၂၀၀၉-ခုနှစ်က ပင်းယမြို့ဟောင်းနားက ဒုဋ္ဌဝတီမြစ်ကို ရောက်ပါတယ်။ မြစ်သာဆိုတယ် ရေက ချောင်းသာသာတောင် မရှိတော့ပါဘူး။ လှေကြီးတစ်စင်းက မြစ်ကမ်းပေါ် ရောက်နေပါတယ်။ မြစ်ကို လှေကူးတို့တွေနဲ့ ကူးစရာ မလိုဘဲ ပုဆိုး, လုံချည်လေးတွေမပြီး ခြေလျင် ကူးနေကြပါတယ်။ ဓာတ်ပုံရိုက်မယ်လုပ်တော့… အနားကလူတစ်ယောက်က ပြောပါတယ်။ “ဟိုး… မှာ ပျပျလေး မြင်နေရတဲ့ တောင်ပေါ်က ရဲရွာမှာ ရေအားလျှပ်စစ်ထုတ်ဖို့ ဆည်ဆောက် နေတယ်လေ” တဲ့။
မြစ်ရေ ဒီလောက် နည်းသွားမှတော့ ဒီမြစ်ကြီးကို အမှီပြုပြီး ရှာဖွေစားသောက်နေကြတဲ့ မြစ်ရိုးတစ်လျှောက်က လယ်ယာ, ဥယျာဉ်စိုက်သူတွေ, တံငါသည်တွေ, ကူးတို့သမားတွေ ဘယ်လိုများ စခန်းသွားကြမှာပါလိမ့်လို့ စဉ်းစားမိတယ်။
နောက်ရက် ရွှေစာရံကို ဘုရားဖူး ထွက်တော့ ဒုဋ္ဌဝတီနဲ့ တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံရပါတယ်။ မြစ်ကမ်းနံဘေးက အိမ်ခြံဝင်းတွေမှာ လူတွေ စုဝေးနေတာ တွေ့တော့ စပ်စုမိတယ်။ မြင်တွေ့ခဲ့ရတာကတော့...ဒုဋ္ဌဝတီမြစ်ခင်းကျောက် လှလှလေးတွေကို ကောက်ပြီး ရောင်းနေကြတဲ့ ကျောက်ဝိုင်းပါ။
3 comments:
ဒု႒၀တီျမစ္နဲ႔ ေနာက္ခံ ေတာင္တန္းရဲ႕ ရႈခင္းေလးက လွလိုက္တာ။ ဆြတ္ပ်ံ႔ဖြယ္ေကာင္းတယ္။
ေက်ာက္ေတြေကာက္ေနတယ္ဆိုတာလည္း ဘယ္လိုေက်ာက္မ်ိဳးလည္းဆိုတာ စိတ္၀င္စားမိတယ္
ေခ်ာေရ ေအာက္ဆံုးပံုကို ကလစ္ေခါက္ၿပီး အက်ယ္ခ်ဲ႕ၾကည့္လိုက္...ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြ တျပည္ေတာင္းကို ၅၀၀က်ပ္ဆိုလား ေရာင္း၀ယ္ေနၾကတာ...
ဟုတ္တယ္၊ ပထမပံုေလး အရမ္းလွတယ္၊ ေက်ာက္ေတြ ေရာင္းေနၾကတာကို ႐ုတ္တရက္ၾကည့္ၿပီး ငါးေရာင္းေန တာထင္လို႔..၊ ေက်ာက္ေကာင္းေတြ ေရာင္းဝယ္ရာ ငါးသည္က ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔ေတာ့ ျဖစ္ကုန္ၿပီ..။ း)
Post a Comment