ရင့်ကျက်မှုဆယ်စုနှစ်ခရီးအစ

အမြန်ရထားတစ်စီးလို

ဘူတာတွေကို တရိပ်ရိပ် ဖြတ်ကျော်ပြီး၊

ညနေခင်းရဲ့ ကျနေဟာ

ပြင်းပြစွာ လောင်မြိုက်နေဆဲ၊

အမှတ်တမဲ့ပဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။

ရင့်ကျက်မှုဆီ လှမ်းမဲ့

မင်္ဂလာခရီးရဲ့ အစခြေလှမ်းအဖြစ်

‘ဗာလ’ဆိုတဲ့ လူ့အချည်းနှီးကို

အဝေးကရှောင်ရမယ်လို့ ဆုံးမခဲ့တယ်။

“တောင်ကို ဖြည်းဖြည်း တက်ရာ၏။

ကာမဂုဏ်ကို ဖြည်းဖြည်း ခံစားရာ၏။

အမျက်ကို ဖြည်းဖြည်း ထွက်ရာ၏”

လောကနီတိစကား မနာကြားပဲ

ကြံကို အရင်းကစ ဝါးမြိုနေခဲ့တယ်။

“အတ္တာဟိ အတ္တနော နာထော”လို့

နှုတ်ကတဖွဖွ ရွတ်ဆိုရင်း၊

တာဝန်တွေကို မျက်ကွယ်ပြု

လွတ်လပ်မှုကို ငြင်းဆန်၊

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရိုးမယ်ဖွဲ့နေခဲ့ပြန်တယ်။

အဓမ္မတွေ တိုက်စားလို့

ခပ်ပါးပါးလေး ကျန်ရစ်တဲ့

အမှန်တရား မြေပြင်ပေါ်ကို

ရဲဝံ့စွာ ခြေစုံရပ်ဖို့ကိုလည်း

တွန့်ဆုတ်နေမိသေးတယ်။

အပေါင်းအသင်းတွေက

“အမျိုး၊ ဘာသာ၊ သာသနာအတွက်

ဆထက်ထမ်းပိုး သယ်ပိုးနိုင်ပါစေ”တဲ့။

ရောင်းရင်းတို့ရေ…

ခင်ဗျားတို့ မိတ်ဆွေကြီး ကျွန်တော်ဟာ

‘ပျောက်ဆုံးသွားသော နိဗ္ဗာန်ဘုံ’ တေးသွားကို

တသသ ညည်းတွားရင်း၊

အပြစ်မသိသေးတဲ့ ကလေးတို့ဘဝမှာ

နုံ့နဲစွာ ရပ်တန့်နေသေးတယ်။

ဗာလ = လူမိုက် (သို့မဟုတ်) ကလေး

ဧရာ (မန္တလေး)