Saturday, October 24, 2009
လေးဆယ်ဘူတာ
မသီတာက ရန်ကုန်သူ… မန်းလေးသား ကိုဧရာနဲ့ အကြောင်းပါတော့ မီးရထားကြီးစီးပြီး မန္တလေး သွားတာပေါ့…။ ရထားလမ်းခရီးမှာ ဘူတာတိုင်းကတော့ အရေးပါတဲ့ ဘူတာတွေ မဟုတ်ကြဘူးလေ…ဆင်တူရိုးမှား ဘူတာလေးတွေလည်း ရှိသပေါ့။ အဲ တောင်ငူလို သာစည်လို ဘူတာမျိုးမှာတော့ အမြန်ရထားကြီးက ခဏတဖြုတ်ဖြစ်ဖြစ် ရပ်ကြတယ်။ ရောက်ခါနီးတော့လည်း “ကျမတို့ ရန်ကုန် မန္တလေး အဆန်ရထားကြီးဟာ မကြာခင် အချိန်အတွင်းမှာ တောင်ငူဘူတာကို ဆိုက်ရောက်ပါတော့မယ်ရှင်” ဆိုတာမျိုး လော်စပီကာက ကြော်ငြာပေးသေးတယ် မဟုတ်လား။ ဒီသဘောပဲ ဘဝခရီးကိုလည်း နှင်လာလိုက်တာ တနှစ်ချင်း မှတ်တိုင် ဘူတာလေးတွေ မှန်မှန်ဖြတ်ကျော်ရင်း… “မကြာခင် အချိန်အတွင်းမှာ လေးဆယ်ဘူတာကို ဆိုက်ရောက်ပါတော့မယ်ရှင်”
*****
လေးဆယ်ဘူတာ ရောက်လာတဲ့ မသီတာ… အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်အကိုင် အတည်တကျရှိမနေတော့ မိတ်ဆွေအမတွေက သူတို့ အလုပ်မှာ လာလုပ်ပါ။ “ဗိသုကာဆိုင်ရာ ပုံတွေဆွဲရမှာ၊ သင်ပေးပါမယ်” တဲ့…။ “အမရယ် သင်ဖို့ တတ်ဖို့ နောက်ကျနေပါပြီ” လို့ အကြောင်းပြန်ရင်း၊ retired ယူဖို့ကလည်း စောနေပြန်သေး…။
စောလွန်းသည်နှင့် နောက်ကျသည်… ပျင်းရိခြင်းတရားခြောက်ပါးထဲမှာ လုံးလုံးလျားလျား အကျုံးဝင်လို့…။ မသီတာ အပြင်အလုပ်ထွက်မလုပ်ဘူး…အိမ်ထဲမှာပဲ နေတယ်ဆိုတော့… “မပျင်းဘူးလား” လို့ မကြာခဏ အမေးခံရပါတယ်။ ဟုတ်ပါရဲ့ လေးဆယ်ဘူတာကိုရောက်သည်ထိ မသီတာ တလမ်းလုံး အိပ်လာတာ…။ အိပ်မက်ထဲက ကိုဧရာလည်း ထိပ်ကြီး ပြောင်လိုက်လာ၊ သားကြီး ရေချမ်းတောင် ဆယ်ကျော်သက်လေးဖြစ်၊ သားငယ် ရေစင်လည်း ကလေးလေးကနေ ကလေးကြီး ဖြစ်လာပေါ့၊ အဖေတို့ အမေတို့လည်း အချိန် တခုကို စောင့်နေကြရပါပြီလေ။ ခရီးဖော်တွေကလည်း အေးဆေးငြိမ်သက်ကြတော့ မသီတာတို့ မပင်မပန်းပါပဲ ပျင်းတိုင်း အိပ်သပေါ့…။
သွားနေတာကတော့ သေရွာကိုပါလေ…။ လမ်းခရီးတလျှောက် ဘာတွေစားစား aging က တားမှ မရပဲ။ ကံကောင်းထောက်မတာကို မသီတာတို့ အလဟဿ သဲထဲတော့ ရေသွန်မပစ်ပါဘူး…။
ဘာတွေ ယူသွားရမယ်။
ဘာတွေ ချန်ခဲ့ရမယ်။
ဘယ်လို ခရီးဆက်ရမယ်။
သိပါတယ်။
*****
ကျေးဇူးတရားနဲ့ မေတ္တာတရားအကြောင်းလေးလည်း တထောက်တနား ဒီနေရာလေးမှာ အမှတ်တယဖော်ကျူးပါရစေ
အမေနဲ့ အဖေ
ခင်ပွန်းနဲ့ သား
မောင်နှမ ဆွေမျိုး သားချင်း
မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်း
တွေ့ဆုံ ကြုံခဲ့ရသူ အားလုံးကို မသီတာမှာ အထီးကျန်မည့် အကျည်းတန်တဲ့ အထုပ္ပတ္တိတွေ ရှိခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ်ကြပါ…လို့
မသီတာ
ခေတ္တ - လေးဆယ်ဘူတာ
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment