အချိန် နှင့် အမျှ

၁၅ ဒီဇင်ဘာ (ဗုဒ္ဓဟူးနေ့)က ဘုန်းကြီးကျောင်း ရောက်ပါတယ်။ အတူသွားတဲ့ အန်တီက သင်္ကန်းတထည် ဆရာတော်ကို ကပ်လှူတော့၊ “ဒါကာမကြီး ဘာအတွက် လှူတာလဲ” လို့ ဆရာတော်က မေးပါတယ်။ အန်တီက ‘မိတ်ဆွေတယောက်ရဲ့အမေ ဆုံးပါးသွားလို့ အဲ့ဒီမိတ်ဆွေက သူကိုယ်တိုင် ကျောင်းကို မလာနိုင်တဲ့အတွက် သူ့အမေကို ရည်စူးပြီး လှူပေးပါရန် အကူအညီတောင်းလိုက်ကြောင်း’ ဆရာတော်ကို လျှောက်ထားပါတယ်။ ဆရာတော်က “ဒါဆို အမျှဝေရမယ်” လို့ မိန့်ပါတယ်။ “ဒါ ဘုန်းကြီးအလုပ်၊ လှူတာကို ဟိုနားထားခဲ့ဆို ပြီးတာမဟုတ်ဘူး” လို့ ပြုံးရယ်ရင်း မိန့်ပါတယ်။ တဆက်ထဲမှာပဲ “ကြားဖူးကြလား ဗိမ္ဘိသာရမင်းကြီးရဲ့ ဆွေတွေ မျိုးတွေ ပြိတ္တာတွေ ဖြစ်နေကြတာ၊ ဗိမ္ဘိသာရမင်းကြီးက ဘုရားနဲ့ တကွ သံဃာတွေ ဆွမ်းကပ်ပြီး သူက မသိတော့ အမျှမဝေမိဘူး။ ဒီမှာတင် မင်းကြီးကို မကောင်းတဲ့ အနံ့တွေ၊ အဆင်းတွေ ပေးပြီး ခြောက်ကြ လှန့်ကြတာပေါ့။ ဗိမ္ဘိသာရမင်းကြီးက ကြောက်လန့်ပြီး မြတ်စွာဘုရားကို လျှောက်ထားတော့၊ မြတ်စွာဘုရားက ရှင်းပြတော့မှ နောက်တရက် မြတ်စွာဘုရားနဲ့ သံဃာတွေ ထပ်မံပင့်ဖိတ် ဆွမ်းလုပ်ကျွေးပြီး၊ အမျှအတန်း ပေးဝေတော့မှ ပြိတ္တာဖြစ်နေတဲ့ ဆွေဟောင်းမျိုးဟောင်းတွေလည်း စားရသောက်ရ၊ ဝတ်စရာ၊ နေစရာတွေ ရကြတယ်… ။ ပြိတ္တာဘဝက ကျွတ်လွတ်သွားတယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွတ်တာကတော့ အချိန်တန်မှ ကျွတ်မှာပါ။ စားစရာ၊ ဝတ်စရာ ရသွားတယ် ဒီသဘောပါ” လို့ အမိန့်ရှိပါတယ်။ “အမျှအတန်း ပေးဝေတဲ့ ဓလေ့ အဲ့ဒီက စ သလား လို့တောင် ဘုန်းကြီး ထင်မိတယ်” လို့ ဆက်မိန့်ပါသေးတယ်။

ဆရာတော်ရဲ့ တရားစကားထဲမှာ အချိန်တန်တော့ ဆိုတဲ့ စကားအပေါ် အတွေးနယ်ချဲ့မိပါတယ်။ အချိန်တန်တော့ သေပြီး၊ ဘဝတပါးသို့ ကူးပြောင်းရမယ်။ အချိန် … အချိန်… သတ္တဝါ တဦးတယောက်ချင်းစီအတွက် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အချိန်တွေက မတူကြပေဘူး။ ဘဝတခုမှာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခွင့်ရတဲ့ အချိန်ဟာ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ အချိန်ပဲ။ အချိန်ရှိတိုင်း အိပ်နေတတ်တဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အသေအချာ ဆုံးမ ပါတယ်။ “အယင်ဘဝက ကုသိုလ်ကောင်းမှုလေး ပါခဲ့လို့ အခုဘဝမှာ အသိဉာဏ် အတန်အသင့်ရှိတဲ့ လူဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဒီလိုသာ ဘဝကို ကုန်ဆုံးပစ်နေရင်တော့၊ နောင်ဘ၀ တိရစ္ဆာန်အဖြစ်ကို ရွေးချယ်ဖို့ ဦးတည်နေတာပဲ...” လို့။

ဘုန်းကြီးကျောင်းကနေ အိမ်ပြန်ရောက် email စစ်တော့၊ စက်မှုတက္ကသိုလ်တက်စဉ် ကိုဧရာတို့နဲ့ အတန်းဖော်တောက်လျှောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးနှစ်မှာတော့ နောက်တနှစ်ဖြစ်တဲ့ ကျမတို့နှစ်မှာမှ ကျောင်းတူတူပြီးခဲ့တဲ့ အမတယောက်ရဲ့ နာရေး သတင်းကို သိရပါတော့တယ်။ ခဏနေတော့ မနက်က ဘုန်းကြီးကျောင်းအတူတူသွားခဲ့တဲ့ အန်တီရဲ့ ယောက္ခမကြီး ဒီနေ့ပဲ ရန်ကုန်မှာ ဆုံးကြောင်း အန်တီက ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားလာပြန်ပါတယ်။ ညဘက် ဘုရားရှိခိုးအပြီးမှာ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က ကွယ်လွန်သွားပြီးလို့ သိရတဲ့ အမရဲ့ အမည်ကို ခေါ်ပြီး၊ ၎င်းနှင့်တကွ ၃၁ ဘုံ၌ ကျင်လည်ကြကုန်သော ဝေနေယျ၊ သုခိတ၊ ဒုက္ခိတ သတ္တဝါ အပေါင်းတို့အား ကောင်းမွန်စွာ အမျှပေးဝေပါတယ်။ အမျှရကြ၍ ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာ ချမ်းသာကြပါစေ…။

အချိန်ကို အကျိုးရှိစွာ အသုံးချတတ်ဖို့အတွက် အသိဉာဏ်ရှိဖို့ လိုတယ်။ လူသားတဦးရဲ့ တဘဝတာ အချိန်အတွင်းမှာ အဆိုးရော၊ အကောင်းပါ လောကဓံတွေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမလဲ ဆိုတဲ့ အသိဉာဏ်တွေ ရင့်သထက် ရင့်သန်ဖို့၊ နောက်ဆုံး လောကမှ လွတ်မြောက်ရေး ဆိုတဲ့ အန္တိမပန်းတိုင်ကို မျက်မှောက်ပြုဖို့ ရှင်သန်နေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာသာ ကြိုးစားအားထုတ်နိုင်တယ်။

*****

လွန်ခဲ့တဲ့ ၃နှစ်လောက်က ခေါင်းတွေ မူးနေတတ်လို့၊ ဂျပန်မှာရောက်နေတဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းတယောက် ဖုန်းဆက်လာတဲ့ အခါ သူ့ကို နေမကောင်းကြောင်း ညည်းလိုက်မိပါတယ်။ “ဟယ်အဲ့ဒါဆို နင် သွေးပေါင်လေး ဘာလေး မှန်မှန်ချိန်မှပေါ့” ဆိုပြီး သိပ်မကြာပါဘူး ဂျပန်ကနေ သွေးပေါင်ချိန်စက်ကြီး ပို့ချလာပါတယ်။ Manual က ဂျပန်လို ဖြစ်နေလို့ ဆိုပြီး၊ နောက်မှ အင်္ဂလိပ်လို Manual ကိုပါ ရှာကြံ မိတ္တူဆွဲပြီး ပို့ပေးခဲ့ပါသေးတယ်။ ဝမ်းနည်း ဝမ်းသာဖြစ်ပြီး မသုံးရက်ပဲ အသစ်အတိုင်းသိမ်းထားခဲ့ပါတယ်။ ဒီစက်ကို ငါတယောက်ထဲအတွက် အသုံးမချပဲ၊ အများအတွက် အသုံးကျအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ လို့ တွေးတောကြံဆရင်း….အခုတော့ ဆန္ဒပြည့်ဝခဲ့ပါပြီ။

၁၈ ရက်နေ့က ရန်ကုန်ပြန်သွားတဲ့ ညီမလေးတယောက်နဲ့ အကြုံထည့်ပေးလိုက်ပြီး သုခဆေးခန်းမှာ လှူဒါန်းလိုက်ပါပြီ…။ ရန်ကုန်ရောက်ရောက်ခြင်းနေ့မကူးပဲ ဆေးခန်းမှာ သွားလှူပေးခဲ့တဲ့ ညီမတို့ ဇနီးမောင်နှံနဲ့ လူကြုံယူသွားပေးတဲ့ ညီမတို့ကို ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်။

ဆေးခန်းအတွင်း တနေရာ...

ဆေးခန်းအတွင်း တနေရာ...

ချစ်သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ရဲ့ လှူဒါန်းခြင်း -ကုသိုလ် ကို သတ္တဝါအပေါင်းအား အမျှပေးဝေလိုက်ပါတယ်။

ပုံရိပ်ဟောင်းများ (၃) - The Lost World

ချစ်စ,ကို ရှည်စေ၊ မုန်းစ,ကို တိုစေ ဆိုတဲ့ မြန်မာစကားပုံ တစ်ခုရှိပါတယ်။ ဒီနေရာမှာတော့ လွမ်းစ,ကို ရှည်စေ လို့ပါ ထပ်ဖြည့်ရတော့မယ်။ ပုံရိပ်ဟောင်းများနဲ့ မပြီးနိုင် မစီးနိုင် လွမ်းလိုက်ပါဦးမယ်...။

၂၀၁၀ခုနှစ် စက်မှုတက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ၊ ကျောင်းသားဟောင်းများ၏ ဆရာပူဇော်ပွဲနှင့် မိတ်ဆုံပွဲကို စင်္ကာပူမှာ အောင်မြင်စွာ ကျင်းပ ပြီးစီးခဲ့ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ထိုက်သူများ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ရင်း…
ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော ဆရာကြီးဒေါက်တာစန်းတင့်  စင်္ကာပူလာရောက်ခဲ့စဉ်(၁၉၉၇ခုနှစ်)က မြန်မာဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း မှာ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို အမှတ်တရအဖြစ် တင်လိုက်ပါတယ်။

အီလက်ထရွန်နစ်ဌာန ပါမောက္ခ ဒေါက်တာစန်းတင့်

အဲ့ဒီနေ့ ညနေမှာပဲ တပည့်များက ဆရာကြီးကို Jurong Point ရုပ်ရှင်ရုံမှာ The Lost World – Jurassic Park ဇာတ်ကား လိုက်လံပြသခဲ့ပါတယ်။ တနေကုန် ပင်ပန်းနေပေမဲ့၊ တပည့်တွေကို အလိုလိုက်ခဲ့တဲ့ ဆရာကြီး သည်းထိတ်ရင်ဖို ပြကွက်တွေကြား၊ အိပ်မောကျရင်း အနားယူရရှာတယ်။

စက်မှုတက္ကသိုလ်မှာ ဒေါက်တာစန်းတင့်တို့လို ကိုယ်တိုင် ပညာထူးချွန်ရုံမက ကျောင်းသားတွေရဲ့ ပညာရေးကို အထူးအလေးပေးတဲ့ ဆရာကြီးတွေ အတော်များများ ရှိခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခြေအနေ အကြောင်းကြောင်းတွေကြောင့် ဒီလိုဆရာမျိုးတွေ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာပါပြီ။ ဒိုင်နိုဆောကြီးတွေလို extinct ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်မိနေပါတော့တယ်။

1995 ခုနှစ် - ရန်ကုန်စက်မှုတက္ကသိုလ် (၂၇)ကြိမ်မြောက် ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခမ်းအနား ကျင်းပသည့်နေ့တွင် ရိုက်ကူးထားသည်။

ပုံရိပ်ဟောင်းများ - (၂)

ပုံရိပ်ဟောင်းများနှင့် ပန်းချီ

ကျမတို့ ပထမနှစ်တက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ စက်မှုခန်းမထဲမှာ ပန်းချီပြပွဲလုပ်ပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတသိုက် အတန်းအားတိုင်း ပြပွဲထဲမှာ ခြေရှုပ်ပါတယ်။ ပြပွဲမှာ ကားတင်တဲ့ ပန်းချီဆရာကြီးတွေက ပို့စကတ်လေးတွေကိုလည်း တထိုင်တည်း ဆွဲပေးပါသေးတယ်။ အားပေးကြတာပေါ့။ ပုံလေးတွေက ကျောင်းရဲ့ Building 1 ပုံ၊ ဦးလူပေါဂိတ်၊ စွယ်တော်ရွက်လေးတွေ စသဖြင့်ကို အခြေခံအားဖြင့် ဆွဲထားပြီးသားပေါ်မှာ ဝယ်ယူသူအကြိုက် နည်းနည်း ထပ်ဖြည့်ဆွဲပေးပါတယ်။ ရေးချင်တဲ့ စာတွေ ကဗျာတွေ ပို့စ်ကတ်ပေါ်မှာ ရေးပေးတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကိုပါ တပြိုင်တည်း ပေးပါတယ်။ ကျမတို့လည်း အခြားတက္ကသိုလ်က သူငယ်ချင်းတွေကို ပေးဖို့ ဝယ်ကြပါတယ်။ သူများထက်ထူးတာက ပို့စ်ကတ်ပေါ်မှာ ကိုယ်ရေးချင်တဲ့ စာကို ကိုယ့်ဖာသာရေးမယ်ဆိုပြီး ပန်းချီဆရာဆီက ဖောင်တိန်ကို တောင်းယူရေးတာပါ။ ပုံဆွဲတဲ့ Pen လေးတွေက ကျမတို့ သုံးနေကျတွေနဲ့ မတူဘူးကိုး.. Pen လက်ထဲရောက်တော့ စိတ်ကြီးဝင်မိသေးတယ်။ ကိုယ်ဝယ်ထားတဲ့ ကတ်ပေါ် ကိုယ်တိုင်စာချရေးလိုက်တော့ ပန်းချီဆရာကြီးက “လက်ရေးက ပန်းချီလက်ရေးပဲ” လို့ ပြောချလိုက်တော့ ပြုံးလိုက်တဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကြီးကိုယ် တသက်မမေ့ မှတ်မိနေတော့တယ်။ ပန်းချီဆရာကြီးတွေကလည်း  တကျောင်းတည်းသား အစ်ကိုကြီးတွေပဲမဟုတ်လား။ သူတို့တင်ထားတဲ့ ကားတွေက “ဘယ်သူ့ပုံကို ဆွဲထားတာမလား၊ ဘယ်ဝါ့ပုံကို ဆွဲတာမလား” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေ အစ်အောက်မေးပြီး ရစ်ခဲ့ကြတာပေါ့…။ အော်… ပုံရိပ်ဟောင်းထဲက ပန်းချီ…

ပုံရိပ်ဟောင်းများနှင့် ဝတ္တု

အဲ့ဒီ စက်မှုခန်းမကြီးထဲမှာပဲ မောင်မယ်သစ်လွင် ကြိုဆိုပွဲ လုပ်တယ်။ နောက်နှစ်တန်းလောက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ သစ်လွင်တယောက် ခြေဖမိုးအောက် မျက်စိက တောက်တောက်ဆို ပြုတ်ကျသွားလို့၊ ဟဲ့ကောင်ကလေး နင်နဲ့ငါနဲ့ ရည်းစားဖြစ် ဆိုပြီး စိတ်ကူးတွေ ယဉ်လိုက်တာ… “အချစ်ဆုံးသမား” ဆိုတဲ့ ဘဝမှာ ပထမဦးဆုံးရေးလိုက်တဲ့ ဝတ္တုတို တစ်ပုဒ်ရပါတယ်…။ အော်… ပုံရိပ်ဟောင်းထဲက ဝတ္တုဇတ်လမ်း…

ပုံရိပ်ဟောင်းများနှင့် ကာတွန်း

Building 1 အောက်၊ ပါချုပ်ရုံးခန်း ထွက်ပေါက် အရှေ့၊ ထောင့်လေးမှာ Cartoon Box လေးရှိတယ်နော်။ အသစ်တင်တိုင်း တိုးဝှေ့ ခံစားပလိုက်တာ ကျောင်းသူ ကျောင်းသားတိုင်းရဲ့ ဝတ္တရား။ ပုံရိပ်ဟောင်းထဲမှာ ကိုယ်တဦးတယောက်တည်းနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကာတွန်းလေးတခု ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ Building 1 ကနေ ကင်တင်းဘက်သွားတဲ့ စင်္ကြန်ဘက်ထွက်တဲ့ အပေါက်နားက Notice Board မှာ ကပ်ထားတာကို သူငယ်ချင်းတွေ တွေ့လို့ ဖြုတ်ယူလာခဲ့ကြတာလေ…။

ဆံပင်ကောက်ကောက်

ပိန်ခြောက်ခြောက်နဲ့

စိန်မျောက်မျောက်… ဆိုတဲ့ စာလုံးမဲကြီးတွေနဲ့၊

New Model ပုံစံသစ်ဖြင့် ဝင်လာသူ

ဆိုပြီး ဆွဲထားလိုက်တာ၊ ကျမ ခုံနံပါတ်ပါ ရေးထားလိုက်သေး…။

ဆွဲတဲ့သူ နာမည်ကို ရေးပြီးမှ ဖျက်ထားတယ်။ ရသလောက် ဖတ်ကြည့်လိုက်တာတော့ Section C မှ XXX လက်စွမ်းပြသည်တဲ့။ စနောက်ချင်ဇောနဲ့ ကျမပုံကို မလှမပ ဆွဲထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျမ စိတ်မဆိုးပါဘူး၊ ပုံရိပ်ဟောင်းများထဲက ကာတွန်းလေးအတွက် ကျေးဇူးပါလို့ ဒီနေရာကနေ ပြောလိုက်ပါရစေ စွမ်းအားရှင်ကြီးရေ…။

(၈၈ အရေးအခင်းမှာ ဆန္ဒပြစဉ်က သုံးခဲ့တဲ့ နဖူးစီးတို့၊ လက်ပတ်တို့နဲ့အတူ စက္ကူဗူးလေးထဲ ထည့်သိမ်းထားခဲ့တာမို့ အခု ကိုယ်နဲ့အတူ ရှိမနေပါ။)

ပုံရိပ်ဟောင်းများနှင့် ဂီတ

ကျမတို့ ပဉ္စမနှစ်ရောက်တော့ စက်မှုခန်းမကြီးထဲမှာဗျာ… ပြင်ကြဆင်ကြ လှုပ်လှုပ်ရွရွနဲ့…။ စတိတ်ရှိုးလုပ်မှာ တဲ့။ အဆောင် ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေအတွက် Annual Dinner ဆိုလား။ နေ့ ကျောင်းသားများနဲ့ လားလားမှမဆိုင် ဖိတ်စာပါမှ လာရမယ်ဆိုလို့၊ ကျမတို့ ခန်းမရှေ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လျှောက်ပြန်သံပေးပြီး ခြေအေးဝမ်းယောင်လာတဲ့အခါမှ ပေစောင်းပေစောင်းနဲ့ နေရပ်ထံသို့ ပြန်ပါလေတော့ ပြန်ခဲ့ရပါလေသတည်းပေါ့။ နေရာ အခက်အခဲကြောင့် Dayသမားတွေ မလာရတာပါဆိုတဲ့ မခိုင်လုံတဲ့ သတင်းရပ်ကွက်က ထွက်လာတဲ့ ကောလဟာလကြောင့်၊ နောက်တနေ့မှာ Civil က သူငယ်ချင်းတယောက် မကျေမနပ်နဲ့ ပြောခဲ့တဲ့ စကား အခုထိ မှတ်မိသေးတယ်။ တို့ Day သမားတွေ စတိတ်ရှိုး အမျိုးသားကဇတ်ရုံမှာ သွားလုပ်မယ်ဟေ့ တဲ့။ မကျေဘူးကွ… စင်ပေါ်တက်ခဲ့တဲ့ ကောင်တွေ မိုက်ရင်ထွက်ခဲ့လို့ ရန်စလိုက်ချင်သေးတော့တယ်။ အဲ့လိုသာဆို ရှေ့ဆုံးက ထွက်လာမှာ … (အခုတော့ အိမ်က လူကြီး လို့ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ခေါ်ခွင့်ရပြီ ဖြစ်တဲ့) ကိုဧရာ…

ဘယ်ဘက်က Bass guitar တီးခတ်နေသူက ကိုဟန်ဇော် ဖြစ်ပြီး ညာဘက်က Lead guitar တီးနေသူကတော့ ကိုသူရချစ်မောင်ပါ။ ကိုဧရာ ဆိုခဲ့တဲ့ သီချင်းရဲ့ မူရင်း အဆိုရှင် က ဆမ်ဆမ် (ကိုဧရာထက် တတန်းကြီးတဲ့ Civil မှ ကိုအောင်ဆန်းမြင့်) ဖြစ်ပါတယ်။ Civil ကပဲ... နောက်ထပ် အဆင်သင့်ပဲဟေ့ ဆိုတဲ့ ပထမဦးဆုံးစီးရီး ထွက်ခဲ့တဲ့ အသံချိုချိုအေးအေးလေးပိုင်ရှင် တူးတူး (ကိုမင်းကျော်သူ)။ အဲ့ဒီစတိတ်ရှိုးမှာ ဆိုချင်လျက် မဆိုဖြစ်လိုက်သူက ကိုဧရာတို့နဲ့ တတန်းထဲသား ဒွေး (ကိုထင်လင်း)။

သူအဲ့ဒီတုန်းက ဆိုခဲ့တဲ့ သီချင်းလေးကို ဂစ်တာတီးပြီး ဆိုပြရင် မသီတာ သိပ်ကြိုက်ပါတယ်။

ခင်ဗျာ.. ခင်ဗျာ.. ကိုဧရာ အသံဖိုင်တင်ပါ… ဟုတ်ကဲ့ မသီတာလည်း ပရိတ်သတ်ကြီးများ ကိုယ်စား တောင်းဆိုပါတယ်။ အဆိုတော်ကြီးက မိုက်မကောင်းဘူး။ အသံသွင်းတာတွေ မကောင်းဘူး။ ဂစ်တာက မကောင်းဘူးနဲ့ ဈေးကိုင်နေပါတယ်။ အမှန်က အသံမကောင်းတော့တာပါ။

အော် ပုံရိပ်ဟောင်းများ ဆိုမှတော့ အိုပြီလေ…။

ပုံရိပ်ဟောင်းများ- (၁)

ကိုယ့်ရင်ထဲက စိတ္တဇတွေ… (၁)၊ (၂)

ရေးချင်တာတွေကတော့ အများကြီးပဲ

မရေးရတာလည်း ကြာပြီဆိုတော့

*****

အကြည်က ခပ်တည်တည် ဟိုဘက်လှည့်ထိုင်နေတယ်

မြင်နေရတယ် ဒါပေမဲ့ နားလည်အောင် မှန်းဆဖို့ကြ ခက်နေပြန်တယ်

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တိုင်တယ်

စာကြည့်စားပွဲမှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်တယ်

ဘာမှ ထွက်မလာတဲ့အဆုံး ဒုက္ခခြေရင်း ဝပ်ဆင်းလိုက်ရတယ်… ကတောက်!

*****

မိတ်ဆွေ အမတွေက ပြောတယ်။ “၀ လာလိုက်တာ..” တဲ့..။ ဆက်ပြောသေးတယ် “ဘလော့ဂ်မှာ သိပ်မတွေ့ရတော့လို့ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်” တဲ့။ အိမ်က သားကြီးကတော့ “မေမေ ပိန်ချင်ရင် ဘလော့မလုပ်နဲ့တော့” လို့ ပြောလာတယ်။ “ဟုတ်တယ်လေ.. မေမေက စားပြီးတော့ ကွန်ပြူတာရှေ့ထိုင်၊ အဲ့ဒီတော့ ဘာဖြစ်သလဲ… ဗိုက်ကြီးက ပူလာတာပေါ့” တဲ့။ “မေမေက သားပြောတာ လုပ်မှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး..” လို့ ညည်းပြောလေး ပြောသေးတယ်။

*****

ကိုယ့်ရင်ထဲက စိတ္တဇတွေ… (၁)

တနေ့က သားငယ်လေးနဲ့ အတူ အိပ်တယ်။ မနက်ဝေလီဝေလင်းလောက်မှာ သားငယ်လေးက ငုတ်တုတ်ကလေး ထထိုင်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလာတယ်။ “မေမေ သား မီးခဏလောက် ဖွင့်မယ်နော်” တဲ့။ “အင်း” လို့ မျက်စိမဖွင့်ပဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့ သူမီးခလုတ်ဆီ ထသွားတယ်။ စိတ်ထဲမှာ ဘာများဖြစ်လို့လဲ… သူ အိပ်ယာထဲ ရှူးတွေများ ပေါက်ချလေသလားလို့ အိပ်ယာခင်းကို ကပျာကယာ စမ်းမိတယ်။ မဟုတ်ပါဘူး။ အိပ်ယာခင်းပေါ် ပျံ့ကျဲနေတဲ့ ကဒ်တွေကို မီးရောင်နဲ့ မြင်လိုက်ရပြီး သူ့နေရာပြန်ရောက်လာတဲ့ သားငယ်က “သားကဒ်တွေ အောက်ကျကုန်လို့” လို့ ပြောရင်း သူ့ကဒ်တွေကို ကောက်စီနေတော့တယ်။ (အဲ့ဒီကောင်လေးက ဥစ္စာခြောက်လေး... သူ ကစားတဲ့ ကဒ်တွေကို ခေါင်းအုံးအောက် ထားအိပ်တတ်တယ်။)

အဲ့ဒီနေ့ မနက်ကတော့ လမ်းဆင်းလျှောက်ဖြစ်တယ်။ တယောက်ထဲပဲ ဆိုတော့ အစပိုင်းမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း သတ္တဝါတွေကို မေတ္တာပို့တယ်။ ရာသီဥတုက ညိုညိုမှိုင်းမှိုင်း အုံ့အုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဆိုတော့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ အတူ အတွေးရေယာဉ်ကျော မျောကောင်းလှတယ်။ ဒီနေ့ မိုးရွာမလား… နေပူမလား… ငါတော့ မသိဘူး… သားတွေကတော့ သိလိမ့်မယ်… သူတို့က မိုးလေဝသ ခန့်မှန်းချက် ၃ရက်စာ ကြိုဟောတာကို တီဗွီကနေ ကြည့်တတ်တယ်။ ဒီနေ့ ဘယ်နေ့၊ ဘယ်ရက်လဲ… လဆန်းလား လဆုတ်လား… ဒါလည်း ငါမသိပြန်ဘူး… အော် ငါဟာ တော်တော် ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေတတ်သူပါလား။ ဟိုးငယ်ငယ် ရွာမှာနေတုန်းကလည်း အမှတ်အသားမရှိခဲ့တာပါလေ… အိမ်ရှေ့ကချောင်းလေးရဲ့ ရေတက် ရေကျ၊ ရေသေ ရေထတွေက ဒီလဆန်းလဆုတ်ရက်တွေနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာပဲ… အဲ့ဒီတုန်းကလည်း လူကြီးတွေ အလုပ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တယ်။ သိချင်တဲ့အချိန် တယောက်ယောက် ကောက်မေးလိုက်တာပဲ။ ကိုယ့်ဖာသာ သိအောင်တော့ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ အင်း ငါတွေးနေပြန်ပြီ… တွေးပြီ ဆိုတော့လည်း အတိတ်အကြောင်းတွေ ချည်းပါပဲလား။ ငါ အနာဂတ်ကို ဘာကြောင့်မတွေးတတ်တာလဲ… တခါတလေများ အနာဂတ်ကို တွေးကြည့်ပါဦးလားဟယ်။ အနာဂတ်ကို တွေးရတာက အားစိုက်ရတယ်။ အနာဂတ်ကိုတွေးတဲ့ ငါ့အတွေးတွေဟာ တလံလောက်မှာပဲ ပျင်းရိလေးတွဲစွာ တုံ့ကနဲ ရပ်သွားတတ်တယ်။ (ဖျတ်ကနဲ အတွေးထဲ ဝင်လာပြန်တာက) နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ရွာမှာသွားနေရင်း အဒေါ်အပျိုကြီးရဲ့ ဖြူလွလွ အိပ်ယာခင်း အကျခင်းထားတဲ့ မထူမပါး မွေ့ယာလေးပေါ် သဘောခွေစွာ အိပ်ခွင့်ရခဲ့တယ်… အဲ့ဒီ ကြည်နူးမှုလေးက ကြာကြာမခံပဲ… ချောက်ချားစရာတွေနဲ့ အဆုံးသတ်ခဲ့ရတယ်… အိပ်ယာထဲ ရှူးပေါက်မိလို့ လူကြီးတွေ မသိခင်… ကိုယ့်အဝတ်တွေ ထလဲ… နံစော် စိုရွဲကုန်တဲ့ စောင်တွေ အိပ်ယာခင်းတွေ ဖျာတွေကို ခိုးထုတ်ခိုးထည်တွေအလား… ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်းမသိ… မနက်မိုးလင်းရင် “သီတာ အိပ်ယာထဲ သေးပေါက်တယ်မလား” လို့ အစစ်ခံရတော့မယ်… ရင်ထဲမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားလိုက်တာ…

အော် အခုတော့သိပြီ… ငါ လိမ်ညာ လှည့်ဖျား ဟန်ဆောင် ဖုံးကွယ်တတ်နေခြင်းဟာ ငယ်ငယ်က အိပ်ယာထဲ ရှူးပေါက်ချတတ်ခြင်းက အစ ပြုခဲ့တာပါလား...။

*****

ခြေလှမ်းတွေကတော့ လေးတွဲ့လျက်ပါပဲ….။

ပန်ပန်နဲ့ မလေးကို ဒီနေရာကနေ Tag Post ရေးဖို့ ခွင့်တောင်းပါတယ်။

*****

ကိုယ့်ရင်ထဲက စိတ္တဇတွေ… (၂)

ပုံမှန် အားဖြင့်တော့ နေ့လည် နေ့ခင်းလည်း အိမ်တံခါးတွေ ပိတ်ပြီး သားအမိတစ်တွေ အိမ်ထဲ နေကြတာပဲ…။ အဲ့ဒီနေ့ကတော့ သားကြီးကို ကိစ္စတခုနဲ့ အောက်ဆင်းဖို့ ခိုင်းလိုက်တော့ သူ တံခါးမကြီးကို ဖွင့်တယ်။ ဝရံတာကို ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ “မေမေ အိမ်ရှေ့မှာ ဆိုက်ကယ် Accident ဖြစ်ထားတယ်” လို့ လှမ်းပြောတယ်။ ကိုယ်လည်း “ဟုတ်လား သား” ဆိုပြီး ဝရံတာထွက်လာပြီး ကြည့်မိတယ်။ ရိုးရိုးရဲကားတစီး၊ အက်စိဒင့် ဖြစ်ထားတဲ့ ဆိုင်ကယ်၊ ယာဉ်ထိန်းရဲ ဆိုင်ကယ်နှစ်စီးကို တွေ့ရတယ်။ အကြီးအကျယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပုံစံတော့မဟုတ်ဘူး။ ခဏနေတော့ Civil Defence က မီးသတ်ကားကြီး ရောက်လာတယ်။ ကျန်းမာ ချမ်းသာကြပါစေ မေတ္တာတစ်ချစ်နှစ်ချက်ပို့ပြီး အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။

သားကြီးက လာပြောပြန်တယ်။ မေမေ “မီးသတ်ကားကြီးက သွေးကွက်တွေကို ဆေးနေတယ်။ နီရဲနေတာပဲ” တဲ့။ “ဟုတ်လား သား” ဆိုပြီး တခါထွက်ကြည့်မိပြန်တယ်။ မီးသတ်သမားတွေ လမ်းလယ်ကောင်မှာ အကွက်တကွက်ကို ဆပ်ပြာအမြှုပ်တွေကို ထလို့ တံမြတ်စည်းတံအရှည်တွေနဲ့ ကုတ်ခြစ်ပြီး အသေအချာကို ဆေးနေကြတယ်။ “သူတို့ သုံးတဲ့ ဆေးက အနီရောင်မို့လို့ပဲလား…သွေးတွေ မို့လို့ပဲလားတော့မသိဘူး…နီတော့ နီနေတယ်နော် မေမေ” လို့ သားကြီးက ပြောပြန်တယ်။ “အင်း” လို့ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်။ ကျမစိတ်ထဲကတော့ ဓာတ်ဆီတို့ အင်ဂျင်ဝိုင်တို့ ဖိတ်သွားတဲ့ အကွက်ကို ဆေးနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ တွေးမိပါတယ်။ သားကြီးကိုတော့ ဘာမှ မပြောဖြစ်ပါဘူး… ငါ့သားကတော့ Drama တွေ လုပ်နေပြန်ပြီလို့ မှတ်ချက်ပြုရင်း သူ့အတွေးနဲ့သူ တွေးချင်သလို တွေးနေပါစေလို့ လွှတ်ပေးထားလိုက်တယ်။ သားကြီးက အဲ့ဒီလိုပါပဲ သူ့အတွေးတွေက ကျမတို့ အထင် အမှန်တရားနဲ့ မနီးစပ်တဲ့ ဒရမ်မာတွေ သိပ်များပါတယ်။ (ဒါလည်း ဘမျိုးဘိုးတူတာလား၊ မိမျိုးဖွားတူတာလား... မသိပါ။)

လမ်းပေါ် မောင်းလာကြတဲ့ ကားတွေက ဆေးကြောနေကြတဲ့ လူတသိုက်အနားအရောက်မှာ အရှိန်လျှော့ သတိထားပြီး ကွေ့ရှောင် မောင်းနေကြတယ်။ ကျမလည်း စိတ်ကူးနဲ့ ကားမောင်းကြည့်လာမိတယ်။ အဲ့ဒီနားအရောက်မှာ လမ်းပေါ်ကအကွက်ကို ကားဘီးမနင်းမိအောင်၊ ယုတ်စွအဆုံး ပိုက်နဲ့ ထိုးဆေးနေတဲ့ ရေတွေ လမ်းကြမ်းပြင်ကိုထိပြီး ပြန်ကန်တက်တဲ့ အညစ်အကြေးရေတွေ ကျမကားကို မစင်မိအောင် ဆတ်ဆတ်လူး ကွေ့ဝိုက်ရှောင်တိမ်း မောင်းနေမိတယ်။ ဘာမှန်း ညာမှန်းမသိ သားပြောတဲ့ သွေးတွေ ဖြစ်နေရင် ကျမကားကို သွေးစက်ရေ စင်မိပါပြီတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးက ကပ်ငြိပါလာလေသယောင်… စိတ်ထဲ မသတီလိုက်တာ…

ချက်ချင်းဆိုလလိုပဲ သတိဝင်မိပါတယ်။ ဘာမှန်း ညာမှန်း အသေအချာ မသိတဲ့ အရည်တွေကို ဓာတ်သဘောသတ်သတ်မမြင်ပဲ… အသက် လိပ်ပြာ ဝိညာဉ် တစုံတရာအလား ထင်ယောင်ထင်မှား ခိုင်တယ် မြဲတယ် ကူးတယ် ပြောင်းတယ် လို့ ယူဆနေတဲ့ သဿတဒိဋ္ဌိရဲ့ အတွေးတွေပါလားဟု…။

သီတာရေစင်

အရှေ့သို့လားသော် ရှမ်းကို ကျော်၍ တရုတ်

အနောက်သို့ယွန်းသော် အိန္ဒိယ

မြောက်မှာ ကချင်

တောင်သို့ ဆင်းသော် သမုဒ္ဒရာ

မန္တလေး ရွှေမြို့တော်မှာ မြစ်ဖျားခံတဲ့ သတို့သား ကိုဧရာ

မြို့ရန်ကုန်မှာ လအော့လအယ် သတို့သမီး မသီတာကို ခလုတ်တိုက်

ဟဲ့ ပလုတ်တုတ် စင်္ကာပူလို့ ယောင်အော်တော့ ရေစင်တွေ တသွင်သွင် စီးကျလေသတဲ့...။

အသားလေးက ညိုရုံသာမက မှောင်တဲ့ဘက်တောင် လုနေသေး။

မျက်နှာလေးကလည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြားမရှိ။ ချော,လှ, မနေသလို၊ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်လည်းမနေ။

ချစ်စရာလည်း မကောင်းသလို၊ အမြင်ကတ်စရာလည်း မဟုတ်။

အော်… သူလို ကိုယ်လို လူလေးတယောက်

အမေ့ သားငယ်လေးရေစင် (၇နှစ်) ပြည့်ပြီ။