ဟောဒီမှာ သင်္ကြန်ကျနေပြီ

ရိုးရာ ဓလေ့ ထုံးစံ ဆိုတာက လက်ဆင့်ကမ်းရတဲ့ သဘောရှိပါတယ်။

ရှေ့ရှေ့လူတွေက နောက်နောက်လူတွေကို ဦးဆောင် လမ်းပြ လက်တွဲခေါ်သွားကြတာမျိုးပါ။

*****

အကျနေ့ဆိုတော့ ကောင်းကောင်းကြီးကို ရေစပက်ပြီပေါ့

အိမ်ရှေ့မှာ ရေတိုင်ကီ ရေစည်ပိုင်း ရေဇလုံ ရေပုံး ရေဖလား ရေခွက် အစုံအလင်နဲ့ ကလေးတွေကတော့ သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းတောင် စနေပါပြီ…

ဟိုသူမလာသေးဘူးလား ဒီသူမရောက်သေးဘူးလားနဲ့ အိမ်ရှေ့တွေ လိုက်ခေါ်သူကခေါ်

တို့များ အတို့ပဲ မခံနိုင်သလိုလို၊ အဆိတ်ပဲ မခံနိုင်သလိုလိုနဲ့ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ပဲများနေပြီ ဆိုမှဖြင့်

အမေက “ဟဲ့ မထွက်သေးဘူးလား.. မကစားသေးဘူးလား” ကျောင်းပေးရပါသေးတယ်။

“အမေကလည်း ဘယ်သူ့ကို ပက်ရမှာလဲလို့ လမ်းထဲမှာ လူမှ မရှိတာ ပျင်းစရာကြီး” မူပါသေးတယ်။

“လူက ဒီလိုပဲ ရောက်လာမှာပေါ့…သွားသွား... ဟိုမှာသွား အိမ်ရှေ့မှာ နင်တို့ ဆရာ ညိုမြ လုပ်နေပြီ” ဆိုရင်

အိမ်ရှေ့အိမ်က အင်္ဂလိပ်စာ ကျူရှင်ဆရာဆီ ရေဖလားနဲ့ အပြေးသွားပြီး သင်္ကြန်ကို ဖွင့်ရလေ့ရှိပါတယ်။

ဆရာလူပျိုကြီးလည်း သင်္ကြန်ရေတွေဆိုသွားတော့မှ ကလေးတွေကို ရေဖြည့်ပေးသလိုလို၊ ကားအသွားအလာတွေ စောင့်ကြပ်ပေးသလိုလိုနဲ့ ဥပုသ်မစောင့်ပဲ နေခွင့်ရသွားပါတော့တယ်။

ရပ်ကွက်လမ်းလေးထဲ ဆိုတော့ လူအသွားအလာ ကျဲပါတယ်။ ဖြတ်လျှောက်တဲ့ တယောက်တလေကိုပဲ ကလေးတသိုက်က ဝိုင်းဆွမ်းကြီးလောင်းရတာပါ။ ပျင်းတင်းတင်းဖြစ်လာပြီဆိုရင် အမေက သူလုပ်ထားတဲ့ သင်္ကြန်မုန့်တွေ တအိမ်တက်ဆင်း ဝေခိုင်းပါတယ်။ ဒီလိုနည်းနဲ့ ရေပက်ခံ စထွက်ပါတယ်။ အမြဲလိုလို မျက်နှာတည်ကြီးနဲ့ နေတတ်တဲ့ ကိုကြီးက စိတ်ကောင်းဝင်လာဟန်နဲ့ မြို့ထဲတပတ်လိုက်ပို့မယ် ဆိုလိုက်ရင်… “ဟေး” ဆိုပြီး ပေါင်မုန့်ကားကြီးပေါ် တိုးဝှေ့တက်ကြတော့တာပဲ… လူတွေမှ အများကြီးဆန့်တယ်။ ကလေးတွေတင်ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ ခေါင်းရင်းအိမ်၊ အိမ်ရှေ့အိမ်၊ မျက်စောင်းထိုးအိမ် က အမတွေ နှုတ်ခမ်းနီတွေ နေကာမျက်မှန်တွေနဲ့ အလျှိုအလျှို ထွက်လာကြတာ။ လမ်းမတော်၊ လသာ၊ မြို့တော်ခန်းမ၊ ပြည်လမ်း၊ အလုံလမ်း တပတ် ဒီလောက်ပါပဲ။

ညနေခင်းဆိုရင်တော့ လမ်းထဲမှာတင် ဘယ်ပက်တော့မလဲ။ လမ်းထိပ်ထွက်ပြီ…ကမ်းနားလမ်းပေါ်…။ ရေပက်ခံကားတွေကို ပက်ရပြီ။ ဟိုတခေတ်ကတော့ ရပ်ကွက်ထဲက လူကြီးတွေက လမ်းထိပ်မှာ ရေပက်မဏ္ဍပ် လုပ်ပေးပါသေးတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ လုပ်မပေးနိုင်တော့လို့ လူကြီးတွေလည်း စိတ်ကောင်းကြဟန်မတူပါဘူး ။ ကြုံတဲ့သူ ဝယ်လာပေးတဲ့ ရေခဲပေါင်တုံးကြီးတွေ တိုင်ကီထဲ နှစ်ထည့်ထားလိုက်တာ။ ရေပက်ခံကားပေါ်က အပက်ခံချင်သူတွေကလည်း ထွန့်ထွန့်လူး၊ ရေပက်တဲ့သူတွေကလည်း အရိပ်အယောင်မြင်တာနဲ့ ဟော ဟိုမှာလာပြီလာပြီ ဆိုပြီး အင်တိုက်အားတိုက် ပက်ကြတာပဲ…။

ဒီရပ်ကွက်လေးမှာက အလှပြကားဆုပေးမဏ္ဍပ် တခုတည်းရှိတာ။ အောက်ကြည့်မြင်တိုင်လမ်းမပေါ်မှာ… နာမည်လေးက ရွှေစင်ဦးတဲ့။ ဒီလို မဏ္ဍပ်မျိုးဆိုတာ ငွေကြေးစိုက်ထုတ်နိုင်တဲ့သူရှိမှ ဖြစ်တာမလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အိမ်ရှေ့မှာ မဏ္ဍပ်ထောင်ပေးတဲ့ ဂိုက်များတဲ့ အန်ကယ်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်နေတာ ယနေ့ထက်တိုင်ပဲ။ မဏ္ဍပ်သေးတော့ ကားအလာကျဲတယ်။ ညဘက်ဆိုရင်တော့ ကားတွေ ဆက်တိုက်ဝင်ပါတယ်။ ကလေးပါးစပ်၊ အရူးစကား၊ ယဉ်ကျေးမောင် … တို့ မှတ်မိပါသေးတယ်။