တစ်ခါတုန်းက တလွဲ၊ အခုတော့ အမှတ်တရ

ကိုဧရာ တစ်ယောက်လွဲပုံများကတော့ မှတ်မှတ်ရရ… ။

ကိုဧရာတစ်ယောက် အလုပ်ကနေ မကြာခဏဆိုသလို ခရီး သွားရပါတယ်။ မသီတာ မနာလိုမဖြစ်ပါဘူး။ သူ ပြောပြထားဖူးတယ်လေ… သူငယ်ငယ်တုန်းက မြေပုံစာအုပ်ထဲကနေ ကမ္ဘာ့မြေပုံကို ပုံဆွဲစက္ကူတွေပေါ်မှာ စကေးကိုက် ချဲ့ဆွဲပြီး စာရွက်တွေ ဆက်ဆက်ယူတယ်တဲ့။ အဲဒီမြေပုံအကြီးကြီးကို အိမ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတော့ နာတာရှည်မကျန်းမမာဖြစ်နေတဲ့ သူရဲ့အဖေက “သားရဲ့ မြေပုံကြီးက ဟန်ကျလိုက်တာ။ ဖေဖေက အဲဒီမြေပုံကြီးကို ကြည့်ပြီး မေတ္တာပို့ရတာ ပိုပြီးအာရုံရတယ်” လို့ မကြာခဏပြောသတဲ့။ ခရီးသွားဖို့ ထုတ်ပိုးပေးရင်း “ရှင်က အဲဒီအကျိုးတွေ ပေးနေတာ နေမှာ” လို့ပဲ ပြောဖြစ်ပါတယ်။ ပြန်လာတိုင်းလည်း သီတာ့ဖို့ လက်ဆောင်ဆိုပြီး (သူသွားခဲ့တဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ ရောက်နေတဲ့ မသီတာသူငယ်ချင်းတွေဆီက သူနဲ့ အကြုံထည့်ပေးလိုက်တဲ့) ပါလာတတ်ပါတယ်။ သားတွေ အတွက်တော့ သူဝယ်လာတာတဲ့ ကစားစရာတွေနဲ့ စာအုပ်တွေ။ ဟင်းးးး အဲ့ဒီလူကိုတော့လေ… ။

ဒီတစ်ခါသွားရမှာတော့ ပြင်သစ်တဲ့…။

ကို ကျမဖို့ အနွေးထည် လှလှလေး တစ်ထည်လောက် ဝယ်ခဲ့နော်။
ဘာအရောင်လဲ။
အဖြူရောင်။
ဆိုက်ကရော။
ကို့ဆိုက်လောက်ပေါ့.. ကိုနဲ့ကျမ ကိုယ်လုံးချင်းမှ သိပ်မကွာတာ။ ကိုနဲ့ တိုင်းဝယ်ရင်တောင် ရတယ်။
အင်း...

ပြင်သစ်နိုင်ငံက တောမြို့လေးတစ်မြို့ကို သွားရတာပါ။ သူတည်းရတဲ့ နေရာက မြို့လည် အစည်ကားဆုံး နေရာက တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ။ အဲဒီနားတဝိုက်မှာ စာအုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်, သေနတ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်, အဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ချို့နဲ့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ချို့ရှိတဲ့ ဈေးတန်းလေးတစ်ခုရှိတယ်။ ကိုဧရာလည်း မသီတာမှာလိုက်တဲ့ အနွေးထည်ဝယ်ဖို့အရေး ဆိုင်တွေရှေ့ လျှောက်ပြန်သံပေး ခြေအေးဝမ်းယောင် အကြိမ်ကြိမ် လုပ်နေမိပါသတဲ့။

လူထုဒေါ်အမာ လေသံနဲ့ပြောရရင် ပြင်သစ်ဆိုတာက ဖက်ရှင်နိုင်ငံကလား… တောမြို့လေးက ဆိုင်မှာတောင် အဆင်တွေက အဆန်းသားတဲ့။ ပထမအပတ်တော့ ဆိုင်ရှေ့က မယောင်မလည် ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ ဘယ်ဆိုင် ဝယ်ရပါ့မလဲဆိုပြီး window shopping ပဲလုပ်နေသတဲ့။ တစ်မြို့လုံးမှာ ဆိုင်လေးက နည်းနည်းပဲရှိတဲ့ ဈေးတန်းဆိုတော့ ညနေခင်းတိုင်ရင် ဆိုင်ရှေ့မှာ ဖြတ်ရင်းငေးငေးသွားတတ်တဲ့ သူ့ကို အရောင်းစာရေးမတွေကတောင် မှတ်မိနေမလား မဆိုနိုင်ဘူးဆိုဘဲ။

အဲ… တစ်ရက်လားမတော့ (ပြန်ဖို့ရက်ကလည်း နီးလာပြီဆိုတော့) စိတ်ကို ဒုန်းဒုန်းပိုင်းပြီး သင့်တော်မယ်ထင်တဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲ ဝင်လိုက်တော့တယ်။ ဝယ်တော့မယ်တဲ့ ဝယ်တော့မယ်… ကိုဧရာအတွက်ကတော့ မဟာစွန့်စားခန်းကြီးပေါ့ရှင်။ အရောင်းစာရေးမလေးတွေကလည်း ပျူပျူငှာငှာ ဆီးကြိုကြပါသတဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူကပြင်သစ်စကား မပြောတတ်တော့ သူ့ဟာသူပဲ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပါတယ်။ … တွေ့ပါပြီ မသီတာမှာလိုက်တဲ့ အဖြူရောင်လေး…ဒီဇိုင်းလေးကလည်း အမိုက်စား … ။ အဲ… ဆိုက်က… (“ကိုနဲ့ တိုင်းဝယ်ရင်တောင် ရတယ်” ဆိုတာကို သတိရပြီး) အဲ့သဟာကလေးကို ကောက် ဝတ်လိုက်ပါလေရော။  အဲ့ဒီမှာတင် အရောင်းစာရေးမလေးတွေ သူဆီရောက်လာကြပြီး… ဘာတွေမှန်း မသိဘူး သူကို ပြောသတဲ့။ ဒါက အမျိုးသမီးတွေအတွက်လို့ ပြောတာလို့တော့ ထင်တာပဲတဲ့။ ကိုဧရာကလည်း “ငါ့မိန်းမအတွက် ဝယ်မလို့၊ ဆိုက်မသိလို့ ဝတ်ကြည့်တာလို့” အင်္ဂလိပ်လို ပြန်ဖြေရှင်းသပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မရွှေအရောင်းစာရေးမတွေက နားလည်ဟန်မတူဘူး။ ခေါင်းတရမ်းရမ်း လက်တခါခါနဲ့ပဲ တွင်တွင်ကြီး မဟုတ်ကြောင်း ပြောနေတော့တယ်။ ဒီတော့ ကိုဧရာကလည်း နားမလည်တဲ့ အတူတူဆိုပြီး ဂရုစိုက်မနေတော့ပဲ ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့သွားပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ ဟိုဘက်လှည့်ကြည့်လိုက် ဒီဘက်လှည့်ကြည့်လိုက် လုပ်နေတုန်း... စိတ်ရှည်ပုံမရတော့တဲ့ အရောင်းစာရေးမတစ်ယောက်က အနားရောက်လာပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲခေါ်သွားတော့တယ်... ကိုဧရာလည်း အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ပါသွားရတာပေါ့လေ။ ဘယ်ခေါ်သွား သလဲဆိုတော့... အမျိုးသားဝတ်စုံတွေထားတဲ့section ဖြစ်နေတော့မှ… သြော်… လုံခြုံရေးဆီခေါ်သွားတာမဟုတ်လို့ တော်ပါသေးရဲ့ သက်ပြင်းချရတယ်။ ကိုဧရာကလည်း အခုနက အရောင်းစာရေးမလေး ဟန်အတိုင်း “အမျိုးသားဝတ် ဝယ်ဖို့မဟုတ်ရကြောင်း” ခေါင်းတရမ်းရမ်း လက်တခါခါပြန်လုပ်ပြပြီး၊ အနွေးထည်လေးကို ချွတ်, ကောင်တာဆီ အမြန်ယူသွားပြီး ငွေချေဝယ်လိုက်တော့တယ်။ ငွေရှင်းနေတုန်းလည်း လူတွေက သ့ူကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသေးသတဲ့လေ။ (သူတို့စိတ်ထဲက... ဒီလူ့နှယ် တူလည်းမတူဘူးလို့ ပြောနေကြတာနေမှာပေါ့)။

အဲ့ဒီ အနွေးထည်ဆိုပြီး သူဝယ်လာတဲ့ အင်္ကျီ …. မသီတာ ဝတ်လိုက်တော့ …

ဘယ်နေရာမှ မဝတ်ရဲလို့ အမှတ်တရပဲ သိမ်းထားလိုက်ရပါတော့တယ်ရှင်။

***tg ရေ ရေးချင်လျက် လက်တို့ ရေးလိုက်ပြီနော်။