ပထမပို့စ်နှင့် ယခုပို့စ်ပါ ငယ်ငယ်တုန်းက သူငယ်ချင်းများနဲ့ အဆက်အသွယ်မရှိပါ၊ နေရပ်လိပ်စာ မသိပါ။ အားလုံး မသီတာရဲ့ memoryထဲမှာပဲ ရှိပါတော့တယ်။ (Titanic ထဲက Rose ဆီက ခိုးချတာ)
Tuesday, October 6, 2009
လမ်းထဲက FRC တွေ - ၂
ကျမတို့အိမ်နှင့် မျက်စောင်းထိုး နှစ်ဆောင်ပြိုင် နှစ်ထပ် သစ်သားအိမ်ကြီး၏ အပေါ်ထပ် ခြေရင်းခန်းတွင် တရုတ်မိသားစု တစု နေထိုင်ကြပါသည်။ သူတို့၏ ဖခင်ကြီးမှာ ကျမတို့ ငယ်ငယ်မှာပင် သူ့အသက်လည်း သိပ်မကြီးသေးပဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပါသည်။ ဘာရောဂါလည်းတော့ အသေအချာ မသိခဲ့ပါ။ ကျမ အကိုကြီး ပြန်ပြောသလောက် မှတ်မိနေခဲ့သည်မှာ… “အန်ကယ်ကြီးက အေးဆေးပြီး သိပ်သဘောကောင်းတာ၊ သေခါနီးမှ ဘာဖြစ်သွားတယ် မသိဘူး စိတ်ဖောက်ပြန် သွားရှာတယ်…” ဟူ၍သာ။
နောက်တော့ အန်ကယ်ကြီး၏ ဇနီး ကျမတို့ကတော့ သူ့ကလေးများ ခေါ်သလို မာမား ဟုပင် လိုက်ခေါ်သော အန်တီကြီးမှာလည်း တဖြေးဖြေးနှင့် ယဉ်ယဉ်လေး စိတ်ဖောက်ပြန် လာပါတော့သည်။ တချိန်လုံး ပြုံးနေပြီး ဘာစကားမှ မပြောတော့ပါ။ ည ည ဆိုလျှင် အိမ်ပေါ်မှ ဆင်း၍ ခြေဦးတည့်ရာ လျှောက်သွားတတ်ပါသဖြင့် သူတို့၏ သမီးအကြီးဆုံး အမကြီးမှာ မာမားကို အချိန်ပြည့် အနီးကပ် စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်လာရပါတော့သည်။ ထိုအမကြီး၏ အောက်တွင် ယောကျ်ားလေးနှစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူတို့အောက် မိန်းကလေး ၃ယောက်မှာ အကြီးမက ကျမအထက်က အမနှင့် မတိမ်းမယိမ်း၊ အလတ်မက ကျမနှင့်ရွယ်တူ၊ အငယ်မလေးက ကျမညီမလေးနှင့် အရွယ်တူ အတန်းတူ ကစားဖော်များ ဖြစ်ခဲ့ကြပါသည်။
သူတို့ညီအမ ၃ယောက်လုံး ကစားသန်ကြပါသည်။ အလတ်မမှာ အငြင်းပါသန်ပါသည်။ ထုတ်ဆီးတိုးကြပြီဟေ့ ဆိုလျှင် သူတို့ညီအမများသည် ခေါင်သူကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး အလယ်စည်းမှ တဖက်အသင်းသား ကျောကုန်းကို အုံးကနဲ နေအောင် ရိုက်ဖမ်းနိုင်စွမ်းရှိကြပါသည်။ သို့ပါသော်လည်း သူတို့၏ မာမားကိုမူ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ပြောဆို ဆက်ဆံခြင်းမျိုး တခါဖူးမှ မတွေ့ခဲ့ရပါ။ မာမားကို ကလေးတယောက်လိုပင် အလိုလိုက်ထားကြပါသည်။ စနေ တနင်္ဂနွေလိုနေ့မျိုးတွင် မာမားကို ခေါ်၍ မြို့ထဲလိုမျိုး ထွက်ပေးကြသည်။ စိတ်ဖောက်နေသည့် အမေကြီးဆိုပြီး ချောင်ထိုးမထား။ အိမ်နီးနားချင်းတို့၏ အလှူ၊ မင်္ဂလာပွဲများကို မာမားအား သစ်လွင်သော အဝတ်အစားလေးများ ဝတ်စေ၍ သမီး တယောက်ယောက်နဲ့ အတူသွားစေသည်။ မာမား ရောက်မလာသော အလှူပွဲ ဆိုလျှင်ပင် အလှူရှင်က “ဟဲ့ မာမား နေမကောင်းဘူးလား၊ လာတာမတွေ့သေးဘူး၊ နေမကောင်းဘူး ဆိုရင် ချိုင့်နဲ့ သွားပို့ပေး”ဟု စီစဉ်တတ်ကြသည်အထိ ပတ်ဝန်းကျင်က မာမားကို အလေးထားကြပါသည်။
ကျမတို့ မောင်နှမတတွေ မာမားကို အလေးထားကြပုံလေး အမှတ်တရတခုမှာ… ကျမတို့ အဖေသည် အိမ်မှာ ကက်ဆက်တောင် မဖွင့်ရ ဆူညံဆူညံတွေ မကြိုက်တတ်ကြောင်း ပို့စ်တခုတွင် ရေးပြီးဖြစ်ပါသည်။ နယ်မှာနေသော အဖေ့ညီ ဦးဦးမှာ အဖေ့လို မဟုတ်ပါ။ ကလေး၊ လူငယ်များကို အလိုလိုက်တတ်၍ ပစ္စည်းကောင်းကြိုက်တတ်သူလည်း ဖြစ်ပါသည်။ သူ့အလုပ်အားချိန် ပိုက်ဆံလည်းလက်ထဲမှာ ရှိနေမည် ဆိုပါလျှင် ရန်ကုန်တက်လာပြီး TV လာဝယ်ခြင်း၊ ဗွီဒီယို အောက်စက်လာဝယ်ခြင်း စသဖြင့် လုပ်တတ်ပါသည်။ အခုတခေါက်မှာ ကာယာအိုကေစက် လာဝယ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး တညသာ ကျမတို့အိမ်မှာ အိပ်ပြီး မနက်သင်္ဘောနှင့် နယ်ပြန်မည် ဖြစ်ပါ၍ ဒီတညသာ ကျမတို့ မောင်နှမတတွေ ကာယာအိုကေစက်နှင် မိုက် ကောင်းမကောင်း စမ်းသပ်ခွင့်ရကြမည် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုစဉ်က သန်းနိုင်၏ “ဆု” အခွေ ပေါက်နေ၏။ “စိတ်မဆိုးနဲ့နော် ခွင့်လွှတ်ပါကွယ် ကိုယ်ရိုင်းနေရင်…” စသည့် သီချင်းအေးအေးလေးများ ပါသလို “ရောင်စုံမမ သိပ်လှတယ်ဗျ…” ဆိုတာမျိုး တအုံတမကြီး ဝိုင်းအော်လို့ ကောင်းသော သီချင်းများလည်း ပါ၏။ ရောင်စုံမမ သီချင်းမှ အချပိုဒ်လေး “အို မမ အိုး မမ ”ကို အသံဖြင့် “အို မာမား အိုး မာမား ” ဟု သုံးလေးခေါက် အော်ဆိုနေကြပြီးမှ ကိုလေးက “ဟဲ့ နင်တို့ … မာမားက သူ့ခေါ်တယ် အောင်းမေ့ပြီး ဆင်းလာနေဦးမယ်” ဟု သတိပေးတော့မှ အဲ့ဒီနေရာလေးရောက်ရင် အသံကို နှိမ့်ဆိုခဲ့ကြပါသည်။
ဒီလိုနဲ့ ကြီးကောင်လေးတွေ ဝင်လာကြတော့ ကျမနဲ့ရွယ်တူ အလတ်မမှာ သူ့အမများနဲ့ မတူ တမူထူးခြားပြီး သိသိသာသာ တသွေးတမွေး ဖြစ်လာသည်။ အသားအရေမှာလည်း တနေ့ထက်တနေ့ စွတ်စွတ်ဖြူနုလာသည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လေးမှာလည်း ကောက်ကြောင်းလေးနှင့် ဖြစ်လာသည်။ ကျမတို့နှင့်လည်း အခေါ်အပြောနည်းလာသည်။ “ဒီမိန်းမ လှလာသလောက် သွေးကြီးလာတယ် ငါတို့ကိုတောင် ရှိတယ် မအောင်းမေ့တော့ဘူး” လို့ ကွယ်ရာတွင် အတင်းပြောကြသည်။ ထုံးစံအတိုင်း လူကြီးတွေ စပ်ပေးစား၍ သူ အိမ်ထောင်ပြုသည်။ သူ့ အမျိုးသားမှာ အမေရိကန်တွင် နေထိုင်သူဟု သိရပါသည်။ သူတို့ လက်မှတ်ထိုးတဲ့နေ့ သူတို့အိမ် ဝရံတာမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်တာကို ကျမတို့ အိမ်ကနေ လှန်းကြည့်လိုက်ရပြီး သူ့အမျိုးသားက သူ့ထက် အရပ်ပုတယ် ဆိုတာသာ မှတ်မိလိုက်ပါတော့သည်။ နောက်တော့ ယောင်နောက် ဆံထုံးပါသွားသည်။
ကျမ စင်္ကာပူ ရောက်လာပြီးမှ သူတို့အိမ်ကြီးကို အိမ်ပိုင်ရှင်က ပိုင်ရှင်အသစ်ဆီ ရောင်းလိုက်၍ သူတို့လည်း လမ်းထဲမှာ မရှိကြတော့သလို၊ မာမားလည်း မြန်မာပြည်မှာ မရှိတော့ပါ။ အလတ်မက သူ့အမေကို သူ့နဲ့အတူ ခေါ်ထားခဲ့ပါပြီ။ မာမားမှာ သူ့မြေးတွေ ထိန်းကျောင်းရင်း ကျန်းမာရေးလည်း ကောင်းမွန်နေသည်ဟု ဝမ်းသာဖွယ်ကြားသိရပါသည်။ နောက်များမကြာမီ အကြီးမနဲ့ အငယ်မပါ အလတ်မဆီ လိုက်သွားကြပြီလို့ ထပ်မံကြားသိရပါသည်။
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
9 comments:
ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္မသီတာ... စိတ္ဝင္စားတယ္... အပိုင္း၃ရွိအုန္းမယ္ထင္တယ္ေနာ္... လူေတြရဲ႕ ကြဲၿပားတဲ႔ ဘဝေနမႈေတြက တကယ္ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတယ္
ငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္းေတြေပါ႔ေလ.. ဒီေလာက္သတင္းၾကားရတာပဲ ေတာ္လွေနျပီ..
တီတီတာေျပာတာနဲ႔ အလတ္မဆိုတာကိုေတာင္ ျမင္ေယာင္ၾကည္႔သြားတယ္..
မာမားဆိုတာေရာ ဘယ္လိုပံုမ်ိဳးလဲမသိ.. း)
FRC ေတြနဲ႔ အဲ႔လိုပဲရင္းရင္းႏွီးႏွီး အနီးကပ္ေနဖူးတယ္ .. တကယ္႔ကေလးေလးေတြနဲ႔ပါ။
အခုေတာ႔ လူပ်ိဳေပါက္ေတြျဖစ္ေရာေပါ႔ ..
ေက်းဇူးပါပဲ မသီတာ ..
သတိထားမိတာ တခုရွိတယ္။
သူတို႔ သားသမီးေတြက မာမားကို အေရးစိုက္ၾကလို႔ က်န္တဲ့သူေတြ အားလံုးကလည္း အေလးထားၾကတာ ျဖစ္မယ္။
မသီတာေရးတာ စိတ္၀င္စားစရာေလး ... ရိုးရိုးအေၾကာင္းအရာကိုပဲ စိတ္၀င္စားေအာင္ေရးတတ္တယ္ ... အရင္အပိုင္းေတြေတာင္ မဖတ္ရေသးဘူူး ...
ေနာက္ထပ္လာဖတ္ဦးမယ္ အစ္မ။
အမ ေရးတဲ့ ၂ပိုင္းလံုးဖတ္ေကာင္းလိုက္တာ အမရာ..
မိုမိဂ်ိ
ကိုယ္လဲ သူတို႔ေနရာမ်ိဳးေရာက္ေနလို႔လား မသိဘူး။ ပိုစိတ္၀င္စားမိတာ...
ေကာ္မန္႔ေတြ မျပန္ ျဖစ္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားပါတယ္။
Rose ေရ သူငယ္ခ်င္းေတြေတာ့ က်န္ေသးတယ္...ေနာက္မ်ား အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္မွပဲ ေရးေတာ့မယ္ေလေနာ့
Craton ေရ မာမား ဘယ္လိုပံုမ်ိဳးလဲဆိုတာ ပံုေဖာ္ၾကည့္တာ အန္တီတာ့ပံု ေပၚေနတယ္မလား... း(
ကိုTinMinHtet အဲ့ဒါေလး သတိထားမိတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါ။
TTSweet ေရ တို႔ေတြအခ်င္းခ်င္း ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာၾကတဲ့သေဘာေပါ့...
Momiji ေရ ေက်းဇူးပါ။
Rita ေရ အတိတ္စာအုပ္ေတြ လွန္ၿပီ္း အေျဖရွာၾကည့္တာပါ။
:)
ဆက္ေရးပါမသီတာ။
ၿမို႔ထဲတရုတ္တန္းတစ္၀ုိက္မွာသာ အစ္မေနခဲ႔မယ္ဆို ဒီထက္ေတာင္ေ၇းစရာေတြေပါမယ္ထင္တယ္။
mm
FRC သူငယ္ခ်င္း..မိတ္ေဆြ ေတြ.. လူတိုင္းလိုမွာ ရွိၾကတာေနာ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ နိုင္ငံျခားသား ေပၚလစီ အေၾကာင္း..ျပန္စဥ္းစား မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့..မသီတာ ေျပာသလို..ကုိယ္ေတြ လဲ..သူမ်ားနိုင္ငံ ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္ ေတာ့မွ.. second class citizen ဆိုတာရဲ႕.. အရသာ ကို သိေတာ့တယ္။ ဗမာျပည္မွာတုန္းက..ဘယ္ FRC ကိုမွ.. ခြဲျခား ဆက္ဆံတာမ်ိဳး မလုပ္ခဲ့ မိလုိ႕..၀႗္ေတာ့ မလိုက္ေလာက္ဘူး ထင္တာပဲ.. ဟိ။
( မေနာ္ေဖာ ဆီမွာ... မန္႕ခဲ့တာ..ဒီမွာ ျပန္လာျပတာ..)
အေပၚက..မသီတာ ေျပာတာ..သေဘာက်လို႕..ဟိ..
မသီတာေရ..မတန္ခူး ဆီမွာ..ေအရိုးဘစ္ သြားတက္ေလ.. း))
Post a Comment