တိမ်တွေပေါ်က မြို့

အိပ်မက်သည် လိပ်ပြာတကောင်၏ အတောင်ကဲ့သို့ ဆန်းပြား နူးညံ့သလောက်၊ လျှပ်စီးရောင်ကဲ့သို့ စူးရှ တိုတောင်းလှ၏။ အိပ်မက်သည် မှော်ဆရာ ဖန်ဆင်းထားသည့် ပြကွက်တစ်ခု ပမာသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုမျှ တိုတောင်းလှသည့် အခိုက်အတန့်လေးအတွင်းရှိ ကျွန်တော်တို့၏ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ကြည်နူးခြင်း၊ ကြေကွဲခြင်း အားလုံးသည် ပြက်ပြက်ထင်ထင်ရှိကာ တသက် တကမ္ဘာလောက်ပင် ရှည်ကြာနေတတ်ပါသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် ကျွန်တော် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော မြို့ကလေးကို တိမ်တွေပေါ်ကမြို့ဟု အမည်ပေးထားသည်။

Image from Google

မြို့လေးက မြို့ကြီးပြကြီး မဟုတ်သလို၊ ကျေးလက်တောရွာလည်း မဟုတ်။ တောင်ခါးပန်းတစ်ခုတွင် ရှိသည့် အိမ်ခြေသိပ် မများသော သာမာန်မြို့လေး တစ်မြို့သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထူးခြားသည်က တောင်ခြေကို လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် ဘာမျှ မမြင်ရ။ ထူထဲသော မြူခိုးများက ပိတ်ဆို့ထားသည်။ စင်စစ် မြူခိုးဆိုသည်ထက် တိမ်တိုက်ဟု ဆိုလျှင် ပို၍ မှန်မည်။ တောင်ခါးပန်းမှ အောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် အလိပ်လိပ် ထနေသည့် တိမ်စိုင် တိမ်တိုက်များက လှိုင်းထနေသော ပင်လယ်ပြင်နှင့်ပင် ပို၍ တူနေသည်။ ညနေ ဆည်းဆာဆိုလျှင် ထိုတိမ်တိုက်များပေါ်သို့ ပန်းနုရောင် နေခြည် ထိုးလိုက်သောအခါ တိမ်တိုက်တို့၏ အရောင်နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး လိမ္မော်ရောင်၊ ပန်းသွေးရောင်၊ ခရမ်းရောင် စသဖြင့် အရောင်မျိုးစုံ ဖြစ်သွားကာ ဒေါင်းမြီး ဖြန့်၍ ကနေသလိုပင်။ နေလုံးကြီးက တိမ်တိုက်ကြီးထဲသို့ မြုတ်ဝင်သွားလျှင်တော့ တိမ်တိုက်တို့ကို ဖြတ်၍ တက်လာသော ဆည်းဆာရောင်ကြောင့် မြို့လေးက ရောင်စုံမီးများ ထွန်းထားသည့်နယ် ဆွတ်ပျံ့ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် ညနေစောင်းပြီဆိုလျှင် တောင်ခါးပန်းတွင် လမ်းလျှောက်သူများ၊ ခုံတန်းလေးများတွင် ထိုင်နေသူများ၊ လေတံခွန် လွှတ်သူများဖြင့် စည်ကားနေကာ အပန်းဖြေ ပင်လယ်ကမ်းခြေတခုနှင့် တူတော့သည်။ သို့သော် တောင်ခါးပန်း အစပ်သို့ကား မည်သူမျှ မသွားကြ။ ချောက်ကမ်းပါးက အလွန်တရာ နက်စောက်ကာ တိမ်တိုက်များဖြင့် ပိန်းပိတ်နေသောကြာင့် အန္တရာယ်များလွန်းလှသည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် အကာအရံကား မရှိ။ သတိပေး ဆိုင်းဘုတ်များလည်း မရှိ။ “တောင်ခါးပန်းစပ်သို့ မသွားရ” ဆိုသည်မှာ မြို့ခံလူတွေအတွက် လူမှန်းသိတတ် စကတည်းက သိနေပြီးဖြစ်သောကြောင့် အထူးတလည် သတိပေးနေရန် မလိုတော့။

တကယ်တော့ တောင်ခြေတွင် ဘာရှိသည်ဟု ဘယ်သူမျှ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မသိကြ။ ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ပါးစပ်ရာဇဝင်များဖြင့်သာ ကြားဖူးကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တောင်ခြေတွင် မြစ်တစ်စင်းရှိသည်။ ထိုမြစ် အလွန်တွင် အလွန် ကြီးကျယ် ခမ်းနားသည့် မြို့ကြီးတစ်မြို့ ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ လူ့အသုံးအဆောင်မျိုးစုံ ဇိမ်ခံပစ္စည်းမျိုးစုံ ရှိ၍ လိုတရ နတ်ဘုံနတ်နန်းသဖွယ် တင်စားပြောဆိုကြသည်။ ဝိဇ္ဇာဓိုရ်များက စီရင် ဖန်ဆင်းထားသည့်အလား နည်းပညာ ထွန်းကားလှသည်။ သူတို့၏ ဦးခေါင်းတွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ခေါင်းဆောင်း ကိရိယာအကူအညီဖြင့် စိတ်ဖြင့် စေခိုင်းနိုင်သော စက်ယန္တရားများ၊ ယာဉ်ရထားများကို အသုံးပြုကြသည်။ အချင်းချင်းကိုလည်း စိတ်ဖြင့်ပင် ဆက်သွယ် ပြောဆိုနိုင်ကြသည်။ ဇီဝဆေးပညာ ထွန်းကားလှသဖြင့် ယိုယွင်းသည့် ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်များ အားလုံးလိုကိုပင် အစားထိုးလဲလှယ်နိုင်သော ကြောင့် ဇရာကို အံတုနိုင်ကြသည်။

သို့သော် အစစအရာ ပြည့်စုံနေသည်ကား မဟုတ်။ သူတို့တွင် အားလပ်ချိန်ဟူ၍ မရှိ။ ကိုယ်ပိုင် သီးသန့်ဘဝဟူ၍ မရှိ။ တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေသည့် အခိုက်၌ပင် တမြို့လုံးတွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှ သတင်းများ၊ စေခိုင်းချက်များက ဦးခေါင်းအတွင်း ဝင်ရောက်နေသည်။ ထိုင်လျှက်ပင် တမြို့လုံးမှ လူအားလုံး လိုလိုနှင့် စကားပြောနေရသည်။ စင်စစ် သူတို့ ဝတ်ဆင်ထားရသည့် ခေါင်းဆောင်းသည် သူတို့အား စောင့်ကြည့် အမိန့်ပေးနေသည့် ကိရိယာပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထိုခေါင်းဆောင်းကို ခေတ္တမျှပင် ချွတ်ကြည့်ရန် စိတ်ကူးမိကြပုံ မရ။ ထိုခေါင်းဆောင်းကို ချွတ်လိုက်ပါက အကျဉ်းကျနေသူ တစ်ဦးသဖွယ် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ တကယ်လည်း အပြစ်ကျူးလွန်သူများကို ခေါင်းဆောင်း ဖြုတ်၍ ဒဏ်ခတ် အပြစ်ပေးလေ့ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုခေါင်းဆောင်း မရှိတော့လျှင် သူတို့၏ ကျန်းမာရေးကို စောင့်ကြည့်နေသည့် စနစ်များလည်း ရှိမည်မဟုတ်တော့။ ထိုထက် ပိုဆိုးသည်က မြို့၏ လေထုသည် အလွန် ညစ်ညမ်းလှသောကြောင့် ခေါင်းဆောင်း မပါဘဲ နာရီပိုင်းထက် ပို၍ အသက်ရှင်ရန် မလွယ်။ ကျွန်တော်တို့ မြို့လေးတွင် တွေ့နေရသည့် တိမ်ပင်လယ်ကြီးသည် ထိုမြို့မှ ထွက်သော မီးခိုးငွေ့များ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသူက ဆိုသည်။ မြို့ဘေးတွင် ပတ်၍စီးနေသည့် မြစ်သည်လည်း ပုတ်ပွနေသော အသေကောင်များ၊ မီးတောက်လောင်နေသည့် ဆီကွက်များ၊ ဝါကြန်ကြန်အဆိပ်ရည်များဖြင့် ညစ်ညမ်းနေသည်။ ပြစ်မှုကြီးကြီး ကျူးလွန်သူများကို ရဲများက ဤမြစ်အတွင်းသို့ ပြစ်ချ၍ သေဒဏ်ပေးသည်။ အက်စစ်ရည်များ၊ အဆိပ်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် သေဆုံးကြရမည် ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ အားလုံးက ဒဏ္ဍာရီများသာ ဖြစ်သည်။ တိမ်တိုက်များ အောက်တွင် ထိုမြို့ကြီး တကယ်ရှိ မရှိပင် မသိ။ ဈေးထိပ်တွင် တဲထိုးနေသော အဖိုးအိုက ကလေးများအား ပြောသည့် ပုံပြင်ကို ချဲ့ကားကာ တဆင့်စကား ပြောဆိုနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မရှိဟုလည်း တတစ်ချ မပြောနိုင်။ တောင်ခြေမှ ပြန်လာသူဟု တဦးတလေမျှ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပြန်လာသူမရှိဟု ပြောရသည်မှာလည်း သွားသူတွေတော့ ရှိနေ၍ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ မြို့လေး၏ အထွက်တွင် အလွန်နက်သည့် တောအုပ်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုတောအုပ်၏ အလွန်တွင် တောင်ခြေသို့ ဆင်းသော လမ်းရှိသည်။ အဆင်းလမ်းသာ ရှိ၍ အတက်လမ်း မရှိ။ လမ်းထိပ်တွင် ကနုတ်ပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် မုခ်ဦးကြီး တစ်ခုရှိသည်။ မုခ်ဦးထိပ်တွင် ကျွန်တော်တို့ မြို့လေးမှ နှုတ်ဆက်သော စာတမ်းကို စာလုံးကြီးကြီးဖြင့် ရေးထားသည်။ မုခ်ဦးအလွန်တွင် တိမ်တွေကိုသာ မြင်ရသည်။ မုခ်ဦးနှင့် နှုတ်ဆက်စာတမ်းက လွမ်းမောဖွယ် အနုပညာလက်ရာ အလွန်မြောက်လွန်းလှသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဤသို့မထင်။ မုခ်ဦးသည် ထွက်ခွာသွားသူများအတွက် သူတို့ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးနှင့် မြို့လေးကို ရာသက်ပန် စွန့်လွှတ်လိုက်ရတော့မည့် သင်္ကေတဖြစ်နေ၍သာ ကြေကွဲ လွမ်းမောဖွယ်ကောင်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော်လည်း နေ့စဉ်နှင့် အမျှ တောင်ခြေသို့ ဆင်းမည့်သူများက မုခ်ဦးရှေ့တွင် တန်းစီ၍နေကြပါသည်။

တခါတော့ အဖိုးအိုကို ကိုယ်တိုင် သွားမေးသည် - “အဖိုးပြောတဲ့ တောင်ခြေက မြို့ကြီးက တကယ် ရှိလို့လား”။ အဖိုးအိုက ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ ပြုံးနေသည်။ နောက်တော့ အဖိုးအိုက မိမိကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး၊ တောစပ် အရောက်တွင် တောင်ထိပ်သို့ တက်သော လမ်းကလေးတစ်ခုကို ပြသည်။ လမ်းဟုဆိုသော်လည်း ဆူးခြုံများဖြင့် ဖုံးပိတ်နေပြီး ကျောက်တုံးများကို တွယ်ကပ်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ တက်ရမည် ဖြစ်သည်။ အထက်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့လည်း ဘာမျှ ထူးထူးခြားခြား မမြင်ရ။ မြူတိမ်ကင်း၍ ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ပြင်ကြီးကိုသာ မြင်ရသည်။ တသက်လုံး တိမ်တွေကိုသာ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ တိမ်တွေအောက်က မြို့ကြီးအကြောင်းသာ မမောတမ်း ပြောဆိုလာခဲ့ကြသည်။ ကိုယ် တသက်လုံးနေလာခဲ့သည့် တောင်၏ ထိပ်ကို တခါမျှ မော် မကြည့်ခဲ့ဖူးသည့် မိမိအဖြစ်ကို တအံ့တသြ သတိထားမိသည်။ “ဟိုး အထက်မှာ ရွာလေးတစ်ရွာ ရှိတယ်။ အဲဒီမှာ ဘာမှ ဆန်းဆန်းပြားပြား စိတ်ဝင်စားစရာ မရှိဘူး။ ဘာအလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းမှလည်း မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် အေးအေးလူလူတော့ နေလို့ရတယ်။ ကဲ မောင်ရင် ဒီကနေ တက်ပေတော့” - အဖိုးအိုက တောင်ထိပ်သို့ လက်ညိုး ညွှန်ပြပြီး သူနှင့်မဆိုင်တော့သလို ပြန်ထွက်သွားသည်။ အထက်သို့ ထပ်၍ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘာမျှ မမြင်ရ။ နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်၍ မော့ကြည့်သည်။ ကောင်းကင်ပြင်ကြီးသည် ပို၍ ကျယ်ဝန်းလာသည်ဟု ထင်ရသည်မှ အပ ဘာမျှ မထူး။ နောက်သို့ ထပ်၍ ထပ်၍ ဆုတ်ကြည့်သည်။ ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ပြင်ထဲသို့ ရောက်သွားသလို ထင်ရ၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေအေးတချက် တိုးဝှေ့သွားသည်။ လှပ်ကနဲ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသည်။ ပက်လက် လန်လျှက် ရောင်စုံတိမ်တိုက်အတွင်း အိဝင်၍ ကျသွား၏။ အရာရာသည် နောက်ကျသွားခဲ့ ပြီဖြစ်သည်။