“သူလိုလူ” ကို အားကျပြီး
သတင်းစာသမား ဖြစ်လာတဲ့ သူက
ဂျာနယ်ကျော်မမလေး လိုက်မရေးမိခဲ့တဲ့
“ကွိ” ကို ဘာသာပြန်သွားတယ်။
အရေးကြုံတော့
အရေးတော်ပုံတပ်သားလို့
သူ့ကိုယ်သူ သတ်မှတ်ပြီး...
“မတရားတဲ့ အမိန့်အာဏာမှန်သမျှ
(တာဝန်အရ) ဖီဆန်ကြ” တဲ့။
သူ အကျဉ်းကျခဲ့ပါတယ်။
ကြိုးကိုင်လိုသူတွေက သူ့ကို
ကြိုးကိုင်သူလို့
အထင်တကြီး စွတ်စွဲခဲ့ကြပေမယ့်၊
သူကတော့ …
သစ္စာရှိတဲ့ နောက်လိုက်တဦး အဖြစ်သာ
ခံယူသွားခဲ့တယ်။
ရှေ့မှာ အများနဲ့ရောယောင် ထောက်ခံပြပြီး
နောက်ကွယ်မှာ ဖောက်ပြန်ကြသူတွေလို မဟုတ်၊
သူမြင်ရာကို ထောက်ပြပြီး၊
ပွင့်လင်းစွာ ဝေဖန်တတ်တာကိုက
သူ့ရဲ့ ရိုးသား သစ္စာရှိမှု တစ်ခုပဲ။
သိမ်းပိုက်လိုသူတွေက
သူ့အသိုက်အမြုံကို သိမ်းယူ ဖြိုခွဲခဲ့ပေမယ့်၊
သူကတော့ ရှိသမျှကို ဝေခွဲ
ပြိုကွဲသွားသူတွေရဲ့ ဘဝကို တည်ဆောက်ပေးရင်း
ရသေ့တဦးရဲ့ ဘဝလို နေထိုင်သွားခဲ့တယ်။
သူစွဲမြဲစွာဝတ်ခဲ့တဲ့
အပြာရောင် အကျဉ်းသား အင်္ကျီအောက်မှာ
မိုးကောင်းကင်ပြာလို ကျယ်ပြောလှတဲ့
သူ့ရဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ နှလုံးကို
ကောင်းကောင်း ခံစားသိနိုင်တယ်။
အခုတော့…
ခေတ်ဝန်ကို ထမ်း၊ ခေတ်လမ်းကို လျှောက်ရင်း
သူ ကျဆုံးခဲ့ပြီ။
ခရီးမဆုံးသေးပေမယ့်
သူကျဆုံးတာ လမ်းခုလပ်မှာတော့ မဟုတ်ဘူး။
သူ သေချာ မှာ သွားခဲ့တယ်။
သူ ကျဆုံးခဲ့တာ ...
“လမ်းဆုံလမ်းခွ” မှာ …။
(ကွယ်လွန် အနိစ္စရောက်သွားသော သတင်းစာဆရာကြီး ဟံသာဝတီ ဦးဝင်းတင်အား ဤစာဖြင့် ဂါရဝပြုပါသည်။)
