အောက်တိုဘာလ ၁ ရက်နေ့က ကလေးများနေ့ပါ။ (ကျမတို့နိုင်ငံမှာတော့ ဗိုလ်ချုပ်မွေးနေ့ ဖေဖေါ်ဝါရီလ ၁၃ရက်နေ့ကို ကလေးများနေ့ အဖြစ်သတ်မှတ်ထားပါတယ်။)
စက်တင်ဘာလ ၂၄ရက် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ နံနက်စောစော ၇နာရီ ၁၅မိနစ်လောက်မှာ အိမ်က ဖုန်းမြည်လာပါတယ်။ ကျမ ဖုန်းကိုင်လိုက်တော့ သားကြီး အတန်းပိုင်ဆရာမ ကျောင်းကနေ ဆက်တာပါ။ ဆရာမဆီက ဖုန်းလာရင် ကျမ ရင်မောရပါတယ်။ ဘာစာအုပ်ကျန်ခဲ့ပြန်ပါသလဲ? Hand-in လုပ်ဖို့ ဘယ် Assignment ပါမသွားပြန်ဘူးလဲ? Homework ကိုပြီးအောင်ရော လုပ်ထားရဲ့လား? တစ်သီကြီးတွေးပြီး အသင့်အနေအထားနဲ့ ဖုန်းကိုနားထောင်ရပါတယ်။ ကျမ ရင်ထဲက ကြိုတွေးနေတာတွေ တစ်ခုမှ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ သားတို့ အတန်းက ဒီနေ့မှာ Children Day Celebration လုပ်ဖို့အတွက် Singapore Science Centre ကို သွားမှာမို့ Parent Volunteer အဖြစ်လိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်တာပါ။ ကျောင်းက ၈နာရီထွက်မှာမို့ ၇း၄၅နာရီ ကျောင်းကို ရောက်ရင်ရပါတယ်ဆိုလို့ သားငယ်ကို ကျောင်းပို့ဖို့ ပြင်ဆင်ပါတယ်။ သားငယ် ကျောင်းကားက ရး၄၀နာရီ အိမ်ရှေ့လာခေါ်တာမို့ သားငယ်ကို ကျောင်းကားပေါ်တင်ပြီး သားကြီးကျောင်းကို ထွက်ခဲ့ပါတော့တယ်။
သားကြီးတို့ အတန်းမှာ ယောက်ျားလေး ၂၃ ယောက်နဲ့ မိန်းကလေး ၁၇ယောက် စုစုပေါင်း ၄၀ ရှိပါတယ်။ ကားလာတော့ အတန်းပိုင်ဆရာမနဲ့ ကျမ ကလေးတွေကို လူရေပြီးကားပေါ်တင်၊ ကားထွက်ပြီး လမ်းထိပ်ရောက်တော့ ကားကနာရီကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ၈း၀၂နာရီ။ ကျမရင်ထဲမှာ ဘာကိုသဘောကျသွားတယ် ဆိုတာ ကျမကိုယ်ကျမသိပါတယ်။ (ဟိုမစောင့်ရ၊ ဒီမစောင့်ရ၊ အချိန်တိကျ။)
ကလေးတွေကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး တော်တော်လေး ပျော်နေကြပါတယ်။ တစ်ချို့တစ်လေပဲ သိပ်ပျော်ရွှင်တဲ့ဟန် မပြကြတာပါ။ အဲ့ဒီထဲမှာ ကျမ သားကြီး အပါအဝင်ပေါ့။ သားကြီးကတော့ ကျမ ဒီခရီးမှာပါလာတာကလည်း တစ်ကြောင်း၊ နောက် သူ့စရိုက်ကိုကလည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ မပွင့်တပွင့်။ ဖြေးဖြေးနဲ့ မှန်မှန်မောင်းလာတဲ့ ကားကြီးက မိနစ်၂၀၊ ၂၅ လောက်လည်း မောင်းမိရော အရှေ့ပိုင်းနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ကားမူးပြီး အန်ချပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့က မိုးရွာနေတဲ့ အတွက် အိမ်ကယူလာတဲ့ ကျွတ်ကျွတ်အိတ်ထဲက ထီးရေစိုကိုထုတ်လိုက်ပြီး အိတ်ကို ကလေးလက်ထဲထည့် သူ့လက်က အညစ်အပေတွေကို တစ်ရှူးနဲ့ သုတ်ပေးရပါတယ်။ (ဒီကလေးက ကားမူးပြီး အန်တတ်တဲ့ အကျင့်ရှိကြောင်း ဆရာမက ပြောပြပါတယ်။) ကျမလည်း အစီအစဉ်မရှိပဲ လိုက်လာရတာဖြစ်လို့ အိတ်ထဲမှာ ရှူဆေးဘူးလေး တောင်ပါမလာခဲ့ပါဘူး။ ပေ့ါပေါ့ပါးပါးဖြစ်အောင်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ကိုင်နေကြအိတ်ကို ယူမလာမိတဲ့ အမှားလည်း ပါပါတယ်။ (အဲ့ဒီအိတ်ထဲမှာတော့ ရှူဆေးဗူး၊ ပဝါပါးလေး၊ လက်သည်းညှပ်၊ နှုတ်ခမ်းဆိုး အဆီတောင့်၊ ဘီး… စတဲ့ စုံတကာတွေ တစ်လေးကြီး သယ်လေ့ ရှိပါတယ်။)
Science Centre ရှေ့ရောက်တော့ ပျော်စရာကြီး။ ကျောင်းပေါင်းစုံက ကားတွေ တစ်စီးပြီး တစ်စီး ထိုးဆိုက်။ အရွယ်ပေါင်းစုံတဲ့ ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူလေးတွေ ကိုယ့်ကျောင်းအစုနဲ့ကိုယ် Centre ထဲ တန်းစီဝင်သွားကြတာပါပဲ။ ကျမကတော့ တစ်နေရာကို သတိရနေပါပြီ။ ရုပ်နဲ့ နာမ်က ပူးလိုက်ကွာလိုက် ဖြစ်နေရခြင်းကတော့ ငါရောက်နေတဲ့ နေရာနဲ့ ငါတို့ဆီမှာ တစ်ထပ်တည်းဖြစ်မနေလို့ ဆိုတာ ခံစားဖူးသူတိုင်းသိကြမှာပါ။
ကျမတို့ ပထမဦးဆုံး Bubble mania Show ကို ကြည့်ကြရပါတယ်။ နောက်တော့ Water Exhibition ။ ကူညီပါရစေဆိုတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကလည်း နေရာတိုင်းမှာမို့ ဒီပွဲအတွက် တိုးခဲျ့ အင်အားဖြည့်ထားသလား လို့တောင် ထင်မိရပါတယ်။ ၁၀း၁၅နာရီကနေ ၁၀း၄၅ထိ မုံ့စားကြဖို့ breakပေးပြီး၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ Omni Theatre ကို ချီတက်ကြပါတယ်။
Grand Canyon: River at Risk ကားကြည့်ခဲ့ကြရပါတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရှပ်ရှင်ဆိုတာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်ရတာမျိုးဖြစ်ပေမဲ့ ကလေးတွေနဲ့ တဝေးဝေး တဝါးဝါး ကြည့်ရတဲ့ ဒီ show ကတော့ အခွင့်ထူးတစ်ခုပါ။
ကျောင်းကို ပြန်ရောက်တော့ ဆရာမက “Say thank you to Chris’ mum” ဆိုတော့ ကလေးတွေက တပျော်တပါး ဝိုင်းအော်ကြတာ “Thank you, Auntie, you’re rock” တဲ့။ သားတို့လည်း ပြန်လို့ရပြီဆိုတော့ သားအမိနှစ်ယောက် အတူတူပြန်ခဲ့ကြတယ်။ နေ့လည် ၁ နာရီ။ (သားတို့ ကျောင်းဆင်းချိန်က နေ့လည် ၁ နာရီ လေ။ ကွက်တိပဲနော်။)
ကျမ သားကြီး ကျောင်းမှာ Parent Volunteer အဖြစ် လိုက်ခဲ့ဖူးတဲ့ trip တွေက
၁။ Singapore Changi Airport - ၂၅.၀၅.၂၀၀၅
၂။ Singapore Zoological Garden - ၂၉.၀၇.၂၀၀၅
၃။ Singapore Science Centre -၂၄.၀၉.၂၀၀၈
5 comments:
ေက်းဇူးပါပဲ TD ေရ.. အေတြ႔အၾကံဳေတြ ေ၀မွ်တဲ႔အတြက္..။
ဖံဳးလာရင္ ရင္ေမာ ရသလား c့hris တို႕ အေမ.။ မလြယ္ပါလား။ ရုံးမွာ ေဘာစ္ နဲ႕ေတြ႕ရသလိုပါဘဲလား။ တို.ထင္တာ ကေတာ. ကေလးေစာင္ေရွာက္တာ ရံဳးထက္ အမ်ားၿကီး ပင္ ပန္း တယ္ ထင္ တာ ဘဲ။။
မမကေတာ့ ငိုခ်င္လ်က္ကို လက္တို႔ပါၿပီ။
က်န္ခဲ့တဲ့ အပတ္ ဥပုသ္ေန႔ကေပ့ါ။ မမတူ အေၾကာင္း တိုင္ရဦးမယ္။ (စၿပီ၊ စၿပီ၊ ေလေၾကာင္းမိေတာ့မွာ ေၾကာက္ၿပီး ထြက္မေျပးသြားနဲ႔ဦးေနာ္။) မမကမွာထားလို႔ ၀ါတြင္းဥပုဥ္ေလးေတာ့ ငါျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္မယ္ဟဲ့ ဆိုၿပီးClementi ေက်ာင္းသြား ဥပုသ္ ယူတယ္။ ခ်က္ခ်င္းထျပန္မဲ့ဟာကို အသိအစ္မ တစ္ေယာက္က ထမင္းစားၿပီးမွ ျပန္ပါဆိုလို႔ အျခားဥပုသ္သည္ သံုးေလးဆယ္ေလာက္နဲ႔ ထမင္း၀င္စားတယ္ေပါ့။ အလွဴရွင္ တစ္ေယာက္ကလည္း ဒန္ေပါက္လွဴတာတဲ့။ စားႏိုင္ရင္စားပါဆိုလို႔ ဒန္ေပါက္ကို ထမင္းခပ္ဇြန္းႀကီး တစ္ဇြန္းစားေလာက္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပန္းကန္ေတြ ၀ိုင္းကူေဆးၿပီး အခ်ိဳပြဲက ေက်ာက္ေက်ာ စိမ္းစိမ္းေလးေတြ (အုန္းႏို႔ေတာ့ နဲနဲပါတယ္) သံုးေလးတံုး ပါးစပ္ထဲ ေကာက္ထည့္ၿပီး အိမ္ျပန္ခဲ့တယ္။ ရထားေပၚမွာတင္ အေျခအေနက မဟန္ေတာ့ဘူး ေခါင္းေတြ ကိုက္တာ။ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သံပုရာရည္ေဖ်ာ္။ အေမ့အတြက္ဟာကို သူက မေသာက္ေသးဘူးဆိုေတာ့ သိမ္းၿပီး (ေၾသာ္ ေယာကၡမႀကီးကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ က်န္ခဲ့ေသးတယ္။) သံပုရာရည္ကိုေသာက္။ ေဟာ သားေတာာ္ေမာင္ ေက်ာင္းကျပန္လာပါၿပီ။ ဖိနပ္ခၽြတ္ရင္းေျပာတယ္။ "ေမေမ သားေက်ာင္းျပန္သြားရမယ္" တဲ့။ "ဘာျဖစ္လို႔လဲ။" "သားက်န္ခဲ့တဲ့ အပတ္က Science ေျဖတာ ၂၀မွာ ၉မွတ္ပဲရလို႔ ဆရာမက ျပန္သင္ေပးဖို႔ ေခၚတာ။" "ဒီေန႔ က်ဴရွင္သြားရမယ္ မဟုတ္လား။" "က်ဴရွင္ဆရာမဆီ မလာႏိုင္ေၾကာင္း message ပို႔လိုက္ေတာ့ ေမေမ။" လုပ္ျပန္ၿပီ။ ေသာၾကာေန႔တုန္းကလည္း တ႐ုတ္စာ အမွတ္နည္းလို႔ ေက်ာင္းကဆရာမ ျပန္ေခၚလို႔ က်ဴရွင္ဖ်က္ထားရတယ္။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ က်ဴရွင္ဆရာမဆီ message ပို႔ေတာ့ message ျပန္လာတယ္။ ok ဘယ္unit ကိုေတာ့ အိမ္စာ လုပ္ထားပါေပ့ါ။ သားကေတာ့ ထမင္းစားၿပီး ေက်ာင္းကို ျပန္ထြက္သြားပါၿပီ။ ကိုယ္ကေတာ့ ေခါင္းေတြကိုက္လို႔။ ညေန ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ထမင္းခြံ႔ရေသးတယ္။ ေယာင္ၿပီး ကိုယ့္ပါးစပ္ထဲ တစ္လုပ္ေလာက္ မထည့္လိုက္မိဖို႔ သမာဓိ အကူအညီကို အျပင္းအထန္ ယူထားရတဲ့ အစားငန္းတဲ့ ဥပုသ္သည္ရဲ႕ ျဖစ္အင္။ ၅ႏွစ္သားငယ္ကို ခြံရတယ္ဆို ထားေတာ့ အဲ့ဒီ ၁၁ႏွစ္သားကလည္း ခြံ႔ရတာပဲ။ ဒြက္ခဒြက္ခ ကိုယ့္အပူ ကိုယ္ရွာတာေလ ေနာ္။ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ “သား အိမ္စာလုပ္။ ဆရာမ စာေပးထားတယ္” ေျပာၿပီး အိမ္ေရွ႕၀ရံတာကို ထြက္ၿပီး ေနလိုက္တယ္။ သူတို႔နားေနရင္ အေျခအေနေတြက တစ္မ်ိဳးမဟုတ္ တစ္မ်ိဳးနဲ႔ တင္းမာလာႏိုင္တယ္။ အိမ္ထဲျပန္၀င္လာၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလးေနေတာ့မွ TVေရွ႕ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ သားေတာ္ေမာင္ကို homework ၿပီးၿပီလားဆိုေတာ့ အင္း ဆိုလို႔ စားပြဲေပၚက စာအုပ္ကို ယူၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာအုပ္ထဲမွာ ေဟာင္းေလာင္း အေပါက္ေတြ။ ဥပုသ္သည္ သိပ္ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္။ စားပြဲေပၚမွာလည္း စာရြက္ေတြက ႐ႈပ္ပြ ေဘာလ္ပင္ေတြက ေခါင္းတျခား ကိုယ္တျခား။ အထဲက မွင္တံေတာင္ ဓားနဲ႔ ပိုင္းျဖတ္ထားတာပါ ပါေသး။ မရေတာ့ဘူး မရေတာ့ဘူး လႊတ္ၿပီ။ တင္ၿပီ။ ဥပုသ္သည္တဲ့ ၀တ္ထားတဲ့ လံုခ်ည္က ဒူးအထက္နားတက္ခ်င္ေနၿပီ။ ကေလးကို မ ႐ိုက္ဖို႔ လွမ္းေျပာေနၾကတဲ့ သားရဲ႕ အဖြား ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ က်မကို အ႐ူးမ တစ္ေယာက္လို ထိုင္ၾကည့္ေနၾကေလရဲ႕…ဟင္းးးးးးးးး
ၿပန္လာဖတ္သြားတယ္။ နွေၿမာစရာကြယ္။ဘာၿဖစ္လို. ႕ကြန္မက္ ထဲေရးတာလဲ။ ဒါ ဟာ ပိုစ္ တစ္ခုေပါ.။ ခံစားလို.ရပါတယ္။ ဒီလို ကိုယ္႕ဘဝကို ႏွစ္ ၿမွုပ္ ေပးထား ရတာ ကို အိမ္ေထာင္ ဦးစိီး ကိုဧရာ က အသိအမွတ္ ၿပဴဘို႕ လိုအပ္ တယ္။
(ထုိင္ မငိုနဲ႕ေနာ္. ထပ္ ခ်ြန္မိၿပန္ၿပီ)
မသီတာေရ...
အေပၚက Comment ကို ပိုစ့္တစ္ခုလုပ္ၿပီး တင္လိုက္ပါ...
အရမ္း သရုပ္ေပၚလြန္းလို ့ပါ...။
Post a Comment