ပိုးထည် တစ်စကြောင့်

လွန်ခဲ့တဲ့ အပတ်က ကြည့်ဖြစ်တဲ့ အိန္ဒိယဇာတ်ကားပါ။

ဇာတ်ကား စ စချင်းမှာ ဇာတ်လိုက်က မင်္ဂလာဆောင်ပြီး သတို့သမီးကို သူ့အိမ်ခေါ်လာတယ်။ လမ်းထိပ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ မိန်းမကြီးက သူတို့ကိုကြည့်ပြီး အတင်းပြောတယ်။ “မင်္ဂလာဆောင်မှာတောင် သတို့သမီးက ပိုးဆာရီ မဝတ်နိူင်ဘူး” လို့။ “ဒီမိန်းမကြီးတွေ သူများအတင်းထိုင်ပြောဖို့ကလွဲပြီး အခြားအလုပ်မရှိဘူးလား မသိဘူး” လို့သာ စိတ်ထဲကပြောကြပြီး အိမ်ရောက်လာတယ်။ အိမ်ပေါက်ဝမှာ ဖခင်အိုကြီးကို သူတို့ ထုံးစံအတိုင်း ခြေဖမိုးထိ နှုတ်ဆက်ပြီး သတို့သမီး အိမ်ထဲဝင်တယ်။ လူကြီးတွေက ညာဘက်ခြေထောက်က စလှမ်းဝင်ဖို့ သတိပေးကြတယ်။

ဇာတ်လိုက်က အဲ့ဒီနယ်မှာ ရှိတဲ့ ယက္ကန်းစက်ရုံက အလုပ်သမား။ ဇနီးသည်က အလိမ္မာအိမ်ပါလေး။ နွမ်းနွမ်းပါးပါးပေမဲ့ အေးချမ်းတဲ့ မိသားစုဘဝလေး ပိုင်ဆိုင်ကြတယ်။ မကြာဘူး ဇာတ်လိုက်အဖေကြီး အနိစ္စရောက်တယ်။ အလောင်းပြင်ကြသူတွေက အလောင်းကို ပတ်ဖို့ ပိုးစ တောင်းတယ်။ ဇာတ်လိုက်က “တသက်လုံး အလုပ်လုပ်လာတာ ဖခင်ကြီး ရုပ်အလောင်းက ခြေမနှစ်ခုကို ပူးချည်ဖို့ ပိုးမျှင်တစသာ တတ်နိုင်ရပါလား” လို့ ငိုရှာတယ်။ (အသုဘမှာ ရေအိုးခွဲတာ၊ ကူးတို့ခ ဆိုပြီး ပါးစပ်ထဲ တမတ်စိထည့်တာ၊ ခြေမနှစ်ချောင်းကို ပူးချည်တာတွေ အားလုံးဟာ အိန္ဒိယက အယူအဆတွေဖြစ်တယ်။ ဗုဒ္ဓသာသာဝင်တွေ အကျိုးအကြောင်း အဓိပ္ပါယ် ရှိမရှိ သုံးသပ်ပြီး၊ ဒီအယူအဆတွေကို ဆက်လက်လိုက်နာဖို့ သင့်မသင့် ဆုံးဖြတ်သင့်ပြီ။)

ဇာတ်ကားကို ပြန်ကောက်ရရင် ဇာတ်လိုက်ဟာ ဇာတ်လိုက်တို့ရဲ့ သဘာဝအတိုင်း ရိုးသား ကြိုးစားပြီး မဟုတ်မခံ စိတ်ရှိသူဖြစ်တယ်။ စက်ရုံပိုင်ရှင်သူဌေးကြီးရဲ့သမီး မင်္ဂလာဆောင်မှာ ဝတ်ဖို့ရာ ပိုးဆာရီကို အထူးယက်လုပ်ပေးဖို့ ရွေးချယ်ခြင်း ခံရတဲ့ လက်ရွေးစင် ယက္ကန်းသမားတဦး။ နောက်တော့ သူတို့မှာ သမီးလေးတယောက်ရတယ်။ သမီးလေး ပုခက်တင်ပွဲမှာ ဖအေလုပ်သူက သမီးကို တချိန်ကျရင် ပိုးဆာရီတထည် ပေးမယ် လို့ ကတိကဝတ်ပြုလိုက်တယ်။ ပွဲကိုလာတဲ့ မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းတွေကတော့ “မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကတိမျိုး မပေးသင့်ဘူး။ ဖြစ်မလာခဲ့ရင် ကြိမ်စာသင့်သလိုမျိုး ခိုက်တတ်တယ်” လို့ ဇာတ်လိုက်ကို ဝေဖန်ကြတယ်။ ဇနီးသည်မှာလည်း စိုးရိမ်မှုတွေနဲ့ အဲ့ဒီအချိန်ကစ မျက်နှာ မသာမယာ ဖြစ်ရတော့တာပေါ့။ ဒီတော့လည်း သူစုထားတဲ့ မြေအိုးကို ခွဲ၊ အကြွေစေ့တွေ တပုံတခေါင်းကို ပြလို့ ဇနီးသည်ကို အားပေးရှာတယ်။ “ဘာလို့ မဖြစ်ရမလဲ မိန်းမရယ်ပေါ့။” ကံဆိုးချင်တော့ သူ့ညီမက အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်ကို အိမ်ထရံအပြင်က ချောင်းကြည့်ပြီး မြင်သွားခဲ့တယ်။ နောက်နေ့လည်းကျရော ညီမလုပ်သူက သူ့ယောကျ်ားကို အကိုဆီ လွှတ်ပြီး ရှာရဖွေရတာ ခက်လွန်းလို့ ရင်းဖို့နှီးဖို့လေးရအောင် စုထားဆောင်းထားတဲ့ ငွေစကြေးစလေးများရှိရင် ချေးငှားဖို့ လာပြောပါလေရော။ ကိုယ့် ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ ဖြစ်နေတော့ ငြင်းရခက်တဲ့ ဇာတ်လိုက်ကလည်း ရှိတာအကုန် အိတ်ထဲသွန် ထည့်ပေးလိုက်ရတော့တာပေါ့။ ဘာမှမပြောသာတဲ့ မိန်းမလုပ်သူမှာလည်း အိမ်တိုင်လေးမှီထိုင်လို့ ငိုင်ရုံသာ။

ဒီလိုနဲ့ ရိုးသားပါတယ်ဆိုတဲ့ ဇတ်လိုက်လည်း အလုပ်ပြန်ချိန် စက်ရုံထဲ နောက်ချန်နေခဲ့ပြီး ပိုးချည်တခင်တခင်ကို ပါးစပ်ထဲ ငုံပြီး ခိုးတော့တာပဲ။ Lord တွေပိုင်တဲ့ စက်ရုံကြီးက အစောင့်အကြပ်ထူပြောပါတယ်။ အထွက်ဂိတ်မှာ တကိုယ်လုံးနဲ့ ထမင်းချိုင့်ပါမကျန် စစ်သေးတာ။ ဒါကိုပဲ သူ့မှာရအောင် ခိုးရတာ။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးကလည်း ကျောင်းသွားတဲ့ အရွယ်တောင် ရောက်လာပြီလေ။ တရွာထဲသားချင်း ကျောင်းသွားဖော် ကောင်လေးကို သမီးကို ကျောင်းအရောက် လက်ဆွဲခေါ်သွားဖို့ ဖအေကြီးမှာ မှာရတာအမော။ ခိုးလာတဲ့ ပိုးချည်ခင်လေးတွေကို ဘယ်သူမှာ မသိအောင် လေးထောင့်မုန့်ပုံးလေးထဲ စုထားပြီး နွားတင်းကုတ်ထဲမှာ ညအချိန်မတော်မှ ယက်ရရှာတယ်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ အဆင်အကွက် ပေါ်လာတဲ့ ပိုးဆာရီလေးကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ရင်း ပီတိတွေ ဖြာလို့ပေါ့။

မှတ်မှတ်ရရ ရွာမှာ ပွဲတော်လုပ်တဲ့နေ့ ရွာကလူကုန်နဲ့ တမိသားစုလုံး ပွဲတော်ထဲမယ် ကရင်းခုန်ရင်း ပျော်ရင်းရွှင်ရင်းမှာပဲ သမီးလေး အမေ ပါးစပ်ထဲက သွေးတွေ အန်ပါတော့တယ်။ ဆင်းရဲမွဲတေခြင်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ် တီဘီရောဂါက ရွာကဆေးဆရာတောင် မနိုင်တော့တဲ့အခြေကို ရောက်နေပါပြီ။ မြို့ဆေးရုံကိုသာ အမြန်ပို့ဖို့ ဆရာပြောနိုင်ပါတော့တယ်။ ယူကျုံးမရ မချိတင်ကဲ ဖြစ်ရတဲ့ ဇတ်လိုက်ဟာ မီးအိမ်လေးကို ဆွဲ၊ ဇနီးသည်ကို နွားတင်းကုတ်ဆီ ပွေ့ချီပြီး ခေါ်သွားပါတယ်။ ယက္ကန်းစင်မှာ တသက်နဲ့ တကိုယ် သူတခါမှ မမြင်ဖူးလေတဲ့ တို့ထိလို့တောင် မကြည့်ဖူးတဲ့ ပိုးဆာရီစလေး တန်းလန်းကို အံ့သြတကြီးကြည့်ပြီး အသက်ထွက်ရှာတယ်။

နောက်တော့ ရွာကို လူစိမ်းတဦးရောက်လာတယ်။ “သူက စာရေးဆရာပါ ယက္ကန်းအလုပ်သမားတွေအကြောင်း စာရေးချင်လို့ လေ့လာဖို့ ရောက်လာတယ်” လို့ ဆိုတယ်။ ဒါနဲ့ ဇာတ်လိုက်လည်း သူ တည်းဖို့ ခိုဖို့ရာ ညီမဖြစ်သူရဲ့အိမ်ကို ဆက်ပေးလိုက်တယ်။ သူ့ညီမလည်း အိမ်ငှားခလေး ဘာလေးရအောင်ပေါ့။ ဇာတ်လိုက် သမီးလေးရဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျောင်းသွားဖော် သူငယ်လေးကလည်း စစ်တပ်ထဲ လိုက်သွားရာက ခွင့်ရလို့ ပြန်လာတယ်။ သူတို့နှစ်ဦး မေတ္တာရှိကြတာသိတဲ့ မိဘတွေကလည်း နေရာချထားပေးဖို့ စီစဉ်ကြတယ်။ အိန္ဒိယ ဓလေ့ထုံးစံအရ မိန်းကလေးဘက်က တင်တောင်းရတယ်။ ယောကျ်ားလေးဘက်က ဇာတ်လိုက်ကို “မင်းမှာ သမီးတယောက်ကလွဲပြီး ဘာမှမရှိတာသိပေမဲ့ တို့ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဘာတင်တောင်းမလဲ မေးရမှာပဲ” လို့ ရွာသားအချင်းချင်း နောက်ပြောင်တဲ့ သဘောနဲ့ ပြောလာတော့၊ ဇာတ်လိုက်ကလည်း အမှန်တွေ ပြောနေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ အောင့်သက်သက်နဲ့ပဲ “ငါ့မှာ ဘာမှ မပေးလိုက်နိုင်ပေမဲ့ သမီးလုပ်သူကို မင်္ဂလာဆောင်မှာ ပိုးဆာရီ ဆင်လွှတ်လိုက်မယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

တကယ်တော့ ရွာကို ရောက်လာတဲ့ လူစိမ်းက ကွန်မြူနစ် ပါတီဝင်။ ဇာတ်လိုက်တို့လည်း မာ့က်စ်တို့၊ လီနင်တို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်၊ စာအုပ်စာပေတွေ ဖတ်ခွင့်ရပြီး အလုပ်သမား သမဂ္ဂ ရွာမှာ ပေါ်လာတယ်။ စာနည်းနည်းပါးပါး ဖတ်တတ်တဲ့ ဇာတ်လိုက်က သမဂ္ဂခေါင်းဆောင်ပေါ့။ စက်ရုံပိုင်ရှင်သူဌေးဆီမှာ အလုပ်သမားတွေ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေ တောင်းဆို ကြတယ်။ အို လွယ်လွယ်နဲ့တော့ ဘယ်ရလိမ့်မလဲ။ ယက္ကန်းစင်တွေ မီးရှို့ကြတယ်။ (ပညာနည်းသူတွေရဲ့ တဇွတ်ထိုး အမူအကျင့်တွေဟာ တခါတလေမှာ တော်တော် အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်တယ်။) နောက် အလုပ်မဆင်းဘူး သပိတ်မှောက်ကြတယ်။ မင်္ဂလာရက်နီးလာတဲ့ သမီးလုပ်သူကလည်း “ပိုးဆာရီ ဘယ်မလဲ အဖေရယ်။ သွားမဝယ်သေးဘူးလား” တမေးထဲမေးနေတော့၊ အလုပ်မဆင်းဘူး သပိတ်မှောက်နေတဲ့ အဖေကြီးမှာ ဖင်ပူအောင်ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘူး။ သန္နိဌာန်တွေ ပြိုလဲလို့ သမီးအလှ လင်ရဖို့ ပိုးချည်ခင် ခိုးဖို့အရေး အလုပ်ပြန်ဆင်းပါမယ်လို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပါတော့တယ်။ အလုပ် ဆင်းမယ်၊ မဆင်းဘူးနဲ့ အလုပ်သမားတွေလည်း နှစ်ဖွဲ့ကွဲလို့ ဦးတည်ချက်တွေနဲ့ ဝေးရတော့တယ်။ အလုပ်ဆင်းချိန်မှာ အရင်ထက်နှစ်ဆတိုးပြီး ချည်ခင် ခိုးတယ်။ ဒီတခါတော့ မိပါတယ်ခင်ဗျာ။ သူဌေးရဲ့ အစောင့်အကြပ်တွေကရော၊ သစ္စာ ဖောက်သွားသူဆိုပြီး နာနေတဲ့ အလုပ်သမားတွေဘက်ကရော နှစ်ဦးနှစ်ဖက်က ဝိုင်းသမလိုက်ကြတာ ဘာပြောကောင်းမလဲ။ “အဖေ့ကို မရိုက်ကြပါနဲ့” လို့ ဝင်ဆွဲတဲ့ သမီးတောင် နောက်ဆုံး မျက်နှာလွှဲလိုက်ရတဲ့ အဖြစ်ရောက်တယ်။

တသက်လုံး လေးစားလာရတဲ့ အဖေကို ဒီလိုအခြေအနေနဲ့ တွေ့လိုက်ရတဲ့ သမီးဖြစ်သူက ရေကန်ထဲခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် သေကြောင်းကြံတယ်။ တခါတည်း သေမသွားပဲနဲ့ Vegetable ဖြစ်တယ်။ ဘယ်သူမှ စောင့်ရှောက်မည့်သူမရှိတဲ့ သမီးကို အချုပ်သားအဖြစ်နဲ့ လာကြည့်ရင်း၊ အဆိပ်နယ်ထားတဲ့ ထမင်းကို သမီးပါးစပ်ထဲ ကိုယ်တိုင်လက်နဲ့ ခွံ့ပြီး အဆုံးစီရင်လိုက်တယ်။

ဒီတော့မှ နွားတင်းကုတ်ထဲက ယက္ကန်းစင်က ယက်လက်စ ပိုးဆာရီကို ဆွဲဖြဲယူလာပြီး အိမ်ရှေ့မှာ ချထားတဲ့ သမီးအလောင်းပေါ်လွှားတယ်။ ခေါင်းကို လုံအောက်ဖုံးတော့ ခြေကပေါ်နေတယ်။ ခြေကို လုံအောင်ဖုံးပြန်တော့ ခေါင်းက မလုံပြန်။ ဇာတ်လိုက်မှာ ပိုးဆာရီစကို အပေါ်ဆွဲလိုက် အောက်ဆွဲလိုက် လုပ်ရင်း…ဇတ်လမ်းပြီးသွားပါတယ်။

ဇာတ်ကားနာမည်က Kanchivaram (A Communist Confession) ပါ။