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိ။ အစောပိုင်းက သူ့၏ တက်ကြွ ဖျတ်လပ်မှုများ အားလုံး လွင့်ပျောက်သွားသည်။ သည့်အတွက် ကိုယ်လည်း ရှိုးတိုးရှန့်တန့် ဖြစ်သွားသည်။ တဦးကို တဦး အားကိုးရာမဲ့ ငေးကြည့်နေကြသည်။ မည်သို့မျှ ဖြေရှင်းမရနိုင်သည့် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းတစ်ခု ရှိနေလေပြီ။ သင်္ချိုင်းဇရပ်ဆီက ကြေးစည်သံကို အချိန်မတော် ကြားရသည်။ ပန်းချီဆရာက လက်ကို ပင့်လိုက်တော့ ကြေးစည်သံ တိတ်သွားသည်။ အတန်ကြာတော့ ကြေးစည်သံကို ပြန်ကြားရပြန်သည်။ သည်တကြိမ်တွင် အသံက ခပ်သဲ့သဲ့။ အသံ စမ်းနေသလို ရုတ်ချည်း တိတ်သွားပြန်သည်။ ပန်းချီဆရာ ရေးထိုးမည့် စာလုံးများကြောင့် ရင်ထဲ နင့်သွားသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို အုပ်ကာ အချိန်အတော်ကြာကြာ ငိုရှိုက်နေမိသည်။ ကိုယ် စိတ်ငြိမ်သွားသည်အထိ ပန်းချီဆရာက စောင့်ပါသေးသည်။ သို့သော် မထူးတော့သည့်အတွက် သူက ဆက်လက် ရေးထိုးလိုက်လေသည်။ ပထမဆုံး ရေးလိုက်သည်မှာ “ဧ” ဖြစ်သည်။ သူ အတော်လေး တွန့်ဆုတ်စွာ ရေးနေရပုံပင်။ သူ့လက်ရာက ယခင်လို မလှတော့။ ရွှေရောင်လည်း မဝင်းတော့။ ရေးချက်သည် မညီမညာ ဖျော့တော့တော့နိုင်လှပြီး၊ စာလုံးက ကြီးလွန်းနေသည်။ “ရာ” ဆိုသော စာလုံးကို ရေးအပြီးတွင် ပန်းချီဆရာသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မြေပုံကို ခြေဖြင့် နင်းဆောင့်လိုက်သည်။ ခပ်ညစ်ညစ် မြေမှုန့်များက ပြန့်ကျဲသွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ် သူ့ကို နားလည်သွားသည်။ သို့သော် သူ့ကို တောင်းပန်ရန် နောက်ကျသွားလေပြီ။ လက်ချောင်းများဖြင့် မြေသားကို ထိုးဆွလိုက်သည်။ ဘာအခုအခံမျှ မရှိတော့ပါ။ အရာရာသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ပြီးသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။ အပေါ်ယံ မြေသားလွှာသည် ပြယုဂ်သက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။ ထိုမြေသားလွှာ၏ အောက်တွင် ဟင်းလင်းပွင့်နေသော တွင်းတခုရှိသည်။ ထိုတွင်းထဲသို့ ကျောခင်း၍ အသာလိမ့်ချလိုက်သည်။ ဦးခေါင်းက လည်ပင်း အထက်၌ မတ်မတ်ရှိလျှက်ပင် အသူတစ်ရာ ချောက်ထဲသို့ ကျသွားသည်။ ကိုယ့်အမည်ကတော့ ကျောက်သားပြင်ထက်တွင် ခန့်ငြားထည်ဝါစွာ ကျန်ခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းဖြင့်ပင် ပီတိ တစိမ့်စိမ့်ဖြစ်ကာ အိပ်မက်မှ နိုးထလာပါသည်။

(အမရွှေစင် tag လို့ A Dream by Kafka ကို ဆီလျော်အောင် ဘာသာပြန်လိုက်ပါတယ်။)