သီတာေရ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ပို႔စ္အသစ္ေတြလည္း မတက္ပါလား။ တိုင္ပင္ၿပီးေတာ့မ်ား မေရးပဲေနၾကသလား ထင္ရတယ္… ဘာျဖစ္လို႔လဲ လို႔ ေမးလာပါတယ္။
ဘေလာ့ဂါတို႔ ေျဖၾကပါ။
မသီတာလည္း ထင္တာေတာ့ ေျဖခဲ့ပါတယ္။
ဘယ္လိုေျဖလိုက္သလဲ လို႔ေတာ့ မေမးပါနဲ႔။
****
မသီတာ စာေရးျခင္း ၀ါသနာ ဘယ္ကရသလဲ လို႔ ေတြးၾကည့္မိေတာ့… အေဖ့ဆီက ရခဲ့ဟန္တူတယ္လို႔ အေျဖထြက္ပါတယ္။ အေဖက အိမ္ေထာင္က်ၿပီး စီးပြားရွာဖို႔ တနယ္တေက်းမွာ အေျခခ်ရေတာ့၊ သူ႔ မိဘေတြဆီ စာေရးၿပီးေတာ့ ဆက္သြယ္ပါတယ္။ အေဖ့စာေတြက အရွည္ႀကီးေတြ … မၾကာခဏလည္း ေရးပါတယ္။ မသီတာတို႔ကိုလည္း ေရးခိုင္းပါတယ္။ ဥပမာ စာေမးပြဲေအာင္စာရင္းထြက္တယ္ ဆိုရင္ အဖိုးအဖြားေတြဆီ အေၾကာင္းၾကားတဲ့ စာမ်ိဳးကို ကိုယ္တိုင္ေရးခိုင္းပါတယ္။ ဘာေရးရမလဲ ေမာင္ႏွမေတြ အခ်င္းခ်င္း ေခါင္းခ်င္းရိုက္ စဥ္းစား။ သူေရးၿပီးသားဟာ ငါေရးမရေတာ့ဘူးေလ။ ေမာင္ႏွမေတြကလည္း အမ်ားသားဆိုေတာ့ တေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္းေရးၿပီး ေရးစရာက မရွိေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ ေပါက္ကရေတြ ထည့္ေရး။ ဘာေရးေရး အေဖကေတာ့ စာကို ပို႔ေပးတာပဲ။ အဖိုးအဖြားေတြကလည္း ငါ့ေျမးေတြ ေရးလိုက္တဲ့ စာဟဲ့ ဆိုၿပီး လူစံုမွာ ထုတ္ဖတ္တာပဲ… အဆီအေငၚ မတည့္တာေတြ ဖတ္မိရင္လည္း ကေလးက ဘာေျပာခ်င္မွန္းမသိပါဘူး ဆို ထားလိုက္တာပဲ…။ ေပါက္ကရေတြ ေရးရလားရယ္လို႔ မဆူပါဘူး။
*****
၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ေန႔စြဲ တပ္ထားတဲ့ မသီတာ့ တူေတြဆီက စာေလးေတြပါ။
*****
Sunday, February 27, 2011
စာေရးလိုက္ပါတယ္။
Wednesday, February 23, 2011
ပန္းကဗ်ာ
ေနာက္ခံ ဂီတကို ဒီက ယူပါတယ္။
ပန္းသခင္ကေတာ့ တီတီဆြိ ျဖစ္ပါတယ္။
*****
မဂၤလာပါ
ဆရာမ
-ဇီဇ၀ါ
*****
ရိုးရိုးေလးပါပဲ
-စပယ္
*****
ေႏြဦး ေလ႐ူးနဲ႔ အတူ
ေ၀းလြင့္ခဲ့ ၀တ္မႈန္
သူကိုယ့္အနားေရာက္လာၿပီးေတာ့ ကပ္ထိုင္သြားသလိုပဲ…
-ကံ့ေကာ္
*****
သိပ္ဆိုးတဲ့ လူေတြေပါ့
ဘယ္သူ႔ကိုေတာ့ျဖင့္ မယွဥ္သာ
တျခားစီပါကြာ
ဘာညာ ဘာညာေတြနဲ႔…
(သူကေတာ့)
ၿပိဳင္ဘက္ဆိုတာ
သိေလဟန္ေတာင္မရွိ
အလိႈက္လွဲဆံုးေတြနဲ႔
ၿမိဳင္လို႔
လႈိင္လို႔
-ငု၀ါ
*****
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းရဲ႕ ရနံ႔
ငံ့လင့္ျခင္း ၀တ္ဆံ
ေတာင္းတျခင္း ပြင့္လႊာ
ၿမိဳသိပ္ျခင္းေတြ တေပြ႔တပိုက္နဲ႔…
-ယုဇန
*****
အသင္းပ်ံ႕ဆံုးေသာ ရနံ႔ေတြ
ႀကိဳင္လႈိင္ကာေပးေသာ္လည္း
စိုး႐ြံ႕လို႔ မလွမ္းသာ
ေအာ္…
ကမၻာေတြျခားေနသတဲ့လားကြယ္
-ဆိတ္ဖလူး
*****
တပြင့္တည္း
ဒါေပမဲ့
ျခေသၤ့
တိုးေ၀ွ႔ က်ီစယ္
အၿပံဳးခ်င္း ဖလွယ္…
ခ်ိဳေသာ ႏွင္းဆီ
သင့္ထံယစ္မူး၊ ညႊတ္ႏူးဖို႔
သင္မရည္ရြယ္
ဆူးခ်စ္လို႔ စူးနစ္
ကိုယ့္ထိုက္နဲ႔ ကိုယ့္ကံပဲ ရွိပါေစ
- ႏွင္းဆီ
*****
ပြင့္လင္းလို႔ ေဖာ္ေရြ…
တခါတေလလည္း
ပန္းအျဖစ္ကို ေမ့ပါရေစ…
*****
ေရခ်ိဳးလို႔ အလွျပင္ၿပီးၿပီ
ဟင္းခ်ိဳလည္း ေႏႊးထားသည္
ေမာင္ေရာက္ခ်ိန္ နီးၿပီ
-ေလးနာရီ
*****
နံရံတခ်ပ္ျခားလို႔ေန…
*****
နတ္ပန္းရယ္လို႔ မာနမႀကီးပါဘူး
တကယ္ပါ
တို႔အတူတူ ႀကီးျပင္းခဲ့တယ္…
-ႏြယ္သာကီ
*****
ညွင္းေလေျပ
သင္းရနံ႔
လွ်ိဳ႕၀ွက္တဲ့လေရာင္…
-ညေမႊးပန္း
*****
ေမာင္ေတာ္ကေတာ့
ျမဴးလာေပါ့…
-ေဆာင္ေတာ္ကူး
*****
ႏွစ္ေလးငါးေျခာက္ဆယ္ေလာက္ တေယာက္ထဲစြဲ ခ်စ္ႏိုင္မလား
-သရဖီ
က်မထက္ လွသူနဲ႔ ေတြ႔သြားေတာ့ အခ်စ္ေရာ့မလား…
-ျမတ္ေလး
*****
ႏြားတင္းကုပ္နားမွာ ရွိသည္။
ေက်ာင္းဂိတ္ေပါက္ နားမွာ ရွိသည္…
-တ႐ုတ္စကား
*****
အလွကိုယ္စီ ရွိၾကသည္…
-ထား၀ယ္မိႈင္း
Monday, February 21, 2011
သစ္ပင္
ကနဦးကေတာ့ အေလ့က်ေပါက္တာပဲ ရွိမွာပါ။
ေနာက္ လိုအပ္၍ စိုက္ပ်ိဳးၾကပါတယ္။
ငါးမိနစ္ခန္႔ စာစီကံုးပါ”
Saturday, February 19, 2011
ဘေလာ့ဂ္တာ...(၆)
ဒါေၾကာင့္ မသီတာတို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ေျခမဆင္းဘူး၊ ေက်ာပဲခင္းတယ္ :)
ကဲ ပို႔စ္ေရးပါေတာ့မယ္။
*****
မနက္အေစာႀကီး ေ၀လီေ၀လင္းထ၊ သားေ၀ယ်ာ၀စၥ လုပ္ရတယ္။ ေထြေထြထူးထူး မဟုတ္ပါဘူး။ မနက္အေစာစာကို မုန္႔ဟင္းခါး စားခ်င္တယ္ ပူဆာလို႔ မေန႔ညေနက ခ်က္ထားတာကို ေႏႊးေကၽြးရတာပါ။ လုပ္ရင္း ကိုင္ရင္း တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါပါလား မုန္႔ဟင္းခါးလည္း ခ်က္တတ္တယ္။ ပဲေၾကာ္ေလးပါ ေၾကာ္လိုက္ေသး…။ စားေသာက္ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသြားရခါနီးသား ပိုက္ဆံအိတ္ ဘယ္ထားမိမွန္းမသိလို႔တဲ့ ဟိုရွာဒီရွာနဲ႔။ အျမင္ကတ္လို႔ (ကိုယ့္ဖာသာ စည္းကမ္းမရွိတာ၊ ငါေတာ့ ရွာမေပးႏိုင္ဘူးေဟ့ လို႔ စိတ္ထဲက ေျပာရင္း) ေပကပ္ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ သူထြက္သြားေတာ့မွ အိပ္ယာထဲျပန္လွဲရင္း ငါေတြ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ထေနတဲ့ ၿမို႕ လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ နာမည္ ေပးလိုက္တယ္။
*****
မနက္ ၁၀နာရီေလာက္မွာ ရန္ကုန္ျပန္တဲ့ အမိ်ဳးတေယာက္ဆီက ေလဆိပ္ ဆင္းေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ဖုန္းလာတယ္။ ေအာ္ သူမ်ားေတြ ျပန္ၾကလို႔… သူမ်ားေတြ ျပန္ၾကလို႔… ငါလည္း ျပန္ခ်င္လိုက္တာ…။ ရပ္တည္လို႔မွ မေနႏိုင္ေတာ့သမို႔ အိပ္ယာထဲေခြၿပီး
ငါ့ရဲ႕ မွ်ားဦးဟာ အဲ့ဒီေနရာကိုပဲ ထိုးစိုက္ေစရမယ္…
အေမရွိတဲ့ ရန္ကုန္
ေက်ာင္းသြားခါနီး သားငယ္ကို ဘာစားမလဲ ထမင္းစားမလား၊ မုန္႔ဟင္းခါး စားမလားေမးေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါး စားမယ္တဲ့။ သားအမိႏွစ္ေယာက္ စားၾကတာေပါ့။ ကေလးကေတာ့ တပန္းကန္ပါပဲ…။ ကိုယ္ကလည္း တပန္းကန္ထဲမွာပဲ မုန္႔ဖတ္ထည့္လိုက္ ဟင္းရည္ေလးလိုက္လိုက္၊ ဟင္းရည္ခ်ည္းေသာက္လိုက္ မုန္႔ဖတ္ေလး လိုက္လိုက္…။
ေန႔လည္ ၁၂နာရီ ကေလး ေက်ာင္းပို႔ၿပီးေတာ့ အင္း မုန္႔ဟင္းခါးေတြ စားတာမ်ားၿပီး ေလးလိုက္တာ
ေဟာဒီလို ေဟာဒီလို ၿမိဳထားလိုက္မွာ
ခႏၶာကိုယ္ မေခြႏုိင္ မေခါက္ႏိုင္
မေကြးႏိုင္ မတြန္႔ႏိုင္ေတာ့ရင္ေတာင္
အို ဘာျဖစ္လဲ
အလ်ားလိုက္ ဆန္႔ဆန္႔ႀကီး ေနလိုက္မွာေပါ့။
*****
*****
*****
ညေန ၃နာရီ
ဥပုသ္ေက်ာင္းသြားတဲ့ ေယာကၡမႀကီး ျပန္ေရာက္လာ
ေမေမ မနက္ဖန္မနက္ စားဦးမွာလား…
မစားေတာ့ဘူး… ေက်ာင္းက စားလာခဲ့ၿပီ
ပလတ္စတစ္အိတ္ထဲမွာတင္ တ၀က္ခြဲ… ဟိုလူႀကီးအတြက္ေလ
မ်ားသြားတဲ့ ဘက္ျခမ္းကို စားမွာပဲ ၀ါးမွာပဲ
အင္း
ညီညြတ္ျခင္းသည္ အင္အား တြဲထားၾက … တပို႔တြဲမ်ား။
ေရႊမႈန္ ေရႊမႊားေတြ က်ဲေနတဲ့ ေရႊ၀ါေရာင္ အတိတ္ေတြကို
လြန္႔လြန္႔လူး စြဲလန္းမိမွေတာ့
ေဟာင္းလို႔ ေျပာင္းသြားတဲ့
၀ါၾကင္ၾကင္ ၀ါဖန္႔ဖန္႔ေတြကို
ေရႊအိုေရာင္ အနားသတ္ေတြလို႔ သတ္မွတ္ဖို႔
ငါ ဟာ
ဘာမ်ား ျဖစ္ခ်င္ဦးမွာလဲ???
...
ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ တခုျဖစ္လိုက္တာေပါ့။
*****
မမKOM ကေတာ့ စိတ္ကို မမွန္ဘူးလို႔ ေျပာတာပဲ…။
Friday, January 28, 2011
Strawberry... Cherry... ေရာရင္...
ဘေလာ့ဂ္ က ေခတ္သစ္ လူမႈဆက္ဆံေရးပံုစံ ဆိုရင္၊ မသီတာႀကီး ၿငိမ္လြန္းေနေတာ့ အတင္း မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး ထင္သြားမွာ စိုးလို႔ လူးလဲထလာတာ...။
ေျပာရရင္ေတာ့ မဂၤလာေဆာင္အေၾကာင္း... အကယ္ဒမီအေၾကာင္းေတြ ပံုလို႔ ပံုလို႔...။ မသီတာတို႔ ငယ္ငယ္ကေပါ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားေတြ ေပၚလာေတာ့ မိသားစု၀င္ေတြ စံုစံုလင္လင္နဲ႔ TV ေရွ႕ထိုင္ ဇတ္လမ္း ၾကည့္ၾကတာ၊ အယင္က ႐ံုထဲ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ၾကည့္ရသလိုမဟုတ္ပဲ တမ်ိဳးတဘာသာေပါ့ေလ... ၾကည္ႏူးစရာေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ခက္တာက မသီတာတို႔ အကိုႀကီး လင္မယား...။ သူတို႔က ဇတ္ကားႀကည့္ရင္ ေအးေအးမၾကည့္ၾကဘူး။ ႏွစ္ေယာက္သား ေ၀ဖန္ေရးနဲ႔ ေလကန္ေရးကို အေပးအယူ အခ်ီအခ်နဲ႔ လုပ္ၾကတာမ်ား...။ သူတို႔က လူႀကီးေတြ ဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံျခားေရာ... ျပည္တြင္းကပါ ဇတ္လမ္း ဇတ္ကားေပါင္း မ်ားစြာကို ၾကည့္ရႈခံစားထားဖူးၿပီးသား ဆိုေတာ့... ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက ျမင့္မားေနေတာ့တာ။ ကိုယ္က ခံစားမလို႔ ရွိေသး ... ကိုႀကီးက "ဟင္ မင္းသားကလည္း ဘယ္လိုႀကီးလည္း ေအာက္လိုက္တာ..." ဆိုရင္ ... ေယာင္းမႀကီးကလည္း ... "အင္းေလ ဒါမ်ား မင္းသားတဲ့" ဆို လုပ္ေရာ...သြားေရာ သြားေရာ...။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မသီတာတို႔ အငယ္ေတြက ကိုႀကီးတို႔နဲ႔ ဇတ္လမ္းမၾကည့္ခ်င္ဘူးဟာ လို႔ ကြယ္ရာမွာ က်ိတ္ရင္ဖြင့္ၾကတာေပါ့။
အခုလည္း မသီတာတို႔ အသက္ႀကီးလာပါၿပီ... ပါးစပ္ကထြက္သမွ်က ေ၀ဖန္ေရးႀကီးပဲ မ်ားေနလို႔ အသာေလး တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဘရိတ္အုပ္ပါတယ္။ အင္း ဒီၾကားထဲကပဲ...
အကယ္ဒမီပြဲက မင္းသား၊မင္းသမီးပံုေတြ အမ်ားႀကီး အင္တာနက္ကေန ၾကည့္ရပါတယ္။ လွလွပပ ၀တ္စားထားၾကတာ မ်က္စိ ပသာဒ ျဖစ္စရာပါ။ ဟိုအယင္ႏွစ္ႏွစ္၊ သံုးႏွစ္ေလာက္ ကတည္းကပဲ သတိထားမိတာက မင္းသားေတြရဲ႕ ၀တ္စံု။ ျမန္မာ အမ်ိဳးသား ၀တ္စံုဆိုတာကလည္း တိုက္ပံုနဲ႔ လံုခ်ည္... ဒါပါပဲ။ ဒါကိုပဲ လွလွပပ ျဖစ္ေအာင္ အျမင္ဆန္းေအာင္ ႀကိဳးစား တီထြင္ ၀တ္ဆင္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ ေလာက သေဘာအရ လူအမ်ား ႏွစ္သက္သေဘာက် အာ႐ံုစိုက္ခံရေအာင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ ႀကိဳးစားၾကရတယ္လို႔လည္း နားလည္ထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရႊပြဲလာ မင္းသားမ်ားရဲ႕ ပြဲတက္ ၀တ္စံုမ်ားဟာ ပရိသတ္ကို တရားေသာ ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ လြတ္လပ္စြာ ျဖာထြက္ေနတဲ့ ရသ ကို မေပးစြမ္းႏိုင္ပဲ၊ တႏွစ္လာလည္း စပြန္ဆာ ခ်ေပးတဲ့ theme ေအာက္မွာ... ဘာေၾကာင့္ လက္၀ါးႀကီးအအုပ္ခံ ျပားျပား၀ပ္ေနၾကပါသလဲ... ဆိုတဲ့ အသံႀကီး မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ထြက္လာပါေတာ့တယ္။
တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူေတြ ယူနီေဖာင္း၀တ္ရကတည္းက နာၾကည္းေနရတဲ့ အထဲ
Saturday, January 15, 2011
Abhidhamma Books In English
သီရိလကၤာ ရဟန္းေတာ္ အရွင္နာရဒ မဟာေထရ္ (၁၈၉၈-၁၉၈၃) ကလည္း Abhidhammattha Sangaha - A Manual of Abhidhamma ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ အဘိဓမၼတၳသဂၤဟက်မ္းကို အဂၤလိပ္ ဘာသာျပန္ဆို၍၊ စာကိုယ္ တစ္ပိုဒ္ခ်င္းစီ၏ အဓိပၸါယ္ အဖြင့္မ်ားကို ေရးသားခဲ့သည္။ က်မ္းျပဳရာတြင္ ဆရာဦးေရႊဇံေအာင္၏ သၿဂႋဳဟ္ဘာသာျပန္ႏွင့္ Mrs. Rhys Davids ၏ Buddhist Psychology (ဓမၼသဂၤဏီဘာသာျပန္) စာအုပ္တို႔၏ အကူအညီကို ရယူခဲ့ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထား၏။
အရွင္နာရဒ မဟာေထရ္ ေရးသားျပဳစုေသာ ”Manual of Abhidhamma” ကို အေျခခံကာ၊ အေမရိကန္ ရဟန္းေတာ္ ဘိကၡဳေဗာဓိ (၁၉၄၄ - ) က အသစ္ျပန္လည္ ေရးသား တည္းျဖတ္ခဲ့သည္။ အဘိဓမၼာ ေ၀ါဟာရမ်ားကို ဘာသာျပန္ရာ၌ အဂၤလိပ္ ရဟန္းေတာ္ ဘိကၡဳဉာဏေမာဠိ ၏ Path of Purifications (၀ိသုဒၶိမဂ္ အ႒ကထာ ဘာသာျပန္)ႏွင့္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကိုက္ညီေစရန္ ျပင္ဆင္ တည္းျဖတ္ထား၏။ ထို႔အျပင္ အဓိပၸါယ္ ရွင္းလင္းခ်က္မ်ားတြင္ ဋီကာေက်ာ္ ေခၚ အဘိဓမၼတၳ၀ိဘာ၀ိနီ ဋီကာက်မ္းႏွင့္ လယ္တီဆရာေတာ္၏ ပရမတၱဒီပနီ ဋီကာက်မ္း ႏွစ္ေစာင္၏ အဆံုးအျဖတ္မ်ားကိုပါ ထည့္သြင္း၍ ေရးသားထားပါသည္။
ဂ်ာမန္ ရဟန္းေတာ္ အရွင္ဉာဏတိေလာက မဟာေထရ္ (၁၈၇၈ - ၁၉၅၇) က အဘိဓမၼာ ၇-က်မ္း၏ အႏွစ္ခ်ဳပ္မွတ္စုမ်ားအား အဘိဓမၼာပိဋက လမ္းၫႊန္ အျဖစ္ ေရးသား ထားသည္။ အဘိဓမၼာ တစ္က်မ္းလွ်င္ အခန္းတစ္ခန္းစီ ေရးသားထား၍၊ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ေဒသနာကိုလည္း ေဖာ္ျပထားပါသည္။
ဓမၼသဂၤဏီက်မ္းမွ စိတ္ျဖစ္ေပၚပံု အခန္း (စိတၱဳပၸါဒက႑)မွ စိတ္, ေစတသိက္တို႔အား အုပ္စုမ်ားခြဲ၍ ပိုင္းျခားေ၀ဖန္ျခင္းႏွင့္ အခ်ိန္ကာလကို အဘိဓမၼာသေဘာအရ သံုးသပ္ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားပါ၀င္သည္။ အဘိဓမၼာ ေရွ႕ပိုင္းက်မ္းမ်ားတြင္ တရားသေဘာတို႔ကို အုပ္စုမ်ားဖြဲ႔ကာ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ေလ့လာသည့္ Analytical approach ကို ပဓာနသံုး၍၊ ပ႒ာန္းက်မ္းတြင္ ထိုတရားသေဘာတို႔သည္ သီးျခားမတည္ဘဲ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု အေၾကာင္းအက်ိဳးအားျဖင့္ ဆက္စပ္ျဖစ္ေပၚေနကို ေလ့လာသည့္ Synthetical approach အား အသံုးျပဳသည္ကို ေတြ႕ရ၏။ ထို နည္းႏွစ္မ်ိဳးတို႔အား ႏိႈင္းယွဥ္ေလ့လာသည့္ စာတမ္းတစ္ခုကိုလည္း အခန္းတစ္ခန္း အျဖစ္ ထည့္သြင္း ေရးသားထား၏။
မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ ေရးသားသည့္ “ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ” စာအုပ္အား အၿငိမ္းစားပါေမာကၡ ဦးကိုေလး (ေဇယ်ာေမာင္) က အက်ဥ္းၿခံဳး၍ အဂၤလိပ္ဘာသာ ျပန္ထားေသာ စာအုပ္ျဖစ္သည္။
Ebook-Link: Abhidhamma In Daily Life
Ebook Link: Buddha Abhidhamma: Ultimate Science
*****
Thursday, January 6, 2011
ခ်စ္ပြဲ၀င္
ဖိုနဲ႔မ သဘာ၀ လူသားႏွစ္ဦး ေပါင္းသင္းေနထိုင္ၾကရာက စ
မိသားစုေတြ ေပါက္ဖြားလာၾကရာမွာ … အဟမ္း အဟမ္း
၀ါက်ြတ္ကာလက စလို႔ အလွ်ိုအလွ်ိဳ ေပၚလာၾကတဲ့ ဟိုကဒီက မဂၤလာေဆာင္မ်ားအတြက္ မဂၤလာလက္ဖြဲ႔ ပို႔စ္ေလးပါ။ အထူးအားျဖင့္ မသီတာရဲ႕ တူတေယာက္၊ တူမတဦး၊ သူငယ္ခ်င္း Kမမ၊ TZA တို႔အတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္။
ခ်စ္ပြဲ၀င္
ေတးေရး- သဟာယ ဆရာတင္
မူလ အဆိုရွင္ - ေမရွင္
ျဖစ္ေလရာ ဘ၀မွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ ေပါင္းဆံုခြင့္ရခ်င္ရင္…
သစၥာရွိၾကပါ။
Monday, January 3, 2011
ကမၼႆကတ (၄) - ကံႏွင့္ အက်ိဳးေပး
ရဟန္းတို႔ “သတၱ၀ါသည္ အၾကင္ အျခင္းအရာအားျဖင့္ ကံကို ျပဳ၏။ ထိုထို အျခင္းအရာအားျဖင့္ ခံစားရ၏” (ယထာ ယထာယံ ပုရိေသာ ကမၼံ ကေရာတိ, တထာ တထာ တံ ပဋိသံေ၀ဒိယတိ) ဟု တစ္စံုတစ္ေယာက္က ဆိုျငားအံ့၊ ရဟန္းတို႔ ဤဆိုတိုင္း ျဖစ္လတ္ေသာ္ ျမတ္ေသာ အက်င့္ကို က်င့္သံုးမႈ မျဖစ္ေတာ့ေခ်၊ ေကာင္းစြာ ဝဋ္ဆင္းရဲ၏ အဆံုးကို ျပဳရန္ အခြင့္မရွိေတာ့ေခ်။ (အံ-၃-၁၀၁၊ ေလာဏကပလႅသုတ္)
“ကံျပဳခဲ့သည့္အတိုင္း အက်ိဳး ခံစားျခင္း” မဟုတ္ေၾကာင္းကို အဂၤုတၱရနိကာယ္ တိကနိပါတ္တြင္ ဆားခြက္ႏွင့္ ဥပမာျပဳ၍ ဆက္လက္ ေဟာၾကားထား၏။ ေရအနည္းငယ္ရွိေသာ ခြက္အတြင္း ဆားခပ္လိုက္ပါက ေသာက္၍ မရႏိုင္ေသာ ဆားငန္ရည္ ျဖစ္သြားေသာ္လည္း၊ ထိုပမာဏရွိေသာ ဆားအား ေရထုမ်ားျပားေသာ ဂဂၤါျမစ္တြင္းသို႔ ထည့္လိုက္ပါက ဆားငန္ရည္ ျဖစ္မသြားႏိုင္ပါ။ ထို႔အတူပင္ အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ အနည္းငယ္မွ်ေသာ မေကာင္းမႈကို ျပဳ႐ံုျဖင့္ ငရဲသို႔က်ေရာက္ရ၏။ အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္တို႔ကား ထိုအနည္းငယ္မွ်ေသာ မေကာင္းမႈ၏ ဆိုးက်ိဳးကို မ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ ခံစားရေသာ္လည္း၊ ငရဲသို႔ က်ေရာက္ျခင္းကဲ့သုိ႔ ႀကီးေလးေသာ အက်ိဳးဆက္ကို မခံစားရပါ။
ပထမပုဂၢိဳလ္သည္ သီလ, သမာဓိ, ပညာပြားမ်ားထားျခင္း မရွိသူျဖစ္သည္။ ထိုသူသည္ ေရအနည္းငယ္သာရွိေသာ ခြက္တြင္ ဆားထည့္ေသာအခါ ေသာက္မရေအာင္ ငန္သကဲ့သို႔၊ မေကာင္းမႈအနည္းငယ္သည္ အပယ္ငရဲသို႔ ဆြဲခ်ကာ ႀကီးစြာေသာ ဆင္းရဲကို ခံစားရ၏။ သီလ, သမာဓိ, ပညာပြားမ်ားထားေသာ ဒုတိယပုဂၢိဳလ္သည္ မ်က္ေမွာက္ဘ၀၌သာ အနည္းငယ္ေသာ မေကာင္းက်ိဳးကို ခံစားရေသာ္လည္း ေနာင္တမလြန္တြင္ အက်ိဳးမခံစားရေတာ့ပါ။ အကယ္၍ အဂၤုလိမာလမေထရ္ကဲ့သို႔ အရဟတၱဖိုလ္ေပါက္တိုင္ သီလ, သမာဓိ, ပညာတုိ႔ကို ပြားမ်ားပါက အလံုးစံုေသာ ကံတို႔သည္ ေနာင္ဘ၀တဖန္ အက်ိဳးေပးခြင့္ မသာေတာ့ဘဲ၊ ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းႏိုင္၏။
ရဟန္းတို႔ ''သတၱ၀ါသည္ အၾကင္ အျခင္းအရာအားျဖင့္ ခံစားအပ္ေသာ ကံကို ျပဳ၏။ ထိုထို ကံ၏ အက်ဳိးကို ခံစားရ၏'' (ယထာ ယထာ ေ၀ဒနီယံ အယံ ပုရိေသာ ကမၼံ ကေရာတိ, တထာ တထႆ ၀ိပါကံ ပဋိသံေ၀ဒိယတိ) ဟု တစ္စံုတစ္ေယာက္က ဆိုျငားအံ့။ ရဟန္းတို႔ ဤဆိုတိုင္း ျဖစ္လတ္ေသာ္ ျမတ္ေသာ အက်င့္ကို က်င့္သံုးမႈ ျဖစ္ႏိုင္၏၊ ေကာင္းစြာ ဝဋ္ဆင္းရဲ၏ အဆံုးကို ျပဳရန္ အခြင့္ရွိႏိုင္၏။ (အံ-၃-၁၀၁၊ ေလာဏကပလႅသုတ္)
မ်ိဳးေစ့ခ်င္း တူေသာ္လည္း စိုက္ပ်ိဳးရာ ေျမ, ရာသီဥတု, ေရရရွိမႈ စေသာ အျခားအေၾကာင္း တရားမ်ားေပၚမွီ၍ သီးႏွံျဖစ္ထြန္းမႈ ကြာျခား၏။ ကံတစ္ခု၏ အက်ိဳးေပးသည္ ယင္းကံကို ခိုင္မာ အားေကာင္းေစရန္ ေထာက္ပံ့ေပးေနေသာ ဥပထမၻကကံ၊ အားနည္းေစရန္ ဆန္႔က်င္ဖိႏွိပ္သည့္ ဥပပီဠကကံ၊ အက်ိဳး မေပးႏိုင္ေစရန္ ျဖတ္ေတာက္ဖ်က္ဆီးသည့္ ဥပဃာတကကံမ်ားေပၚ မူတည္၍ အက်ိဳးေပး ပမာဏကြာျခားသည္။ ထို႔အျပင္ အေၾကာင္းတရားမ်ားစြာေပၚ မူတည္၍ မ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ အက်ိဳးေပးျခင္း (ဒိ႒ဓမၼ ေ၀ဒနီယ)၊ ေနာက္အျခားမဲ့ဘ၀၌ အက်ိဳးေပးျခင္း (ဥပပဇၨ ေ၀ဒနီယ)၊ ေနာင္ဘ၀အဆက္ဆက္၌ အက်ိဳးေပးျခင္း (အပရာပရိယ ေ၀ဒနီယ) ဟု ကံ၏ အက်ိဳးေပးခြင့္အလွည့္ (လဒၶ၀ိပါက၀ါရ) ကြာျခားႏိုင္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ “ဇေနတိ သဒိသံ ပါကံ” ဟူေသာ စကားသည္ ကံႏွင့္ အက်ိဳးတရားတို႔၏ အေကာင္း, အဆိုး အမ်ိဳးဇာတ္ တူျခင္းကိုသာ ဆိုလို၏။ ထို ကံျပဳစဥ္ကအတိုင္း တူညီေသာ အက်ိဳး ခံစားရသည္ဟု မဆိုလို။ ဗုဒၶ၏ ကမၼ၀ါဒသည္ “ကံ၏ စီမံျပ႒ာန္းခ်က္ကို မလႊဲမေရွာင္သာ, မျပဳမျပင္သာ ခံစားရမည္” ဟုယူဆေသာ နိယတိ၀ါဒမ်ိဳး (Determinism) မဟုတ္။ သီလ, သမာဓိ, ပညာတို႔ကို ပြားမ်ား အားထုတ္ျခင္းျဖင့္ မေကာင္းေသာ ကံတို႔၏ အက်ိဳးေပးကို အားနည္း ပ်က္ျပယ္ေစ၍၊ ဘ၀သစ္ကို တဖန္ျဖစ္ေစတတ္ေသာ ကံတရားဟူသမွ်အား ပယ္သတ္သည့္ အဆံုးအမျဖစ္သည္။
၁။ အံ-၃-၁၀၁၊ အဂၤုတၱရနိကာယ္-တိကနိပါတ္-စူဠ၀ဂ္-ေလာဏကပလႅ၀ဂ္-ေလာဏကပလႅသုတ္
၂။ အဘိဓမၼတၳသဂၤဟ
၃။ Kamma and its fruit by Nyanaponika Thera
(http://www.accesstoinsight.org/lib/authors/nyanaponika/kammafruit.html)
Monday, December 20, 2010
အခ်ိန္ ႏွင့္ အမွ်
၁၅ ဒီဇင္ဘာ (ဗုဒၶဟူးေန႔)က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရာက္ပါတယ္။ အတူသြားတဲ့ အန္တီက သကၤန္းတထည္ ဆရာေတာ္ကို ကပ္လွဴေတာ့၊ “ဒါကာမႀကီး ဘာအတြက္ လွဴတာလဲ” လို႔ ဆရာေတာ္က ေမးပါတယ္။ အန္တီက ‘မိတ္ေဆြတေယာက္ရဲ႕အေမ ဆံုးပါးသြားလို႔ အဲ့ဒီမိတ္ေဆြက သူကိုယ္တိုင္ ေက်ာင္းကို မလာႏိုင္တဲ့အတြက္ သူ႔အေမကို ရည္စူးၿပီး လွူေပးပါရန္ အကူအညီေတာင္းလိုက္ေၾကာင္း’ ဆရာေတာ္ကို ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ ဆရာေတာ္က “ဒါဆို အမွ်ေ၀ရမယ္” လို႔ မိန္႔ပါတယ္။ “ဒါ ဘုန္းႀကီးအလုပ္၊ လွဴတာကို ဟိုနားထားခဲ့ဆို ၿပီးတာမဟုတ္ဘူး” လို႔ ၿပံဳးရယ္ရင္း မိန္႔ပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာပဲ “ၾကားဖူးၾကလား ဗိမၻိသာရမင္းႀကီးရဲ႕ ေဆြေတြ မ်ိဳးေတြ ၿပိတၱာေတြ ျဖစ္ေနၾကတာ၊ ဗိမၻိသာရမင္းႀကီးက ဘုရားနဲ႔ တကြ သံဃာေတြ ဆြမ္းကပ္ၿပီး သူက မသိေတာ့ အမွ်မေ၀မိဘူး။ ဒီမွာတင္ မင္းႀကီးကို မေကာင္းတဲ့ အနံ႔ေတြ၊ အဆင္းေတြ ေပးၿပီး ေျခာက္ၾက လွန္႔ၾကတာေပါ့။ ဗိမၻိသာရမင္းႀကီးက ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားကို ေလွ်ာက္ထားေတာ့၊ ျမတ္စြာဘုရားက ရွင္းျပေတာ့မွ ေနာက္တရက္ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ သံဃာေတြ ထပ္မံပင့္ဖိတ္ ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးၿပီး၊ အမွ်အတန္း ေပးေ၀ေတာ့မွ ၿပိတၱာျဖစ္ေနတဲ့ ေဆြေဟာင္းမ်ိဳးေဟာင္းေတြလည္း စားရေသာက္ရ၊ ၀တ္စရာ၊ ေနစရာေတြ ရၾကတယ္… ။ ၿပိတၱာဘ၀က ကၽြတ္လြတ္သြားတယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြတ္တာကေတာ့ အခ်ိန္တန္မွ ကၽြတ္မွာပါ။ စားစရာ၊ ၀တ္စရာ ရသြားတယ္ ဒီသေဘာပါ” လို႔ အမိန္႔ရွိပါတယ္။ “အမွ်အတန္း ေပးေ၀တဲ့ ဓေလ့ အဲ့ဒီက စ သလား လို႔ေတာင္ ဘုန္းႀကီး ထင္မိတယ္” လို႔ ဆက္မိန္႔ပါေသးတယ္။
ဆရာေတာ္ရဲ႕ တရားစကားထဲမွာ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ဆိုတဲ့ စကားအေပၚ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိပါတယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ေသၿပီး၊ ဘ၀တပါးသို႔ ကူးေျပာင္းရမယ္။ အခ်ိန္ … အခ်ိန္… သတၱ၀ါ တဦးတေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြက မတူၾကေပဘူး။ ဘ၀တခုမွာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ခြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ဟာ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ အခ်ိန္ရွိတိုင္း အိပ္ေနတတ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အေသအခ်ာ ဆံုးမ ပါတယ္။ “အယင္ဘ၀က ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေလး ပါခဲ့လို႔ အခုဘ၀မွာ အသိဉာဏ္ အတန္အသင့္ရွိတဲ့ လူျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ ဒီလိုသာ ဘ၀ကို ကုန္ဆံုးပစ္ေနရင္ေတာ့၊ ေနာင္ဘ၀ တိရစၧာန္အျဖစ္ကို ေရြးခ်ယ္ဖို႔ ဦးတည္ေနတာပဲ...” လို႔။
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ email စစ္ေတာ့၊ စက္မႈတကၠသိုလ္တက္စဥ္ ကိုဧရာတို႔နဲ႔ အတန္းေဖာ္ေတာက္ေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာေတာ့ ေနာက္တႏွစ္ျဖစ္တဲ့ က်မတို႔ႏွစ္မွာမွ ေက်ာင္းတူတူၿပီးခဲ့တဲ့ အမတေယာက္ရဲ႕ နာေရး သတင္းကို သိရပါေတာ့တယ္။ ခဏေနေတာ့ မနက္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအတူတူသြားခဲ့တဲ့ အန္တီရဲ႕ ေယာကၡမႀကီး ဒီေန႔ပဲ ရန္ကုန္မွာ ဆံုးေၾကာင္း အန္တီက ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားလာျပန္ပါတယ္။ ညဘက္ ဘုရားရွိခိုးအၿပီးမွာ လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္လခန္႔က ကြယ္လြန္သြားၿပီးလို႔ သိရတဲ့ အမရဲ႕ အမည္ကို ေခၚၿပီး၊ ၄င္းႏွင့္တကြ ၃၁ ဘံု၌ က်င္လည္ၾကကုန္ေသာ ေ၀ေနယ်၊ သုခိတ၊ ဒုကၡိတ သတၱ၀ါ အေပါင္းတို႔အား ေကာင္းမြန္စြာ အမွ်ေပးေ၀ပါတယ္။ အမွ်ရၾက၍ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ…။
အခ်ိန္ကို အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်တတ္ဖို႔အတြက္ အသိဉာဏ္ရွိဖို႔ လိုတယ္။ လူသားတဦးရဲ႕ တဘ၀တာ အခ်ိန္အတြင္းမွာ အဆိုးေရာ၊ အေကာင္းပါ ေလာကဓံေတြကို ဘယ္လို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းမလဲ ဆိုတဲ့ အသိဉာဏ္ေတြ ရင့္သထက္ ရင့္သန္ဖို႔၊ ေနာက္ဆံုး ေလာကမွ လြတ္ေျမာက္ေရး ဆိုတဲ့ အႏၲိမပန္းတိုင္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳဖို႔ ရွင္သန္ေနတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာသာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ႏိုင္တယ္။
*****
လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ေလာက္က ေခါင္းေတြ မူးေနတတ္လို႔၊ ဂ်ပန္မွာေရာက္ေနတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ဖုန္းဆက္လာတဲ့ အခါ သူ႔ကို ေနမေကာင္းေၾကာင္း ညည္းလိုက္မိပါတယ္။ “ဟယ္အဲ့ဒါဆို နင္ ေသြးေပါင္ေလး ဘာေလး မွန္မွန္ခ်ိန္မွေပါ့” ဆိုၿပီး သိပ္မၾကာပါဘူး ဂ်ပန္ကေန ေသြးေပါင္ခ်ိန္စက္ႀကီး ပို႔ခ်လာပါတယ္။ Manual က ဂ်ပန္လို ျဖစ္ေနလို႔ ဆိုၿပီး၊ ေနာက္မွ အဂၤလိပ္လို Manual ကိုပါ ရွာႀကံ မိတၱဴဆြဲၿပီး ပို႔ေပးခဲ့ပါေသးတယ္။ ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာျဖစ္ၿပီး မသံုးရက္ပဲ အသစ္အတိုင္းသိမ္းထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီစက္ကို ငါတေယာက္ထဲအတြက္ အသံုးမခ်ပဲ၊ အမ်ားအတြက္ အသံုးက်ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ လို႔ ေတြးေတာႀကံဆရင္း….အခုေတာ့ ဆႏၵျပည့္၀ခဲ့ပါၿပီ။
၁၈ ရက္ေန႔က ရန္ကုန္ျပန္သြားတဲ့ ညီမေလးတေယာက္နဲ႔ အႀကံဳထည့္ေပးလိုက္ၿပီး သုခေဆးခန္းမွာ လွဴဒါန္းလိုက္ပါၿပီ…။ ရန္ကုန္ေရာက္ေရာက္ျခင္းေန႔မကူးပဲ ေဆးခန္းမွာ သြားလွဴေပးခဲ့တဲ့ ညီမတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံနဲ႔ လူႀကံဳယူသြားေပးတဲ့ ညီမတို႔ကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။
ေဆးခန္းအတြင္း တေနရာ...
ေဆးခန္းအတြင္း တေနရာ...
ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား (၃) - The Lost World
၂၀၁၀ခုႏွစ္ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား၏ ဆရာပူေဇာ္ပြဲႏွင့္ မိတ္ဆံုပြဲကို စကၤာပူမွာ ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပ ၿပီးစီးခဲ့ပါၿပီ။ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ရင္း…
ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္ေသာ ဆရာႀကီးေဒါက္တာစန္းတင့္ စကၤာပူလာေရာက္ခဲ့စဥ္(၁၉၉၇ခုႏွစ္)က ျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ ရိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုကို အမွတ္တရအျဖစ္ တင္လိုက္ပါတယ္။
 |
| အီလက္ထရြန္နစ္ဌာန ပါေမာကၡ ေဒါက္တာစန္းတင့္ |
အဲ့ဒီေန႔ ညေနမွာပဲ တပည့္မ်ားက ဆရာႀကီးကို Jurong Point ရုပ္ရွင္႐ံုမွာ The Lost World – Jurassic Park ဇတ္ကား လိုက္လံျပသခဲ့ပါတယ္။ တေနကုန္ ပင္ပန္းေနေပမဲ့၊ တပည့္ေတြကို အလိုလိုက္ခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီး သည္းထိတ္ရင္ဖို ျပကြက္ေတြၾကား၊ အိပ္ေမာက်ရင္း အနားယူရရွာတယ္။
 |
| 1995 ခုႏွစ္ - ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ (၂၇)ႀကိမ္ေျမာက္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနား က်င္းပသည့္ေန႔တြင္ ရိုက္ကူးထားသည္။ |
Friday, December 10, 2010
ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား - (၂)
အဲ့ဒီ စက္မႈခန္းမႀကီးထဲမွာပဲ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ ႀကိဳဆိုပြဲ လုပ္တယ္။ ေနာက္ႏွစ္တန္းေလာက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ သစ္လြင္တေယာက္ ေျခဖမိုးေအာက္ မ်က္စိက ေတာက္ေတာက္ဆို ျပဳတ္က်သြားလို႔၊ ဟဲ့ေကာင္ကေလး နင္နဲ႔ငါနဲ႔ ရည္းစားျဖစ္ ဆိုၿပီး စိတ္ကူးေတြ ယဥ္လိုက္တာ… “အခ်စ္ဆံုးသမား” ဆိုတဲ့ ဘ၀မွာ ပထမဦးဆံုးေရးလိုက္တဲ့ ၀တၱဳတို တစ္ပုဒ္ရပါတယ္…။ ေအာ္… ပံုရိပ္ေဟာင္းထဲက ၀တၱဳဇတ္လမ္း…
Building 1 ေအာက္၊ ပါခ်ဳပ္႐ံုးခန္း ထြက္ေပါက္ အေရွ႕၊ ေထာင့္ေလးမွာ Cartoon Box ေလးရွိတယ္ေနာ္။ အသစ္တင္တိုင္း တိုးေ၀ွ႔ ခံစားပလိုက္တာ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားတိုင္းရဲ႕ ၀တၱရား။ ပံုရိပ္ေဟာင္းထဲမွာ ကိုယ္တဦးတေယာက္တည္းနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ကာတြန္းေလးတခု ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ Building 1 ကေန ကင္တင္းဘက္သြားတဲ့ စႀကၤန္ဘက္ထြက္တဲ့ အေပါက္နားက Notice Board မွာ ကပ္ထားတာကို သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ႔လို႔ ျဖဳတ္ယူလာခဲ့ၾကတာေလ…။
ဆံပင္ေကာက္ေကာက္
ပိန္ေျခာက္ေျခာက္နဲ႔
စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္… ဆိုတဲ့ စာလံုးမဲႀကီးေတြနဲ႔၊
New Model ပံုစံသစ္ျဖင့္ ၀င္လာသူ
ဆိုၿပီး ဆြဲထားလိုက္တာ၊ က်မ ခံုနံပါတ္ပါ ေရးထားလိုက္ေသး…။
ဆြဲတဲ့သူ နာမည္ကို ေရးၿပီးမွ ဖ်က္ထားတယ္။ ရသေလာက္ ဖတ္ၾကည့္လိုက္တာေတာ့ Section C မွ XXX လက္စြမ္းျပသည္တဲ့။ စေနာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔ က်မပံုကို မလွမပ ဆြဲထားတာ ျဖစ္ေပမဲ့ က်မ စိတ္မဆိုးပါဘူး၊ ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ားထဲက ကာတြန္းေလးအတြက္ ေက်းဇူးပါလို႔ ဒီေနရာကေန ေျပာလိုက္ပါရေစ စြမ္းအားရွင္ႀကီးေရ…။
(၈၈ အေရးအခင္းမွာ ဆႏၵျပစဥ္က သံုးခဲ့တဲ့ နဖူးစီးတို႔၊ လက္ပတ္တို႔နဲ႔အတူ စကၠူဗူးေလးထဲ ထည့္သိမ္းထားခဲ့တာမို႔ အခု ကိုယ္နဲ႔အတူ ရွိမေနပါ။)
က်မတို႔ ပဥၥမႏွစ္ေရာက္ေတာ့ စက္မႈခန္းမႀကီးထဲမွာဗ်ာ… ျပင္ၾကဆင္ၾက လႈပ္လႈပ္ရြရြနဲ႔…။ စတိတ္႐ိႈးလုပ္မွာ တဲ့။ အေဆာင္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြအတြက္ Annual Dinner ဆိုလား။ ေန႔ ေက်ာင္းသားမ်ားနဲ႔ လားလားမွမဆိုင္ ဖိတ္စာပါမွ လာရမယ္ဆိုလို႔၊ က်မတို႔ ခန္းမေရွ႕ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေလွ်ာက္ျပန္သံေပးၿပီး ေျခေအး၀မ္းေယာင္လာတဲ့အခါမွ ေပေစာင္းေပေစာင္းနဲ႔ ေနရပ္ထံသို႔ ျပန္ပါေလေတာ့ ျပန္ခဲ့ရပါေလသတည္းေပါ့။ ေနရာ အခက္အခဲေၾကာင့္ Dayသမားေတြ မလာရတာပါဆိုတဲ့ မခိုင္လံုတဲ့ သတင္းရပ္ကြက္က ထြက္လာတဲ့ ေကာလဟာလေၾကာင့္၊ ေနာက္တေန႔မွာ Civil က သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ မေက်မနပ္နဲ႔ ေျပာခဲ့တဲ့ စကား အခုထိ မွတ္မိေသးတယ္။ တို႔ Day သမားေတြ စတိတ္႐ိႈး အမ်ိဳးသားကဇတ္႐ံုမွာ သြားလုပ္မယ္ေဟ့ တဲ့။ မေက်ဘူးကြ… စင္ေပၚတက္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ေတြ မိုက္ရင္ထြက္ခဲ့လို႔ ရန္စလိုက္ခ်င္ေသးေတာ့တယ္။ အဲ့လိုသာဆို ေရွ႕ဆံုးက ထြက္လာမွာ … (အခုေတာ့ အိမ္က လူႀကီး လို႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေခၚခြင့္ရၿပီ ျဖစ္တဲ့) ကိုဧရာ…
သူအဲ့ဒီတုန္းက ဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလးကို ဂစ္တာတီးၿပီး ဆိုျပရင္ မသီတာ သိပ္ႀကိဳက္ပါတယ္။
ခင္ဗ်ာ.. ခင္ဗ်ာ.. ကိုဧရာ အသံဖိုင္တင္ပါ… ဟုတ္ကဲ့ မသီတာလည္း ပရိတ္သတ္ႀကီးမ်ား ကိုယ္စား ေတာင္းဆိုပါတယ္။ အဆိုေတာ္ႀကီးက မိုက္မေကာင္းဘူး။ အသံသြင္းတာေတြ မေကာင္းဘူး။ ဂစ္တာက မေကာင္းဘူးနဲ႔ ေစ်းကိုင္ေနပါတယ္။ အမွန္က အသံမေကာင္းေတာ့တာပါ။
ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား- (၁)
Thursday, December 9, 2010
ကိုယ့္ရင္ထဲက စိတၱဇေတြ… (၁)၊ (၂)
မေရးရတာလည္း ၾကာၿပီဆိုေတာ့
*****
အၾကည္က ခပ္တည္တည္ ဟိုဘက္လွည့္ထိုင္ေနတယ္
ျမင္ေနရတယ္ ဒါေပမဲ့ နားလည္ေအာင္ မွန္းဆဖို႔ၾက ခက္ေနျပန္တယ္
ညဥ့္နက္သန္းေခါင္တိုင္တယ္
စာၾကည့္စားပြဲမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္တယ္
ဘာမွ ထြက္မလာတဲ့အဆံုး ဒုကၡေျခရင္း ၀ပ္ဆင္းလိုက္ရတယ္… ကေတာက္
*****
မိတ္ေဆြ အမေတြက ေျပာတယ္။ “၀ လာလိုက္တာ..” တဲ့..။ ဆက္ေျပာေသးတယ္ “ဘေလာ့ဂ္မွာ သိပ္မေတြ႔ရေတာ့လို႔ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္” တဲ့။ အိမ္က သားႀကီးကေတာ့ “ေမေမ ပိန္ခ်င္ရင္ ဘေလာ့မလုပ္နဲ႔ေတာ႔” လို႔ ေျပာလာတယ္။ “ဟုတ္တယ္ေလ.. ေမေမက စားၿပီးေတာ့ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထိုင္၊ အဲ့ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ… ဗိုက္ႀကီးက ပူလာတာေပါ့” တဲ့။ “ေမေမက သားေျပာတာ လုပ္မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး..” လို႔ ညည္းေျပာေလး ေျပာေသးတယ္။
*****
တေန႔က သားငယ္ေလးနဲ႔ အတူ အိပ္တယ္။ မနက္ေ၀လီေ၀လင္းေလာက္မွာ သားငယ္ေလးက ငုတ္တုတ္ကေလး ထထိုင္ၿပီး တိုးတိုးေလး ေျပာလာတယ္။ “ေမေမ သား မီးခဏေလာက္ ဖြင့္မယ္ေနာ္” တဲ့။ “အင္း” လို႔ မ်က္စိမဖြင့္ပဲ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ေတာ့ သူမီးခလုတ္ဆီ ထသြားတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲ… သူ အိပ္ယာထဲ ရွဴးေတြမ်ား ေပါက္ခ်ေလသလားလို႔ အိပ္ယာခင္းကို ကပ်ာကယာ စမ္းမိတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ အိပ္ယာခင္းေပၚ ပ်ံ႕က်ဲေနတဲ့ ကဒ္ေတြကို မီးေရာင္နဲ႔ ျမင္လိုက္ရၿပီး သူ႔ေနရာျပန္ေရာက္လာတဲ့ သားငယ္က “သားကဒ္ေတြ ေအာက္က်ကုန္လို႔” လို႔ ေျပာရင္း သူ႔ကဒ္ေတြကို ေကာက္စီေနေတာ့တယ္။ (အဲ့ဒီေကာင္ေလးက ဥစၥာေျခာက္ေလး... သူ ကစားတဲ့ ကဒ္ေတြကို ေခါင္းအံုးေအာက္ ထားအိပ္တတ္တယ္။)
အဲ့ဒီေန႔ မနက္ကေတာ့ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္။ တေယာက္ထဲပဲ ဆိုေတာ့ အစပိုင္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သတၱ၀ါေတြကို ေမတၱာပို႔တယ္။ ရာသီဥတုက ညိဳညိဳမိႈင္းမိႈင္း အံု႔အံု႔ဆိုင္းဆိုင္းဆိုေတာ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ အတူ အေတြးေရယာဥ္ေက်ာ ေမ်ာေကာင္းလွတယ္။ ဒီေန႔ မိုးရြာမလား… ေနပူမလား… ငါေတာ့ မသိဘူး… သားေတြကေတာ့ သိလိမ့္မယ္… သူတို႔က မိုးေလ၀သ ခန္႔မွန္းခ်က္ ၃ရက္စာ ႀကိဳေဟာတာကို တီဗြီကေန ၾကည့္တတ္တယ္။ ဒီေန႔ ဘယ္ေန႔၊ ဘယ္ရက္လဲ… လဆန္းလား လဆုတ္လား… ဒါလည္း ငါမသိျပန္ဘူး… ေအာ္ ငါဟာ ေတာ္ေတာ္ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေနတတ္သူပါလား။ ဟိုးငယ္ငယ္ ရြာမွာေနတုန္းကလည္း အမွတ္အသားမရွိခဲ့တာပါေလ… အိမ္ေရွ႕ကေခ်ာင္းေလးရဲ႕ ေရတက္ ေရက်၊ ေရေသ ေရထေတြက ဒီလဆန္းလဆုတ္ရက္ေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္ေနတာပဲ… အဲ့ဒီတုန္းကလည္း လူႀကီးေတြ အလုပ္လို႔ပဲ ထင္ခဲ့တယ္။ သိခ်င္တဲ့အခ်ိန္ တေယာက္ေယာက္ ေကာက္ေမးလိုက္တာပဲ။ ကိုယ့္ဖာသာ သိေအာင္ေတာ့ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ အင္း ငါေတြးေနျပန္ၿပီ… ေတြးၿပီ ဆိုေတာ့လည္း အတိတ္အေၾကာင္းေတြ ခ်ည္းပါပဲလား။ ငါ အနာဂတ္ကို ဘာေၾကာင့္မေတြးတတ္တာလဲ… တခါတေလမ်ား အနာဂတ္ကို ေတြးၾကည့္ပါဦးလားဟယ္။ အနာဂတ္ကို ေတြးရတာက အားစိုက္ရတယ္။ အနာဂတ္ကိုေတြးတဲ့ ငါ့အေတြးေတြဟာ တလံေလာက္မွာပဲ ပ်င္းရိေလးတြဲစြာ တံု႕ကနဲ ရပ္သြားတတ္တယ္။ (ဖ်တ္ကနဲ အေတြးထဲ ၀င္လာျပန္တာက) ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ ရြာမွာသြားေနရင္း အေဒၚအပ်ိဳႀကီးရဲ႕ ျဖဴလြလြ အိပ္ယာခင္း အက်ခင္းထားတဲ့ မထူမပါး ေမြ႕ယာေလးေပၚ သေဘာေခြစြာ အိပ္ခြင့္ရခဲ့တယ္… အဲ့ဒီ ၾကည္ႏူးမႈေလးက ၾကာၾကာမခံပဲ… ေခ်ာက္ခ်ားစရာေတြနဲ႔ အဆံုးသတ္ခဲ့ရတယ္… အိပ္ယာထဲ ရွဴးေပါက္မိလို႔ လူႀကီးေတြ မသိခင္… ကိုယ့္အ၀တ္ေတြ ထလဲ… နံေစာ္ စိုရြဲကုန္တဲ့ ေစာင္ေတြ အိပ္ယာခင္းေတြ ဖ်ာေတြကို ခိုးထုတ္ခိုးထည္ေတြအလား… ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ… မနက္မိုးလင္းရင္ “သီတာ အိပ္ယာထဲ ေသးေပါက္တယ္မလား” လို႔ အစစ္ခံရေတာ့မယ္… ရင္ထဲမွာ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားလိုက္တာ…
ေအာ္ အခုေတာ့သိၿပီ… ငါ လိမ္ညာ လွည့္ဖ်ား ဟန္ေဆာင္ ဖုံးကြယ္တတ္ေနျခင္းဟာ ငယ္ငယ္က အိပ္ယာထဲ ႐ွဴးေပါက္ခ်တတ္ျခင္းက အစ ျပဳခဲ့တာပါလား...။
*****
ေျခလွမ္းေတြကေတာ့ ေလးတြဲ႕လ်က္ပါပဲ….။
ပန္ပန္နဲ႔ မေလးကို ဒီေနရာကေန ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။
*****
ပံုမွန္ အားျဖင့္ေတာ့ ေန႔လည္ ေန႔ခင္းလည္း အိမ္တံခါးေတြ ပိတ္ၿပီး သားအမိတစ္ေတြ အိမ္ထဲ ေနၾကတာပဲ…။ အဲ့ဒီေန႔ကေတာ့ သားႀကီးကို ကိစၥတခုနဲ႔ ေအာက္ဆင္းဖို႔ ခိုင္းလိုက္ေတာ့ သူ တံခါးမႀကီးကို ဖြင့္တယ္။ ၀ရံတာကို ထြက္သြားၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ “ေမေမ အိမ္ေရွ႕မွာ ဆိုက္ကယ္ Accident ျဖစ္ထားတယ္” လို႔ လွမ္းေျပာတယ္။ ကိုယ္လည္း “ဟုတ္လား သား” ဆိုၿပီး ၀ရံတာထြက္လာၿပီး ၾကည့္မိတယ္။ ႐ိုးရိုးရဲကားတစီး၊ အက္စိဒင့္ ျဖစ္ထားတဲ့ ဆိုင္ကယ္၊ ယာဥ္ထိန္းရဲ ဆိုင္ကယ္ႏွစ္စီးကို ေတြ႔ရတယ္။ အႀကီးအက်ယ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ပံုစံေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ခဏေနေတာ့ Civil Defence က မီးသတ္ကားႀကီး ေရာက္လာတယ္။ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ ေမတၱာတစ္ခ်စ္ႏွစ္ခ်က္ပို႔ၿပီး အိမ္ထဲျပန္၀င္လာခဲ့တယ္။
သားႀကီးက လာေျပာျပန္တယ္။ ေမေမ “မီးသတ္ကားႀကီးက ေသြးကြက္ေတြကို ေဆးေနတယ္။ နီရဲေနတာပဲ” တဲ့။ “ဟုတ္လား သား” ဆိုၿပီး တခါထြက္ၾကည့္မိျပန္တယ္။ မီးသတ္သမားေတြ လမ္းလယ္ေကာင္မွာ အကြက္တကြက္ကို ဆပ္ျပာအျမွဳပ္ေတြကို ထလို႔ တံျမတ္စည္းတံအရွည္ေတြနဲ႔ ကုတ္ျခစ္ၿပီး အေသအခ်ာကို ေဆးေနၾကတယ္။ “သူတို႔ သံုးတဲ့ ေဆးက အနီေရာင္မို႔လို႔ပဲလား…ေသြးေတြ မို႔လို႔ပဲလားေတာ့မသိဘူး…နီေတာ့ နီေနတယ္ေနာ္ ေမေမ” လို႔ သားႀကီးက ေျပာျပန္တယ္။ “အင္း” လို႔ ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္တယ္။ က်မစိတ္ထဲကေတာ့ ဓာတ္ဆီတို႔ အင္ဂ်င္၀ိုင္တို႔ ဖိတ္သြားတဲ့ အကြက္ကို ေဆးေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ သားႀကီးကိုေတာ့ ဘာမွ မေျပာျဖစ္ပါဘူး… ငါ့သားကေတာ့ Drama ေတြ လုပ္ေနျပန္ၿပီလို႔ မွတ္ခ်က္ျပဳရင္း သူ႔အေတြးနဲ႔သူ ေတြးခ်င္သလို ေတြးေနပါေစလို႔ လႊတ္ေပးထားလိုက္တယ္။ သားႀကီးက အဲ့ဒီလိုပါပဲ သူ႔အေတြးေတြက က်မတို႔ အထင္ အမွန္တရားနဲ႔ မနီးစပ္တဲ့ ဒရမ္မာေတြ သိပ္မ်ားပါတယ္။ (ဒါလည္း ဘမ်ိဳးဘိုးတူတာလား၊ မိမ်ိဳးဖြားတူတာလားမွ မသိတာေနာ့။)
လမ္းေပၚ ေမာင္းလာၾကတဲ့ ကားေတြက ေဆးေၾကာေနၾကတဲ့ လူတသိုက္အနားအေရာက္မွာ အရွိန္ေလွ်ာ့ သတိထားၿပီး ေကြ႔ေရွာင္ ေမာင္းေနၾကတယ္။ က်မလည္း စိတ္ကူးနဲ႔ ကားေမာင္းၾကည့္လာမိတယ္။ အဲ့ဒီနားအေရာက္မွာ လမ္းေပၚကအကြက္ကို ကားဘီးမနင္းမိေအာင္၊ ယုတ္စြအဆံုး ပိုက္နဲ႔ ထိုးေဆးေနတဲ့ ေရေတြ လမ္းၾကမ္းျပင္ကိုထိၿပီး ျပန္ကန္တက္တဲ့ အညစ္အေၾကးေရေတြ က်မကားကို မစင္မိေအာင္ ဆတ္ဆတ္လူး ေကြ႔၀ိုက္ေရွာင္တိမ္း ေမာင္းေနမိတယ္။ ဘာမွန္း ညာမွန္းမသိ သားေျပာတဲ့ ေသြးေတြ ျဖစ္ေနရင္ က်မကားကို ေသြးစက္ေရ စင္မိပါၿပီတဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးက ကပ္ၿငိပါလာေလသေယာင္… စိတ္ထဲ မသတီလိုက္တာ…
ခ်က္ခ်င္းဆိုလလိုပဲ သတိ၀င္မိပါတယ္။ ဘာမွန္း ညာမွန္း အေသအခ်ာ မသိတဲ့ အရည္ေတြကို ဓာတ္သေဘာသတ္သတ္မျမင္ပဲ… အသက္ လိပ္ျပာ ၀ိညာဥ္ တစံုတရာအလား ထင္ေယာင္ထင္မွား ခိုင္တယ္ ၿမဲတယ္ ကူးတယ္ ေျပာင္းတယ္ လို႔ ယူဆေနတဲ့ သႆတဒိ႒ိရဲ႕ အေတြးေတြပါလားဟု…။
Thursday, December 2, 2010
သီတာေရစင္
အေနာက္သို႔ယြန္းေသာ္ အိႏၵိယ
ေျမာက္မွာ ကခ်င္
ေတာင္သို႔ ဆင္းေသာ္ သမုဒၵရာ
မႏၲေလး ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္မွာ ျမစ္ဖ်ားခံတဲ့ သတို႔သား ကိုဧရာ
ၿမိဳ႕ရန္ကုန္မွာ လေအာ့လအယ္ သတို႔သမီး မသီတာကို ခလုတ္တိုက္
ဟဲ့ ပလုတ္တုတ္ စကၤာပူလို႔ ေယာင္ေအာ္ေတာ့ ေရစင္ေတြ တသြင္သြင္ စီးက်ေလသတဲ့...။
အသားေလးက ညိဳရံုသာမက ေမွာင္တဲ့ဘက္ေတာင္ လုေနေသး။
မ်က္ႏွာေလးကလည္း ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားမရွိ။ ေခ်ာ,လွ, မေနသလုိ၊ အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္လည္းမေန။
ခ်စ္စရာလည္း မေကာင္းသလို၊ အျမင္ကတ္စရာလည္း မဟုတ္။
ေအာ္… သူလို ကိုယ္လို လူေလးတေယာက္
အေမ့ သားငယ္ေလးေရစင္ ၇ႏွစ္ ျပည့္ၿပီ။
Sunday, November 14, 2010
လြတ္ေျမာက္မႈသို႔ ကိုင္းၫႊတ္ျခင္း
အေမွာင္ခြင္း၍ အလင္းကိုေဆာင္ေသာ ေနမင္းသည္ ေလာကသားတို႔၏ အေၾကာက္တရားကို ပယ္ရွား၍ ရဲ၀ံ့ျခင္းကို ေပးတတ္ေသာေၾကာင့္ “သူရိယ” ဟု အမည္တြင္သည္။ အ၀ိဇၨာအေမွာင္ကို ခြင္း၍ သစၥာအလင္းေရာင္ ေပးေသာ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးသည့္ ဘုရားရွင္တို႔အား ေနမင္း (အာဒိစၥ) ဟု တင္စားေခၚေ၀ၚၾကသည္။
ပြင့္ေတာ္မူၿပီးကုန္ေသာ ဘုရားရွင္မ်ား, ဘုရားရွင္တို႔၏ ေဗာဓိဉာဏ္, ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္သူမ်ားႏွင့္ လြတ္ေျမာက္မႈ ၀ိမုတၱိတရားတို႔အား ရည္မွန္း၍ နံနက္ ေနထြက္ အစာရွာထြက္ခ်ိန္, ညေန ေန၀င္ခ်ိန္ အိပ္တန္းတက္ခ်ိန္တို႔တြင္ ေနမင္းအား ကိုင္းၫႊတ္ ရွိခိုး၍ အရံအတားျပဳေသာေၾကာင့္၊ အေလာင္းေတာ္ ဥေဒါင္းမင္းသည္ မုဆိုးတို႔၏ ေက်ာ့ကြင္းရန္မွ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လြတ္ေျမာက္ခဲ့ဖူးသည္ကို ဒုကနိပါတ္ ေမာရဇာတ္တြင္ ေဟာၾကားထားသည္။
မိမိတို႔၏ အေႏွာင္အဖြဲ႕ေဘးတို႔မွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ရန္ ထိုေမာရဇာတ္လာ ဂါထာတို႔အား အရံအတား ပရိတ္ မႏၲန္အျဖစ္ ႐ြတ္ဖတ္ သရဇၩာယ္ၾကသည္။ လြတ္ေျမာက္မႈကို အလိုရွိသူသည္ လြတ္ေျမာက္သူတို႔ႏွင့္ လြတ္ေျမာက္မႈတရားအား ရည္မွန္း ဦးခိုက္ကာ အစဥ္သတိတရား လက္ကိုင္ထား၍ က်င့္ႀကံေနထိုင္ သြားၾကရသည္။
ေဗာဓိဉာဏ္၏ အေဆာက္အဦျဖစ္ေသာ ပါရမီတို႔ကို ျဖည့္က်င့္လ်က္ ဥေဒါင္းငွက္မ်ိဳး၌ ျဖစ္စဥ္
အၾကင္ပရိတ္ေတာ္ျဖင့္ စီမံ ေစာင့္ေရွာက္ထားေသာ ဘုရားအေလာင္း ဥေဒါင္းမင္းကို ေတာမုဆိုးတို႔သည္
ဖမ္းယူရန္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳးစားၾကေသာ္လည္း မဖမ္းႏိုင္ၾက။
အိုသူေတာ္ေကာင္းတို႔… “ျဗဟၼမႏၲန္” ဟု ဆိုအပ္ေသာ (ဤေမာရသုတ္) ပရိတ္ေတာ္ကို ႐ြတ္ဖတ္ၾကပါကုန္စို႔။
(အေမွာင္ခြင္း၍ အလင္းေဆာင္ကာ) အျမင္ဓာတ္ကို ေပးတတ္သူတို႔တြင္ မင္းျမတ္ဧကရာဇ္ျဖစ္ေသာ၊ ေ႐ႊအဆင္းႏွင့္တူေသာ အလင္းျဖင့္ ကမၻာေျမကို ထြန္းလင္းေစေသာ ရွင္ေနမင္းသည္ အေရွ႕ေလာကဓာတ္မွ ထြက္ေပၚ၍ လာ၏။ ထို ေ႐ႊအဆင္းႏွင့္တူေသာ အလင္းျဖင့္ ကမၻာေျမကို ထြန္းလင္းေစေသာ ရွင္ေနမင္းအား ရွိခိုးပါ၏။ ယေန႔အဖို႔ ရွင္ေနမင္း၏ အေစာင့္အေရွာက္ကို ခံယူ၍ ကၽြႏု္ပ္သည္ ဤတစ္ေန႔တာ ကာလပတ္လံုး ခ်မ္းသာစြာ ေနရပါလို၏။
အလြန္စင္ၾကယ္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ဘုရားရွင္တို႔သည္ တရားအလံုးစံုကို သိျမင္ေတာ္မူၾက၏။ ထိုဘုရားရွင္တို႔သည္ အကၽြႏု္ပ္၏ ရွိခိုးျခင္းကို ခံေတာ္မူၾကပါကုန္။ ထိုဘုရားရွင္တို႔သည္ အကၽြႏု္ပ္အားလည္း ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူၾကပါကုန္။ (ပရိနိဗၺာန္၀င္စံၿပီးကုန္ေသာ) ဘုရားရွင္တို႔အား အကၽြႏု္ပ္၏ ရွိခိုးျခင္းသည္ ျဖစ္ပါေစ။ ထိုဘုရားရွင္တို႔၏ ေဗာဓိဉာဏ္ေတာ္ကို အကၽြႏု္ပ္၏ ရွိခိုးျခင္းသည္ ျဖစ္ပါေစ။ ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္ၾကကုန္ေသာ ဘုရားရွင္တို႔အား ရွိခိုးပါ၏။ ထိုဘုရားရွင္တို႔၏ လြတ္ေျမာက္မႈ ၀ိမုတၱိတရားအားလည္း ရွိခိုးပါ၏။ ဤသို႔ အရံအတားကိုျပဳလုပ္၍ လွည့္လည္ အစာရွာေဖြ၏။
(အေမွာင္ခြင္း၍ အလင္းေဆာင္ကာ) အျမင္ဓာတ္ကို ေပးတတ္သူတို႔တြင္ မင္းျမတ္ဧကရာဇ္ျဖစ္ေသာ၊ ေ႐ႊအဆင္းႏွင့္တူေသာ အလင္းျဖင့္ ကမၻာေျမကို ထြန္းလင္းေစေသာ ရွင္ေနမင္းသည္ အေနာက္ေလာကဓာတ္သို႔ ၀င္ေလၿပီ။ ထို ေ႐ႊအဆင္းႏွင့္တူေသာ အလင္းျဖင့္ ကမၻာေျမကို ထြန္းလင္းေစေသာ ရွင္ေနမင္းအား ရွိခိုးပါ၏။ ယေန႔အဖို႔ ရွင္ေနမင္း၏ အေစာင့္အေရွာက္ကို ခံယူ၍ ကၽြႏု္ပ္သည္ ဤတစ္ညတာ ကာလပတ္လံုး ခ်မ္းသာစြာ ေနရပါလို၏။
အလြန္စင္ၾကယ္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ဘုရားရွင္တို႔သည္ တရားအလံုးစံုကို သိျမင္ေတာ္မူၾက၏။ ထိုဘုရားရွင္တို႔သည္ အကၽြႏု္ပ္၏ ရွိခိုးျခင္းကို ခံေတာ္မူၾကပါကုန္။ ထိုဘုရားရွင္တို႔သည္ အကၽြႏု္ပ္အားလည္း ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူၾကပါကုန္။ (ပရိနိဗၺာန္၀င္စံၿပီးကုန္ေသာ) ဘုရားရွင္တို႔အား အကၽြႏု္ပ္၏ ရွိခိုးျခင္းသည္ ျဖစ္ပါေစ။ ထိုဘုရားရွင္တို႔၏ ေဗာဓိဉာဏ္ေတာ္ကို အကၽြႏု္ပ္၏ ရွိခိုးျခင္းသည္ ျဖစ္ပါေစ။ ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္ၾကကုန္ေသာ ဘုရားရွင္တို႔အား ရွိခိုးပါ၏။ ထိုဘုရားရွင္တို႔၏ လြတ္ေျမာက္မႈ ၀ိမုတၱိတရားအားလည္း ရွိခိုးပါ၏။ ဤသို႔ အရံအတားကိုျပဳလုပ္၍ မိမိ၏ေနရာ၌ ေန၏ (အိပ္တန္းတက္၏)။
၁။ ဇာတက-၁၅၉၊ ဒုကနိပါတ္-ေမာရဇာတ္
၂။ ဦးပညာသာမိ (မာဂဓီ-သာစည္) - ဆယ္ေစာင္တြဲသင္တန္း ျမန္မာျပန္က်မ္း
၃။ မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ - ပရိတ္ပါဠိ, ပရိတ္ႀကီးနိႆယႏွင့္ ပရိတ္တရားေတာ္မ်ား
၄။ The Jataka - Stories of the Buddha’s former births, translated by E.B. Cowell (http://www.sacred-texts.com/bud/j2/j2012.htm)
Friday, November 12, 2010
လြတ္လြတ္ ခ်စ္သူ…
ေလာက၀တ္ေတြန့ဲ ထိန္းခ်ဳပ္၊ အျပင္လူေတြ မသိေစရတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ရိုင္းေတြ လႊင့္ထုတ္သမွ်
တိတ္တဆိတ္ခံယူသူ…
အမွား ဆိုရင္ အမွား၊ အမွန္ဆိုရင္ေတာ့ အမွန္၊ အခ်စ္အတြက္ အဆစ္ကေလးေပး ဘယ္ေတာ့မွ ဘက္မလိုက္သူူ…
ေလာကဓံမုန္တိုင္းေတြ ၾကမ္းခ်င္သေလာက္ၾကမ္း၊ ေမာၿပီေဟ့လို႔ ေမွာ္႐ံုေတာမွာ မထားခဲ့သူူ…
ေအာ္..♫ မခိုင္လို႔ က်ိဳးေတာင္မွ ♪(တိုင္ဖိုးကို)၂ ေလ်ာ္ပါ့မယ္… ♪♪ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးပင္ မဆိုေစလိုသူ…
႐ိုးရိုးႀကီး… သူ၊
လြတ္လြတ္ ခ်စ္သူ…
(ကိုဧရာအတြက္ ေမြးေန႔ အမွတ္တရ)
Monday, November 8, 2010
ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ဆရာ
ေနာက္ မႏွစ္က ၂၀၀၉ခုႏွစ္ကမွ လုပ္ခဲ့တဲ့ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ လက္ကမ္းစာေစာင္ စာမ်က္ႏွာေတြကို ဆက္ၿပီး လွန္ေလွာေနမိပါတယ္။
*****
ဆရာနဲ႔ စေတြ႔တာ က်မတို႔ ဒုတိယႏွစ္။ စက္မွႈဌာနက ျဖစ္တဲ့ဆရာက Engineering Drawing နဲ႔ Engineering Mechanics ႏွစ္ဘာသာကို သင္ပါတယ္။ ဆရာရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ စာသင္လာရင္ ေရာင္စံုေျမျဖဴေတြ တေပြ႔တပိုက္နဲ႔ လာတတ္ၿပီး၊ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ေရးခ်လိုက္တဲ့ ဆရာ့လက္ေရးေလးေတြ၊ ဆြဲခ်လိုက္တဲ့ မ်ဥ္းေကြးေတြ မ်ဥ္းေျဖာင့္ေတြရဲ႕ တိက် ေသသပ္ လွပမႈေတြနဲ႔ တပည့္ေတြကို သင္ခန္းစာေတြဆီ ဆြဲေခၚတတ္ျခင္းပါပဲ။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ပံုစံမက်လို႔ က႐ုဏာေဒါေသာနဲ႔ ဆူရ ႀကိမ္းရရင္လည္း နာသြား၊ မွတ္သြားေအာင္ကို အပီအျပင္ေျပာတတ္သူ။ ေကာ္ရစ္ဒါမင္းသမီးေတြလို႔ ဆရာ ဆူခဲ့တာ၊ ေနာက္မၾကာမီ အခ်ိန္မွာပဲ ဆရာ့ကို ေက်းဇူးတင္ရေကာင္းမွန္း သိခဲ့ပါတယ္။ ဆရာ့ကို မ်က္ႏွာလိုက္တတ္သူ အျဖစ္လည္း အခ်ိဳ႕က ၿငိဳျငင္ခဲ့ၾကပါေသးသတဲ့။ ငယ္ရြယ္သူေတြရဲ႕ မရင့္က်က္မႈေတြအတြက္ ဆရာအျပစ္မယူဘူးလို႔ အႂကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္သလို၊ ဆရာ့ဘက္ကလည္း “မမွားေသာေရွ႕ေန၊ မေသေသာေဆးသမား” ဆိုရိုးစကားအလား ေသးေသးမႊားမႊား ခ်ို႕ယြင္းခ်က္ေလးမ်ား ရွိခဲ့ပါလွ်င္လည္း အတံု႔အလွည့္ မယူ ၾကည္ျဖူပါတယ္လို႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္.. ဆရာ ေအးခ်မ္းပါေစ…
07/ 11/ 2010 ေရြးေကာက္ပြဲေန႔မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့တဲ့ ဆရာဦးသိန္းထြန္းေအာင္သို႔
Sunday, November 7, 2010
ေရြးေကာက္ပြဲေန႔
***** ***** *****
Wednesday, November 3, 2010
ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား - ၁
ဒီတဂ္ပို႔စ္ကို အပိုင္းခြဲၿပီး ေရးမယ္ စိတ္ကူးပါတယ္။
အခ်ိဳ႕လူမ်ား မွတ္ဉာဏ္ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ အခ်ို႕ကေတာ့ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနတတ္တဲ့ သဘာ၀ရွိပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း အစ ေလး ေဖာ္ေပးရတယ္။ အခ်ိဳ႕မ်ားက်ေတာ့ မွတ္မိေနေအာင္ ခဏခဏ ျပန္စဥ္းစားေနတတ္တယ္…။
ေနာက္ဆံုးႏွစ္က ေအာ္တို စာအုပ္ေလးနဲ႔ စ ပါရေစ…။
လာမည့္ ဒီဇင္ဘာမွာ က်င္းပမည့္ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ အႀကိဳလည္း ျဖစ္ေအာင္ ဆရာတို႔ရဲ႕ အမွတ္တရ စကားေလးေတြကို ဆလိုက္႐ိႈးနဲ႔ တင္ထားပါတယ္။ စာအုပ္က ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွ ထုတ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ပထမႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယႏွစ္က ဆရာ၊ ဆရာမေတြရယ္…၊ တတိယႏွစ္ စတုတၳႏွစ္က minor ဘာသာသင္တဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕ အမွတ္တရ ႐ုပ္ပံုေတြ မပါေတာ့ပါဘူး။
ဆလိုက္ရႈိးၾကည့္ရန္ ပံုကို ကလစ္ႏွိပ္ပါ။
YIT AutoGraph 1993-94
ဘယ္ဆရာေတြက ဘယ္ဘာသာ သင္တယ္ ဆိုတာကို ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့ သတိရႏိုင္ေအာင္ Grading Certificate ကိုပါ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ အခ်က္အလက္ေတြကို ဖ်က္ထားလိုက္ေပမဲ့ စာသင္ႏွစ္ေတြကိုေတာ့ ဘယ္လိုဆိုတာ အမ်ားသိရေအာင္ ခ်န္ထားလိုက္ပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရးေပးတဲ့ အထဲကေတာ့ တခုကိုပဲ တင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။
(ခဲတံနဲ႔ ေရးထားတာက ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားတို႔ သဘာ၀ အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္ထားၾကတာပါ။)
ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား (၂)
Thursday, October 14, 2010
မဂၤလာ နံနက္ခင္း
(ထိုသို႔ သုစ႐ိုက္ႏွင့္ ျပည့္စံုေနေသာ နံနက္ခင္းသည္)
နကၡတ္ေကာင္း, မဂၤလာေကာင္း, မိုးေသာက္ေကာင္း, ထျခင္းေကာင္း
ခဏေကာင္း, အခ်ိန္ေကာင္း ျဖစ္သည္။
ျမတ္ေသာအက်င့္ရွိသူအား ေကာင္းေသာပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္သည္။
ျမတ္ေသာ ကာယကံ, ျမတ္ေသာ ၀စီကံ၊
ျမတ္ေသာ မေနာကံ၊ ျမတ္ေသာ ရည္႐ြယ္ေဆာက္တည္မႈ ျဖစ္ပါေစ။
ေကာင္းျမတ္ျခင္းတို႔ကို ျပဳျခင္းေၾကာင့္၊ ေကာင္းျမတ္ေသာ အက်ိဳးတရားတို႔ ရ၏။
သင့္အား ထိုေကာင္းျမတ္ေသာ အက်ိဳးစီးပြားတို႔ ရရွိပါေစ။
ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာ၍ ဗုဒၶသာသနာတြင္ တိုးတက္ႀကီးပြားၾကပါေစ။
အလံုးစံုေသာ ေဆြမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ အတူတကြ အနာေရာဂါကင္း၍ ခ်မ္းသာျခင္းသို႔ ေရာက္ၾကပါေစ။
ပရိတ္ႀကီး ၁၁-သုတ္၏ ေနာက္ဆံုး ပုဗၺာဏွသုတ္တြင္ ဤဂါထာ သံုးပုဒ္ကို ထည့္သြင္းထားပါသည္။ ေကာင္းေသာ နံနက္ခင္း, ေကာင္းေသာ ေန႔လည္ခင္း, ေကာင္းေသာ ညခ်မ္းျဖစ္ေစရန္ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလံုး သံုးပါးျဖင့္ သုစ႐ိုက္တရားမ်ားကို က်င့္ႀကံၾကရန္ တိုက္တြန္းထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
Friday, October 1, 2010
ကေလးမ်ားေန႔ ဆုေတာင္း
အမိ ၀မ္းၾကာတိုက္ထဲမွ ကေလးမ်ား
မိစံုဘစံုရွိ ကေလးမ်ား၊ မိမစံု ဘမစံုကေလးမ်ား
(ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ) က်န္းမာေသာ ကေလးမ်ား၊ မက်န္းမာေသာ ကေလးမ်ား
(ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ) ခ်မ္းသာေသာ ကေလးမ်ား၊ မခ်မ္းသာေသာ ကေလးမ်ား
လူျဖစ္ခြင့္ရေသာ ကေလးမ်ား၊ လူျဖစ္ခြင့္မရေသာ ကေလးမ်ား အားလံုးကို
လူပီသေသာ လူႀကီးမ်ားျဖစ္ၾကပါေစလို႔
ဆုေတာင္း ေမတၱာပို႔သလိုက္ပါတယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ ကေလးမ်ားေန႔မွာ ေဖေဖၚ၀ါရီလ(၁၃)ရက္၊ (ဗိုလ္ခ်ုပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔) ျဖစ္ပါတယ္။
The World Conference for the Well-being of Children in Geneva, Switzerland proclaimed June 1 to be International Children's Day in 1925.