မိုးကေလး ညိဳလာရင္...

စကၤာပူတြင္ က်မတို႔ ေနထိုင္ရာေျမာက္ပိုင္းအရပ္၌ ညေနပိုင္း ေရာက္လာပါက အာကာတခြင္လံုး မဲေမွာင္ကာ လွ်ပ္စီးမ်ား တထိန္ထိန္လက္၍ ထစ္ခ်ဳန္းသံ တဒိန္္းဒိန္းျဖင့္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ဆိုသလို မိုးရြာသြန္းေနသည္မွာ တလနီးပါးခန္႔ပင္ရွိေလၿပီ။
ဒီပို႔္စ္နဲ႔ ခ်ိတ္ထားတယ္

ဤသို႔ေသာ ရာသီဥတု အေျခအေနသည္ ေလေအးစက္  တပ္ဆင္ထားေသာ အလံုပိတ္အေဆာက္အဦထဲတြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနရသူမ်ားအတြက္ ပိုမိုေအးစက္လာသည့္ အထိအေတြ႔ကိုသာ သတိျပဳမိၾကမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း က်မလို အိမ္ထဲ၌ ေတာက္တိုမယ္ရ အလုပ္ေလးမ်ားကို ေထြလီကာလီ လုပ္ေနသူတေယာက္အဖို႔မွာမူ လြမ္း၍ အလြန္ေကာင္းေသာ အေနအထား ျဖစ္ပါသည္။

ရန္ကုန္မွာ ေမြး၍ ရန္ကုန္တြင္ ႀကီးေသာ က်မသည္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ လြမ္းရေတာ့မည္ ဆိုလွ်င္ ငယ္စဥ္က ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္သာ ေနထိုင္ခဲ့ရေသာ အဖိုးအဖြားတို႔ ရြာကိုသာ လြမ္းပါသည္။ အဖိုးအဖြားတို႔ သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္က သည္းသည္းလႈပ္ ခ်စ္ခဲ့သည္ဟု မဆိုသာေသာ္လည္း၊ အခုလို လြမ္းရသည့္အခါမ်ိဳးမွာ အဖိုးအဖြားတို႔၏ ေမတၱာတရားႀကီးမားပံုကို သတိျပဳမိရပါသည္။

အတန္းတင္ စာေမးပြဲႀကီးအၿပီး တေပါင္းလကုန္ေလာက္မွစ၍ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကုန္ဆံုးသည့္ မိုးဦးက် ေလဦးက် နယုန္လဆန္းေလာက္ ေရာက္သည္အထိ ရြာမွာေနရေလ့ရွိသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ အတာသႀကၤန္ရက္မ်ားအတြင္းက ဘေလာ့ဂ္တြင္ တရက္တပို႔စ္ ေရးဖို႔ရန္ စိတ္ကူးမိခဲ့ေလသည္။ ရြာက သႀကၤန္အေၾကာင္းကိုလည္း မွတ္မိသေလာက္ ေရးလိုခဲ့ေသာ္လည္း ေၾကကြဲဖြယ္ အျဖစ္ေၾကာင့္ စိတ္ကူးတို႔ ဖမ္းဆုပ္မရႏိုင္ေအာင္ လြင့္စင္ခဲ့၍ မေရးလိုက္ရ။ ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္သည္ ဒီေရႏွင့္အတူ မိုးဦးက် ေလဦးက် လြမ္းရသည့္ ကမ္းေျခမွာ ဆိုက္ေလေတာ့့သည္။

*****
မိုးေတြ ရြာၿပီ ဆိုမွျဖင့္ အိမ္ေရွ႕ေခ်ာင္းကေလးမွာ ေရေတြ ေဖြးေနေတာ့သည္။ ေရျပင္ေပၚ မိုးေရစက္ေတြ ဖေနာင့္ကေလး ေပါက္ကာ ေပါက္ကာ က်သည္ကို အိမ္ေရွ႕ကျပင္တြင္ ေမးတင္၍ ၾကည့္ခဲ့ဖူးပါသည္။ တခါတေလလည္း အိမ္ေနာက္ေဖး ကြမ္းသီးၿခံက ကလန္ကလား ကြမ္းသီးပင္ႀကီးေတြ မိုးမႈန္မ်ားအၾကား ပ်င္းတိပ်င္းတြဲ ယိမ္းထိုးၾကသည္ကို အိမ္တိုင္ေလး မွီထိုင္ရင္း ေငးခဲ့မိသည္။

ဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ေခ်ာင္းထဲ မိေခ်ာင္း လာတတ္သည္ဟု ကေလးမ်ားအတြင္း ေကာလဟာလ ပ်ံ႕၏။ မိေခ်ာင္းက ဆႏြင္းေၾကာက္သည္ဆို၍ လူႀကီးမ်ားအလစ္တြင္္ မီးဖိုထဲမွ ဆႏြင္းေတြႏိႈက္ ေခ်ာင္းေရထဲ သြန္ၾကသည္။ ၀ါၾကန္႔ၾကန္႔ အကြက္ေပၚသြားေသာ ေခ်ာင္းေရကို ၾကည့္ၿပီး မိေခ်ာင္းရန္ ကင္းေလၿပီဟု စိတ္ခ် ယံုၾကည္လိုက္ရေသာ စိတ္အစဥ္သည္ ေအးခ်မ္းလွ၏။

တေႏြလံုး ပဲနဲ႔ အာလူး၊ အေျခာက္အျခမ္းမ်ားျဖင့္သာ ၿပီးရေသာ အူသည္ ဒီအခ်ိန္ေရာက္ၿပီ ဆိုရင္ျဖင့္ ပုစြန္ဆိတ္မ်ိဳး၊ ငါးမ်ိဳး၊ ဖားမ်ိဳး တုို႔ျဖင့္ စိုရ ေျပရေလ၏။ ေႁမြပါး ကင္းပါး ေပါလာသလို၊ ဂ်ပ္လံုး၊ ဂ်ပ္ျပား ဆိုတာေတြလည္း ရွိေသးသည္။ တႏွစ္လားမွာေတာ့ ေျခရင္းအိမ္က ကိုတင္အုန္း၊ မလွရွင္ တို႔၏ သားေလး ဂ်ပ္လံုးကိုက္ခံရတယ္ ဆိုၿပီး ေသေလ၏။ ၉ႏွစ္အရြယ္ သားေထြးေလးမို႔ ညေနတိုင္လွ်င္ မလွရွင္တေယာက္ ေခ်ာင္းေရျပင္ၾကည့္၍ သားကို တ, တ ငိုသည္မွာ ၾကားရသူအေပါင္း၏ စိတ္ႏွလံုးကို ခ်ံဳးခ်ံဳးက်ေစ၏။

ႏွစ္စဥ္လို ပိုးထိ၍ ေသၾကသူမ်ားရွိသလို၊ မိုးႀကိဳးခ၍ ေသၾကသူမ်ားလည္း ဟိုကဒီက ၾကားရစၿမဲပင္။ ပတ္၀န္းက်င္၏ သြန္သင္မႈအရ လိုအပ္လွ်င္ “ဘုရားစူး၊ မိုးႀကိဳးပစ္၊ ကားတိုက္ေသ၊ ေႁမြကိုက္ေသ” ဟု က်ိန္တြယ္ေသာ အတတ္ကိုလည္း တတ္ေျမာက္ခဲ့ေလၿပီ။ ရြာသို႔အသြား ေခ်ာင္းထဲသို႔ ေမာ္ေတာ္ကေလး တအိအိ၀င္ေနခ်ိန္တြင္ ေခ်ာင္းတဖက္တခ်က္ ကမ္းစပ္တေလွ်ာက္၌ မိုးႀကိဳးထိထားေသာ အုန္းပင္ငုတ္တို ကြမ္းသီးပင္ငုတ္တိုမ်ားကို ဟိုမွာဒီမွာ ေတြ႔ရမည္ ျဖစ္သည္။ ငုတ္တိုတတိုကို ျမင္ေလတိုင္း အသက္တေခ်ာင္း ေဘးရန္ကင္းေလၿပီဟု ရင္မွာျဖစ္မိ၏။ ကေလးအေတြးသည္ လြယ္ကူ၍ ႐ိုးရွင္းေလသည္။ မိုးၿခိမ္းလွ်င္ လူအမ်ားစုရင္မွာ ေၾကာက္စိတ္ေတြ ၀င္တတ္ၾကစၿမဲ မဟုတ္ပါလား။

*****
လြမ္းလွ်င္ ေလးတတ္ေလ၏။ ဘယ္ေလာက္ပင္ ေလးလံေနပါေစ ညေန ေျခာက္နာရီထိုး ေက်ာင္းဆင္းေသာ သားငယ္ကို ႀကိဳဖို႔ရန္ အိမ္မွထြက္ရေလသည္။ ဘုရားစူးတာ ဘယ္လိုမွန္း ယခုအခ်ိန္ထိ မရွင္းမရွင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ မိုးႀကိဳးပစ္ခံထိမွာေတာ့ အလြန္စိုးရြံလွပါသည္။ မ႐ွဳမလွ ေသရမည့္ အျပင္ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္း ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ကိုလည္း ေဆာင္ပါေသး၏။ သို႔ပါ၍ သြားေနက်လမ္းအတိုင္း မသြားမူပဲ အမိုးေအာက္မ်ားမွ တရွည္တလ်ား သြားရေလေတာ့သည္။

သားငယ္ကို မိုးကာအကႌ်၀တ္ေပးၿပီး ထီးတေခ်ာင္းနဲ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္ၾကေတာ့ မိုးေရစက္ေတြက ကိုယ္ေပၚ စင္၏။ “အို မိုးေရစိုတာ ဘာျဖစ္လဲ ငါေၾကာက္တာ မိုးႀကိဳးပဲဟာ” ဟု အေတြး၀င္ေသာအခါ လတ္တေလာ ရထားသည့္ အက္စစ္မိုးေရဆိုသည့္ SMSကို ဖ်တ္ကနဲသတိရမိရင္း လက္ေမာင္းသားေတြပဲ ပဲ့ကုန္ၿပီလား ရြဲ႕ကုန္ၿပီလား ကဗ်ာကယာၾကည့္မိၿပီးမွ ဖာသာ ၿပံဳးမိရေလ၏။

*****
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အလြမ္းသည္ အတိတ္၌သာ တည္၏။ မွီ၏။

ကဆုန္လျပည့္ သို႔မဟုတ္ ျမင့္ျမတ္ျခင္း၏ သေကၤတ

ပို႔စ္အေဟာင္းကိုပဲ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။
*****

“အေဂၢါဟမသၼိ ေလာကႆ။
ေဇေ႒ာဟမသၼိ ေလာကႆ။
ေသေ႒ာဟမသၼိ ေလာကႆ။
အယမႏၲိမာ ဇာတိ, နတၳိဒါနိ ပုနဗၻေ၀ါ”တိ။ [မ-၃-၂၀၇-အစၧရိယအဗၻဳတသုတၱံ]

“ငါသည္ ေလာကတြင္ ထိပ္ဆံုးျဖစ္၏။
ငါသည္ ေလာကတြင္ အႀကီးဆံုးျဖစ္၏။
ငါသည္ ေလာကတြင္ အျမတ္ဆံုးျဖစ္၏။
ဤေမြးဖြားျခင္းသည္ကား ေနာက္ဆံုးေမြးဖြားျခင္းတည္း။
ေနာင္တစ္ဖန္ ဘ၀ျဖစ္ျခင္း မ႐ွိေတာ့ၿပီ။”

ကဆုန္လျပည့္ေန႔သည္ ျမင့္ျမတ္ျခင္း၏ သေကၤတျဖစ္သည္။ ေလာကတြင္ သာမာန္လူႏွင့္ ျမင့္ျမတ္ေသာလူဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳး႐ွိသည္။ လူသာမာန္တို႔သည္ ေလာကသဘာ၀အရ ရယူမႈကို အလို႐ွိၾကသည္။ မိမိတို႔၏ စီးပြားခ်မ္းသာကို အလို႐ွိၾကသည္။ ခ်ီးမြမ္္းေျမႇာက္ပင့္မႈကို အလို႐ွိၾကသည္။ အေခၽြအရံတို႔ကို အလို႐ွိၾကသည္။ ၾသဇာအာဏာကို အလို႐ွိၾကသည္။ ျမင့္ျမတ္သူတို႔ကား လူအမ်ား၏ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ မိမိတို႔၏ စီးပြားခ်မ္းသာကို စြန္႔လႊတ္ၾကသည္။ မိမိတို႔၏ အသက္ကို စြန္႔လႊတ္ၾကသည္။ ၾသဇာအာဏာတို႔ကို စြန္႔လႊတ္ၾကသည္။ ေလာကအတြက္ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံျခင္းသည္ ျမင့္ျမတ္သူတို႔၏ လကၡဏာျဖစ္သည္။

ဤကဆုန္လျပည့္တြင္ ေလာက၏ အျမင့္ျမတ္ဆံုးျဖစ္ေသာ ဗုဒၶျမတ္စြာ အေလာင္းလ်ာကို ဖြားျမင္ေတာ္မူခဲ့သည္။ မယ္ေတာ္မာယာေဒ၀ီသည္ အေလာင္းေတာ္၏ သေႏၶကို လြယ္ၿပီးဆယ္လအၾကာတြင္ မိမိ၏ ေဆြမ်ိဳးမ်ား႐ွိရာ ေဒ၀ဒဟျပည္သို႔ အသြားလမ္းခရီး ပင္လံုးႂကြတ္ပြင့္ေနေသာ အင္ၾကင္းပင္မ်ားရွိေသာ လုမၺနီဥယ်ာဥ္တြင္ ေခတၱ အနားယူ၏။ ထိုသို႔အနားယူခိုက္ မဟာသကၠရာဇ္ ၆၈-ခု ၀ိသာခါနကၡတ္ ႏွင့္ စန္းလယွဥ္ေသာ ကဆုန္လျပည့္ ေသာၾကာေန႔ နံနက္တြင္ အေလာင္းေတာ္ကို ဖြားျမင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမင့္ျမတ္သူတို႔၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တို႔သည္ အံ့ခ်ီးမခမ္းျဖစ္သကဲ့သို႔ပင္၊ သဘာ၀တရားက ထိုျမင့္ျမတ္သူတို႔အေပၚ တုန္႔ျပန္မႈသည္လည္း မယံုႏိုင္စဖြယ္ ျဖစ္ရသည္။ ဖြားျမင္စ အေလာင္းေတာ္သည္ ညီၫြတ္ေသာ ေျခတို႔ျဖင့္ ေျမ၌ ရပ္တည္ၿပီးလွ်င္ ေျမာက္အရပ္သို႔ ေရွး႐ႈ၍ ခုႏွစ္ဖ၀ါးလွမ္းကာ ႂကြေတာ္မူ၏။ ထို႔ေနာက္ “ငါသည္ ေလာကတြင္ ထိပ္ဆံုးျဖစ္သည္။” စေသာ ႀကံဳး၀ါးေသာစကားကို ဆိုခဲ့၏။ ဗုဒၶ အေလာင္းေတာ္သည္ ျမင့္ျမတ္သူတို႔တြင္ အျမတ္ဆံုးျဖစ္ေပ၏။

အမ်ိဳးဇာတ္ေၾကာင့္ ျမတ္ျခင္း, တန္ခိုးအာဏာေၾကာင့္ ျမတ္ျခင္းတို႔သည္ ျမင့္ျမတ္ျခင္း အစစ္မွန္မဟုတ္။ ေလာကအတြက္ အနစ္နာခံ စြန္႔လႊတ္ေသာ ႏွလံုးသားကသာ ျမင့္ျမတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ျမင့္ျမတ္ေသာ ႏွလံုးသားသည္ မိမိပတ္၀န္းက်င္မွ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနၾကရေသာ ေလာကသားတို႔အေပၚ သက္ေသာ ေအးျမသည့္ က႐ုဏာတရား အေပၚအေျခခံသည္။ ေလာကသားတို႔အား ဖံုးလႊမ္းထားသည့္ အမိုက္ေမွာင္ကို ပယ္႐ွားႏိုင္ေသာ ပညာအလင္းေရာင္ အေပၚတြင္ အေျခခံရသည္။ ျမင့္ျမတ္ေသာ ႏွလံုးသားသည္ ေကာက္႐ိုးမီးကဲ့သို႔ ၀ုန္းကနဲေတာက္၍ ၀ုန္းကနဲၿငိမ္းေပ်ာက္သြားေသာ သေဘာမ်ိဳးမဟုတ္။ ျမင့္ျမတ္ေသာ ႏွလံုးသားသည္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္၍ ယူရသည္။ ထိုသို႔ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ျခင္းကို ပါရမီျဖည့္က်င့္သည္ ဟုေခၚသည္။

ဤကဆုန္လျပည့္သည္္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ႏွလံုးသားကို စတင္သေႏၶတည္ခဲ့ေသာ အခါကာလလည္း ျဖစ္သည္။ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္တြင္ အေလာင္းေတာ္သည္ သုေမဓာ႐ွင္ရေသ့ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရား ႂကြေရာက္လာမည့္ လမ္းအား သန္႔႐ွင္းေနၾကသည့္လူတို႔ထံမွ “ျမတ္စြာဘုရား” ဟူေသာစကားသံကို ၾကားေသာအခါ၊ သုေမဓာ႐ွင္ရေသ့သည္ အလြန္ ႏွစ္သက္၀မ္းေျမာက္မႈ ျဖစ္ရသည္။ ျမင့္ျမတ္ျခင္းသည္ မိမိ၏ ပတ္၀န္းက်င္မွ တစ္ဆင့္ ကူးလူးဆက္ဆံေသာ သေဘာလည္း ႐ွိရကား၊ သုေမဓာသည္ အမ်ားနည္းတူ လမ္းသန္႔႐ွင္းေရးတြင္ ကူညီပါ၀င္ခဲ့သည္။ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရား ႂကြလာေသာအခါတြင္ အေလာင္းေတာ္သည္ မိမိ၏ ဆံပင္တို႔ကို ေျဖ၍၊ သကၤန္း, စမၼခဏ္ သားေရပိုင္းတို႔ကို ျဖန္႔က်က္၍၊ မိမိ၏ ကိုယ္ကို အလ်ားေမွာက္ကာ တံတားခင္း၍ ေပးသည္။ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားကဲ့သို႔ပင္ ဘုရားအျဖစ္ေရာက္ကာ ေလာကအား ေက်းဇူးျပဳလိုစိတ္ ျဖစ္ေပၚဆုေတာင္းေလသည္။ ဤသည္ကို ၾကာပန္း႐ွစ္ခိုင္ျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားအား ပူေဇာ္ရန္လာေသာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ သုမိတၱာသည္ ျမင္၏။ ဤတြင္ ၾကာပန္းငါးခိုင္အား သုေမဓာ႐ွင္ရေသ့အတြက္, က်န္သံုးခိုင္အား မိမိအတြက္ထား၍ ဘုရား႐ွင္အားလွဴဒါန္းကာ သုေမဓာ႐ွင္ရေသ့၏ ျမင့္ျမတ္ေသာ အမႈတြင္ ပါရမီျဖည့္ဖက္အျဖစ္ ပါ၀င္ေလသည္။ “ဤကမၻာမွ ေလးအသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္းထက္တြင္ သုေမဓာရေသ့သည္ ျမတ္စြာဘုရားျဖစ္လတၱံ။ ဤသတို႔သမီးသည္ သင္ရေသ့ႏွင့္ တူမွ်ေသာ စိတ္, တူမွ်ေသာ ကံ, တူမွ်ေသာအမႈရွိ၍၊ သင့္အား အစဥ္ေစာင့္ေရွာက္လွ်က္ ပါရမီ ျဖည့္လတၱံ” ဟု ဒီပကၤရာဘုရားက ဗ်ာဒိတ္စကား မိန္႔ၾကားခဲ့သည္။ ဤကဆုန္လျပည့္တြင္ ဒီပကၤရာဘုရား၏ ျမင့္ျမတ္ျခင္းတို႔သည္ သုေမဓာ၏ စိတ္ႏွလံုးကို သိမ္းႀကံဳးယူကာ၊ ကူးလူး သေႏၶတည္ခဲ့၏။

ထိုမွစ၍ သိဒၶတၳ ႏွင့္ ယေသာ္ဓရာ အေလာင္းလ်ာေမာင္ႏွံတို႔သည္ ျဖစ္ရာဘ၀, ေရာက္ရာေနရာမွ ျမင့္ျမတ္ေသာ ႏွလံုးသားတို႔ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့သည္။ မိမိတို႔အက်ိဳးစီးပြားထက္ ေလာက၏ အက်ိဳးစီးပြားကိုသာ ပဓာနျပဳ၍၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ, အေသြးအသား, အသက္တို႔ကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့သည္။ သိဒၶတၳမင္းသားဘ၀ေရာက္ေသာ္ ထိုပါရမီတို႔သည္ အထြတ္ေခါင္သို႔ေရာက္ေလၿပီ။ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ လူသားစင္စစ္အျဖစ္ ေမြးဖြားလာေသာ္လည္း၊ သာမာန္လူသားမဟုတ္ေတာ့။ ျမင့္ျမတ္ေသာ မဟာလူသားျဖစ္ေလၿပီ။ ျမင့္ျမတ္သူတစ္ကာတို႔ထက္ ျမတ္ေသာ အထြတ္ေခါင္ျဖစ္ေလၿပီ။

သိဒၶတၳမင္းသားသည္ အသက္ ၂၉-ႏွစ္အ႐ြယ္တြင္ ျဖစ္ေပၚလာအံ့ေသာ စၾက၀ေတးမင္းစည္းစိမ္ကို စြန္႔ကာ သတၱ၀ါတို႔ အက်ိဳးအတြက္ ဘုရားအျဖစ္သို႔ရရန္ အားထုတ္ခဲ့သည္။ အေလာင္းေတာ္ဘ၀ျဖင့္္ ေလာကသားတို႔ကို ေလာကဆင္းရဲမွ လြတ္ရန္ မေရတြက္ႏိုင္ေသာကမၻာမ်ားစြာ အားထုတ္ခဲ့ဖူးၿပီ။ ယခုေနာက္ဆံုးဘ၀ ေရာက္ေသာအခါ၌ကား သတၱ၀ါတို႔အား သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ ကယ္မ, ထုတ္ေဆာင္ရန္ အားထုတ္ေလၿပီ။ ေလာကဆင္းရဲႏွင့္ သံသရာဆင္းရဲႏိႈင္းစာလွ်င္၊ ေလာကဆင္းရဲသည္ ေျပာပေလာက္ေသာ ဆင္းရဲမဟုတ္ေတာ့။ သံသရာမွ မလြတ္သေရြ႕ ဆင္းရဲအမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကံဳေတြ႕ရမည္သာ။ ဆင္းရဲဟူသမွ်၏ အရင္းျမစ္ကို ခ်ိဳးျဖတ္ရန္အတြက္ တစ္ေျပာင္းတစ္ျပန္ျပန္ ေျပးသြားက်င္လည္ေနရေသာ သံသရာကို ျဖတ္ေတာက္ ရေပမည္။ ေလာကအက်ိဳးကို ေဆာင္ရန္ ဦးစြာပထမ မိမိကိုယ္တိုင္ သံသရာဆင္းရဲအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္ရန္ က်ိဳးပမ္းရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သံသရာမွ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းတရားကို ရွာေဖြျခင္းဟူေသာ ျမတ္ေသာ႐ွာေဖြျခင္း (အရိယာပရိေယသန) ကို အားထုတ္ေတာ္မူခဲ့၏။

ဤကဆုန္လျပည့္သည္ ေလာက၏ အျမတ္ဆံုးျဖစ္ေသာ ဗုဒၶအျဖစ္ေရာက္ေတာ္မူေသာေန႔ ျဖစ္သည္။ ‘ဗုဒၶ’ ဟူသည္ ႏိုးၾကားသိျမင္ျခင္းဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ ဒုကၡခပ္သိမ္း၏ အရင္းျမစ္ကို ႐ွာေဖြသိျမင္ျခင္းေၾကာင့္ ဗုဒၶ ဟူ၍ အမည္ရသည္။ အေလာင္းေတာ္သည္ ဂယာအရပ္မွ ဥ႐ုေ၀ဠေတာ ေသနနိဂုံး ေဗာဓိပင္ရင္းတြင္ “ဘုရားမျဖစ္သေ႐ြ႕, ဤေနရာမွ မထေတာ့”ဟူေသာ ခိုင္ၿမဲေသာစိတ္ျဖင့္ အားထုတ္ေတာ္မူရာ၊ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃-ခု ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶဟူးေန႔အကုန္ အာ႐ုဏ္တက္အခ်ိန္ ၀ိသာခါနကၡတ္ႏွင့္ စန္းလတို႔ ယွဥ္ခိုက္တြင္ ဗုဒၶဘုရားအျဖစ္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူခဲ့သည္။

“အေနကဇာတိသံသာရံ၊ သႏၶာ၀ိႆံ အနိဗၺိသံ။
ဂဟကာရံ ဂေ၀သေႏၲာ၊ ဒုကၡာ ဇာတိ ပုနပၸဳနံ။”
“ဂဟကာရက ဒိေ႒ာသိ၊ ပုန ေဂဟံ နကာဟသိ။
သဗၺာ ေတဖာသုကာ ဘဂၢါ၊ ဂဟကူဋံ ၀ိသခၤတံ။
၀ိသခၤါရဂတံ စိတၱံ၊ တဏွာနံ ခယမဇၩဂါ”တိ။ [ဓမၼပဒ-ဇရာ၀ဂ္-ဂါထာ-၁၅၃, ၁၅၄]


ဆင္းရဲဒုကၡကို အဖန္ဖန္ျဖစ္ေစတတ္ေသာ လက္သည္ (အိမ္ေဆာက္လက္သမား)အား ရွာေဖြခဲ့ပါေသာ္လည္း၊ မေတြ႕သျဖင့္ ဘ၀မ်ားစြာသံသရာကို က်င္လည္ခဲ့ရေလၿပီ။
အို... အိမ္ေဆာက္လက္သမား၊ ငါသည္ သင့္အား ယခု ျမင္ၿပီ။
သင္သည္ ေနာက္တစ္ဖန္ ေဆာက္လုပ္ႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေတာ့။
သင္၏ ကိေလသာဟူေသာ အျခင္ရနယ္တို႔ကို ခိ်ဳးဖ်က္ခဲ့ၿပီ။
အ၀ိဇၨာတည္းဟူေသာ အိမ္အထြတ္ကို ဖ်က္ဆီးအပ္ၿပီ။
ငါ၏ စိတ္သည္ ျပဳျပင္စီရင္ျခင္းကင္းရာနိဗၺာန္သို႔ ေရာက္ၿပီ။
တဏွာကုန္ေၾကာင္း အရဟတၱဖိုလ္ကို ရၿပီ။

ဗုဒၶဘုရားျဖစ္သည္ႏွင့္ ဤ “အေနကဇာတိ” အစခ်ီေသာ ၀မ္းေျမာက္ေသာ ဥဒါန္းစကားကိုဆို၏။ ဆင္းရဲအေပါင္းတို႔၏ လက္သည္ရင္းျမစ္သည္ မသိမႈ ‘အ၀ိဇၨာ’ ႏွင့္ တပ္မက္မႈ ‘တဏွာ’ ျဖစ္ေၾကာင္းသိေလၿပီ။ ၄၅-၀ါကာလပတ္လံုး မနားတမ္း မိမိသိေသာ အသိတရားကို မွ်ေ၀၍ ေဟာၾကားခဲ့သည္။ အေလာင္းေတာ္ဘ၀တြင္ စည္းစိမ္, အာဏာ, ကိုယ္လက္အဂၤါ, အသက္တို႔ကို စြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္၍ ေလာကသားတို႔အား ကယ္တင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုး ဗုဒၶအျဖစ္တြင္ သစၥာေလးပါးတရားကို ေဟာၾကား၍ သတၱ၀ါတို႔ကို သံသရာမွကယ္တင္ခဲ့သည္။


ဟႏၵဒါနိ, ဘိကၡေ၀, အာမႏၲယာမိ, ၀ယဓမၼာ သခၤါရာ, အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ။ [ဒီ-၂-၁၈၅-မဟာပရိနိဗၺာနသုတၱံ]
ရဟန္းတို႔... အက်ဥ္းလိုရင္းကို ဆိုအံ့။ အလံုးစံုေသာ သခၤါရာတရားတို႔သည္ ပ်က္စီးျခင္းသေဘာရွိကုန္၏။ မေမ့မေလ်ာ့ေသာသတိတရား ရွိၾကကုန္ေလာ့။

အင္ၾကင္းပင္တို႔ အၾကားတြင္ ဖြားျမင္ေတာ္မူခဲ့ေသာ ဗုဒၶသည္ အင္ၾကင္းပန္းတို႔ပြင့္ေသာ ဤကဆုန္လျပည့္ေန႔ (မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈-ခု ကဆုန္လျပည့္ အဂၤါေန႔ အ႐ုဏ္တက္ခါနီး အခ်ိန္တြင္) မလႅာမင္းတို႔၏ ဥယ်ာဥ္အတြင္းရွိ အင္ၾကင္းပင္ရင္း၌ပင္ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ေတာ္မူခဲ့သည္။ သာမာန္လူသားတို႔အျမင္တြင္ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းဖြယ္ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ အရိယာသူေတာ္စင္တို႔ အျမင္၌ကား ဒုကၡခပ္သိမ္းၿငိမ္း၍ လံုး၀ေအးၿငိမ္းမႈကိုျပဳသြားျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဤသည္ကား ျမင့္ျမတ္သူတို႔၏ ထိပ္ဆံုးျမင့္ျမတ္မႈပင္ ျဖစ္သည္။ ျမင့္ျမတ္ေသာ ႏွလံုးသားပိုင္႐ွင္ျဖစ္သည့္ ဗုဒၶသည္ ဤကဆုန္လျပည့္တြင္ “အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ” ဟူေသာ ေနာက္ဆံုးၾသ၀ါဒ စကားျဖင့္ ေလာကသားတို႔အား ေက်းဇူးျပဳသြားခဲ့ေလသည္။

*****

သားငယ္ ၀က္သက္ေပါက္ေနလို႔

ဘေလာ့ဂ္မွာ စာမေရးပဲ ပစ္ထားေတာ့
ဘေလာ့ဂ္ သူေယာင္မယ္ေလးေတြက ဆီေဘာက္မွာ ကိုယ္ေယာင္လာျပၾကလို႔
သီတာေဇာ္ဂ်ီ ေဆးအႀကိတ္ရပ္ၿပီး ပို႔စ္တင္လိုက္ပါတယ္။

ဒီပံုေလးက ပ်ိဳပ်ိဳအိုအို လို႔ အမည္ရပါတယ္။

ဒါကၾကာသံုးခိုင္ဓာတ္ပံု…

ဒါက ကိုဧရာ့လက္ရာ…ေရေဆးမွန္ေဘာင္လည္းသြင္းမေပးဘူးလို႔ ဂ်ီက်ေနတယ္။

အေဖနဲ႔သား (သို႔) Father and Son ေပါ့

ဒါက သူေယာင္မယ္ေလးေတြအတြက္
ပ်ိဳပ်ိဳအိုအိုနဲ႔ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ပန္းမမ
ၾကာသံုးခိုင္နဲ႔ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ပန္း တဲ့လားကြယ္...

ေဟာဒီမွာ သႀကၤန္က်ေနၿပီ

႐ိုးရာ ဓေလ့ ထံုးစံ ဆိုတာက လက္ဆင့္ကမ္းရတဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။
ေရွ႕ေရွ႕လူေတြက ေနာက္ေနာက္လူေတြကို ဦးေဆာင္ လမ္းျပ လက္တြဲေခၚသြားၾကတာမ်ိဳးပါ။
*****
အက်ေန႔ဆိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီးကို ေရစပက္ၿပီေပါ့
အိမ္ေရွ႕မွာ ေရတိုင္ကီ ေရစည္ပိုင္း ေရဇလံု ေရပံုး ေရဖလား ေရခြက္ အစံုအလင္နဲ႔ ကေလးေတြကေတာ့ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္းေတာင္ စေနပါၿပီ…
ဟိုသူမလာေသးဘူးလား ဒီသူမေရာက္ေသးဘူးလားနဲ႔ အိမ္ေရွ႕ေတြ လိုက္ေခၚသူကေခၚ
တို႔မ်ား အတို႔ပဲ မခံႏိုင္သလိုလို၊ အဆိတ္ပဲ မခံႏိုင္သလိုလိုနဲ႔ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ပဲမ်ားေနၿပီ ဆိုမွျဖင့္
အေမက “ဟဲ့ မထြက္ေသးဘူးလား.. မကစားေသးဘူးလား” ေက်ာင္းေပးရပါေသးတယ္။
“အေမကလည္း ဘယ္သူ႔ကို ပက္ရမွာလဲလို႔ လမ္းထဲမွာ လူမွ မရွိတာ ပ်င္းစရာႀကီး” မူပါေသးတယ္။
“လူက ဒီလိုပဲ ေရာက္လာမွာေပါ့…သြားသြား... ဟိုမွာသြား အိမ္ေရွ႕မွာ နင္တို႔ ဆရာ ညိဳျမ လုပ္ေနၿပီ” ဆိုရင္
အိမ္ေရွ႕အိမ္က အဂၤလိပ္စာ က်ဴရွင္ဆရာဆီ ေရဖလားနဲ႔ အေျပးသြားၿပီး သႀကၤန္္ကို ဖြင့္ရေလ့ရွိပါတယ္။
ဆရာလူပ်ိဳႀကီးလည္း သႀကၤန္ေရေတြဆိုသြားေတာ့မွ ကေလးေတြကို ေရျဖည့္ေပးသလိုလို၊ ကားအသြားအလာေတြ ေစာင့္ၾကပ္ေပးသလိုလိုနဲ႔ ဥပုသ္မေစာင့္ပဲ ေနခြင့္ရသြားပါေတာ့တယ္။

ရပ္ကြက္လမ္းေလးထဲ ဆိုေတာ့ လူအသြားအလာ က်ဲပါတယ္။ ျဖတ္ေလွ်ာက္တဲ့ တေယာက္တေလကိုပဲ ကေလးတသိုက္က ၀ိုင္းဆြမ္းႀကီးေလာင္းရတာပါ။ ပ်င္းတင္းတင္းျဖစ္လာၿပီဆိုရင္ အေမက သူလုပ္ထားတဲ့ သႀကၤန္မုန္႔ေတြ တအိမ္တက္ဆင္း ေ၀ခိုင္းပါတယ္။ ဒီလုိနည္းနဲ႔႔ ေရပက္ခံ စထြက္ပါတယ္။ အၿမဲလိုလို မ်က္ႏွာတည္ႀကီးနဲ႔ ေနတတ္တဲ့ ကိုႀကီးက စိတ္ေကာင္း၀င္လာဟန္နဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲတပတ္လိုက္ပို႔မယ္ ဆိုလိုက္ရင္… “ေဟး” ဆိုၿပီး ေပါင္မုန္႔ကားႀကီးေပၚ တိုးေ၀ွ႔တက္ၾကေတာ့တာပဲ… လူေတြမွ အမ်ားႀကီးဆန္႔တယ္။ ကေလးေတြတင္ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ ေခါင္းရင္းအိမ္၊ အိမ္ေရွ႕အိမ္၊ မ်က္ေစာင္းထိုးအိမ္ က အမေတြ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြ ေနကာမ်က္မွန္ေတြနဲ႔ အလွ်ိဳအလွ်ိဳ ထြက္လာၾကတာ။ လမ္းမေတာ္၊ လသာ၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ၊ ျပည္လမ္း၊ အလံုလမ္း တပတ္ ဒီေလာက္ပါပဲ။

ညေနခင္းဆိုရင္ေတာ့ လမ္းထဲမွာတင္ ဘယ္ပက္ေတာ့မလဲ။ လမ္းထိပ္ထြက္ၿပီ…ကမ္းနားလမ္းေပၚ…။ ေရပက္ခံကားေတြကို ပက္ရၿပီ။ ဟိုတေခတ္ကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက လူႀကီးေတြက လမ္းထိပ္မွာ ေရပက္မ႑ပ္ လုပ္ေပးပါေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ လုပ္မေပးႏိုင္ေတာ့လို႔ လူႀကီးေတြလည္း စိတ္ေကာင္းၾကဟန္မတူပါဘူး ။ ႀကံဳတဲ့သူ ၀ယ္လာေပးတဲ့ ေရခဲေပါင္တံုးႀကီးေတြ တိုင္ကီထဲ ႏွစ္ထည့္ထားလိုက္တာ။ ေရပက္ခံကားေပၚက အပက္ခံခ်င္သူေတြကလည္း ထြန္႔ထြန္႔လူး၊ ေရပက္တဲ့သူေတြကလည္း အရိပ္အေယာင္ျမင္တာနဲ႔ ေဟာ ဟိုမွာလာၿပီလာၿပီ ဆိုၿပီး အင္တိုက္အားတိုက္ ပက္ၾကတာပဲ…။

ဒီရပ္ကြက္ေလးမွာက အလွျပကားဆုေပးမ႑ပ္ တခုတည္းရွိတာ။ ေအာက္ၾကည့္ျမင္တိုင္လမ္းမေပၚမွာ… နာမည္ေလးက ေရႊစင္ဦးတဲ့။ ဒီလို မ႑ပ္မ်ိဳးဆိုတာ ေငြေၾကးစိုက္ထုတ္ႏိုင္တဲ့သူရွိမွ ျဖစ္တာမလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔အိမ္ေရွ႕မွာ မ႑ပ္ေထာင္ေပးတဲ့ ဂိုက္မ်ားတဲ့ အန္ကယ္ႀကီးကို ေက်းဇူးတင္ေနတာ ယေန႔ထက္တုိင္ပဲ။ မ႑ပ္ေသးေတာ့ ကားအလာက်ဲတယ္။ ညဘက္ဆိုရင္ေတာ့ ကားေတြ ဆက္တိုက္၀င္ပါတယ္။ ကေလးပါးစပ္၊ အ႐ူးစကား၊ ယဥ္ေက်းေမာင္ … တို႔ မွတ္မိပါေသးတယ္။

ေရးေတာ့မယ္ကြယ့္ သႀကၤန္အေၾကာင္း

တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းက သႀကၤန္ရက္မတိုင္မွီ ဟိုးမစြကပင္ ျပင္ၾကဆင္ၾကရသည္။
*****
အေမ

အုန္းသီးေတြကေတာ့ အပင္ေပၚက ခ်ထားတာ ဆယ္လံုးေလာက္ရွိသည္။
သာကူေစ့၊ ထန္းညက္ကေတာ့ ေညာင္ပင္ေလးေစ်းက လဆန္းထဲက ၀ယ္ထားၿပီးသား...။
ေကာက္ညွင္းတၿပည္ ဆန္သံုးျပည္ ႀကိဳႀကိတ္ထားရမည္။ ဆန္ေတြ ေရစိမ္ထားၿပီ။
ေနာက္ေဖးလမ္းက မံု႔ႀကိတ္စက္က သႀကၤန္တြင္း ပိတ္မလားမသိ။
အုန္းသီးျခစ္တဲ့ ဆိုင္ကိုလည္း သႀကၤန္တြင္း ဖြင့္မွာလားလို႔ ေသခ်ာေအာင္ေတာ့ ေမးထားတာပဲ။
မုန္႔လက္ေဆာင္းဖက္ က စမ္းေခ်ာင္းမွာ သြား၀ယ္ရမွာ။ ဘယ္သူကို လႊတ္ရပါ့။
ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ေ၀ဖို႔ ကင္ပြန္းသီးေတာ့ ႀကိဳျပဳတ္ထားလိုက္ေတာ့မည္။
ဟဲ့ ကေလးမေတြ လာ တေရာ္ေတြ ထုထားၾကေတာ့…
ဘုရားစင္ေအာက္က အတာအိုး ေဆးေၾကာထားလိုက္ဦး…


*****
အိမ္ကအကိုေတြ (ေလာင္ကိန္းခ်ိ - ကိုႀကီး၊ အိေလးဂြမ္ - ကိုလတ္၊ ဘာဘူ - ကိုေလး)* နဲ႔ လမ္းထဲက အကိုႀကီးေတြ သႀကၤန္လည္ရင္ အကႌ်ဆင္တူ၀တ္ၾကမည္။ ဘယ္ဒီဇိုင္းကို ဘယ္ပံုခ်ဳပ္မည္ ဆိုတာကစလို႔ အေရာင္အေသြး ေရြးၾကေသးသည္။
အေရာင္…ေႏြေနပူမွာ ထင္းေနေစရမည္။ ဒီဇိုင္း…ေဟာ့ေနရမည္။ ပိတ္စကေတာ့ ေရစိုစိုနဲ႔ အီလက္စတစ္ပဲ ေကာင္းမည္…။
ေရြးခ်ယ္မႈမ်ား အဆံုးသတ္လို႔ ေနာက္ဆံုးအတည္ျပဳခ်က္ရၿပီဆိုရင္ အေဒၚလုပ္သူက တူ ၃ေယာက္အတြက္ ဒိုင္ခံခ်ဳပ္ရေတာ့သည္။ အလတ္ေကာင္ ေခ်းအထူဆံုး။ ျပန္ေျဖဦး ျပန္ခ်ဳပ္ဦးနဲ႔။ ဒီလို...ဒီလို...

ငွားထားတဲ့ ဂ်စ္စုတ္မွာလည္း စေကာစကာစုတ္ေတြ ခ်ိတ္ၾကေသးသည္။
*****
တို႔မ်ားကေလးေတြ

ဟဲ့ ေရမလာရင္…ငါတို႔ကို ေမာ္တာ ဘယ္သူေမာင္းေပးမွာလဲ…
ေဇာ္ေဇာ္ ဟိုေန႔က ပူေဖာင္းေတြ အထုတ္လိုက္ နင့္ဆီမွာေတြ႔တယ္ေနာ္…နင္ေရပူေဖာင္းနဲ႔ ေပါက္မလို႔ မဟုတ္လား။ ေပးေပး ငါ့ကို အကုန္ေပး။ နင့္ အဲ့လိုလုပ္လို႔ကတာ့ ေရမပက္ရေအာင္ လူႀကီးေတြကို တိုင္ပလိုက္မယ္ ဘာမွတ္လဲ။
ငါတို႔ကို ခြက္ေစာင္းလာလာခုတ္တဲ့ အေကာင္ေတြ ဒီႏွစ္လာရင္ ဒင္းတို႔ မလႈပ္ႏိုင္ေအာင္ သူတို႔ လမ္းထိပ္ေရာက္ၿပီ ဆိုကတည္းက ၀ီဆယ္မႈတ္ၿပီး အခ်က္ေပးရမယ္။ တို႔လမ္းထဲက ကေလးအားလံုး ၀ိုင္းေလာင္းလႊတ္ရင္ ဒင္းတို႔ ေနာက္လာရဲမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ေရခဲေရနဲ႔ ပက္ခ်င္တယ္ဟာ…ေရခဲတုံး၀ယ္ေပးေအာင္ ဘယ္သူ႔ကို ပူဆာၾကမွာလဲ
ငါတို႔အိမ္က ေရပက္ခံ လိုက္ပို႔ရင္ နင္တို႔လည္း လိုက္ခဲ့ေနာ္.. သြားမယ္ေဟ့ဆို အၾကာႀကီး မေစာင့္ရေစနဲ႔ တဘက္ေတြ အဆင္သင့္လုပ္ထား
ကားပ်က္လို႔ တြန္းရရင္လည္း တၿပံဳႀကီး ေပ်ာ္စရာႀကီးေပါ့...။
*****

*(ရွင္ဂြမ္းဂြိ၊ ေလာင္ကိန္းခ်ိ၊ အိေလးဂြမ္၊ ဘာဘူ ၊ အာက်ယ္၊ ဟိန၊ ကုလားမ ဟု ေမာင္ႏွမ ၇ေယာက္ ရွိေလသည္။)

ဆရာဦးေ႐ႊေအာင္ႏွင့္ အရစၥတိုတယ္

အေနာက္တိုင္း အေတြးအေခၚတို႔ကို ျမန္မာဆန္ဆန္ေတြးၿပီး စာဖတ္ပရိသတ္အား ျပန္လည္တင္ျပသူမ်ားထဲတြင္ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ႏွင့္ ဦးေ႐ႊေအာင္တို႔ ႏွစ္ဦးကို သေဘာက်မိသည္။ ေ၀ါဟာရအသစ္မ်ား သံုးသြားသည့္တိုင္ စလံုးစခု မျဖစ္, တစိမ္းတရံစာ မျဖစ္ပဲ အေတြးထဲသို႔ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ၀င္ေအာင္ေရးႏိုင္၍ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ေရးႏိုင္ျခင္းမွာလည္း ျမန္မာအေတြးအေခၚထဲမွ အနီးစပ္ဆံုးကို လြယ္လင့္တကူဆြဲယူ ႏိႈင္းယွဥ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စာေက်၍ ျဖစ္မည္။
ဆရာဦးေ႐ႊေအာင္၏ ဘ၀အျမင္သစ္ထဲမွ စာပိုဒ္တစ္ပိုဒ္ကို ၾကည့္ပါ။

“အက်ိဳးတရား တစ္ခုကို ျဖစ္ေပၚေစမႈ၌ အေၾကာင္းတရားတို႔သည္ ေလးပါး ပါ၀င္ၾကရ၏။ ကံလည္း လို၏။ ဉာဏ္ႏွင့္၀ီရိယလည္းလို၏။ ဆႏၵလည္း လို၏။ စိတ္ထားလည္း လို၏။ ဆႏၵ, စိတၱ, ၀ီရိယ, ၀ီမံသ ေပါင္း ေလးခုတို႔ကို ဣဒၶိပါဒ္ေလးပါး ဟုေခၚ၏။ ဣဒၶိပါဒ္ေလးပါးႏွင့္ ျပည့္စံုမွ အက်ိဳးတရား ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္၏။ ဣဒၶိပါဒ္ေလးပါးႏွင့္ ကံအေၾကာင္းတရားတြင္ ကံသည္ ဥပါဒါနကာရဏ မည္၏။ ဥပါဒါနကာရဏဟူသည္မွာ ကိုယ္ထည္အေၾကာင္း ျဖစ္၏။ စားပြဲလုပ္ရာ၌ သစ္သားသည္ ကိုယ္ထည္အေၾကာင္းျဖစ္သကဲ့သို႔ပင္ အက်ိဳးေပးရာ၌ ကံသည္ ကိုယ္ထည္အေၾကာင္းျဖစ္၏။ ဉာဏ္ႏွင့္ ၀ီရိယသည္ နိမိတၱကာရဏ မည္၏။ နိမိတၱကာရဏဟူသည္မွာ ဗိသုကာအေၾကာင္း ျဖစ္၏။ စားပြဲလုပ္ရာ၌ လက္သမားမပါလွ်င္ မျဖစ္သကဲ့သို႔ အက်ိဳးေပးရာ၌လည္း ဉာဏ္ႏွင့္ ၀ီရိယ မပါလွ်င္ မျဖစ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဉာဏ္ႏွင့္ ၀ီရိယ ဗိသုကာအေၾကာင္းျဖစ္၏။ ဆႏၵသည္ ပတၳနာကာရဏ မည္၏။ ပတၳနာကာရဏဟူသည္မွာ ရည္မွန္းခ်က္အေၾကာင္း ျဖစ္၏။ ရည္မွန္းခ်က္မရွိလွ်င္ ဘာမွ် ျဖစ္မလာႏိုင္သကဲ့သို႔ပင္ အက်ိဳးေပးရာ၌ ဆႏၵမပါလွ်င္လည္း ဘာမွ် မျဖစ္လာႏိုင္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္အက်ိဳးေပးရာ၌ ဆႏၵကိုလည္း အေၾကာင္းတစ္ရပ္အေနျဖင့္ လိုအပ္၏။ စိတ္သည္ သမ၀ါယိကကာရဏ မည္၏။ သမ၀ါယိကကာရဏဟူသည္မွာ ပံုစံအေၾကာင္း ျဖစ္၏။ စားပြဲလုပ္ရာ၌ စားပြဲပံုစံရွိပါမွ စားပြဲကိုလုပ္၍ ရ၏။ ထို႔အတူ အက်ိဳးတရားတစ္ခု ျဖစ္ေပၚေစရာ၌ အေၾကာင္းအေနျဖင့္ ပါ၀င္ရသည္ပင္ ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ ဒႆနက်မ္းမ်ား၌ ေဖာ္ျပၾကေသာ အဆိုအမိန္႔မ်ား ျဖစ္ေလ၏။” (ဘ၀အျမင္သစ္ - စာမ်က္ႏွာ ၁၂၄)

စင္စစ္ ဤအဆိုအမိန္႔မ်ားကား (မည္သည့္ ဒႆနက်မ္းစာမ်ားမွ အဆိုအမိန္႔မ်ားျဖစ္သည္ဟု ေဖာ္ျပထားျခင္းမရွိေသာ္လည္း)* ဂရိအေတြးအေခၚဆရာ အရစၥတိုတယ္၏ Metaphysics က်မ္းမွ material cause, efficient cause, final cause, formal cause ဟူေသာ အေၾကာင္းတရားေလးပါးကို (http://plato.stanford.edu/entries/aristotle-causality/#FouCau) ျမန္မာမႈအေတြးအေခၚမွ ေ၀ါဟာရမ်ားႏွင့္ ႏွီးႏြယ္တင္ျပသြားျခင္း ျဖစ္သည္(ဟု မိမိအေနႏွင့္ ယူဆမိပါသည္။)* ေ၀ါဟာရအသစ္မ်ား သံုးသြားသည့္တိုင္ ခိုးလိုးခုလု ျဖစ္မေနပါ။ ဆရာဦးေ႐ႊေအာင္၏ အေတြးႏွင့္ အေရးကို သေဘာက်မိပါသည္။

* ျပင္ဆင္ ျဖည့္စြက္ခ်က္မ်ား

မွတ္ခ်က္။ ။

ရည္ညႊန္းစာပိုဒ္ပါ “ဤသည္မွာ ဒႆနက်မ္းမ်ား၌ ေဖာ္ျပၾကေသာ အဆိုအမိန္႔မ်ား ျဖစ္ေလ၏။” ဆိုသည့္ေနာက္ဆံုး၀ါက်အရ “ဆရာဦးေ႐ႊေအာင္က ဒႆနက်မ္းမ်ားမွ ကိုယ္ထည္အေၾကာင္း၊ ဗိသုကာအေၾကာင္း၊ ရည္မွန္းခ်က္အေၾကာင္း၊ ပံုစံအေၾကာင္း ဟူေသာ အေၾကာင္းတရားေလးပါးကို ဗုဒၶစာေပ႐ႈေထာင့္ အေတြးအျမင္ျဖင့္ တင္ျပထားသည္” ဟူ၍ မိမိအေနျဖင့္ ဆရာႀကီးအား ေလးစားဂုဏ္ယူမိပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မိမိ၏ အယူအဆသည္ စာဖတ္သူတို႔အတြက္ အျငင္းပြားဖြယ္ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ စာေရးသူ, စာဖတ္သူမ်ား အကုသိုလ္မပြားမ်ားၾကေစရန္ ဆရာႀကီး၏ မူရင္းစာကိုယ္ကို ခ်န္၍ မိမိ၏ အယူအဆကို ပယ္ဖ်က္ထားလိုက္ပါသည္။

ေနာက္ဆံုးလက္နက္

႐ႈံးနိမ့္မႈတို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ရင္ဆိုင္ရေသာအခါ စိတ္ဓာတ္ႀက့ံခိုင္သူတို႔ပင္ ေတြေ၀ တြန္႔ဆုတ္သြားတတ္ၾကသည္။ ငါတတ္ႏိုင္သမွ်ေတာ့ ကုန္ၿပီဟု လက္ေလွ်ာ့အ႐ံႈးေပး တတ္ၾကသည္။ ငယ္စဥ္က သင္ခန္းစာတြင္ သင္ခဲ့ရေသာ “မပုႂကြယ္ႏွင့္ ခ႐ုငယ္” လိုပံုျပင္မ်ိဳးက အားငယ္ေနခ်ိန္တြင္ အားေဆးတစ္ခြက္ျဖစ္သည္။ သားတို႔ကိုေတာ့ “The Prince five-weapons and sticky-hair monster” ပံုျပင္ကို မၾကာခဏ ေျပာျပျဖစ္သည္။ စင္စစ္ဤပံုျပင္မွာ တရားဓမၼက်င့္ႀကံပြားမ်ားမႈမွ အားေလွ်ာ့အ႐ံႈးေပးေတာ့မည့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့ေသာ အားေပးစကားျဖစ္သည္။

ဗာရာဏသီျပည္တြင္ ျဗဟၼဒတ္မင္း စိုးစံစဥ္က မိဖုရားေခါင္ႀကီးတြင္ သားေတာ္တစ္ပါး ဖြားျမင္သည္။ ထိုမင္းသားသည္ေနာင္တြင္ လက္နက္ငါးမ်ိဳးကို ကိုင္တြယ္ရာတြင္ အလြန္ကၽြမ္းက်င္သူ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ပုဏၰားေတာ္မ်ားက နိမိတ္ဖတ္၍ ပၪၥ၀ုဓမင္းသား (ပၪၥ - ငါး + ၀ုဓ - လက္နက္) ဟုအမည္ရသည္။ အ႐ြယ္ေရာက္ေသာအခါ တကၠသိုလ္ျပည္ ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီးထံတြင္ ပညာသင္ၾကား၏။ ပညာစံု၍ ေနရပ္သို႔ျပန္ေသာ္ ဆရာႀကီးက ပၪၥ၀ုဓမင္းသားအား လက္နက္ငါးမ်ိဳး ေပးအပ္လိုက္သည္။ ထိုလက္နက္တို႔ကိုယူ၍ ေမြးရပ္ေျမသို႔ျပန္လာေသာ္ ေတာအုပ္တစ္ခုကို ျဖတ္ရသည္။

ဤေတာအုပ္တြင္ ေစးကပ္ေသာ အေမႊးရွိသည့္ ဘီလူး (သိေလသေလာမယကၡ) တစ္ေကာင္ရွိ၍ ထိုဘီလူးသည္ ျမင္ျမင္သမွ် လူတို႔ကို သတ္ျဖတ္ေသာေၾကာင့္ ဤေတာကိုျဖတ္၍ မသြားရန္ လူအခ်ိဳ႕က တားျမစ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ရဲရင့္၍ မိမိကုိယ္မိမိ ယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္ရွိေသာ ပၪၥ၀ုဓမင္းသားက မဆုတ္ပဲ ေတာကိုျဖတ္၏။ ေတာအုပ္အလယ္တြင္ ထန္းပင္မွ်ျမင့္ေသာ ဘီလူးႏွင့္ ေတြ႔ကာ “ရပ္ေလာ့….။ သင္သည္ ငါ၏အစာျဖစ္ၿပီ”ဟု အသံနက္ႀကီးျဖင့္ ဟန္႔တားသည္။ မင္းသားကား မေၾကာက္။ အဆိပ္လူးျမားျဖင့္ ပစ္ခတ္သည္။ ျမားတစ္စင္းၿပီး တစ္စင္းပစ္ေသာ္လည္း ျမားအားလံုးသည္ ဘီလူး၏ အေမႊးအမွ်င္မ်ားတြင္သာ ကပ္ၿငိ၍ ေနေလသည္။ ဘီလူးက ကိုယ္ကို လႈပ္ရမ္း၍ ကပ္ေနေသာ ျမားမ်ားကို ခါခ်ၿပီး မင္းသားအနားသို႔ ကပ္သည္။ ထိုအခါ မင္းသားက သံလွ်က္ျဖင့္ ခုတ္၏။ သံလွ်က္လည္း ဘီလူး၏ အေမႊး၌သာ ကပ္၍ ေနသည္။ မင္းသားက လွံျဖင့္ ထိုး, တင္းပုတ္ႏွင့္ ထုေသာ္လည္း လက္နက္အားလံုးတို႕သည္္ ဘီလူး၏ အေမႊးတို႔တြင္သာ ကပ္ၿငိေနျပန္သည္။

ထိုအခါ မင္းသားက “ငါသည္ ပၪၥ၀ုဓအမည္ရေသာ္လည္း ေလးျမားလက္နက္တို႔ကို အားကိုး၍ ဤေတာအုပ္သို႔ ၀င္လာျခင္းမဟုတ္။ မိမိကုိယ္ကို အားကိုး၍ ၀င္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ငါသည္ သင့္အား အမႈန္႔ေခ်ပစ္အ့ံ” ဟု ႀကံဳး၀ါးကာ ဘီလူးအား လက္သီးျဖင့္ ထိုးႏွက္၏။ လက္ယာလက္သည္ ဘီလူးတြင္ ကပ္၍ ျပန္ခြာမရေသာအခါ လက္၀ဲလက္ျဖင့္ ထိုးႏွက္၏။ ျပန္ခြာမရ။“ ငါသည္ သင့္အား အမႈန္႔ေခ်ပစ္အံ့” ဟုႀကံဳး၀ါးကာ ဒူးႏွစ္ဖက္ႏွင့္ တိုက္၏။ ဦးေခါင္းျဖင့္ တိုက္၏။ ေျခလက္ဦးေခါင္း ငါးမ်ိဳးလံုးသည္ ဘီးလူးတြင္ ကပ္၍သာ ေနသည္။

သို႔တိုင္ မင္းသားသည္ မတုန္လႈပ္၊ မေၾကာက္႐ြံ႕။ ဤသို႔ ရဲစြမ္းသတၱိရွိသူမ်ိဳး မႀကံဳဖူးဟူ၍ ဘီလူးကသာ တုန္လႈပ္စျပဳလာသည္။ “အသင္ ဘာေၾကာင့္ ေသမွာ မေၾကာက္သလဲ” ဟုေမးေသာ္ မင္းသားက “ဘီလူး ဘာေၾကာင့္ ေၾကာက္ရမည္နည္း။ တစ္ဘ၀တြင္ တစ္ႀကိမ္သာ ေသ႐ိုးထံုးစံရွိသည္။ ထို႔အျပင္ ငါ၏ ၀မ္း၌ ၀ရဇိန္လက္နက္ရွိ၏။ အသင္ ငါ့အား စားေသာ္လည္း ဤ၀ရဇိန္လက္နက္သည္ ေက်ပ်က္မည္မဟုတ္။ သင္၏ အူ, အသည္းတို႔သာ အပိုင္းပိုင္း ျပတ္ေတာက္ကာ သင္လည္း ငါႏွင့္အတူ ေသအံ့” ဟု ျပန္လည္ ႀကိမ္း၀ါးသည္။ ထိုအခါ ဘီလူးလည္း မစားရဲေတာ့ပဲ မင္းသားအား ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္ေလသည္။

ပၪၥ၀ုဓမင္းသား၏ ေနာက္ဆံုးလက္နက္သည္ကား ျပင္ပမွ ေလးျမား ဓားလွံ လက္နက္မ်ား မဟုတ္။ မိမိ၏ ယံုၾကည္မႈေပၚတြင္ ႀကံ့ႀကံ့ခံရပ္တည္ႏိုင္သည့္ စိတ္ဓာတ္ပင္ ျဖစ္သည္။ အသိဉာဏ္ႏွင့္ ယွဥ္သည့္ မေၾကာက္တရား ျဖစ္သည္။ မတြန္႔ဆုတ္မႈျဖစ္သည္။

ေယာ အလီေနန စိေတၱန၊ အလီနမနေသာ နေရာ။
ဘာေ၀တိ ကုသလံ ဓမၼံ၊ ေယာဂေကၡမႆ ပတၱိယာ။
ပါပုေဏ အႏုပုေဗၺန၊ သဗၺသံေယာဇနကၡယႏၲိ။
(ဇာတက-၅၅၊ ဧကကနိပါတ္-ပၪၥာ၀ုဓဇာတက)

မတြန္႔မဆုတ္ေသာ စိတ္ႏွလံုးရွိသည္ျဖစ္၍
အေႏွာင္အဖြဲ႕ထမ္းပိုး (ေယာဂ)မွ လြတ္ရန္
ေကာင္းမႈတို႔ကို ပြားမ်ားသူသည္
အလံုးစံုေသာ ေႏွာင္ႀကိဳး(သံေယာဇဥ္)မ်ား ကုန္ရာသို႔
အစဥ္အတုိင္း ေရာက္ရွိႏိုင္သည္။


ဆက္စပ္ဖတ္႐ႈရန္ ပို႔စ္
ေရာင့္ရဲျခင္းႏွင့္ သည္းခံျခင္း

စာၫႊန္း
ဇာတက-၅၅၊ ဧကကနိပါတ္-ပၪၥာ၀ုဓဇာတ္

ေက်ာက္ျဖစ္ လူသား

လူဟာ ေက်ာက္တုံးမဟုတ္ …

အ၀ိညာဏက ေက်ာက္တုံးမွာ
ေသဆံုး, ေမြးဖြားျခင္း မရွိ …
လြမ္းဆြတ္, ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမရွိ…
သူ႔အနာဂတ္အတြက္ …
ဘာတာ၀န္မွ မရွိ…။

လူမွာ ဘ၀ရွိတယ္။
ေမြးဖြား ေသဆံုးရတယ္။
လြမ္းဆြတ္ ေမွ်ာ္လင့္တတ္တယ္။



ဒါေၾကာင့္ လူဟာ ...
ေက်ာက္တစ္တုံးလုိ ၿငိမ္သက္ေနလို႔မရ
သူ႔ဘ၀ကို ပံုေဖာ္ဖို႔ ဗ်ာပါရတစ္ပံုတစ္ပင္နဲ႔
မွန္းဆ ၾကည့္ရတာလည္း ရွိတယ္။
တမ္းတမိတာေတြလည္း ရွိတယ္။
လြမ္းရမိတာေတြလည္း ရွိတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့…
ဗ်ာပါရေတြကို ေက်ာ္လႊားဖို႔၊
အတိတ္ေတြကို ေမ့ေဖ်ာက္
မိုးခါးေရေတြေသာက္ၿပီး
ေပ်ာက္ေနတဲ့ အနာဂတ္ေတြနဲ႔အတူ
ဆုတ္ထားတဲ့လက္သီးေတြကို ေျဖေလ်ာ့
ထမင္းတစ္လုပ္အတြက္
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အတြက္
… အတြက္ေပါင္း မ်ားစြာထဲမွာ ေမ်ာပါရင္း
ေက်ာက္တစ္တံုးဟန္ ေဆာင္ထားတတ္ၾကတယ္။

(ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီ ဆာ့တ္၏ Inauthentic Man ကို ေရးဖြဲ႔ ၾကည့္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး ဖတ္စာ

ေဖေဖ… ‘ဖက္ဆစ္’ ဆိုတာဘာလဲ။
ရက္စက္ၿပီး လူမဆန္တဲ့၀ါဒေပါ့။
ဒါဆိုဘာလို႔ ျမန္မာေတြက ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္နဲ႔ ေပါင္းခဲ့ၾကတာလဲ။
အဂၤလိပ္ကို လက္နက္ကိုင္ၿပီး တုိက္ခ်င္လို႔။
ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ လူဆိုးေတြနဲ႔ ေပါင္းရတာလဲ။
… `အ’ လို႔။ အျမင္မက်ယ္လို႔ ေပါ့။
ေနာက္ေတာ့ ျမန္မာက အဂၤလိပ္နဲ႔ေပါင္းၿပီး ဂ်ပန္ေတြကို ျပန္တိုက္တယ္ေနာ္။
အင္း… ဟုတ္တယ္။
ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ ဒုတိယကမၻာစစ္ အေၾကာင္းစာအုပ္ေတြမွာ ျမန္မာေတြရဲ့ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး အေၾကာင္း မပါရတာလဲ။ ပါရင္လည္း တစ္ေၾကာင္း ႏွစ္ေၾကာင္းေလာက္ပဲ…။
အဂၤလိပ္ေတြက သိပ္အေရးလုပ္ၿပီး မေဖာ္ျပခ်င္ၾကဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးတစ္ခုလံုးနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ေတာ့ ျမန္မာေတြရဲ့ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာက ေသးေသးေလး။ ျမန္မာေတြ ဂ်ပန္နဲ႔ မေပါင္းခဲ့ရင္လည္း ျမန္မာျပည္ကို ဂ်ပန္ေတြသိမ္းမွာပဲ။ ဂ်ပန္ကို ျပန္မေတာ္လွန္ခဲ့ရင္လည္း မဟာမိတ္ေတြက ဂ်ပန္ေတြကို ျပန္ေမာင္းထုတ္မွာပဲ…။
ဟင္… ဒါဆို ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ အလကားပဲေပါ့..။
မဟုတ္ဘူး.. သားရဲ့။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကေန ျမန္မာျပည္ရဲ့ လြတ္လပ္ေရးကို အရယူေပးမယ့္ ဖ.ဆ.ပ.လ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့…
ၿပီးေတာ့ ဘာလဲ…။
လူဆိုတာ မွားတတ္တယ္။ မွားရင္ ျပင္ၾကရတယ္။ မျပင္ႏိုင္ခဲ့ရင္ အေႂကြးတစ္ခု တင္က်န္ခဲ့တယ္။ ဗမာ့တပ္မေတာ္ဟာ ဂ်ပန္ေတြနဲ႔ ေပါင္းမိခဲ့တဲ့အတြက္, ျမန္မာျပည္ကို စစ္ႀကီးထဲ ဆြဲသြင္းသလို ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ တိုင္းျပည္အေပၚ အေႂကြးတင္သြားတယ္။ ဗမာ့တပ္မေတာ္က ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးမွာ ပါ၀င္ၿပီး ဒီအေႂကြးကို ဆပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

****

‘ဖက္ဆစ္’ ဆိုတာ ‘ရက္စက္ၿပီး လူမဆန္တဲ့၀ါဒ’ ဟု ကေလး နားလည္ေအာင္ ခပ္လြယ္လြယ္ ေျဖလိုက္ရသည္။ အကယ္၍သာ ‘ဖက္ဆစ္’ဆိုတာ အီတလီ ဘာသာစကား ‘ထင္းစည္း, ၀ါးစည္း’ က ဆင္းသက္လာတာ… ‘စည္းလံုးညီၫြတ္မႈကို အေျခခံတဲ့ အမ်ိဳးသားေရး၀ါဒ’ လို႔သာေျဖခဲ့လွ်င္ ဖက္ဆစ္၀ါဒကို သေဘာမ်ားက် သြားေလမလား မသိ။ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးခ်င္းစီထက္ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ဦးစားေပးရမည္ဟူေသာ သေဘာတရားသည္ အေပၚယံအားျဖင့္ အလြန္ျမင့္ျမတ္သေယာင္ ထင္ရေသာ္လည္း လူတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ အခြင့္အေရးမ်ား ဆံုး႐ံႈးေနပါက ထိုသူတို႔ စုစည္းထားေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သည္လည္း ဂုဏ္သိကၡာ ရွိမည္မဟုတ္။ လူမဆန္, သိကၡာကင္းမဲ့သည့္ အျပဳအမူမ်ားကို အားေပး အားေျမႇာက္ျပဳေပးသည့္ အျမင္က်ဥ္းေျမာင္းေသာ အမ်ိဳးသားေရး၀ါဒသာျဖစ္ေၾကာင္း သမိုင္းက သက္ေသထူခဲ့သည္။

ထိုစဥ္က ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္အခ်ိဳ႕သည္ လြတ္လပ္ေရးကို အရယူရန္ ေစတနာေကာင္းမ်ား ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ေနာင္အက်ိဳးဆက္ကို ေကာင္းေကာင္း ထည့္မတြက္ခဲ့ပဲ အဂၤလိပ္ကို ခ်ရရင္ၿပီးေရာဟု ယူဆခဲ့ၾက၍ ဂ်ပန္ႏွင့္ ပူးေပါင္းခဲ့ၾကသည္။ “ဖက္ဆစ္စနစ္ကို လိုလား၍ မဟုတ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ လူပါးမ၀မႈေၾကာင့္ ဓနရွင္ေပါက္စ စိုးရိမ္မႈတို႔ေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္” ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္တိုင္က ၀န္ခံခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ က်ယ္သူမ်ားကေတာ့ ေရွးမဆြကပင္ ဂ်ပန္ႏွင့္ ပူးေပါင္းေရးကို လက္မခံခဲ့ၾက။ ဂ်ပန္တို႔ ျမန္မာျပည္ မ၀င္ခင္ကပင္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ဆန္႔က်င္ရန္ ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကသည္။ ဂ်ပန္၀င္လာေတာ့လည္း မဟာမိတ္တပ္မ်ားႏွင့္ အဆက္သြယ္ရရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသည္။

၁၉၄၃-ခု ၾသဂုတ္လ ၁-ရက္ေန႔တြင္ ဂ်ပန္စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ႐ုတ္သိမ္း၍ ေဒါက္တာဗေမာ္ဦးေဆာင္ေသာ ျမန္မာအစိုးရသစ္ထံ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာ အပ္ႏွင္းကာ “ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရး” ေၾကညာလိုက္သည္။ စင္စစ္ ေဒါက္တာဗေမာ္အစိုးရသည္ အေပၚယံအေယာင္မွ်သာျဖစ္၍ အေရးပါေသာ ဌာနမ်ားႏွင့္ တကယ့္ အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာမွန္သမွ်ကို ဂ်ပန္တို႔က ဆက္လက္ခ်ဳပ္ကိုင္ထားကာ ျမန္မာျပည္အား အေျခတက် ကၽြန္စနစ္သြင္းလိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ဤသည္ကို သိလွ်က္ႏွင့္ပင္ ရာထူးမက္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႔၀င္အခ်ိဳ႕က တကယ့္ လြတ္လပ္ေရးႀကီးရေလဟန္ အႀကီးအက်ယ္ ၀ါဒျဖန္႔ အမႊန္းတင္ခဲ့ ၾကေသးသည္။

ေနာင္တစ္ႏွစ္အၾကာ ၁၉၄၄-ခု ၾသဂုတ္လတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္ေသာ ဗမာ့တပ္မေတာ္၊ သခင္သန္းထြန္း, သခင္စိုးစေသာ ကြန္ျမဴနစ္မ်ား, ကိုဗေဆြ, ကိုေက်ာ္ၿငိမ္းစေသာ ဆိုရွယ္လစ္မ်ားႏွင့္ အျခားေသာ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္မ်ား စုစည္း၍ “ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရး အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ဖတပလ) ကို ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့သည္ (ေနာင္တြင္ ေဗဒင္ကိန္းခန္းအရ ဖဆပလ - ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရး အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟု အမည္ေျပာင္းခဲ့သည္)။ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတြင္ ပုဂၢိဳလ္ေရး ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မ်ားရွိေသာ္လည္း သူသည္ လြတ္လပ္ေရး စိတ္ဓာတ္အားလံုး၏ စုဆံုရာအထိမ္းအမွတ္ ျဖစ္ေနသည္၊ လူတန္းစားေပါင္းစံု, အျမင္မတူေသာ အဖြဲ႔စည္းေပါင္းစံုအား ကိုယ္စားျပဳႏိုင္သူျဖစ္သည္”ဟု ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးသမားတို႔က သံုးသပ္ခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ဖဆပလအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုမ်ားက ၀ိုင္းရံေပးခဲ့ၾကသည္။

၁၉၄၅-ခု မတ္လ ၂၇-ရက္ေန႔တြင္ ျပည္လံုးကၽြတ္ ေတာ္လွန္ေရး စတင္ခဲ့သည္ ဆိုေသာ္လည္း၊ စင္စစ္ ဆရာေတာ္ဦးပညာသီဟ, ကိုညိဳထြန္း, ဗိုလ္ၾကာလွေအာင္တို႔ ဦးစီးေသာ ရခိုင္မ်ိဳးခ်စ္ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားက ၁၉၄၄-ခု ႏွစ္ကုန္ပိုင္းကပင္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကို စတင္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ေတာ္လွန္ေရးသတင္းကို မဟာမိတ္တို႔က စစ္ေရးလွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္အျဖစ္ ဖုံးကြယ္ထားခ်င္ၾကသည္။ သိန္းေဖျမင့္ကဲ့သို႔ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားက သတင္းစာ, ေရဒီယိုမ်ားေပၚေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသည္။ ဗိုလ္ဗထူးဦးေဆာင္ေသာ တပ္မ်ားကလည္း သတ္မွတ္ရက္ထက္ ေစာ၍ ၁၉၄၅-ခု မတ္လ ဂ-ရက္တြင္ ေတာ္လွန္ေရး စျပန္သည္။ ျပည္လံုးကၽြတ္ ေတာ္လွန္ေရးႀကီး စတင္ေသာအခါ အခ်ိဳ႕က “မဟာမိတ္ေတြလည္း မိတၳိလာသိမ္းေရာ၊ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးလည္း စေရာ” ဟု ေသးသိမ္ေအာင္ ေျပာၾကသည္။ ေတာ္လွန္ေရးသာ မျဖစ္ခဲ့ပါက မဟာမိတ္တို႔သည္ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းေဒသတြင္ ဂ်ပန္တို႔၏ ျပင္းထန္ေသာခံစစ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရေပမည္။ ေျပာက္က်ားေတာ္လွန္ေရးေၾကာင့္ ဂ်ပန္တို႔၏ ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာေရး အစီအစဥ္ပ်က္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ မတ္လေတာ္လွန္ေရး၏ စစ္ေရးတန္းဖိုးကို လက္မခံလိုေသာ မဟာမိတ္တို႔သည္ပင္ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး တန္ဖိုးႀကီးပံုကိုကား ျငင္းပယ္၍ မရ။ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ကား ပို၍ပင္ အေရးပါခဲ့ေလသည္။

အကယ္၍ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ဗမာ့တပ္မေတာ္သာ မပါ၀င္ခဲ့ပါက၊ ျမန္မာ့ေျမေပၚသို႔ ဖက္ဆစ္တို႔အား ေခၚယူလာမိခဲ့သည့္ အမွားတရပ္ကို ေခ်ဖ်က္ႏိုင္ မည္မဟုတ္။ မတ္လေတာ္လွန္ေရးသည္ တပ္မေတာ္မွ တိုင္းျပည္အေပၚတင္က်န္ေသာ သမိုင္းေႂကြးတရပ္ကို ဆပ္လိုက္ႏိုင္ျခင္း၏ သေကၤတလည္း ျဖစ္သည္။

စာၫႊန္း
သခင္တင္ျမ - ဘံုဘ၀မွာျဖင့္
သိန္းေဖျမင့္ - စစ္အတြင္းခရီးသည္
သခင္သန္းထြန္း - ဖက္ဆစ္ကၽြန္ဘ၀မွ လြတ္လပ္ေရးသို႔

Sonata Cantata မွာလည္း ပို႔စ္ေတြက်ဲလို႔…

လူရႊင္ေတာ္မ်ား ေျပာၾကသလိုေပ့ါ
က်ေနာ္ မလာႏိုင္ဘူး ဆိုတာေလး လာ ေျပာတာပါ ဆိုတာလို
ပို႔စ္မတင္ႏိုင္ဘူး ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေလး ပို႔စ္တင္လိုက္ပါတယ္...

ေရးထားတာေတြ အားလံုး ဟိုတစ ဒီတစနဲ႔ မလံုးရေသးလို႔ပါ...

*****

ဒီလိုေလး ေရးထားေပမဲ့ မတင္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး

အဲ့ဒီ မလံုးရေသးတဲ့ ေရးထားတာေတြ PC ပ်က္လို႔ ပါသြားပါေလေရာလား…

မေန႔ကေတာ့ တေန႔က ျဖစ္ပ်က္ႀကံဳေတြ႔ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကို အေသအခ်ာ အေသးစိတ္ ျခယ္မႈန္းပါတယ္။ Restart computer ဆိုတာႀကီး ေပၚလာၿပီး ေပ်ာက္ျပန္ပါပေကာလား…

ဒီေန႔ေတာ့ နင္လားဟဲ့ ေလာကဓံ ဆိုၿပီး မရ ရေအာင္ ပို႔စ္တင္လိုက္ပါတယ္…

*****

တေလာကေတာ့ ရႊန္းမီ အခ်စ္ရဲ႕အေၾကာင္းမ်ားေရးတဲ့ အခ်ိန္ေလာက္ကေပါ့… အျခား စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာလည္း ေ၀ေ၀ဆာဆာ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ဖတ္ေနရတဲ့ ဒီအခ်စ္အေၾကာင္းေလးပဲ ကိုယ္လည္း ေရးခ်င္မိပါတယ္…

ေနာက္ကြန္ျပဴတာ ပ်က္ေတာ့ ဘ၀မွာ ခဏခဏ ပ်က္ဖူးတဲ့ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အမွတ္ရစရာ၊ မေမ့ေပ်ာက္ရက္ႏိုင္စရာေလးေတြ ေရးခ်င္မိျပန္ေရာ… ဒီမွာလည္း ေရွ႕က အခ်စ္အေၾကာင္းက အဓိက ေက်ာ႐ိုးပါ… ကြန္ျပဴတာ ပ်က္တာကေတာ့ အခင္းအက်င္းတခု အေနနဲ႔ေပါ့…

ေနာက္ ကိုယ့္ဘက္က ပ်က္ကြက္လြန္းတဲ့ လူမႈေရးေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ကံတူ အက်ိဳးေပး ကိုယ္ရရွိတဲ့ အထီးက်န္ဆန္ျခင္းေတြ…

ေနာက္ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕အခ်စ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရး၊ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ပန္းတုိင္ စတဲ့ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ…

ေရးခ်င္မိပါတယ္ … (စာေရးဆရာမႀကီးတေယာက္လို)

ကဲ (မေရးတတ္လို႔) လံုးခ်လိုက္ျပန္ပါၿပီ။

13th Annual Athletics Meet 2010

လက္က လႈပ္တတ္၊ ေျခက သြားတတ္၊
ပါးစပ္က ေျပာတတ္ရင္ ရၿပီ။
ေခါင္းေတာ့ ေကာင္းဖို႔လိုတယ္…။
ဒါေတြကေတာ့ သားႀကီးတို႔ ေက်ာင္းက 13th Annual Athletics Meet 2010 (12 March) ကို Parents in Education (PIE) အဖြဲ႔သားအျဖစ္ လုပ္အားေပးသြားရင္း ထြက္လာတဲ့ အေတြးေတြ… ။

ေက်ာင္းကို ၇နာရီ အေရာက္သြားတယ္။ မတိုင္မီရက္ကေတာ့ ေစာေစာထၿပီး ျပင္ဆင္စရာေလးေတြ ျပင္ဆင္မယ္ မွန္းထားေပမဲ့ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ အိပ္ယာမႏိုးလို႔ သားအမိတေတြ ၀႐ုန္းသံုးကားနဲ႔ မ်က္ႏွာသစ္၊ တီရွပ္လဲ၊ မိုင္လိုေသာက္ၿပီး ေက်ာင္းကို ေျပးခဲ့ရပါတယ္။ အဖြဲ႔သားေတြ စုရပ္ေရာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မေတြ႔လို႔ ငါေတာ့ ေနာက္က်လု႔ိ က်န္ခဲ့ၿပီ ထင္တာ၊ ဟိုဟိုဒီဒီ ၾကည့္ရင္း ေက်ာင္းသားေတြ စုရပ္နား သြားရပ္ေတာ့မွ အဖြဲ႔သားေနာက္တေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အားကစားတာ၀န္ခံ ဆရာတေယာက္က လာေခၚသြားတယ္။ ေက်ာင္း႐ံုးခန္းေရွ႕ ေရာက္ေတာ့မွ အဖြဲ႔သားေတြ တဖြဲဖြဲေရာက္ လာတယ္။ အဖြဲ႕၀င္တဦးျဖစ္တဲ့ လီဇာ နဲ႔အတူ ဆုတံဆိပ္ေတြ ျပင္ဆင္ေပးရမည့္ တာ၀န္ခံ ဆရာမေနာက္ကို လိုက္ခဲ့တယ္။

ကားႀကီးနဲ႔ ေရာက္ပါၿပီ … ၿပိဳင္ပြဲမ်ား က်င္းပမည့္ Innova Junior College …
ယူနီေဖာင္းဆင္တူ၀တ္ထားတဲ့ Scout အဖြဲ႔က က်ား/မ ကေလးေတြက အခမ္းအနားအတြက္ လိုအပ္မည့္ ပစၥည္းေတြကို သယ္ၾက ပိုးၾက။ ဆရာေတြကေတာ့ ပါးစပ္ကေန ခိုင္းတာပဲ။ ကေလးေတြကို သနားလို႔ ကိုယ္က မေနတတ္ပဲ ၀ိုင္းသယ္။ ကိုယ္၀ိုင္းသယ္တာ ေတြ႔ေတာ့ သူတို႔ကို ႀကီးၾကပ္ေနတဲ့ဆရာက Someone helps her တဲ့။ (ကိုယ္တို႔ ႀကီးပ်င္းလာခဲ့တာက ကေလးေတြ ဆိုၿပီး ေဘးဖယ္ထုတ္၊ လူႀကီးေတြက ေရွ႕က ကာဆီး ေနရာမေပးေတာ့ … ေနာက္ မ်ိဳးဆက္က ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ အားနည္းတဲ့ မလုပ္တတ္ မကိုင္တတ္ေတြ ျဖစ္လာတာ မဆန္းေပဘူး။)
ဆရာ, လီဇာ, Scout ေလးေတြနဲ႔ အတူ စားပြဲခံုေတြခ်၊ စားပြဲခင္းခင္း၊ ပန္းအိုးေလးတင္၊ ဆုတံဆိပ္ေတြ လင္ဗန္းထဲ စီထည့္ ၿပီးၿပီ …။

ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာမႀကီးက အဖြင့္စကား ႏွစ္ခြန္းသံုးခြန္းေျပာၿပီး ေျပးပြဲၿပိဳင္ပြဲကို စတင္အသင္းႀကီး ငါးသင္း ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကတယ္။

ေရွ႕ကေန ျဖတ္ျဖတ္ေျပး သြားတဲ့ ကေလးေတြကို အားရပါးရ လက္ခုတ္တီးၿပီး အားေပး (သားႀကီးက reserved ျဖစ္ေပမဲ့ လက္ဆင့္ကမ္းၿပိဳင္ပြဲမွာ ၀င္ေျပးရတယ္တဲ့။ မသိလိုက္ပါဘူး။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ၾကတဲ့ ကေလးအားလံုးကို အားေပးေနတာမို႔ပါ။)

ၿပိဳင္ပြဲ အခ်ိဳ႕ၿပီးေတာ့ ၿပီးသြားတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲေတြအတြက္ ဆုေတြ ေပးပါတယ္။ တာ၀န္ခံ ဆရာမက ဆုေပး ေပးပါ လာေျပာလို႔ “အို ok…” (အံ့ၾသၿပီး) ။ P5/P6 - Boys/Girls မီတာ ၁၀၀ ၿပိဳင္ပြဲ ၄ခုအတြက္ 1st, 2nd, 3rd ဆုေတြ ေပးခဲ့ရပါတယ္။

ဒီပံုထဲမွာ ပထမ ရသူက ၿပိဳင္ပြဲေတြ အားလံုး အၿပီးမွာ Best Performance Athlete ရသူပါ။

ခဏေနေတာ့ အဖြဲ႔ထဲက တေယာက္က ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ PIE အဖြဲ႕သားေတြကို မုန္႔ဗူးေတြ လိုက္ေ၀ေတာ့ သားငယ္နဲ႔ အတူ sandwich ေတြစား၊ အရာအားလံုးဟာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပါပဲ… ။ ဆရာမႀကီးမို႔ အရမ္းကာေရာ အ႐ိုအေသေပးေနဖို႔ မလိုသလို၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မ်က္ႏွာခိ်ဳေသြးေနဖို႔ မလိုပါဘူး။ PIE မွာလည္း ေကာ္မတီရွိပါတယ္။ ဥကၠ႒ အတြင္းေရးမွဴး အဖြဲ႔၀င္ စသျဖင့္ရွိပါတယ္။ က်မက ေကာ္မတီ၀င္ေတာင္ မဟုတ္သလို အခ်ိန္ျပည့္ တာ၀န္တခုယူၿပီး လုပ္အားေပးႏိုင္သူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီပြဲကိုလာဖို႔ ေကာ္မတီ၀င္တေယာက္က ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး ေခၚတာပါ။ အဲ့ဒီေန႔က Primary 1 နဲ႔ 2 ေက်ာင္းသားေတြကို ၿပိဳင္ပြဲကို မသြားရပဲ ေက်ာင္းပိတ္ထားပါတယ္။ သားငယ္ကို အိမ္မွာ ထိန္းေက်ာင္းရမွာမို႔ မလာလိုပါ အေၾကာင္းျပန္တာကို သူက သားငယ္ကိုပါ ေခၚခဲ့ ေျပာလို႔ သြားျဖစ္တာပါ။ က်မက အေျပာအဆို လည္၀ယ္၊ အေပါင္းအသင္း ဆန္႔သူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ လီဆာ၊ ဂ်က္နက္ စတဲ့ လြယ္ကူတဲ့ နာမည္ေတြသာ လူနဲ႔တြဲ မွတ္မိၿပီး၊ အားလံုး ဆင္တင္တင္ ျဖစ္ေနတဲ့ မေလး, အိႏၵိယ နာမည္ေတြေတာ့ တေယာက္မွ မသိပါဘူး။ အေဆာင္အေယာင္ ပရိယာယ္ေတြက ကင္းလြတ္တဲ့ ရိုးရွင္းလြယ္ကူတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္တခုကို ေရာက္ေနတယ္လို႔ ဆိုလိုခ်င္တာပါ။

ဒီပြဲမွာ Primary 3 ကေန Primary 6 အထိ ေက်ာင္းတြင္းၿပိဳင္ပြဲေတြမွ ဇကာတင္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြကို ေရြးထုတ္ ယွဥ္ၿပိဳင္ေစတာ ျဖစ္ၿပီး၊ မၿပိဳင္ရတဲ့ သူေတြက ကိုယ့္အသင္းကိုကိုယ္ အားေပးရပါတယ္။ Best Cheer အသင္းကို ဆရာမႀကီးနဲ႔ ဒုေက်ာင္းအုပ္ႏွစ္ေယာက္က အကဲျဖတ္ၿပီး ဆုေပးပါေသးတယ္။

ၿပိဳင္ပြဲေတြလုပ္လိုက္။ ဆုေတြေပးလိုက္နဲ႔။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ အခမ္းအနားၿပီးသြားတယ္။ သိမ္းစရာရွိတာေတြ ပလတ္စတစ္ပံုးႀကီးေတြထဲ ေကာက္ထည့္သိမ္းၾက၊ အမိႈက္က အစမက်န္ေအာင္ ရွင္းလင္းေပးခဲ့ၿပီး စီစဥ္ေပးထားတဲ့ ကားေတြနဲ႔ ေက်ာင္းကို ျပန္ခဲ့ရတယ္။

ဘာဆုမွ မရခဲ့ပဲ သူတို႔အသင္း ေနာက္ဆံုးရတဲ့ သားႀကီး ငိုမဲ့မဲ့ ျဖစ္ေနလို႔ “ဆုရတာမရတာ ဘာမွ အေရးမႀကီးဘူးသား…ဆရာမႀကီး ေျပာသြားသလိုပဲ…ဒီလို ၿပိဳင္ပြဲေတြ လုပ္ရျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က team work ကို ေဖၚေဆာင္တာ” လို႔ ေျပာေတာ့ သူေခါင္းၿငိမ့္ပါတယ္။ က်မလည္း ကိုယ့္သားကိုယ္ ဆံုးမတာေတာင္ စာသံေပသံနဲ႔။ စာထဲပဲ သင္ခဲ့ရတာကိုး။ သားႀကီးက အေဖအေမရဲ႕ ေျခရာနင္းပါတယ္။ အားကစားမွာ မထူးခၽြန္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ အေဖအေမထက္ ကံေကာင္းပါတယ္။ အားကစားကို လုပ္ခြင့္ရလို႔ပါ။ တရားသျဖင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရဲ၊ ႐ံႈးရဲ၊ ႏိုင္ရဲတဲ့ စိတ္ဓာတ္ဟာ လူနဲ႔ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္အတြက္ အေရးႀကီးပါတယ္။

ဒီပြဲမွာ သားတို႔ေက်ာင္းသားေတြ၊ တာ၀န္က် ဆရာဆရာမေတြ၊ အနည္းငယ္ေသာ က်မတို႔မိဘေတြဟာ ေျခ လက္ ပါးစပ္ေတြလို သူ႔ေနရာနဲ႔သူ လႈပ္ရွားသြားၾကတာပါ။ ေခါင္းနဲ႔တူတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ ဘယ္သူေတြမ်ားပါလဲ… Acknowledgment မွာ ေရးထားသလို Principal and Vice-Principals ေတြ တင္ပဲလား…။

11th Athletics Meet 2008 တုန္းက Woodlands Stadium မွာ လုပ္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက ဆရာမေတြနဲ႔ မိဘေတြ ေရေဘာလံုးေတြ အဆင့္ဆင့္ ပစ္ေပးၿပီး ၿပိဳင္ရတဲ့ ပြဲမွာ ရခဲ့တဲ့ ဆု

သားႀကီး ေက်ာင္းစတက္တဲ့ ႏွစ္ ၂၀၀၅တုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္မွာ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ တာ၀န္တခုယူၿပီး တႏွစ္လံုးအျပည့္ လုပ္အားေပးခဲ့ပါတယ္။

မီးရထားျဖင့္ ခရီးသြားျခင္း

ဘ၀ ခရီးရွည္ႀကီးထဲမွာ ကိုယ့္ေျခေထာက္ ကိုယ္သံုး၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ယာဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳး စီး၍ေသာ္လည္းေကာင္း သြားခဲ့ရတဲ့ ခရီးေတြက မေရမတြက္ႏိုင္ဘူး။ သေဘၤာနဲ႔ ေျဖးေျဖး လႈပ္လႈပ္ေလး သြားရတဲ့ ေရလမ္းခရီးမ်ိဳးဟာ စိတ္ကူးယဥ္ဖို႔ ေကာင္းသလို၊ ဂ်ံဳးဂ်ံဳးဂ်က္ဂ်က္ ျမည္တဲ့ မီးရထားႀကီး စီးသြားရတာကလည္း ရင္ခုန္ဖို႔ေကာင္းတတ္ျပန္တယ္။ ကားေလးနဲ႔ တရိပ္ရိပ္သြားရတာက ရီေ၀ေ၀နဲ႔ ရင္ဖိုေစႏိုင္သလို၊ ေလယာဥ္ပ်ံႀကီး စီးသြားရျပန္ရင္လည္း ဘာလိုလို ခံစားမႈေလးေတြ ရတတ္ေသးတယ္။

ဘ၀မွာ သြားဖူးခဲ့သမွ်ထဲက မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရွိလြန္းလွတဲ့ ခရီးတခုကို ေျပာျပခ်င္တယ္။

အဲ့ဒီခရီးက က်ေနာ္ ေက်ာင္းသားဘ၀နဲ႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔ သြားခဲ့တဲ့ခရီး။ မ႐ႈပ္႐ႈပ္ေအာင္ ေျပာတယ္လို႔ေတာ့ မထင္ေစခ်င္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းက အကန္႔အသန္႔ မရွိ ေက်ာင္းပိတ္တာနဲ႔ ႀကံဳခဲ့တယ္။ ဘယ္ေတာ့ ျပန္ဖြင့္မယ္မွန္းမသိတဲ့ေက်ာင္းကို ဒီအတိုင္း ထိုင္ေစာင့္ေနလို႔ မျဖစ္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာတစ္ခန္းထဲအတူေနခဲ့တဲ့ ၀န္းသိုၿမိဳ႕က သူငယ္ခ်င္းက အဆြယ္ေကာင္းလို႔လည္း လုပ္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့။ သူတို႔ ၀န္းသိုၿမိဳ႕ အနီးက ဂ်ိဳးေတာင္ဆိုတဲ့ မီးရထား ဘူတာ႐ံုရွိတဲ့ ရြာေလးမွာ တြဲဖက္ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္ပါ။

တြဲဖက္ေက်ာင္းဆရာ ဆိုတာေလး ရွင္းျပခ်င္ေသးတယ္။ ဂ်ိဳးေတာင္ရြာမွာက အစိုးရ အလယ္တန္းေက်ာင္းပဲရွိတယ္။ ကိုးတန္းနဲ႔ ဆယ္တန္းအတြက္ ေက်ာင္းသားရွိတယ္ ေက်ာင္းမရွိဘူး။ ဒီမွာတင္ အေျခအေနရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္အရ လက္ရွိအလယ္တန္းေက်ာင္းမွာ တြဲဖက္တဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းဆိုတာ ေပၚထြက္ လာခဲ့တယ္။ က်ေနာ္က အဲ့ဒီေက်ာင္းက ဆရာ တြဲဖက္ေက်ာင္းဆရာ။ ေက်ာင္းဆရာအတြက္ လခနဲ႔ ဒီတြဲဖက္ေက်ာင္းရဲ့ ကုန္က်စားရိတ္ေတြကို ေက်ာင္းသားမိဘေတြနဲ႔ ရပ္႐ြာက အကုန္အက်ခံရတယ္။

ဒီေဒသတ၀ိုက္မွာေတာ့ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးအတြက္ မီးရထားအျပင္ အျခားေရြးခ်ယ္စရာမရွိေတာ့ မီးရထား ဘူတာ႐ံုေလးက ဂ်ိဳးေတာင္႐ြာရဲ့ က်က္သေရေဆာင္ ဂုဏ္ယူစရာတစ္ခုပါ။ အခုတြဲဖက္ေက်ာင္းတစ္ခုပါ ဖြင့္ႏိုင္ၿပီဆိုေတာ့ ပိုၿပီး ဂုဏ္ယူေနၾကတာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းရွိတဲ့ ၀န္းသိုကေန ဂ်ိဳးေတာင္ကို မႏၲေလး ျမစ္ႀကီးနား အဆန္ရထားႀကီး နာရီ၀က္ေလာက္ စီးသြားရတယ္။

ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးနဲ႔ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး တာ၀န္ေတြကို တၿပိဳင္နက္တည္း ထမ္းေဆာင္ေနရတဲ့ မီးရထားႀကီးခင္မ်ာ လူစီးတြဲမွာေတာင္ ခရီးသည္ေတြတင္မက ထင္းေခ်ာင္းေတြကအစ ကုန္ပစၥည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ တခုတည္းေသာ ၀န္စည္စလယ္က စာအုပ္ေတြ (အ၀တ္အစား အနည္းငယ္) ထည့္ထားတဲ့ ထင္းရွဴးေသတၱာ။ ေဘးလက္ကိုင္ကြင္းႏွစ္ဖက္က ကိုင္ၿပီး ေသတၱာႀကီး တကားကားနဲ႔ ဟိုတြဲေပါက္သြားလိုက္ “ဒီမွာ ေနရာလြတ္ မရွိေတာ့ဘူး”ဆိုၿပီး တြန္းလႊတ္ခံလိုက္ရ။ ဒီတြဲေပါက္သြားလိုက္ တြန္းခ်ခံလိုက္ရနဲ႔ ကိုး႐ို႕ကားယား။ ဘူတာလိုက္ပို႔တဲ့ သူငယ္ခ်င္းအေဖက “ေမာင္ရင္ ဒီလို လုပ္ေနလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး” ဆိုၿပီး ဖင္ကေန တြန္းတင္ေပးလိုက္မွ ရထားေပၚ ေရာက္သြားေတာ့တယ္။ ရထားေပၚသာေရာက္သြားတယ္ က်ေနာ္ေရာက္သြားတာက လူစီးတြဲလည္း မဟုတ္သလို၊ ကုန္တြဲလည္း မဟုတ္။ ေဘးတေစာင္းသာ ရပ္လို႔ရတဲ့ ဒီဇယ္စက္ေခါင္းေဘး တေနရာ။ အေျခအေနကို သတိထားမိေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ စက္ေခါင္းႀကီးကို ရင္ဘတ္ႀကီး ကပ္ၿပီး ရပ္သြားလိုက္တာ…။ နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ စက္ေခါင္းႀကီးကို ကပ္ထားတဲ့ ရင္ဘတ္ႀကီးကပူ။ တဟဲဟဲ ထိုးခြဲသြားေနတဲ့ ရထားႀကီး အရွိန္နဲ႔ တန္ျပန္ တဟူးဟူးတိုက္တဲ့ ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းရဲ့ ေဆာင္းေလၾကမ္းေတြက ေနာက္ေက်ာကို ပါးပါးလွီးလို႔ ေက်ာကုန္းႀကီးက စိမ့္ေနေအာင္ေအး။ ေက်ာေကာ့ရင္ေကာ့ ေညာင္းလာေတာ့ တဖက္ေျပာင္း။ ဒီအခါက်ျပန္ေတာ့ ရင္ဘတ္ႀကီးက ေအးၿပီး၊ ေက်ာကုန္းႀကီးကပူ။ ဒီလိုနဲ႔ ရင္ၿပီးရင္ ေက်ာေျပာင္း၊ ေက်ာၿပီးရင္ ရင္ေျပာင္းနဲ႔ အျမင္ေတြ မေစာင္းပဲ လိုရာခရီးကို ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့ရပါတယ္…။

ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ကိုဧရာက ‘ဧရာ၏ စြန္႔စားခန္းမ်ား’ ဆိုၿပီး က်မတို႔ သားအမိေတြကို ဟန္နဲ႔ပန္နဲ႔ ရယ္စရာအျဖစ္ မၾကာခဏ ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ “သီတာ.. ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ပို႔စ္ ျဖစ္ေအာင္ေရး”လို႔ ေျပာထားတာလည္း ၾကာပါၿပီ။ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အခုေလာေလာဆယ္ က်မတို႔ ႏိုင္ငံ ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အေျခအေနအရ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ အေရာက္လွမ္းတဲ့ခရီးမွာ ေျခတစံုစာ ေနရာသာရွိတဲ့ က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲေရာက္ၿပီး ရင္ဘတ္ႀကီး ပူတဲ့အခါ၊ ေက်ာကုန္းႀကီးက ေအး… ေက်ာကုန္းႀကီး ပူတဲ့အခါ ရင္ဘတ္ႀကီးက ေအးနဲ႔… ‘ကိုဧရာ ရထားစီးသလိုပါလား’ လို႔ ေတြးမိၿပီး ဒီပို႔စ္ကို ဘယ္လိုမွ ဟာသေျမာက္ေအာင္ မေရးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

စိတ္တံခါး

ဟုတ္တယ္ ဒါ..အိပ္မက္ပဲ…။
မိုးလင္းခါနီး မက္တဲ့ အိပ္မက္ေတြက မွန္တတ္တယ္လို႔ ေျပာၾကေသးတယ္။
ဒီလို အိပ္မက္မ်ိဳး မက္မယ္မွန္းသိရင္ အစကတည္းက ကိုယ္ႏိုးထေနလိုက္တယ္… ။

အရာရာမွာ စိတ္ခ်လံုၿခံဳမႈရွိခ်င္တာ ကိုယ္တို႔ မိန္းမေတြရဲ႕ ဗီဇသဘာ၀ျဖစ္မယ္
ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာေရာ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာပါေပါ့ ...။

အိပ္မက္စတဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ ေနညိဳလို႔ ေမွာင္စပ်ိဳးေနၿပီ… ။
အိပ္မက္အေရာင္က ေရႊအိုေရာင္လို ကဗ်ာမဆန္ဘူး… မဲညစ္ညစ္နဲ႔ ေျမငိုေရာင္… ။
အိပ္မက္ရဲ႕ အနံက မသကၤကာစရာ စိမ္းေရႊေရႊ
အိပ္မက္တို႔ သဘာ၀အတိုင္း အရာရာဟာ မႈန္၀ါးေနခဲ့တယ္ ...။
ကိုယ္က ကေလးတသိုက္နဲ႔ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ ေဆာ့ကစားေနခဲ့ၿပီး၊ အိပ္မက္ထဲမွာ ပိုေမွာင္လာေတာ့ အိပ္ယာ ၀င္ဖို႔ လူစုခြဲၾကတယ္… ကိုယ္က လုပ္ေနၾက ထံုးစံအတိုင္း အိမ္တံခါးေတြ လိုက္စစ္တယ္။ ေနာက္ေဖးတံခါးနားအေရာက္ တံခါးအျပင္ဘက္ကေန သူ၀င္လာတယ္။ “တံခါးလာပိတ္တာ” လို႔ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ပဲ မလံုမလဲ ေျပာၿပီး ကိုယ့္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ လို႔ ေရွ႕က ေလွ်ာက္သြားတယ္။

မႈန္မိႈင္းေအးစက္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာကို ျဖတ္ကနဲ ျမင္လိုက္႐ံုနဲ႔ ညာေနၿပီ ဆိုတာ ကိုယ္သိတယ္။
ေနာက္နားဆီက ကပ္ေလွ်ာက္သြားရင္း ျမန္ေနတဲ့ သူ႔ရင္ခုန္သံကို နားေထာင္ရင္း သူ ကိုယ့္ကို တစံုတရာဖံုးကြယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္ ဆိုတာ ကိုယ္သိတယ္။
“ဒီမွာ ရွင္ တေယာက္ေယာက္ကို သြားေတြ႕တာ မဟုတ္လား။”
သူ ဘာမွ ျပန္မေျပာဘူး။ ေအးစက္စက္ ထံုေပေပ လုပ္ေနတယ္။
တလိပ္လိပ္လာေနတဲ့ ေဒါသလိႈင္းေတြကို သူဘာျပန္ေျပာမလဲ ဆိုတာကို အယင္နားေထာင္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အသိက မႏိုင္တႏိုင္ ဟန္႔တားေနတယ္။
သူက အံကို တင္းထားတယ္။ တမင္ကို ဘာမွ ျပန္မေျပာဘူးလို႔ တင္းထားတဲ့ ဟန္…မုန္းတယ္။
“ဒီမွာ ေမးေနတယ္ေလ” လို႔ ေလသံျမွင့္လိုက္ေတာ့မွ
“Mr. XXX ေအာက္မွာ လုပ္ေနတဲ့ တေယာက္၊ အိမ္ေထာင္ရွိတယ္ ကေလးမရွိဘူး” တဲ့
ထင္သားပဲလို႔ စိတ္ထဲက ေျပာရင္း
သိ သိႏိုင္လြန္းတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မုန္းတယ္။

ဒါ အိပ္မက္ေလ …
အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ရွင္ရဲ႕ ဟန္ပန္ေတြက ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ သာယာမႈေနာက္ ေကာက္ေကာက္လိုက္တတ္တဲ့ ေယာက္်ားေပါ့ ေယာက္်ားပ်က္ေတြရဲ႕ အမူအက်င့္နဲ႔ ကြက္တိျဖစ္ေနရတာလဲ… ။
ေယာက်္ားတေယာက္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္၊ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈအတြက္ ဒီလို မ်က္ႏွာေပးမိ်ဳး အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ကိုယ္မျမင္ခ်င္ပါဘူး... ။

ကိုယ့္ရဲ႕ ရုပ္ခႏၶာ လံုၿခံဳမႈအတြက္ တံခါးေတြ ပိတ္ထားတာ ေသခ်ာမွ အိပ္တတ္တဲ့ ကိုယ္ ....
ေနညိဳခ်ိန္ဟာ မေသခ်ာမႈေတြ ႀကီးစိုးေနတတ္တာ သဘာ၀ပဲ ဆိုတာ သိသိႀကီးနဲ႔ ေနာက္ေဖးေပါက္ေတြဟာ မသမာမႈေတြအတြက္ အခ်က္အခ်ာ က်တယ္ ဆိုတာကိုပါ သိၿပီးရင္း သိရျပန္တယ္။
ဒီလိုအိပ္မက္ေတြကို ေမာင္းႏွင္ပစ္ဖို႔ စိတ္တံခါးကို လံုၿခံဳေအာင္ ပိတ္လို႔ ... ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စိန္ေခၚလိုက္တယ္။

ပထမ ကဗ်ာ

ဘေလာဂ့္ေရးစက ေရးဖူးပါတယ္။ က်မေရးတာ စကားေျပမဟုတ္၊ ကဗ်ာမဟုတ္၊ စကားပ်ာေတြပါ... ဟု။
ေရးတတ္သလို ေရးတာမို႔ အေၾကာင္းအရာပိုင္း၊ အေရးအသားပိုင္းမွာ ေပါ့သြမ္းသြမ္း ျဖစ္ေနတတ္တာကို ဆိုလိုခ်င္တာပါ။
ကိုယ္ေရးထားတဲ့ စာေတြကို သံုးေလးလ ၾကာလို႔ ကိုယ္တိုင္ ျပန္ဖတ္ၾကည့္တဲ့အခါ ဘာလိုေနမွန္းမသိ၊ အစာမေၾကသလို ခံစားရပါတယ္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ဘေလာ့ဂ္မွာ စာေတြ ဆက္ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္း ဆိုရင္ေတာ့ အသည္းကြဲလို႔ပါ။ ႏွလံုးသားထဲကေန ကြဲအက္က်လာတဲ့ စာေတြပါ လို႔ တင္စားလိုက္တာပါ။

*****
ကဗ်ာတဲ့ လွတာကေတာ့ အေတာ္လွတယ္
ကဗ်ာနဲ႔ နီးစပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း မခို႔တ႐ို႕ႏိုင္လြန္းတဲ့ ကဗ်ာ့ေျခဖ၀ါးေအာက္ ဒူးေထာက္ရသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး…

ကဗ်ာ့ေျခလွမ္းေတြက နားလည္ရ ခက္တယ္၊
ဂမၻီရဆန္ၿပီး ေမွာ္အတတ္ေတြနဲ႔ ျပဳစားတတ္ေသးတယ္လို႔ အခ်ိဳ႕က စြတ္စြဲၾကတယ္။
ကဗ်ာကို မာယာတဲ့…

အခိ်ဳ႕ကေတာ့ ကဗ်ာက ကိန္းခန္း မႀကီးတတ္ဘူး။
ၾကည္လဲ့ေနေအာင္ ရိုးသားတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ အဆံုးစြန္ထိသိမ္ေမြ႔တယ္။
အ႐ိုးသားဆံုးသည္သာ အဆန္းက်ယ္ဆံုးဆိုတဲ့ ဒႆနကို ကိုင္ေဆာင္ထားတာမို႔ ေလာကဓံဟာ ကဗ်ာပါ တဲ့…

ဆရာ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ကေတာ့
အျမင့္သို႔ အာ႐ံုညြန္႔တက္ျခင္း (သို႔မဟုတ္) ကဗ်ာ တဲ့...

ႏွလံုးသား ခံႏိုင္ရည္အားေပၚ မူတည္ၿပီး ကဗ်ာ့ေနာက္က ကပ္လိုက္လာတဲ့ ပဲ့တင္သံေတြ ကြာၾကတယ္…
ကဗ်ာရယ္ မင္းဟာ ဘယ္လိုပါလဲကြာ…

*****

ျမန္မာျပည္ ျပန္လို႔ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ေ၀းေနခိ်န္ ကိုတင္မင္းထက္က တဂ္ထားပါတယ္။ ပထမကဗ်ာ တဲ့။ တဂ္ထားမွန္းကို သိသိခ်င္း ႀကိဳးစားေရးလိုက္ပါတယ္။

ပထမ ကဗ်ာ ကေတာ့ Sonata-Cantata မွာပဲ တင္ခဲ့တဲ့

ဘယ္လို ခ်စ္ခ်စ္...

မိဘ၊ ညီအကိုေမာင္ႏွမ၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း၊ ဆရာ သမား၊ ေရေျမေတာေတာင္ သဘာ၀၊ သစ္ပင္ ပန္းမာန္ နဲ႔ တိရစၧာန္ေလးေတြ ဘယ္သူေတြကို ဘယ္လိုပဲ ခ်စ္ခ်စ္...

ဘယ္လို ခ်စ္ခ်စ္၊
အႏွစ္ျဖစ္ဖို႔ အနစ္နာ ခံရတယ္...

အမွတ္တရ ဆိုတဲ့ အမွတ္ရစရာေလးေတြ
အၾကင္နာစေကးေလးေတြ ေတးရင္လည္း ေတးထားလိုက္ဦး...

သဒၶါ စံခ်ိန္စံညႊန္းမွာေတာ့ အစြန္းေတြကို ပယ္သာခ်၊ အပိုအလို မရွိေလ ပိုေကာင္းေလ...
မာန္မာနနဲ႔ အာဃာတ ယူနစ္ေတြလည္း အႏႈတ္ဘက္သာ သြားေစ...

ေမတၱာဂရပ္ဖ္မွာ အတက္အက် လိႈင္းဂယက္မထန္ေအာင္ေတာ့၊
ေစတနာေရခ်ိန္ေလး ညွိ ညွိေပးရတာေပါ့...။

*****

ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲ၊ ဘာလို တိုင္းမယ္
အနစ္နာ ယူနစ္၊ စစ္လိုက္တယ္
အၾကင္နာ စေကး၊ ေတးထားကြယ္
သဒၶါ စံညႊန္း၊ အစြန္းပယ္
အာဃာတေမွာ္ ၊ ဖယ္ရွားလြယ္
ေမတၱာ ဂရပ္၊ ေျဖာင့္တန္းရြယ္
ေစတနာ ေရခ်ိန္၊ ညွိထားတယ္
ခက္ပါဘူးကြယ္၊ အလြယ္ေလးရယ္။

ဒီလို ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာကို ကိုဧရာက ကေလးဆန္တယ္...ကာရံေတြ အရမ္းကာေရာ ယူတယ္ဆိုလို႔ အထက္ပါအတိုင္း ပို႔စ္တင္လိုက္ရပါသည္။ (ေၾကာက္လိုက္ရတာ...အဲေလ ___လိုက္ရတာ)

ဘယ္လိုပဲ ခ်စ္ခ်စ္

“ေမေမ ေမေမ သားသား အခ်စ္ဆံုးေလး ရခဲ့တယ္…ဘာလဲ သိလား”
ေက်ာင္းက ျပန္ေရာက္လာတဲ့သား အိမ္ေပါက္၀ ေရာက္ရင္ မေအ ေသာ့လာဖြင့္အေပးကိုေစာင့္ရင္း အဲ့လိုပဲ သူေျပာခ်င္တာေတြကို ကရားေရလႊတ္ အလ်င္စလို ေျပာေနက်...။
လြယ္အိတ္ကို စားပြဲေပၚပစ္တင္လိုက္ၿပီး လက္ထဲ ကိုင္လာတဲ့ အရာကိုပါ တဆက္ထဲ စားပြဲေပၚမွာတင္ျပရင္း ေျပာလိုက္ေသးတယ္
“ဒါက အရမ္းရွားတာ ေမေမရဲ႕ …ရ ဖို႔ မလြယ္ဘူး။”

သားတို႔က အဲ့ဒီ ခဲဖ်က္ကေလးေတြနဲ႔ က်မတို႔ ငယ္ငယ္က ဇယ္ေတာက္သလို ကစားပါတယ္။

မေန႔ကလည္း သူအေတာ္ေပ်ာ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ခဲ့တုန္းက သူ႔ဦးေလးနဲ႔ အေဒၚကို ၀ယ္ေပးဖို႔ ပူဆာခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ အလံတံဆိပ္ပါတဲ့ အားကစား၀တ္စံု ေရာက္လာလို႔ပါ။
ဒီေန႔ တရုတ္စာက်ဴရွင္သြားေတာ့ ၀တ္သြားပါတယ္။

သူအေနအထားေလးနဲ႔သူ ျမန္မာျပည္ကိုေတာ့ ခ်စ္ရွာသား…လို႔ သားက်ဴရွင္ သြားေနတုန္း က်မတေယာက္တည္း စဥ္းစားခန္းေတြ ဆက္၀င္ေနမိပါတယ္။ သူငယ္ငယ္ကလည္း သူ႔အေဖကို “ေဖေဖ အေမရိကန္ႀကီးက အႀကီးႀကီးျဖစ္ၿပီး သားတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဘာလို႔ ေသးေသးေလး ျဖစ္ေနရတာလဲ” လို႔ ေမးဖူးပါတယ္။ သူ႔အေဖက “ဒါေတာ့ သားရယ္ တို႔ ဘိုးဘြား အေမြေပါ့” လို႔ ျပန္ေျဖခဲ့တာကို မွတ္မိေနခဲ့ပါတယ္။

“ဟုတ္တယ္သားေရ မင္း ဖိုးဖိုးႀကီး ကေတာ့ ဘိုးဘြားအေမြ… အင္းေတြ ေခ်ာင္းေတြကို အစိုးရဆီက ေလလံဆြဲၿပီး အဲ့ဒီထဲကရတဲ့ ငါးေတြ ပုဇြန္ေတြနဲ႔ ေမေမတို႔ အသက္ဆက္ခဲ့တာေပါ့... အဲ ဖိုးဖိုးႀကီးရဲ႕ ေဖေဖ ကေတာ့ ဘိုးဘြားအေမြ… ေျမႀကီးေတြ (လယ္ေတြ)ကို ထြန္ယက္ၿပီး စပါးေတြ စိုက္ခဲ့တဲ့ လယ္သမားႀကီးေပါ့”

မတ္လ ၂ရက္၊ ေတာင္သူလယ္သမားေန႔ အမွတ္တရ
*****
က်မရဲ႕ ပို႔စ္ကိုဒီမွာတင္ ဆံုးခ်င္တာပါ။
ေနာက္ဆက္တြဲကေတာ့ ဆက္မေရးခ်င္ေပမဲ့ အမွန္တရားမို႔ မွတ္တမ္းအျဖစ္ ေရးထားပါရေစ။ သားရဲ႕ ႏိုင္ငံခ်စ္ စိတ္ေလးကိုပါ။ အေထြအထူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကေလးဆိုေတာ့ ကေလးလိုေတြး ကေလးလိုပဲ ခ်စ္တာပါ။ သူက ယာဥ္ေတြကို စိတ္၀င္စားပါတယ္။ ဟို ယခင္ႏွစ္မ်ားတုန္းက MAI စကၤာပူ ျမန္မာ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြ မေျပးဆြဲႏိုင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္က သူေတာ္ေတာ္ စိတ္အခန္႔မသင့္ ျဖစ္ပံုရပါတယ္။ “ဘာေၾကာင့္လဲ… MAI က ဘာေၾကာင့္ Jetstar ျဖစ္သြားရတာလဲ” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး မၾကာခဏ ဆိုသလို ေမးပါတယ္။ သူ႔အေဖက “MAI က Jetstar ျဖစ္တာ မဟုတ္ပါဘူး သားရယ္။ အက်ိဳးတူ ပူးေပါင္းၿပီး လုပ္ၾကတာပါ” ဆိုတဲ့အေျဖကို သူ ေက်နပ္ပံု မရပါဘူး။ ႏိုင္ငံတခုအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံပိုင္ေလေၾကာင္းလိုင္းအျဖစ္ (ခန္႔ခန္႔ ထယ္ထယ္) ရွိေနရမယ္ လို႔ သူယူဆပံုရပါတယ္။ MAI ျပန္ေျပးဆြဲၿပီ ဆိုတဲ့ သတင္းထြက္လာေတာ့ သူ ၀မ္းသာ အားရ ေျပာလာပါတယ္။ “သားသားႀကီးရင္ ေလယာဥ္ေမာင္းမယ္… ျမန္မာျပည္က ေလယာဥ္ပဲေမာင္းမွာ…” ဆက္ၿပီး “ဦးေတဇ ဆီမွာ…” ဆိုလို႔ သားအေဖ ရင္ကြဲနာ က် က် က်
(တို႔ ဘိုးဘြား အေမြေလ ဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲ ဦးဧရာနဲ႔ ေဒၚသီတာ)

သူ႔စတိုင္

ေလာကမွာ လူေတြ အမိ်ဳးမ်ိဳးရွိၾကတဲ့ အနက္က ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေလာကကို ရႊင္လန္းလြတ္လပ္စြာ ျဖတ္သန္းၾကသူေတြဟာ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြကိုပါ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ကူးဆက္ ရႊင္ျမဴးေစတယ္ ဆိုတဲ့ အေတြး၀င္လာတိုင္း ကိုေက်ာ္ဇံကို သတိရမိတယ္။ ကိုေက်ာ္ဇံနဲ႔ ဆံုခဲ့ရတာ ဟိုးျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္း ၀န္းသိုၿမိဳ႕ အနီးက ရြာေလးတရြာမွာပါ။ က်ေနာ္ အဲ့ဒီရြာကို တြဲဖက္ေက်ာင္းဆရာအျဖစ္ ေရာက္သြားေတာ့ ကိုေက်ာ္ဇံက အဲ့ဒီ ေက်ာင္းေလးက အလယ္တန္းျပဆရာ လူပ်ိဳႀကီး… ။ မွတ္မွတ္ရရ ေက်ာင္းကထိန္ပြဲမွာ စတိတ္ရႈိးထည့္ေတာ့ ရြာထဲက ဟိုလူ သည္လူေတြက ဆရာ လူပ်ိဳႀကီး ကိုေက်ာ္ဇံအတြက္ ေတာင္းဆိုလိုက္တဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ “ေမ့ကြက္ကိုရွာ” … ။

တေန႔လားမွာေပါ့ဗ်ာ။ ကိုေက်ာ္ဇံတေယာက္ ေက်ာင္းဆိုင္းဘုတ္ကို ေဆးျပန္သုတ္ေနတယ္။ ခက္ခက္ခဲခဲေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေအာက္ခံ အစိမ္းေပၚမွာ အေျခခံ ပညာအလယ္တန္းေက်ာင္း… စတဲ့ စာလံုးေတြကို အျဖဴေရာင္ေဆးနဲ႔ ေရးေနတာပါ။ သူေရးေနတာ ေတာ္ေတာ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိတယ္။ အနားရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ က်ေနာ္က “ဆရာက မဆိုးဘူးပဲ၊ လက္ရာေကာင္းတယ္” လို႔ ခ်ီးမြမ္းစကားဆိုမိေတာ့ သူက “က်ေနာ္ ပန္းခ်ီဆြဲတတ္တယ္ဗ်” လို႔ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ ေျဖတယ္။ ဒီအခါမွာ ေဘးနားက ဆရာတေယာက္က “ဟာ ကိုေက်ာ္ဇံ ပန္းခ်ီ မ်က္စိရွိတာေတာ့ မေျပာနဲ႔ေတာ့ …။ တႏွစ္လားဗ်ာ… ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းစိမ္းပိတ္စေတြ ထုတ္ေရာင္းေပးေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြေရာ ဆရာေတြပါ လံုခ်ည္ေတြ ေလာက္ေလာက္ငင ခ်ဳပ္၀တ္ႏိုင္ၾကတယ္ဗ်။ ဒါေတာင္ပိုေနေသးေတာ့ ေဟာဒီဆရာေက်ာ္ဇံ ေက်ာင္းစိမ္းစကို ရွပ္အကႌ်ခ်ဳပ္၀တ္တယ္။ ေနာက္တေန႔ေက်ာင္းလာေတာ့ နံနက္မိုးေသာက္ ေက်ာင္းေရွ႕က ကြင္းျပင္မွာ စားပြဲခံုေပၚတက္ၿပီး  အားကစားေဘာင္းဘီက အျဖဴ၊ ရွပ္အကႌ်က အစိမ္းနဲ႔၊ ကာယေလ့က်င္ခန္း သရုပ္္ျပေနတဲ့ ကိုယ့္ဆရာ ဖက္ရွင္ကိုသာ မွန္းၾကည့္ေပေတာ့ဗ်ာ” တဲ့…။

ကိုေက်ာ္ဇံ ေဖာင္ႀကီးသင္တန္း တက္တုန္းက အေၾကာင္းေလးကလည္း မွတ္သားေလာက္ပါေပတယ္။ ေဖာင္ႀကီးသင္တန္းလို႔ပဲ ႏႈတ္တြင္ၾကတဲ့ ဗဟို၀န္ထမ္းေလ့က်င့္ေရးတကၠသိုလ္မွာ အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္ေတာ့ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြကို ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းေတြ ေပးတယ္။ စနစ္တက် ေနတတ္ထိုင္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးရာ ေနရာဌာနႀကီးလည္း ျဖစ္တယ္။ အေျပာအဆိုမွာလည္း ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ေနရာေရာက္ေအာင္ အပိုင္းလိုက္၊ က႑အလိုက္ ေျပာတတ္ဆိုတတ္ဖို႔ကအစ မက်န္ေစရပါဘူး။ ကိုေက်ာ္ဇံတေယာက္ သင္တန္းမွာ ပို႔ခ်သမွ်ကို သင္တန္းတြင္းမွာတင္ပဲ ေလးေလးစားစားနဲ႔ တိတိက်က် လိုက္နာပါတယ္။ အ၀တ္အစားကအစ စမတ္က်ေအာင္ သင္တန္းမွာ ၀တ္ရတဲ့ ေဘာင္းဘီကို ကိုယ္တိုင္ေတာင္ေလွ်ာ္မ၀တ္ပဲ ပင္မင္းဆိုင္အပ္ပါတယ္။ ေနာက္တေန႔ ကိုေက်ာ္ဇံ ပင္မင္းသြားေရြးတဲ့အခါမွာေတာ့ ဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ေဘာင္းဘီ ေျခတဖက္က ေရမေျခာက္တေျခာက္နဲ႔ ေၾကမြေနၿပီး၊ အျခားတဖက္ကေတာ့ မီးပူတိုက္ထားတာ ေကာ့ပ်ံေနပါသတဲ့။ “ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲခင္ဗ်ာ” လို႔ ကိုေက်ာ္ဇံတေယာက္ နားမလည္ႏိုင္စြာနဲ႔ ေမးမိေတာ့ ဆိုင္၀န္ထမ္းေလးက “ဆရာညႊန္ၾကားတဲ့ အတိုင္းပါပဲ ဆရာရယ္” လို႔ ျပန္ေျဖရွာပါတယ္။

ကိုေက်ာ္ဇံ ပင္မင္းအပ္ခဲ့ပံုက...

“ဒီေနရာမွာ က်ေနာ္ လုပ္ခ်င္တာ ႏွစ္ပိုင္းရွိပါတယ္။ တစ္ပိုင္းက ေလွ်ာ္ၿပီး ေနာက္တစ္ပိုင္းက မီးပူတိုက္ခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒါ ျဖစ္ႏိုင္မလားခင္ဗ်ာ…” ပါတဲ့။

မႏၲေလးသားစစ္စစ္ႏွင့္ မလကာထန္းလ်က္

ေန႔လည္ဖက္ ႐ံုးအျပင္ထြက္၍ ထမင္းစားသြားခ်ိန္တြင္ မေလးရွားႏိုင္ငံထုတ္ Proton ပ႐ိုတြန္ကားတစ္စီးက ေရွ႕က ျဖတ္ေက်ာ္သြားသည္။ ကား၏ ေမာ္ဒယ္လ္က Wira ... ။ စကၤာပူႏိုင္ငံသားတစ္ဦးက နံေဘးမွ မေလးရွားႏိုင္ငံသားအား “Wira ဆိုတာဘာလဲလို႔” ေကာက္ေမးရာ ေက်ာင္းသားဘ၀ ျမန္မာစာသင္ခန္းစာမွ “၀ီရရသ” ကိုေျပးသတိရသည္။ မေလးရွားႏိုင္ငံသား တ႐ုတ္က စဥ္းစားေနခိုက္ “ရဲရင့္ျခင္းျဖစ္မယ္ ထင္တယ္” ဟုမွတ္ခ်က္ခ်လိုက္ရာ သူက “အင္း…ဟုတ္တယ္ သူရဲေကာင္းကိုေျပာတာ” တဲ့။

ထမင္းစားအၿပီး ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ ေသာက္ၾကျပန္ရာ ေဖ်ာ္ရည္၏ အရသာမွာ အဆန္းျဖစ္ေနသည္။ ယခင္ေသာက္ဖူးေသာ ႏို႔ဆီ, သၾကားတို႔၏ အနံ႔အရသာမ်ိဳးမဟုတ္။ မိမိႏွင့္ေတာ့ အေတာ္ရင္းႏွီးေနသည္။ ျမန္မာျပည္မွ ထန္းလ်က္၏ အနံ႔အရသာမ်ိဳး…။ ေမးၾကည့္ေတာ့ “Gula Melaka” ဟုေျပာသည္။ “မလကာျပည္နယ္က ထြက္တဲ့သၾကားတစ္မ်ိဳးေပါ့” လို႔ အဓိပၸါယ္ျပန္ေပးၾကသည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ အဘိဓာန္တြင္ရွာၾကည့္ေတာ့ ပါဠိစကား “ဂုဠ” သည္ “ႀကံသကာခဲ, ထန္းလ်က္” ဟုေတြ႕ရသည္။

မေလးေ၀ါဟာရအခ်ိဳ႕သည္ ပါဠိစကားလံုး, သကၠတစကားလံုမ်ားႏွင့္ အေတာ္ေလးနီးစပ္ပါသည္။ စကၤာပူဟူေသာ အမည္သည္ပင္ ျခေသၤ့ၿမိဳ႕ေတာ္ဟု အဓိပၸါယ္ရေသာ သကၠတအမည္ျဖစ္သည္။ ရထားဘူတာ႐ံုမ်ားတြင္ Bahaya (အႏၲရာယ္ရွိသည္) ဟူေသာ မေလးစကားသည္လည္း ပါဠိ သကၠတ “ဘယ” မွ ဆင္းသက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘာသာစကားကိုလည္း မေလးလို Bahasa ဟုေခၚသည္။ ပါဠိ, သကၠတမွ S သံကို ျမန္မာတို႔က သ-သံထြက္ဖတ္သည္။

တခ်ိန္က သု၀ဏၰဘူမိေခၚ ဆုမၾတာကၽြန္းဆြယ္သည္ အိႏၵိယယဥ္ေက်းမႈ, ဟိႏၵဴႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ ယဥ္ေက်းမႈတို႔ လြမ္းမိုးခဲ့သည့္ေဒသမ်ားျဖစ္၍ ေရွးေဟာင္းေခတ္ မေလးဘာသာစကား (Old Malay)ကို သကၠတ ဘာသာစကားက လြမ္းမိုးထားသည္မွာ သိပ္ေတာ့မဆန္း။ The World is Flat စာအုပ္တြင္ Thomas Firedman က ကိုလံဘတ္ ႐ြက္လြင့္ခဲ့ေသာ ၁၄၉၂-ခုႏွစ္မွာ Globalization ပထမေခတ္ စသည္ဟု ဆို္သည္။ အေရွ႕-အေနာက္ ကမၻာႏွစ္ျခမ္းကို မဆက္မိေသးသည့္တိုင္ ကိုလံဘတ္မတိုင္မီကပင္ Globalozation က အေရွ႕ေတာင္အာရွတခြင္ေတာ့ ေရာက္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ျမန္မာ, ယိုဒယား, ကေမၻာဒီယာႏွင့္ အင္ဒိုနီးရွားတို႔တြင္ ရာမလကၡဏယဥ္ေက်းမႈက ယခုေခတ္ ဟစ္ေဟာ့ေတးေတြလို ကူးစက္ခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျဖစ္ျပန္, ပ်က္ျပန္ ေလာကဓံဆိုသလို မေလးရွား, အင္ဒိုနီးရွားေဒသသို႔ အာရပ္ယဥ္ေက်းမႈ, အစၥလာန္ယဥ္ေက်းမႈလိႈင္း ႐ိုက္လိုက္ေသာအခါ ဘာလီလို ေနရာမ်ိဳးတြင္သာ ရာမလကၡဏက်န္ခဲ့သည္။ Borobudur လုိ ဘာသာေရး အေဆာက္အအံုႀကီးမ်ားလည္း တိမ္ျမဳတ္သြားသည္။ မေလးဘာသာစကားလည္း တစ္မ်ိဳးတမည္ ေျပာင္းလဲသြားသည္။ ေရွးေဟာင္းေခတ္ မေလးဘာသာစကား (Old Malay)ကို ယခုေခတ္မေလးစကားေျပာသူတို႔ နားမလည္ႏိုင္ၾကေတာ့။

**** ***** ****

မႏၱေလး အႏွစ္ ၁၅၀-ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ က်င္းပေသာ “မႏၲေလးအႏုပညာပံုရိပ္ပြဲေတာ္” DVDေခြ ၾကည့္ျဖစ္သည္။ မႏၲေလးမွ လူ႐ႊင္ေတာ္မ်ားျဖစ္ေသာ ခ်စ္စရာ, ဒီပါတို႔၏ “မႏၲေလးသား စစ္စစ္ႀကီးပါဗ်” ဟူေသာ တစ္ခန္းရပ္ ဟာသျပဇာတ္ပါသည္။ နယ္မွ မႏၲေလးသို႔ လာလည္ရင္း လမ္းေပ်ာက္ေနေသာ အဖြဲ႔အား ခ်စ္စရာက မႏၲေလးၿမိဳ႕အေၾကာင္းကို တ႐ုတ္သံခပ္၀ဲ၀ဲျဖင့္ ရွင္းျပသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား, ဘုရားမ်ား, လမ္းမ်ား, ေစ်းမ်ားအေၾကာင္းကို သမိုင္းခ်ီ၍ အေသးစိတ္ေျပာျပေတာ့… နယ္မွ ဧည့္သည္မ်ားက လူမ်ိဳးျခားျဖစ္လွ်က္ မႏၲေလးၿမိဳ႕အေၾကာင္း ယခုလို ဂဃဏန ရွင္းျပေပး၍ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဆိုၾကသည္။ ထိုအခါ ခ်စ္စရာက လူမ်ိဳးျခား မဟုတ္ေၾကာင္း မႏၲေလးသားျဖစ္ေၾကာင္း ပ်ာပ်ာသလဲ ေျပာ၍ု မွတ္ပံုတင္ပါထုတ္ျပသည္ကိုပင္ မယံုၾက။ ဒါဆို ဘာေၾကာင့္ စကားသံ ဒီေလာက္၀ဲေနရသလဲ ဆိုလာေတာ့ ခ်စ္စရာက “ေရမ်ားေရ… မီးမ်ား မီး ေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ၿမိဳ႕တည္းမွာ သူတို႔နဲ႔ အတူတူေနရတယ္။ စီးပြားေရး အတုခိုးရ.. ဇာတ္လမ္းတြဲေတြ ႀကိဳက္ရနဲ႔… ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ဳပ္တို႔လိုေကာင္ေတြ မ၀ဲ ခံႏိုင္ မလား။ နန္းေတာ္တိုင္ ဖက္ေမြးလာတဲ့ မႏၲေလးသားစစ္စစ္ပါဗ်…” ဟု ေအာ္ငိုကာ တစ္ခန္းရပ္လိုက္ေပသည္။

Globalization ဟုဆိုလွ်င္ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး, ကမၻာကုန္သြယ္ေရးအဖြဲ႕အစည္းႏွင့္ အေမရိကန္ယဥ္ေက်းမႈတို႔ကိုသာ ေျပး ျမင္တတ္ၾကသည္။ ယေန႔ေခတ္တြင္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးက တဟုန္ထိုး တိုးတက္လာသည္။ Globalization ကသယ္ေဆာင္လာမည့္ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားသည္ အေနာက္တိုင္း ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကိုသာ ထည့္တြက္၍ မရေတာ့။ ထိုလိႈင္းလံုးႀကီးမ်ားသည္ တားဆီး၍ ရမည္လည္း မဟုတ္။ လိႈင္းႏွင့္အတူ တြင္ ေရးခဲ့ဖူးသလို မည္သို႔ေသာ ယဥ္ေက်းမႈကို စားသံုး၍ မည္သို႔ေသာ ယဥ္ေက်းမႈအား ေထြးအံရမည္ ဆိုသည့္ “ယဥ္ေက်းမႈစားသံုးျခင္း အတတ္ပညာ” ကို သတိရွိရွိက်င့္သံုးၾကဖို႔ လိုသည္။ သို႔မဟုတ္ပါက ခ်စ္စရာေျပာသလို “မ၀ဲ ခံႏိုင္႐ိုးလားဗ်ာ” ဟုသာ မခ်ိတင္ကဲ ဆိုရမည့္ကိန္း ဆိုက္ေပလိမ့္မည္။

Real urbane person of Mandalay from mdymedia on Vimeo.

စာၫႊန္း

http://veda.wikidot.com/malay-words-sanskrit-origin
http://en.wikipedia.org/wiki/Malay_language

မႏၲေလးအႏုပညာပံုရိပ္ပြဲေတာ္ DVD ေခြ

The White Tiger

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားေတြႏွင့္ စကားစပ္မိရင္း Avravind Adiga ေရးတဲ့့ The White Tiger ၀တၱဳကို ငွားဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆင္းရဲသားဘ၀ကေန စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ တစ္ဦးျဖစ္လာခဲ့တဲ့ Balram Halwai က အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ သ႐ုပ္မွန္ကို ဖြင့္ထုတ္ဖို႔အတြက္ တ႐ုတ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ၀မ္က်ားေပါင္ဆီ ေရးသားေပးပို႔လုိက္တဲ့့ e-mail စာရွည္ခုႏွစ္ေစာင္ အျဖစ္နဲ႔ ၀တၳဳကို ေရးထားတာပါ။ ဇာတ္လမ္းအေနႏွင့္ သိပ္စိတ္၀င္စားစရာ မရွိလွေပမယ့္ အိႏၵိယရဲ႕ အေမွာင္ေလာကကို သ႐ုပ္ေဖာ္သြားပံုႏွင့္ အျမင္အခ်ိဳ႕ကေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

အိႏၵိယလို႔ေျပာလိုက္ရင္ Call Center လို အေမရိကရဲ့ outsourcing လုပ္ငန္းေတြႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ ဘန္ဂလိုတို႔, မြန္ဘိုင္းတို႔လို ၿမိဳ႕ေတြကိုပဲ ကမၻာကအသိမ်ားၾကပါတယ္။ စိတ္၀င္စားၾကပါတယ္။ ဒီ၀တၳဳရဲ့ အဓိကဇာတ္ေဆာင္ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ဂဂၤါျမစ္ကမ္း႐ိုးတန္းတေလွ်ာက္က ကုန္းတြင္းပိုင္း ေက်းလက္ေဒသကို အေမွာင္ေလာကလို႔ တင္စားထားပါတယ္။ ဒီလိုအေမွာင္ေလာကမွာ ရွင္သန္ေနၾကတဲ့ ဆင္းရဲသားလူမ်ားစုဟာ သူတို႔ရဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းဖို႔အတြက္ ေျမရွင္ႀကီးေတြကို ခယ၀တ္တြားၿပီး သူတို႔ရဲ့ ေခၽြးနည္းစာေတြထဲကေန ခြဲေ၀ေပးေနရတယ္။ ယုတ္စြအဆံုး လံခ်ားဆြဲစားသူကေတာင္ သူ႔၀င္ေငြရဲ့ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ကို ခြဲေ၀ေပးေနရတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမား အာဏာပိုင္မ်ားရဲ့ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈေၾကာင့္ ပညာေရး, က်န္းမာေရးစတဲ့ အေျခခံအေဆာက္အအံုေတြကလည္း ပ်က္စီးေနတယ္။ ေရသိုးေျမာင္းေကာင္းေကာင္း မရွိ။ လွ်ပ္စစ္မီး လံုလံုေလာက္မရွိ။ ေဆး႐ံုမွာ ဆရာ၀န္မရွိ။ ဆရာ၀န္ေတြက အစိုးရေဆး႐ံုေတြမွာ မထိုင္ပဲ စာရင္းညာျပၿပီး၊ အျပင္ေဆးခန္းေတြမွာ ေရာက္ေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းေတြမွာ ေန႔လည္စာအတြက္, ေက်ာင္း၀တ္စံုအတြက္ အစိုးရကထုတ္ေပးထားေပမယ့္ ေက်ာင္းဆရာေတြက စားလိုက္လို႔ ေက်ာင္းသားေတြ မရၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုပ်က္စီးေနတာကို အျပစ္မျမင္ၾကဘူး။ “ငါလည္း သူတို႔ ေနရာေရာက္ရင္ ဒီလိုပဲလုပ္မွာပါ” လို႔ေတြးေနၾကတာကိုး။ “ပိပိရိရိ လုပ္တတ္ၾကေပရဲ့”လို႔ေတာင္ အခ်ိဳ႕က ႀကိတ္ၿပီး ခ်ီးမြမ္း ေနတတ္ၾကသတဲ့။

ဒီေတာ့ ဒီလိုအေမွာင္ေလာကထဲမွာ လူေတြက သက္တမ္းေစ့ မေနႏိုင္ပဲ တီဘီလိုေရာဂါမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေသၾကရတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ပညာကို ဆံုးေအာင္မသင္ႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔ စာေရးတတ္ ဖတ္တတ္ေပမယ့္ ကိုယ္ဖတ္တဲ့စာ ဘယ္အဓိပါၸယ္ေပါက္တာ မသိတဲ့ မေတာက္တေခါက္, မက်က္တက်က္ (half-baked) ေတြ။ ပညာကို ဆံုးခမ္းတိုင္ေအာင္ သင္ၿပီး တကၠသိုလ္ေတြကေန ဘြဲ႔ရလာသူေတြကေတာ့၊ ကုမၸဏီေတြမွာ အလုပ္၀င္၊ အ၀တ္အစား က်က်နန၀တ္ၿပီး သူမ်ားခိုင္းတာလုပ္ရင္း သူတို႔ဘ၀ ကုန္ဆံုးသြားရတယ္။ စီးပြားေရးသမားျဖစ္လာသူေတြက သူလို “မက်က္တက်က္” ေတြပါလို႔ အဓိကဇာတ္ေဆာင္ Balram Halwai က သေရာ္သလို ေျပာျပသြားတယ္။

စာေရးသူ အဓိကေျပာခ်င္တဲ့ အခ်က္တစ္ခုက “ဘာေၾကာင့္ အေမွာင္ေလာက ဆင္းရဲမြဲေတမႈဘ၀ကေန ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္သလဲ” ဆိုတဲ့ ကိစၥပါ။ ဒါကို သူက ၾကက္ေလွာင္ခ်ိဳင့္ (Rooster Coop) တစ္ခုနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ျပတယ္။ သံဇကာ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာ ျပည့္ၾကပ္ေနတဲ့ ၾကက္ေတြဟာ တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ တိုးေ၀ွ႔တုိက္ခိုက္္ၿပီး အသက္႐ႈဖို႔ ႀကိဳးစားေနရတယ္။ ဒီေလွာင္ခ်ိဳင့္အေပၚက သစ္သားစဥ္းတံုးေပၚမွာေတာ့ ေလာေလာလပ္လပ္ ခုပ္ထစ္ထားတဲ့ အသားတုံးေတြ, ကလီစာေတြတင္ထားၿပီး ေသြးေတြနဲ႔ ေပက်ံေနတယ္…။ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲက ၾကက္ေတြက သူတို႔ေနာင္ေတာ္ေတြရဲ့ ကလီစာေတြကို ျမင္ေနရတယ္။ ေသြးနံ႔ေတြ ရေနတယ္။ ေနာက္ သူတို႔အလွည့္ဆိုတာလဲ သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲက ႐ုန္းမထြက္ၾကဘူး။ ဒီႏိုင္ငံက လူေတြရဲ့ အျဖစ္က ဒီအတိုင္းပါပဲတဲ့။

ဒါကလည္း အိႏၵိယမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သေႏၶတည္လာခဲ့တဲ့ ကၽြန္စိတ္ (servitude) ေၾကာင့္လို႔ စာေရးသူကဆုိတယ္။ ရာမမင္းအေပၚမွာ သစၥာရွိရွိ နာခံအမႈထမ္းခဲ့တဲ့ ဟာႏုမာန္ေမ်ာက္မင္းကို ကိုးကြယ္ခဲ့ၾကၿပီး၊ အဂၤလိပ္ေတြက ထပ္အသက္သြင္းေပးခဲ့တဲ့ ဒီကၽြန္စိတ္ေၾကာင့္ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာ ပိတ္ေနရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဒီကၽြန္စိတ္က ျပင္းသလဲဆိုရင္ … လြတ္ေျမာက္ဖို႔အတြက္ ေသာ့ကို လက္ထဲထိုးထည့္ရင္ေတာင္ ေသာ့ကို ျပန္လြင့္ပစ္ၿပီး ဆဲလိမ့္မယ္တဲ့။

ဒုတိယအေနနဲ႔လည္း လြတ္ေျမာက္မႈနဲ႔ မိသားစုဘ၀ကို ခ်ိန္ဆၾကရတဲ့အခါ လြတ္ေျမာက္မႈထက္ ကိုယ္ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း, မိသားစုေတြရဲ့ စား၀တ္ေနေရးကိုပဲ ငဲ့လုိက္ၾကရတာမ်ိဳး ေတြရွိတယ္။ ဖိႏွိပ္သူေျမရွင္ႀကီးေတြ, အက်င့္ပ်က္အစိုးရအရာရွိႀကီးေတြက ဒီအားနည္းခ်က္ကုိသိေတာ့ တစ္စံုတစ္ဦးက မိမိတို႔ၾသဇာရိပ္ေအာက္က ႐ုန္းထြက္ဖို႔ႀကိဳးစား လာရင္ သူတို႔ရဲ့ မိသားစု၀င္ေတြကို ၿခိမ္းေခ်ာက္ ဒုကၡရွာၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္သားသမီး ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးတစ္ဦးဦးက လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားမယ္ႀကံရင္ မိသားစု၀င္ေတြကပဲ စၿပီး၀ိုင္းတားၾက, ဖ်က္ၾကေတာ့တာေပါ့။

စာေရးသူက ေျပာျပသြားတဲ့ ဒီၾကက္ေလွာင္ခ်ိဳင့္ဥပမာက သိပ္ထိေရာက္ေပမယ့္ သူဆက္ေရးျပသြားတဲ့ ဇာတ္လိုက္ Balram ရဲ့ လြတ္ေျမာက္ေရးကေတာ့ စနစ္တစ္ခုကို ေတာ္လွန္ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ၊ ပုဂၢလိက လြတ္ေျမာက္မႈတစ္ခုပါပဲ။ ဘာမွအေၾကာင္းခိုင္လံုမႈမရွိပဲ သူ႔အလုပ္ရွင္ကို သတ္, ေငြေတြယူ, ထြက္ေျပးၿပီး ဘန္ဂလိုၿမိဳ႕မွာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းတစ္ခု ထူေထာင္ပါတယ္။ အက်င့္ပ်က္အရာရွိေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီးလုပ္တဲ့အတြက္ ေအာင္ျမင္တဲ့ စီးပြားေရးသမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ လြတ္ေျမာက္မႈလို႔ ဆိုေကာင္းဆိုႏိုင္ေပမယ့္ သူကိုယ္တိုင္က ဒီစနစ္ဆိုးႀကီးကို ဆက္လက္ရွင္သန္ေစတဲ့ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု ဆက္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ စာေရးသူက ထြက္ရပ္လမ္းမွန္ကို ျပသြားႏိုင္တယ္လို႔ေတာ့ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ထြက္ရပ္လမ္းအစစ္မရွိတာကိုပဲ ေရးျပလိုတာလားေတာ့ မသိပါ။ ဇာတ္သိမ္းကို ဘ၀င္မက်ႏိုင္တာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

စာေရးသူက သူတို႔အိႏၵိယမွာ “ေရသိုးေျမာင္းမရွိ, လွ်ပ္စစ္မီးမရွိ, လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းေကာင္းမရွိေပမယ့္ ဒီမိုကေရစီေတာ့ရွိတယ္” လို႔ခပ္ေထ့ေထ့ ေျပာသြားပါေသးတယ္။ အိႏၵိယဟာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံေလာက္ အေျခခံ အေဆာက္အအံုေကာင္းေတြ မရွိေသးတာေၾကာင့္ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းလို စီးပြားေရးမ်ိဳးေတြ ဖြံၿဖိဳတိုးတက္မႈ ေကာင္းေကာင္းမရွိေသးတာကေတာ့ ျငင္းစရာမရွိေပမယ့္္ “ဒီမိုကေရစီဟာ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးမႈရဲ့ အဟန္႔အတားမ်ား ျဖစ္ေနမလား” ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို လက္မခံႏိုင္ပါဘူး။ အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ့ အဓိကျပႆနာေတြဟာ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ အက်င့္ပ်က္ျခစားေနၾကတာ, လူမ်ားစု ဆင္းရဲသားလူတန္းစားေတြရဲ့ ပညာေရးအဆင့္အတန္း နိမ့္ပါးေနေသးတာ, ဇာတ္ခြဲျခားမႈလို စနစ္မ်ိဳးေတြေၾကာင့္ နာခံစိတ္ (သို႔မဟုတ္) ကၽြန္စိတ္မကုန္ေသးတာေတြလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဒီမိုကေရစီဆိုတာဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ စီးပြားေရးသမားေတြ ေပါင္းစားသြားတဲ့ အမည္ခံသက္သက္ပဲ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ့ လြတ္လပ္မႈ, အခြင့္အလမ္းတူညီမႈ, တရားမွ်တမႈေတြရွိမွသာ ဒီမိုကေရစီက အသက္၀င္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

http://en.wikipedia.org/wiki/The_White_Tiger

ခ်စ္သူမ်ားအတြက္ လက္ေဆာင္

မသီတာက “ေအာင္ျမင္စြာ ခြဲထြက္ျခင္း”လို႔ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုနဲ႔ ထားပစ္ခဲ့ ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအသင္းအဖြဲ႔ေတြ ကြဲၾက, ဘာသာေရးဂိုဏ္းဂဏေတြ ကြဲၾက, သီခ်င္းဆိုတဲ့ အဖြဲ႔ေတြလည္း ကြဲၾကတဲ့ေခတ္ႀကီးမွာ ခ်စ္ၾကည္ေရးတရားေဟာဖို႔ စဥ္းစားေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အားေလ်ာ့ သြားသလိုပါပဲ။ ဘာသာေရးစာေတြ အဖတ္မ်ားေတာ့ ေတြးလိုက္သမွ်က ဘာသာေရးနဲ႔မလြတ္သလို ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အခုလည္း ဘုရားရွင္လက္ထက္က ေကာသမၺီျပည္မွာ ရဟန္းေတာ္ေတြ အခ်င္းမ်ားၿပီး အုပ္စုကြဲၾကစဥ္ေဟာခဲ့တဲ့ သာရဏီယတရား ၆-ပါးကို လွမ္းသတိရမိပါတယ္။

သာရဏီယတရားဆိုတာက တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ခိုက္ရန္မျဖစ္ပဲ ခ်စ္ၾကည္မႈ, ေလးစားမႈ, စည္းလံုး ညီၫြတ္မႈကို ျဖစ္ေစဖို႔အတြက္ အၿမဲမျပတ္ေအာက္ေမ့ထိုက္တဲ့ တရား ၆-ပါးကိုဆိုလိုပါတယ္။

(၁) တစ္ဦးကို တစ္ဦး ေရွ႕မွာျဖစ္ေစ, ကြယ္ရာမွာျဖစ္ေစ ကာယကံေမတၱာထားရမယ္။
(၂) ၀စီကံေမတၱာ ထားရမယ္။
(၃) မေနာကံေမတၱာထားရမယ္။
(၄) ရရွိလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို အတူမွ်ေ၀သံုးစြဲရမယ္။
(၅) ကိုယ္က်င့္သီလ တူညီေအာင္က်င့္ရမယ္။
(၆) ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း အျမင္တူမွ်ရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ ၆-ခ်က္ပါ။

ရဟန္းေတာ္ေတြအတြက္ ေနာက္ဆံုးအခ်က္ျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း အျမင္တူညီဖို႔ဆိုတဲ့ အခ်က္က အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းကို “ဒိ႒ိသီလသာမည” အျမင္တူ, အက်င့္တူတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းလို႔ တင္စား ေခၚေ၀ၚေလ့ရွိပါတယ္။ ေလာကီနယ္မွာေတာ့ လူတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အက်င့္စ႐ိုက္တူ, အျမင္တူတဲ့ သူေတြျဖစ္ဖို႔ ခက္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အနည္းဆံုး တစ္ဦးကို တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈေရွ႕ထားၿပီး, အက်ိဳးတူ မွ်ေ၀ခံစားဖို႔ေတာ့လိုပါတယ္။ ဒါမွသာ မတူကြဲျပားတဲ့ အျမင္ေတြရွိေနခဲ့ရင္ေတာင္ တစ္ဦးကို တစ္ဦး နားလည္ခြင့္လႊတ္ၿပီး အတူယွဥ္တြဲ ေနႏိုင္ၾကမွာပါ။ အိမ္ယာထူေထာင္ၾကမယ့္ ခ်စ္သူေတြ, လင္မယားေတြဆိုရင္ေတာ့ ဒီထက္မက အက်င့္စ႐ိုက္တူေအာင္, အျမင္တူေအာင္က်င့္ၾကဖို႔လိုပါတယ္။ ခ်စ္သူမ်ား အသြင္တူ, အျမင္တူ၍ ခ်စ္ၾကည္ျဖဴႏိုင္ၾကပါေစ။

ရင္ထဲက ေဆာင္းမနက္ခင္းမ်ား

ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၂ - ျပည္ေထာင္စုေန႔
ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၃ - ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေမြးေန႔

ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၃ - ကေလးမ်ားေန႔

ေအာင္ျမင္စြာ ခြဲထြက္ျခင္း

ဘေလာ့ဂ္ႏွစ္ခု ခြဲလိုက္ရျခင္းကေတာ့ ႏွစ္အိုး ႏွစ္အိမ္ ထူေထာင္လိုက္တာပါ။ CBox ကို တခုတည္း ထားျခင္းကေတာ့ ဟိုဘက္အိမ္နဲ႔ ဒီဘက္အိမ္ ဧည့္ခန္းမွာ အေပါက္ေဖာက္ထားသလိုမ်ိဳးပါ။

အျဖစ္အပ်က္တိုင္းမွာ ေရွးၾကာျမင့္လွစြာေသာ ကာလကတည္းက သေႏၶတည္လာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းတရားမ်ားနဲ႔ လတ္တေလာ အေၾကာင္းတရားမ်ားဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ ကမၻာစစ္ႀကီးေတြ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္သလဲ ဆိုတာကို ေလ့လာတဲ့ အခါမွာ ခ်ဥ္းကပ္ရသလိုမ်ိဳးပါ။

SONATA-CANTATA ျဖစ္တည္စ ကနဦးကာလကတည္းက မသီတာက ခြဲဖို႔ ဆႏၵရွိခဲ့ပါတယ္။ ကိုဧရာက လက္မခံခဲ့ပါဘူး။ ခါးခါးသီးသီးကို ျငင္းခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္စီမွာ အေၾကာင္းတရားေတြရွိပါတယ္။ ေပၚလြင္တဲ့ အခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာရရင္ မသီတာက အေပါ့ေတြေရးတယ္။ ကိုဧရာေရးတာက အေလးေတြ…။ မတူတဲ့အတြက္ ခြဲထားၾကရရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ မသီတာက အဆိုတင္သြင္းပါတယ္။ ကိုဧရာက အတူတြဲထားၿပီးကာမွ ခြဲထုတ္လိုက္ရင္ လာလည္တဲ့သူေတြ ကရိကထမ်ားမယ္လို႔ အားနာပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က ကိုဧရာက စာနဲ႔ လူ အၿမဲတန္း တထပ္တည္းက်တယ္။ တေသြးတည္း တသားထဲ ျဖစ္တယ္။ မသီတာကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ကို ရွဲဒိုးနဲ႔ေရးတာ မဟုတ္ေပမဲ့ စာနဲ႔ လူ အခါအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တထပ္တည္းမက်ပါဘူး။ အဲ့ဒီအခါမွာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ တစံုတရာရဲ႕ ေျခာက္လွန္႔မႈကို ခံစားရပါတယ္။

SONATA-CANTATA ဆိုတဲ့ ေလထဲေဆာက္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္အိမ္ေလးကို ကိုဧရာ မသီတာတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႔ စိတ္ေတြ႔ ေတြနဲ႔ ဖန္တီးလိုက္တဲ့ အခါ ႏွစ္ဦးႏွစ္ေယာက္တည္း တကမၻာတည္လိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေနရာေလးမွာ စိတ္တူ ကိုယ္တူ ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႔လည္း ဆံုရပါတယ္။ ဘာသာမတူ၊ လူမ်ိဳးမခြဲပဲ ခ်စ္ခင္ရတဲ့လူေတြနဲ႔လည္း ႀကံဳရပါတယ္။ တူရာ တူရာ စုတတ္ၾကတာ သဘာ၀ေပမဲ့၊ တူတာေတြနဲ႔ခ်ည္းသာ အစဥ္အၿမဲ ယွဥ္တြဲေနဖို႔ဆိုတာကလည္း သဘာ၀ မက်ျပန္ပါဘူး။ မတူတာေတြ လက္တြဲလို႔ရတဲ့ အေျခအေနေတြလည္း တပံုတပင္ပါ။

ဒါေၾကာင့္ မတူလို႔ ခြဲထားခ်င္ျခင္းဟာ အေၾကာင္းတရပ္ျဖစ္ေပမဲ့ မတူကြဲျပားတဲ့ သေဘာသဘာ၀ေတြကို လိုအပ္သလို ညွိႏိႈင္းတိုင္ပင္ရင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူရွင္တြဲေနထိုင္ေရး မူ၀ါဒေအာက္မွာ ဆက္လက္ ရွင္သန္ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါဆို ဘာေၾကာင့္ ခြဲရသလဲ
SONATA-CANTATA က ပို႔စ္ေတြကို တန္းစီၿပီး ဖတ္ၾကည့္ရင္ ခုႏွစ္ေထြအက ၾကည့္ရသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ အစကတည္းက ခုႏွစ္ေတြအက ၾကည့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္မွန္းထားသူတေယာက္အတြက္ အေၾကာင္းမဟုတ္ေပမဲ့၊ ေမွ်ာ္လင့္ မထားသူတဦးတေယာက္အတြက္မွာေတာ့ ခိုးလို႔ခုလုျဖစ္ေစပါတယ္။ ဥပမာ SONATA-CANTATA က ဘာသာေရးေတြ ေရးတယ္လို႔ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္လို႔ ေရာက္လာသူဟာ မသီတာရဲ႕ ရင္တြင္းျဖစ္ေတြနဲ႔ တန္းတိုးသြားခဲ့ရင္၊ ရယ္ခ်င္ရင္သြားဖတ္လို႔ လမ္းညႊန္ေပးလိုက္မူေၾကာင့္ ေရာက္လာသူကို ကိုဧရာက ပိသာေလးႀကီးနဲ႔ ပစ္လိုက္မိရင္ အလည္ေရာက္လာသူကို အလြန္ပဲ မေလးမစားျပဳရာက်မယ္လို႔ ခံစားမိလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ SONATA-CANTATA ကို လာလည္ၾကသူမ်ားကို မတူတာေတြေၾကာင့္ အျမင္မေတာ္တာေတြ မျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ေလးစားမႈက ခြဲဖို႔ရာ ဖန္လာတဲ့ လတ္တေလာ အေၾကာင္းတရားသာ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္… လို႔ အသိေပး ေျပာၾကားရင္း

SONATA-CANTATA မွ SONATA-CANTATA2
ေအာင္ျမင္စြာ ခြဲထြက္ျခင္းကို ဘေလာ့ဂ္မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ား နားလည္လက္ခံႏိုင္ၾကပါေစ ဟူေသာ ဆႏၵမြန္ျဖင့္

Avatar 3D ျဖစ္ရပ္မွန္

အဂၤလိပ္ကား မၾကည့္တတ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ႐ံုမွာ ရုပ္ရွင္အလြန္ၾကည့္ခဲပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္လက္မွတ္ရရင္ ကိုဧရာနဲ႔ သားႀကီး သားအဖႏွစ္ေယာက္ပဲ သြားၾကည့္ၾကေလ့ ရွိပါတယ္။ 2012 တင္ေတာ့ မွတ္မွတ္ရရေန႔ တေန႔မို႔ မိသားစု အကုန္သြားၾကည့္ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီကေန အရွိန္ရသြားၿပီး၊ Avatar တင္ေတာ့ (ထူးထူးဆန္းဆန္း 3Dကလည္း ျဖစ္ျပန္ပါေသးသတဲ့။) “3Dမို႔ ကိုယ္က ျပခ်င္တာ” ဆိုတာ ကိုဧရာတေယာက္ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႔ မဲဆြယ္စဥ္ကာလမွာ ထပ္တလဲလဲ သံုးခဲ့တဲ့ စကားပါ။ New Year Eve ေန႔မွာ အမ်ားသူငါေတြနဲ႔ ေရာၿပီး မိသားစုလိုက္ ညေန ၅နာရီပြဲကို ၃နာရီမွာ တက္တက္ႂကြႂကြ လက္မွတ္ တန္းစီ ၀ယ္ပါတယ္။ အေရာင္းေကာင္တာေရာက္ေတာ့ ေရွ႕ဆံုးကေရရင္ Second Row ကပဲ ေနရာ ရေတာ့မယ္တဲ့။ အို ဘာျဖစ္လဲ 2012 ၾကည့္တုန္းကလည္း Second Row ကပဲဟာ ဒီေလာက္ႀကီး တန္းစီၿပီးမွ ၀ယ္လိုက္ ၀ယ္လိုက္ဆိုၿပီး ဇြတ္မိုက္လိုက္ၾကပါတယ္။


႐ံုထဲ အ၀င္မွာ မ်က္မွန္ အမဲေလးေတြ ေပးတယ္။ တရိုတေသ ကိုင္ခဲ့ရတယ္။ မ်က္မွန္မွာ ဒဏ္ရာ တစံုတခုရခဲ့ရင္ 85 ေဒၚလာ ေလ်ာ္ရမယ္ ဆိုလို႔ပါ။ ေနရာယူၿပီး ခဏၾကာေတာ့ ႐ုပ္ရွင္စျပပါတယ္။ ေၾကာ္ျငာေတြ ဆိုေတာ့ မ်က္မွန္ တပ္စရာမလိုေသးဘူး အထင္နဲ႔ ပကတိမ်က္လံုးအတိုင္းနဲ႔ပဲ ၾကည့္ေနခဲ့ပါတယ္။ “မ်က္မွန္တပ္ေလ ေၾကာ္ျငာလည္း 3D ပဲ” ဆိုတဲ့ ကိုဧရာ့ဆီက အလန္႔တၾကား သတိေပးသံၾကားမွ ေဘးဘီကို ၀ဲ၀ီ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တ႐ံုလံုး မ်က္မွန္ေတြနဲ႔ ခန္႔ျငားေနၾကပါၿပီ။ ေအာ္ တံုးလိုက္တဲ့ ငါ ဆိုၿပီး မ်က္မွန္ေကာက္တပ္လိုက္မွ Garfield ႀကီး ဗိုက္ပူထြက္ေနပံုမ်ား ႐ုပ္လံုးကို ႂကြလို႔ဟဲ့။ ဇာတ္ကား စျပလို႔ ခဏအၾကာမွာ ကိုဧရာ့ဆီက အသံထြက္လာျပန္တယ္။ “သီတာ သီတာ 3D ဆိုတာ အဲ့လိုႀကီးလား” တဲ့။ ကိုယ္က ႐ံုထဲ၀င္လာကတည္းက “3D ႐ုပ္ရွင္မ်ား Discovery Centre မွာ က်မ ၾကည့္ဖူးပါတယ္ေတာ္” လို႔ သူ႔ကို တမွတ္ေက်ာထားသူမို႔ အားကိုးတႀကီး ေမးရွာတာပါ။ “ဘာျဖစ္လို႔လဲ” ဆိုေတာ့ “ကို ဘာမွ ေကာင္းေကာင္းမျမင္ရဘူး” တဲ့။ “ေပးစမ္းပါဦး ရွင့္ မ်က္မွန္” ဆိုၿပီး မသီတာ ေကာက္တပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ လားလား စိမ္းစိမ္းေတြေရာ နီနီေတြေရာ ရိပ္ရိပ္ ရိပ္ရိပ္ေတြ… “အာ ရွင့္မ်က္မွန္က အပ်က္ႀကီး” ဆိုၿပီး၊ ခ်က္ခ်င္းသြား ျပန္လဲခိုင္းရတယ္။

မသီတာလည္း ဇာတ္လမ္းကို နားမလည္ လည္ေအာင္ အာ႐ံု စူးစိုက္ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ မ်က္ခြံက ေမွးစင္း က်က်လာတယ္။ ေအာ္ ငါ့မ်က္လံုးအား မႏိုင္ဘူးနဲ႔ တူတယ္ဆိုၿပီး အိတ္ထဲက မ်က္မွန္ထုတ္တပ္၊ အေပၚကမွ 3D မ်က္မွန္ထပ္တပ္ၿပီး ၾကည့္လည္း မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ 3D မ်က္မွန္ကို ခၽြတ္လိုက္ တပ္လိုက္နဲ႔ စမ္းသပ္မႈကို ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ လုပ္ေနမိပါတယ္။ ေဘးနားက သားငယ္ကလည္း ေအာက္ျပဳတ္က်တဲ့ ပစၥည္းေတြပဲ ကုန္းေကာက္သလို တကုန္းကုန္းတကြကြ လုပ္လိုက္၊ ေရွ႕ Screen ကို မၾကည့္ပဲ ေနာက္ေတြ လွည့္ၾကည့္လိုက္ လုပ္ေနလို႔ “သားေကာင္းေကာင္းၾကည့္ေလ” ေျပာေတာ့ “သားသား မၾကည့္ခ်င္ဘူး” လို႔ ဆိုလာပါတယ္။ Avatar ဆိုေတာ့ သူက TV မွာ ၾကည့္ေနက် ကာတြန္းဇာတ္လမ္း ေအာက္ေမ့လို႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ လိုက္လာသူပါ။ ဒီေရာက္ေတာ့မွ တလြဲျဖစ္ေနေတာ့ စိတ္ညစ္ရွာတယ္ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း မူးခ်င္သလိုလို၊ အန္ခ်င္ ပ်ိဳ႕ခ်င္သလိုပါ ျဖစ္လာေတာ့ ကိုဧရာကို “က်မတို႔ သားအမိ အျပင္ထြက္ေနမယ္ေအ” လို႔ ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေရွ႕ဆံုးက ထြက္ခ်လာခဲ့ပါတယ္။ ထိပ္ကေစာင့္ေနတဲ့ ၀န္ထမ္းေလးဆီ မ်က္မွန္ ႏွစ္လက္ အပ္ခဲ့ရပါတယ္။

႐ံုဂိတ္၀မွာ ေစာင့္ေနတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြကို ႐ုပ္ရွင္ ဘယ္အခ်ိန္ၿပီးမလဲ ေမးေတာ့ ၇း၄၀ မွ ၿပီးမွာတဲ့။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခုမွ ၅း၃၀ပဲ ရွိေသးတယ္။ အျခား႐ံုေတြထဲ ၀င္ၾကည့္လို႔ ရမလားေမးေတာ့ “မရပါဘူး ခင္ဗ်ာ” တဲ့ “အျပင္ထြက္ၿပီး Shopping လုပ္ရင္ သြားလုပ္ေနပါ” တဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ သားအမိႏွစ္ေယာက္ အျခား႐ံုေပါက္၀က ခံုတန္းလ်ားေလးမွာ ထိုင္ၿပီး ဘယ္႐ံုထဲကို ဘယ္အခ်ိန္ ခိုး၀င္ရင္ ေကာင္းမလဲ အလစ္ေခ်ာင္းေနမိပါတယ္။ ကိုယ့္႐ုပ္ ကိုယ့္ရည္နဲ႔ အဲ့လို ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ မလုပ္ခ်င္တဲ့ အေတြးကလည္း တဖက္၊ ေနာက္႐ံုထဲ ၀င္သြားပါၿပီတဲ့ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲထဲ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ထိုင္စရာေနရာ မရွိရင္လည္း အခက္ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ ခ်ာခ်ာလည္ေနပါတယ္။ လူကသာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနေပမဲ့ စိတ္က မၿငိမ္သလို၊ ပါးစပ္ေတြ လက္ေတြကလည္း အၿငိမ္မေနရပါဘူး။ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္း အေပါ့အပါးသြားခ်င္လို႔ ထြက္လာတဲ့ လူေတြကို အိမ္သာ ဘယ္ဖက္ဆိုတာ လမ္းညႊန္ေပးရပါေသးတယ္။

သားငယ္က ကေလးဆိုေတာ့ အဲ့လိုႀကီး ဘယ္လာၾကာၾကာထိုင္ေနႏိုင္ပါ့မလဲ။ ႐ံုထဲ ျပန္၀င္ခ်င္တယ္ လုပ္ျပန္လို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ကုပ္ကုပ္ ကုပ္ကုပ္နဲ႔ ျပန္၀င္လာၾကျပန္ေရာ။ ဒုတိယ အႀကိမ္ ႀကိဳးပမ္းမႈမွာေတာ့ သားႀကီး၀ယ္လာတဲ့ အာလူးေၾကာ္ဗူးထဲက အာလူးေၾကာ္ေတြ တကၽြတ္ကၽြတ္၀ါးရင္း တိုက္ပြဲ၀င္ပါေသးတယ္။ ဒါလည္း မရဘူး အာလူးေၾကာ္လည္း ကုန္ေရာ လူလည္း ဘာျဖစ္သြားတယ္ မသိေတာ့ဘူး။ “ထ ထ” ဆိုတဲ့ အသံက ကိုဧရာ့ အသံလား။ သားႀကီး အသံလား။ “႐ုပ္ရွင္ၿပီးၿပီ” ဆိုတဲ့ အသံကေတာ့ သားႀကီး အသံ။

“သားသားက ဘာလို႔မၾကည့္ခ်င္တာလဲ သားသား ၾကည့္တဲ့ Avatar မဟုတ္လို႔လား” လို႔ သားငယ္ကို သူ႔အေဖကေမးေတာ့ “သားသားကို လက္သီးနဲ႔ထိုးလို႔” တဲ့ …။ ၿပီးေတာ့မွ သားငယ္က သူ႔အေဖကို ဇာတ္လမ္းေမးပါတယ္။ “လာလာ ေဖေဖ ေျပာျပမယ္ ဟို အေမႀကီးလည္း နားေထာင္” ဆိုၿပီး … “Avatar ဆိုတာ အိႏၵိယစကား “အ၀တာရ”…. သက္ဆင္းျခင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။ လူသားေတြကို ကယ္တင္ဖို႔အတြက္ ေကာင္းကင္ဘံုကေန လူျပည္ကို ဆင္းသက္လာၿပီး လူအျဖစ္ကို ၀င္စားတဲ့ ရာမတို႔, ကရစ္ရွနားတို႔ကိုေခၚတာ …” ဇာတ္လမ္းနဲ႔ မဆိုင္တဲ့ သူ႔လက္ခ်ာအရင္ နားေထာင္ရေသးတယ္။ ၿပီးမွ သားအမိတစ္ေတြ ကိုဧရာေျပာတဲ့ Avatarပံုျပင္နားေထာင္ရင္း သူ႔ဇာတ္လမ္း မဆံုးခင္မွာပဲ အိပ္ယာေပၚမွာ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ရ ျပန္ပါေတာ့တယ္။

ပိုးထည္ တစ္စေၾကာင့္

လြန္ခဲ့တဲ့ အပတ္က ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ အိႏၵိယဇာတ္ကားပါ။

ဇာတ္ကား စ စခ်င္းမွာ ဇာတ္လိုက္က မဂၤလာေဆာင္ၿပီး သတို႔သမီးကို သူ႔အိမ္ေခၚလာတယ္။ လမ္းထိပ္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ မိန္းမႀကီးက သူတို႔ကိုၾကည့္ၿပီး အတင္းေျပာတယ္။ “မဂၤလာေဆာင္မွာေတာင္ သတို႔သမီးက ပိုးဆာရီ မ၀တ္ႏိူင္ဘူး” လို႔။ “ဒီမိန္းမႀကီးေတြ သူမ်ားအတင္းထိုင္ေျပာဖို႔ကလြဲၿပီး အျခားအလုပ္မရွိဘူးလား မသိဘူး” လို႔သာ စိတ္ထဲကေျပာၾကၿပီး အိမ္ေရာက္လာတယ္။ အိမ္ေပါက္၀မွာ ဖခင္အိုႀကီးကို သူတို႔ ထံုးစံအတိုင္း ေျခဖမိုးထိ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး သတို႔သမီး အိမ္ထဲ၀င္တယ္။ လူႀကီးေတြက ညာဘက္ေျခေထာက္က စလွမ္း၀င္ဖို႔ သတိေပးၾကတယ္။

ဇာတ္လိုက္က အဲ့ဒီနယ္မွာ ရွိတဲ့ ယကၠန္းစက္႐ံုက အလုပ္သမား။ ဇနီးသည္က အလိမၼာအိမ္ပါေလး။ ႏြမ္းႏြမ္းပါးပါးေပမဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ မိသားစုဘ၀ေလး ပိုင္ဆိုင္ၾကတယ္။ မၾကာဘူး ဇာတ္လိုက္အေဖႀကီး အနိစၥေရာက္တယ္။ အေလာင္းျပင္ၾကသူေတြက အေလာင္းကို ပတ္ဖို႔ ပိုးစ ေတာင္းတယ္။ ဇာတ္လိုက္က “တသက္လံုး အလုပ္လုပ္လာတာ ဖခင္ႀကီး ရုပ္အေလာင္းက ေျခမႏွစ္ခုကို ပူးခ်ည္ဖို႔ ပိုးမွ်င္တစသာ တတ္ႏိုင္ရပါလား” လို႔ ငိုရွာတယ္။ (အသုဘမွာ ေရအိုးခြဲတာ၊ ကူးတို႔ခ ဆိုၿပီး ပါးစပ္ထဲ တမတ္စိထည့္တာ၊ ေျခမႏွစ္ေခ်ာင္းကို ပူးခ်ည္တာေတြ အားလံုးဟာ အိႏၵိယက အယူအဆေတြျဖစ္တယ္။ ဗုဒၶသာသာ၀င္ေတြ အကိ်ဳးအေၾကာင္း အဓိပၸါယ္ ရွိမရွိ သံုးသပ္ၿပီး၊ ဒီအယူအဆေတြကို ဆက္လက္လိုက္နာဖို႔ သင့္မသင့္ ဆံုးျဖတ္သင့္ၿပီ။)

ဇာတ္ကားကို ျပန္ေကာက္ရရင္ ဇာတ္လိုက္ဟာ ဇာတ္လိုက္တို႔ရဲ႕ သဘာ၀အတိုင္း ရိုးသား ႀကိဳးစားၿပီး မဟုတ္မခံ စိတ္ရွိသူျဖစ္တယ္။ စက္ရံုပိုင္ရွင္သူေဌးႀကီးရဲ႕သမီး မဂၤလာေဆာင္မွာ ၀တ္ဖို႔ရာ ပိုးဆာရီကို အထူးယက္လုပ္ေပးဖို႔ ေရြးခ်ယ္ျခင္း ခံရတဲ့ လက္ေရြးစင္ ယကၠန္းသမားတဦး။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔မွာ သမီးေလးတေယာက္ရတယ္။ သမီးေလး ပုခက္တင္ပြဲမွာ ဖေအလုပ္သူက သမီးကို တခိ်န္က်ရင္ ပိုးဆာရီတထည္ ေပးမယ္ လို႔ ကတိက၀တ္ျပဳလိုက္တယ္။ ပြဲကိုလာတဲ့ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြကေတာ့ “မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ကတိမ်ိဳး မေပးသင့္ဘူး။ ျဖစ္မလာခဲ့ရင္ ႀကိမ္စာသင့္သလိုမ်ိဳး ခိုက္တတ္တယ္” လို႔ ဇာတ္လိုက္ကို ေ၀ဖန္ၾကတယ္။ ဇနီးသည္မွာလည္း စိုးရိမ္မႈေတြနဲ႔ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစ မ်က္ႏွာ မသာမယာ ျဖစ္ရေတာ့တာေပါ့။ ဒီေတာ့လည္း သူစုထားတဲ့ ေျမအိုးကို ခြဲ၊ အေႂကြေစ့ေတြ တပံုတေခါင္းကို ျပလို႔ ဇနီးသည္ကို အားေပးရွာတယ္။ “ဘာလို႔ မျဖစ္ရမလဲ မိန္းမရယ္ေပါ့။” ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ သူ႔ညီမက အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို အိမ္ထရံအျပင္က ေခ်ာင္းၾကည့္ၿပီး ျမင္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ေန႔လည္းက်ေရာ ညီမလုပ္သူက သူ႔ေယာက်္ားကို အကိုဆီ လႊတ္ၿပီး ရွာရေဖြရတာ ခက္လြန္းလို႔ ရင္းဖို႔ႏွီးဖို႔ေလးရေအာင္ စုထားေဆာင္းထားတဲ့ ေငြစေၾကးစေလးမ်ားရွိရင္ ေခ်းငွားဖို႔ လာေျပာပါေလေရာ။ ကိုယ့္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ ျငင္းရခက္တဲ့ ဇာတ္လိုက္ကလည္း ရွိတာအကုန္ အိတ္ထဲသြန္ ထည့္ေပးလိုက္ရေတာ့တာေပါ့။ ဘာမွမေျပာသာတဲ့ မိန္းမလုပ္သူမွာလည္း အိမ္တိုင္ေလးမွီထိုင္လို႔ ငိုင္႐ံုသာ။

ဒီလိုနဲ႔ ရိုးသားပါတယ္ဆိုတဲ့ ဇတ္လိုက္လည္း အလုပ္ျပန္ခ်ိန္ စက္႐ံုထဲ ေနာက္ခ်န္ေနခဲ့ၿပီး ပိုးခ်ည္တခင္တခင္ကို ပါးစပ္ထဲ ငံုၿပီး ခိုးေတာ့တာပဲ။ Lord ေတြပိုင္တဲ့ စက္ရံုႀကီးက အေစာင့္အၾကပ္ထူေျပာပါတယ္။ အထြက္ဂိတ္မွာ တကိုယ္လံုးနဲ႔ ထမင္းခ်ိဳင့္ပါမက်န္ စစ္ေသးတာ။ ဒါကိုပဲ သူ႔မွာရေအာင္ ခိုးရတာ။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သမီးေလးကလည္း ေက်ာင္းသြားတဲ့ အရြယ္ေတာင္ ေရာက္လာၿပီေလ။ တရြာထဲသားခ်င္း ေက်ာင္းသြားေဖာ္ ေကာင္ေလးကို သမီးကို ေက်ာင္းအေရာက္ လက္ဆြဲေခၚသြားဖို႔ ဖေအႀကီးမွာ မွာရတာအေမာ။ ခိုးလာတဲ့ ပိုးခ်ည္ခင္ေလးေတြကို ဘယ္သူမွာ မသိေအာင္ ေလးေထာင့္မုန္႔ပံုးေလးထဲ စုထားၿပီး ႏြားတင္းကုတ္ထဲမွာ ညအခ်ိန္မေတာ္မွ ယက္ရရွာတယ္။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ အဆင္အကြက္ ေပၚလာတဲ့ ပိုးဆာရီေလးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း ပီတိေတြ ျဖာလို႔ေပါ့။

မွတ္မွတ္ရရ ရြာမွာ ပြဲေတာ္လုပ္တဲ့ေန႔ ရြာကလူကုန္နဲ႔ တမိသားစုလံုး ပြဲေတာ္ထဲမယ္ ကရင္းခုန္ရင္း ေပ်ာ္ရင္းရႊင္ရင္းမွာပဲ သမီးေလး အေမ ပါးစပ္ထဲက ေသြးေတြ အန္ပါေတာ့တယ္။ ဆင္းရဲမြဲေတျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ရလဒ္ တီဘီေရာဂါက ရြာကေဆးဆရာေတာင္ မႏိုင္ေတာ့တဲ့အေျခကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ ၿမိဳ႕ေဆး႐ံုကိုသာ အျမန္ပို႔ဖို႔ ဆရာေျပာႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ ယူက်ံဳးမရ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ရတဲ့ ဇတ္လိုက္ဟာ မီးအိမ္ေလးကို ဆဲြ၊ ဇနီးသည္ကို ႏြားတင္းကုတ္ဆီ ေပြ႕ခ်ီၿပီး ေခၚသြားပါတယ္။ ယကၠန္းစင္မွာ တသက္နဲ႔ တကိုယ္ သူတခါမွ မျမင္ဖူးေလတဲ့ တို႔ထိလို႔ေတာင္ မၾကည့္ဖူးတဲ့ ပိုးဆာရီစေလး တန္းလန္းကို အံ့ၾသတႀကီးၾကည့္ၿပီး အသက္ထြက္ရွာတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ရြာကို လူစိမ္းတဦးေရာက္လာတယ္။ “သူက စာေရးဆရာပါ ယကၠန္းအလုပ္သမားေတြအေၾကာင္း စာေရးခ်င္လို႔ ေလ့လာဖို႔ ေရာက္လာတယ္” လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါနဲ႔ ဇာတ္လိုက္လည္း သူ တည္းဖို႔ ခိုဖို႔ရာ ညီမျဖစ္သူရဲ႕အိမ္ကို ဆက္ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔ညီမလည္း အိမ္ငွားခေလး ဘာေလးရေအာင္ေပါ့။ ဇာတ္လိုက္ သမီးေလးရဲ႕ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေက်ာင္းသြားေဖာ္ သူငယ္ေလးကလည္း စစ္တပ္ထဲ လိုက္သြားရာက ခြင့္ရလို႔ ျပန္လာတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ဦး ေမတၱာရွိၾကတာသိတဲ့ မိဘေတြကလည္း ေနရာခ်ထားေပးဖို႔ စီစဥ္ၾကတယ္။ အိႏၵိယ ဓေလ့ထံုးစံအရ မိန္းကေလးဘက္က တင္ေတာင္းရတယ္။ ေယာက်္ားေလးဘက္က ဇာတ္လိုက္ကို “မင္းမွာ သမီးတေယာက္ကလြဲၿပီး ဘာမွမရွိတာသိေပမဲ့ တို႔ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဘာတင္ေတာင္းမလဲ ေမးရမွာပဲ” လို႔ ရြာသားအခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္တဲ့ သေဘာနဲ႔ ေျပာလာေတာ့၊ ဇာတ္လိုက္ကလည္း အမွန္ေတြ ေျပာေနတာ ျဖစ္ေပမဲ့ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ပဲ “ငါ့မွာ ဘာမွ မေပးလိုက္ႏိုင္ေပမဲ့ သမီးလုပ္သူကို မဂၤလာေဆာင္မွာ ပိုးဆာရီ ဆင္လႊတ္လိုက္မယ္” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ရြာကို ေရာက္လာတဲ့ လူစိမ္းက ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီ၀င္။ ဇာတ္လိုက္တို႔လည္း မာ့က္စ္တို႔၊ လီနင္တို႔ရဲ႕ အေတြးအေခၚ၊ စာအုပ္စာေပေတြ ဖတ္ခြင့္ရၿပီး အလုပ္သမား သမဂၢ ရြာမွာ ေပၚလာတယ္။ စာနည္းနည္းပါးပါး ဖတ္တတ္တဲ့ ဇာတ္လိုက္က သမဂၢေခါင္းေဆာင္ေပါ့။ စက္႐ံုပိုင္ရွင္သူေဌးဆီမွာ အလုပ္သမားေတြ ရသင့္ရထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ေတာင္းဆို ၾကတယ္။ အို လြယ္လြယ္နဲ႔ေတာ့ ဘယ္ရလိမ့္မလဲ။ ယကၠန္းစင္ေတြ မီး႐ိႈ႕ၾကတယ္။ (ပညာနည္းသူေတြရဲ႕ တဇြတ္ထိုး အမူအက်င့္ေတြဟာ တခါတေလမွာ ေတာ္ေတာ္ အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္တယ္။) ေနာက္ အလုပ္မဆင္းဘူး သပိတ္ေမွာက္ၾကတယ္။ မဂၤလာရက္နီးလာတဲ့ သမီးလုပ္သူကလည္း “ပိုးဆာရီ ဘယ္မလဲ အေဖရယ္။ သြားမ၀ယ္ေသးဘူးလား” တေမးထဲေမးေနေတာ့၊ အလုပ္မဆင္းဘူး သပိတ္ေမွာက္ေနတဲ့ အေဖၾကီးမွာ ဖင္ပူေအာင္ထိုင္မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သႏၷိဌာန္ေတြ ၿပိဳလဲလို႔ သမီးအလွ လင္ရဖို႔ ပိုးခ်ည္ခင္ ခိုးဖို႔အေရး အလုပ္ျပန္ဆင္းပါမယ္လို႔ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ပါေတာ့တယ္။ အလုပ္ ဆင္းမယ္၊ မဆင္းဘူးနဲ႔ အလုပ္သမားေတြလည္း ႏွစ္ဖြဲ႔ကြဲလို႔ ဦးတည္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေ၀းရေတာ့တယ္။ အလုပ္ဆင္းခ်ိန္မွာ အရင္ထက္ႏွစ္ဆတိုးၿပီး ခ်ည္ခင္ ခိုးတယ္။ ဒီတခါေတာ့ မိပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ သူေဌးရဲ႕ အေစာင့္အၾကပ္ေတြကေရာ၊ သစၥာ ေဖာက္သြားသူဆိုၿပီး နာေနတဲ့ အလုပ္သမားေတြဘက္ကေရာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္က ၀ိုင္းသမလိုက္ၾကတာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ “အေဖ့ကို မရိုက္ၾကပါနဲ႔” လို႔ ၀င္ဆြဲတဲ့ သမီးေတာင္ ေနာက္ဆံုး မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ရတဲ့ အျဖစ္ေရာက္တယ္။

တသက္လံုး ေလးစားလာရတဲ့ အေဖကို ဒီလိုအေျခအေနနဲ႔ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ သမီးျဖစ္သူက ေရကန္ထဲခုန္ခ်ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေသေၾကာင္းႀကံတယ္။ တခါတည္း ေသမသြားပဲနဲ႔ Vegetable ျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူမွ ေစာင့္ေရွာက္မည့္သူမရွိတဲ့ သမီးကို အခ်ဳပ္သားအျဖစ္နဲ႔ လာၾကည့္ရင္း၊ အဆိပ္နယ္ထားတဲ့ ထမင္းကို သမီးပါးစပ္ထဲ ကိုယ္တိုင္လက္နဲ႔ ခြံ႕ၿပီး အဆံုးစီရင္လိုက္တယ္။

ဒီေတာ့မွ ႏြားတင္းကုတ္ထဲက ယကၠန္းစင္က ယက္လက္စ ပိုးဆာရီကို ဆြဲၿဖဲယူလာၿပီး အိမ္ေရွ႕မွာ ခ်ထားတဲ့ သမီးအေလာင္းေပၚလႊားတယ္။ ေခါင္းကို လံုေအာက္ဖံုးေတာ့ ေျခကေပၚေနတယ္။ ေျခကို လံုေအာင္ဖံုးျပန္ေတာ့ ေခါင္းက မလံုျပန္။ ဇာတ္လိုက္မွာ ပိုးဆာရီစကို အေပၚဆြဲလိုက္ ေအာက္ဆြဲလိုက္ လုပ္ရင္း…ဇတ္လမ္းၿပီးသြားပါတယ္။

ဇာတ္ကားနာမည္က Kanchivaram (A Communist Confession) ပါ။

ကိုယ့္အႀကိဳက္ (ကန္႔သတ္)

ခ်ိတ္ဆင္ေလးေတြကို ခ်စ္ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေနတဲ့ ဒီလံုခ်ည္ေလးေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က "႐ိုးတယ္၊ ယဥ္တယ္၊ က်က္သေရရွိတယ္၊ မဂၤလာရွိတယ္" ဆိုတာေတြနဲ႔ အတူ တန္ဖိုးလည္းထားပါတယ္။

ပိုးခ်ိတ္ေတြကေတာ့ လက္ေတြ႔အားျဖင့္ အသံုးမတည့္လွေပမဲ့ ရံဖန္ရံခါ ပြဲေနပြဲထိုင္ဆိုတဲ့ေနရာကို သူက ယူထားပါတယ္။ ပြဲတက္ ဗိုက္ပူႀကီးေတြရဲ႕ ခါးမွာ ပတ္ထားတာကို ျမင္ရင္ လူကို မရိုေသေတာင္ ျမန္မာ့႐ိုးရာ၀တ္စံုကိုေတာ့ ေလးစားမိပါတယ္။

ေရွးဘုရင္ေခတ္ကေတာ့ ပိုးခ်ိတ္ဆိုတာ ေတာ္၀င္သူေတြမွ ၀တ္ခြင့္ရွိတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေခတ္ ေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း ယက္ကန္းစင္က ဒီအဆင္ကို ဒီအမ်ိဳးသမီးႀကီးအတြက္ ထုတ္ေပးၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္မထုတ္ရေတာ့ဘူး လို႔ မူပိုင္ခြင့္ကို လက္၀ါးႀကီးအုပ္ limited edition လုပ္တာမ်ိဳး သိုးသိုးသန္႔သန္႔ ၾကားဖူးျပန္တယ္။ အထည္ယက္သူရဲ႕ အႏုပညာစြမ္းအားကို ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္းကေတာ့ ေတာ္၀င္ေအာင္ ယဥ္ခ်င္လို႔ ခ်ိတ္၀တ္ပါတယ္ဆိုသူေတြရဲ႕ ေအာက္တန္းက်တဲ့ မယဥ္ေက်းမႈပါပဲ။
*****

ေပါက္က ကိုယ့္အႀကိဳက္ ဆိုၿပီး သူ႔ရဲ႕ ခ်စ္စရာလံုခ်ည္ေလးေတြ အေၾကာင္း ေရးပါတယ္။ မသီတာကို တဂ္ေတာ့ ဗိုက္ပူေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ မသီတာလည္း ကိုယ့္အႀကိဳက္ လံုခ်ည္ေတြထဲက ကန္႔သတ္ၿပီး ပိုးခ်ိတ္ေတြကို ပြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။

ငယ္ငယ္ ကတည္းက မိသားစုက ေခါင္းထဲ႐ိုက္သြင္းလိုက္တာ၊ အ၀ါနဲ႔ ပန္းေရာင္က ျမန္မာေတြ အတြက္ မဂၤလာေရာင္ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မဂၤလာ အခမ္းအနားေတြဆို အဲဒီအေရာင္ေတြ သံုးသင့္တယ္ တဲ့…

ဘြဲ႔ယူတုန္းက ၀တ္တဲ့ လံုခ်ည္... အ၀ါေရာင္ေလးေနာ္ မဂၤလာ ရွိေအာင္
အဲ…မဂၤလာေဆာင္ေတာ့လည္း ဒါပါပဲ
ဟုတ္တယ္ေလ ဘြဲ႔ယူရင္တထည္၊ မဂၤလာေဆာင္ရင္တထည္ ၀တ္ရမယ္လို႔ ဘယ္သူေျပာလဲ
ဒီလိုသာ သံုးျဖဳန္းေနမယ္ ဆိုရင္ ကိုကိုဧရာ လွ်ာထြက္လို႔ ေသရခ်ည္ရဲ႕
အဲဒီ ႏွစ္ခါပဲ ၀တ္ရေသးတယ္။

ေနာက္ ပန္းေရာင္ေလး တထည္

ဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ ႏွစ္ခါပဲ ထုတ္၀တ္ရေသးတယ္… အဟုတ္တကယ္။
မပုတ္မသိုးေအာင္ သိမ္းထားတယ္။
ေရခ်မ္း ေဆာင္ရင္ တထည္၊ ေရစင္ ေဆာင္ရင္ တထည္ ၀တ္မယ္။
စုစုေပါင္း ႏွစ္ထည္ That’s all.



ဆက္တဂ္ခ်င္သူမ်ားကေတာ့
သင္းၾကည္၊ ရႊန္းမီ၊ တန္ခူး၊ ဇြန္မိုးစက္နဲ႔ မိုးမင္းႀကီး တို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။