နေမာ ေတ (အစခ်ီ) ဂါထာ

နေမာ ေတ ဗုဒၶ ၀ီရတၳဳ၊ ၀ိပၸမုေတၱာသိ သဗၺဓိ။
သမၺာဓပဋိပေႏၷာသၼိ၊ တႆ ေမ သရဏံ ဘ၀ါ။

“Let homage be to you, the Buddha!
O hero, you are everywhere released.
I have fallen into captivity,
So please be my refuge.”

ရဲရင့္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊ အရွင္ဘုရားအား ရွိခိုးပါ၏။
အရွင္ဘုရားသည္ အလံုးစံုမွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၿပီ။
အကၽြႏု္ပ္ကား အက်ဥ္းအၾကပ္ ေရာက္ေနပါ၏။
အရွင္ဘုရားသည္ အကၽြႏု္ပ္၏ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္ေတာ္မူပါေလာ့။

“နေမာေတဂါထာနဲ႕အနက္ကို ဓမၼဒါန လုပ္ေပးပါေနာ္” ေတာင္းဆိုထားလို႔ပါ။

ဒီဂါထာေလးကို ေဒ၀ပုတၱသံယုတ္ - စႏၵိမသုတ္နဲ႔ သူရိယသုတ္မွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ လနတ္သားကို ရာဟုအသုရိန္က ဖမ္းယူလိုက္ခ်ိန္မွာ လနတ္သားက ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ “အလံုးစံုမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း” ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ကို ေအာက္ေမ့ ရည္မွန္းၿပီး မိမိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ထံ အားကိုးယူလိုက္တဲ့ အေနနဲ႔ ႐ြတ္ဆိုတဲ့ ဂါထာပါ။ ဘုရားရွင္က လနတ္သားကို လႊတ္ေပးဖို႔ ရာဟုအသုရိန္ကို ေျပာတဲ့အခါ၊ ရာဟုအသုရိန္က ခ်က္ခ်င္းပဲ လႊတ္ေပး လိုက္ပါသတဲ့။ ဒီဂါထာကို စီးပြားေရး, လူမႈေရး အၾကပ္အတည္းေတြ၊ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ေတြကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႐ြတ္ဆိုေလ့ ရွိၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

လနတ္သားကို ရာဟုဖမ္းတယ္, ေနနတ္သားကို ရာဟုဖမ္းတယ္ဆိုတာက လၾကတ္ျခင္း, ေနၾကတ္ျခင္းကို ဆိုလိုပါတယ္။ ေနၾကတျ္ခင္း, လၾကတ္ျခင္းနဲ႔ နတ္ေဒ၀တာေတြ ဆက္စပ္မႈကေတာ့ စဥ္းစားစရာပါပဲ။ သို႔ေသာ္လည္း သေကၤတပံုရိပ္မ်ားရဲ့ ေနာက္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ “ခႏၶာ, ကိေလသာ, သခၤါရ …” စသျဖင့္ အလံုးစံုေသာ အေႏွာင္အဖြဲ႔မ်ားမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း (၀ိမုတၱိ)ကို ရည္မွန္းၿပီး, မိမိလြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ အားကိုး အားထားျပဳျခင္း (သရဏဂံု) ဆိုတဲ့ အဓိက message ကို ယူသင့္တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ အေမရိကန္ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဘိကၡဳေဗာဓိ ဘာသာျပန္တဲ့ The Connected Discourse of the Buddha ထဲက ဘာသာျပန္ကိုပါ ကူးထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ႐ြတ္ဆိုေကာင္းေအာင္ ေရးစပ္ထားတဲ့ ပါဠိတစ္ခ်က္-ျမန္မာတစ္ခ်က္ နိႆယ ဘာသာျပန္မ်ိဳးကိုေတာ့ မေတြ႔မိေသးပါဘူး။

ေရာင္ျခည္ေတာ္ ဘုရားပင့္

ေရာင္ျခည္ေတာ္ဘုရားပင့္

အဂႌရသႆ ဥဏၰာယ၊ ဒါဌာဟိ ေသတရံသိေယာ၊
၀ဇီရာ၀ ၀ိေရာစႏၲိ၊ ဇိေနာ ေမ ဌာတု သီသေက။

အဂႌရသႆ -
အယုတ္အလတ္ အျမတ္ပိုင္းျခား လြန္ႀကိဳးစားသည့္
သံုးပါးဆယ္လီ ပါရမီေတာ္ အဟုန္တို႔ေၾကာင့္
ေျခာက္ေရာင္စံု ကြန္ျမဴးလွ်က္၊
အဂႌရသ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႔ထူးကို
အံ့ၾကဴးခံ့ခိုင္ ဘက္မၿပိဳင္ႏိုင္ေအာင္
လက္ကိုင္ ရရွိေတာ္မူေသာ
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားႀကီး၏
ဘမုကႏၲေရ မ်က္ခံုးေတာ္ ႏွစ္သြယ္ အလယ္ဗဟို တည့္တည့္၌
သၪၨာတာယ ႏုျဖဴထြားထြား ေကာင္းစြာ ေပါက္ဖြား၍ေနေသာ

ဥဏၰာယ စ -
ဆြဲလို႔ဆန္႔လွ်င္ ႏွစ္ေတာင္ခန္႔ ရွည္လ်ားသျဖင့္
စိန္သားႏွစ္အသြင္ ေငြနန္းခ်ည္ အမွ်င္ကဲ့သို႔
ျဖဴစင္၀င္းသစ္ လက္်ာရစ္ေခြ႐ံု
စိန္ၾကယ္ပြင့္ အေနပံုကဲ့သို႔
ဥဏၰလံုေခၚ ေမြးရွင္ေတာ္ဓာတ္
လြန္ထူးျမတ္သည့္ အရပ္ေတာ္တို႔မွ၎

ဒါဌာဟိ စ -
ပတၱျမားေခါင္ရမ္း ႏွင္းဆီပန္းကဲ့သို႔
နီျမန္းေသာ ႏႈတ္ခမ္းေတာ္တို႔ျဖင့္
မေပၚေအာင္ ဖံုးပိတ္၍ ထားအပ္ေသာ
သြားေတာ္ျမတ္ေလးဆယ္
စြယ္ေတာ္ျမတ္ ေလးဆူ
ျဖဴရာရာ ဓာတ္ေတာ္ထူးတို႔မွ၎

ေသတရံသိေယာ -
ပုလဲအႏွစ္ စိန္စစ္နမူ
ေဘာ္ျဖဴေငြ႐ြက္ ျဖန္႔က်က္စီခ်ယ္
ေငြၾကယ္ေရာင္သန္း
ေကလာသ ေငြေတာင္ကို
ေနအေရာင္လႊမ္းဘိသကဲ့သို႔
ျမတ္ေလးပန္း စံပယ္ငံု
ၾကာျဖဴပြင့္ ၀တ္မႈံလို
ပံုပမာကပ္
စိန္ေတာင္ကို တိမ္အေရာင္ဟပ္ သကဲ့သို႔
တလွ်ပ္လွ်ပ္ တဖိတ္ဖိတ္
တရိပ္ရိပ္ ထိန္ေျပာင္ၾကည္တဲ့
စိန္ေရာင္ျခည္ဓာတ္
ျဖဴေဖြးေသာ အဆင္းေတာ္ျမတ္တို႔သည္

၀ဇီရာ၀ -
စိန္ႏွစ္စိန္ေသြး
ျဖဴေဖြး ေတာက္ေျပာင္
စိန္သားေတာင္ႀကီးကဲ့သို႔

၀ိေရာစႏၲိ -
ဖူးျမင္ရသူတို႔၏ စိတ္၌
အထူးဘ၀င္ ၾကည္ႏူးေလာက္ေအာင္
႐ႊင္ျမဴးတက္ႂကြ ဘက္မမွ်သျဖင့္
လွပဆန္းၾကယ္
တင့္တယ္ေတာ္ မူပါေပကုန္၏။

ေသာ ဇိေနာ -
ထူးေထြဆန္းလည္
စိန္ေရာင္ျခည္ ဓာတ္တို႔ေၾကာင့္
အဂႌရသဘြဲ႔ထူး ခံသည့္
ငါးမာရ္ေအာင္ၿပီး ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္

ေမ -
ခႏၶာငါးစု ငါဟုသမုတ္ အကၽြႏု္ပ္၏

သီသေက -
ဦးေခါင္းရတနာ ျမတ္အဂၤါ၌

ဌာတု -
မယိမ္းမယိုင္ ေက်ာက္စာတိုင္ကဲ့သို႔
ခိုင္ခိုင္မတ္မတ္ ရပ္တည္ေတာ္မူလွည့္ပါ့
စိန္ေရာင္ျခည္ေန တႏႈန္းကဲ့သို႔
ေ႐ႊဘုန္းေတာ္သခင္ အရွင္ျမတ္ႀကီးဘုရား။

မူကြဲမ်ား
ဓမၼေဟ၀န္ - စိန္ေရာင္ျခည္ ဘုရားပင့္

မဂၤလာ သတင္းစဥ္ - စိန္ေရာင္ျခည္ ဘုရားပင့္

ဖြတ်ကျော်ခြင်း

“နင်း၊ ကြွ၊ လျှောက်”

သွက်ချည်တခါ

ညက်ချည်တလှည့်

အမှတ်တမဲ့တွေလည်းပါရဲ့

တလှမ်းချင်းလှမ်းတဲ့

ခြေလှမ်းတွေနဲ့

“ရပ်၊ ကြည့်၊ သွား”

ဟောဟိုမှာ တဖိတ်ဖိတ်လက်

ဟောဒီမှာ မသဲမကွဲနဲ့

လင်းတလှည့် မှိန်တလှည့်

အတိတ်တွေ

အရိပ်တွေ

ရောင်နီတွေ

ယိမ်းထိုးနေရဲ့

“ကောင်း၊ သင့်၊ ညံ့”တွေ

နေရာတကာ ပြည့်နှက်

“နွေ၊ မိုး၊ ဆောင်း” ကို

အဖန်ဖန် နှုတ်ဆက်

“မောင်၊ ကို၊ ဦး” ကို

အချိန်တန် မိတ်ဖွဲ့

...

“ဖြစ်၊ တည်၊ ပျက်” ရဲ့

အမှန်အကန် ရိုက်ချက်။ ။

"နှစ်သစ်မှာ စာတွေပိုရေးနိုင်ပါစေ" လို့ ဆုတောင်းပေးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေအတွက် မသီတာ ကြိုးစားရေးကြည့်ထားပါတယ်။ ကိုဧရာက ပုံလေးဆွဲပေးပါတယ်။

ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။

လိပ္စာ ေျမပံု အညႊန္း - http://smcmeditation.org/SMC_map.htm

အစီအစဥ္ - နံနက္ ၉း၃၀ နာရီမွာ အခန္းအနား စတင္ပါမည္။ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ားအား ၾသကာသကန္ေတာ့ခိ်ဳးျဖင့္ ညီညာျဖျဖ ရွိခိုးၾကၿပီး ဆရာေတာ္ ထံမွ ငါးပါးသီလခံယူၾကပါမည္။ ဆရာေတာ္မ်ား ခ်ီးျမွင့္ေသာ ပရိတ္တရားေတာ္မ်ားကို ႐ိုေသစြာ နာယူၾကၿပီး၊ ဆရာေတာ္ထံမွ ဆံုးမၾသ၀ါဒ ခံယူၾကပါမည္။ ႏွစ္သစ္ဦးအခါသမယတြင္ သတၱ၀ါအေပါင္းအား က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစေၾကာင္း ေမတၱာပို႔သၿပီး၊ မိမိတို႔ျပဳျပဳသမွ် ကုသိုလ္ အ၀၀အတြက္ ဆုေတာင္း အမွ်ေပးေ၀ၾကပါမည္။

စတုဒီသာ - http://smcmeditation.org/2009_BNY2.jpg နံနက္ ၁၁နာရီမွ စတင္ပါမည္။

ဓမၼဥယ်ာဥ္ သႀကၤန္

ဓမၼဥယ်ာဥ္ ေက်ာင္းတိုက္ (Sembawang, Singapore) မွ က်င္းပေသာ သႀကၤန္ပံုအခ်ိဳ႕

သက္ႀကီးပူေဇာ္ပြဲ

ယဥ္ေက်း လိမၼာ မဂၤလာ ကဗ်ာ

သႀကၤန္အက

ဘီလူး ပန္းစိုက္ အက

ေသျခင္း၏ ပညတ္မ်ား

လက္၀ါးကပ္တိုင္ထက္က ခရစ္ေတာ္ရဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို သာ၀ကတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ John မွတ္တမ္း တင္ထားခဲ့တာကို ဖတ္ရင္း၊ ယု၀ရီရဲ့ Michel Foucault မွာ မွတ္ခ်က္ေရးခဲ့ဖူးတာကို သတိရမိလို႔ပါ။

“Foucault ဂိုဏ္းသားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ “ပညတ္”ဆိုတာကိုက ပညတ္ထားတာလို႔ လက္ခံရင္ ေသျခင္းတရားဟာ ပညတ္ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ လူေတြနားလည္ (အထူးသျဖင့္ ခံစားတဲ့) “ေသျခင္း” နဲ႔ ေဆးပညာအရသတ္မွတ္ထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္အဂၤါေတြက အသက္ရွင္ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္လို အလုပ္မလုပ္ေတာ့ပဲ ရပ္ဆိုင္းပ်က္စီးသြားတာဟာ မတူပါဘူး။ ပါဠိစာေပေတြမွာေတာ့ ပထမေသျခင္းကို “မရဏ” လို႔သံုးၿပီး၊ ဒုတိယအမ်ိဳးအစား ေသျခင္းကို “ကာယႆ ေဘဒါ” ကိုယ္ပ်က္စီးျခင္းလို႔ သံုးထားပါတယ္။”

ပညတ္လို႔ဆိုရင္ လူေတြသတ္မွတ္ထားတဲ့ အရာလို႔ နားလည္ၾကပါတယ္။ အမ်ားညီရင္ ‘ဤ’ကို ‘ကၽြဲ’ဖတ္လို႔ရတဲ့ အရာမ်ိဳးလို႔ သိၾကပါတယ္။ အမ်ားညီလို႔ ‘ကၽြဲ’ လို႔အသံၾကားတိုင္း ‘ဤ’မွန္းသိရင္ ၿပီးတာပဲ၊ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္ေနစရာမလိုဘူးလို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။

‘လူ’ ပဲေခၚေခၚ၊ ‘human’ ပဲေခၚေခၚ လူကိုဆိုလိုမွန္း သိၾကပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ‘လူ, human’ စသျဖင့္ ဘာသာစကား ေ၀ါဟာရေတြ, အမည္နာမေတြကို ပညတ္လို႔ေခၚပါတယ္။ ဒီေ၀ါဟာရ နာမပညတ္ေတြေပၚမွာ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ေနစရာ မလိုဘူးေပါ့။ ‘လူ, human’ စသျဖင့္ ဖတ္ရရင္, အသံၾကားရရင္ စိတ္ကူးထဲမွာ ‘လူ’ဆိုတာကို သိပါတယ္။ အဲဒီ စိတ္ကူးထဲမွာ သိလိုက္တဲ့ ‘လူ’ဆုိတာကလည္း ပညတ္ပါပဲ။ “မတ္တပ္ရပ္ၿပီး လမ္းသြားတတ္တယ္, တိရစၧာန္ေတြထက္ အသိဉာဏ္ပိုရွိတယ္, လႈပ္႐ွားႏိုင္ေပမဲ့ စက္႐ုပ္တစ္႐ုပ္လို မဟုတ္ဘူး ခံစားႏိုင္တယ္။” စသျဖင့္ အဓိပၸါယ္ေတြေပးထားတဲ့ အရာအျဖစ္ စိတ္ထဲမွာ သိသြားတယ္။ ဒီပညတ္ေတြနဲ႔ အျပင္ကအရာေတြကို ကိုယ့္စိတ္ထဲ ကူးယူႏိုင္သလို၊ ကိုယ္စိတ္ထဲက အရာေတြကိုလည္း အျခားတစ္ေယာက္ရဲ့ စိတ္ထဲကို ကူးေပးႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ကူးျခင္းကို ၀ိတက္၀ိစာရ (thinking and pondering) လို႔ေခၚပါတယ္။ ဒီစိတ္ကူးေတြက ဘာသာစကားရဲ့ အေျခခံ၊ စကားေျပာဆိုျခင္းရဲ့ အေျခခံျဖစ္လို႔ ၀ိတက္၀ိစာရကိုပဲ ‘၀စီသခၤါရ’ (formations of verbal actions) လို႔ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ပါတယ္။ စိတ္ကူးဟာ ဘာသာစကားရဲ့ အေျခခံပါ။ စကားဆိုတာဟာလည္း ေလတိုက္သံ, လိႈင္းခတ္သံေတြလို အသံသက္သက္မဟုတ္ပဲ စိတ္ကူးကေန အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ထည့္ေပးထားတဲ့ အသံေတြပါ။ ‘လူ, human’ စတဲ့ ဘာသာစကား ေ၀ါဟာရပညတ္ေတြေပၚမွာ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ မလုပ္ပဲ ေနေကာင္း ေနႏိုင္ေပမယ့္၊ အဲဒီဘာသာစကား ေနာက္က အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ထည့္ေပးထားတဲ့ အတၳပညတ္ေတြေပၚမွာေတာ့ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ မလုပ္ပဲ မေနႏိုင္ ၾကေတာ့ ပါဘူး။ ဒီအတၳပညတ္ေတြေၾကာင့္ပဲ ၾကည္ႏူးရ, လြမ္းေမာရ, ခ်စ္ရ, မုန္းရ, စစ္ေတြျဖစ္ၾကရ မဟုတ္လား။

“ပညတ္သြားရာ ဓာတ္သက္ပါတယ္”ဆိုတဲ့ စကားရွိပါတယ္။ ဒီစကားအဓိပၸါယ္က “ကံ့ေကာ္ပန္းကို ကံေကာ္ပန္းလို႔ ေျပာ၀ယ္ၿပီး ဘုရားကပ္တာနဲ႔ ကံေကာင္းလာလိမ့္မယ္” ဆိုတဲ့ ေဗဒင္ဆရာနဲ႔ ဘုရားေစ်းပန္းသည္ေတြရဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ ‘ဓာတ္’ ဆိုတာက ဘာသာေဗဒ အသံုးအႏႈံးပါ။ စကားလံုးေ၀ါဟာရေတြရဲ့ အနက္ဇစ္ျမစ္ (Root) ကိုေျပာတာပါ။ စကားလံုး ေ၀ါဟာရ နာမပညတ္ေတြရဲ့ ေနာက္မွာ အနက္အဓိပၸါယ္ အတၳပညတ္ေတြရဲ့ အေငြ႔အသက္ေတြ ပါေနတယ္လို႔ ဆိုလိုတာ မ်ိဳးပါ။

ေ၀ါဟာရအသံုးအႏႈံးအရ ေသတယ္ ေျပာေျပာ, အသက္ထြက္တယ္ ေျပာေျပာ “ေသျခင္း” ဆိုတဲ့ အနက္အဓိပၸါယ္ကို သိၾကပါတယ္။ ဘာအဓိပၸါယ္လည္းဆိုရင္ေတာ့ လူေတြကိုယ္တိုင္ သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ အဓိပၸါယ္လို႔ပဲ ဆိုရမွာပါ။ အခ်ိဳ႕လူမ်ားဆို ေသစကားေျပာသံၾကားရရင္ “ဟဲ့ နိမိတ္မရွိ မနာမရွိ” လို႔ေျပာတတ္ ၾကပါတယ္။ ေ၀ါဟာရပညတ္ေတြကို “ေသျခင္း” လို႔ စိတ္ထဲ ကူးယူၿပီး သိလိုက္ယံုတင္ မကပါဘူး၊ ေသျခင္းရဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြကို ခံစားယူလိုက္ၾကပါတယ္။ ေသျခင္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ “ငါ မေသခ်င္ေသးဘူး” ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးေတြ ဆင့္ပြားၿပီးယူပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ “ငါ” ဆိုတာဟာလည္း လူေတြ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ထည့္ေပးထားတဲ့ အတၳပညတ္ေနာက္တစ္မ်ိဳး ပါပဲ။ (related post: သံေ၀ဂ)

“ငါ” ဆိုတဲ့ မာနကိုပယ္သတ္ထားတဲ့ ဘုရားရဟႏၲာေတြမွာေတာ့ “ငါ ေသရမယ္” ဆိုတဲ့ ေသျခင္းမ်ိဳး မရွိေတာ့ပါဘူး။ လူအမ်ားစု သိရွိနားလည္ခံစားတဲ့ “ငါ ေသရမယ္” ဆိုတဲ့ အနက္အဓိပၸါယ္ပြားေတြရွိတဲ့ “ေသျခင္း”ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ အာသေ၀ါကင္းကြာၿပီးတဲ့ ရဟႏၲာမ်ားနဲ႔ မသက္ဆိုင္ေတာ့ပါဘူး။

“ေမြးဖြားလာၿပီး အိုျခင္းေသျခင္းကင္းတဲ့ သူတစ္စံုတစ္ဦး ရွိပါသလား”ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေကာသလမင္းႀကီးက ျမတ္စြာဘုရားထံ ေမးေလ်ာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

“မင္းႀကီး… အိုျခင္းေသျခင္း (ဇရာမရဏ) ကင္းလြတ္ေသာ ေမြးဖြားသူဟူ၍ မရွိ။ ပစၥည္းဥစၥာ အလြန္ႂကြယ္၀ ခ်မ္းသာေသာ မင္းမ်ိဳးသည္လည္း ေမြးဖြားလာၿပီးေနာက္ အိုျခင္းေသျခင္းမွ ကင္းသည္မရွိ။ … ဘ၀သံေယာဇဥ္ ကုန္ၿပီးေသာ ရဟႏၲာေသာ္မွလည္း ကိုယ္သည္ ပ်က္စီးျခင္းသေဘာရွိ၏။ ပစ္ခ်ျခင္းသေဘာရွိ၏” လို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ေျဖၾကားခဲ့ပါတယ္။

ေ၀ါဟာရဆိုတာ ပညတ္ေတြပါလို႔ဆိုေပမဲ့ ေသျခင္းကို လြန္ေျမာက္ၿပီးတဲ့ ရဟႏၲာအတြက္ ‘မရဏ’ လို႔မသံုးပဲ “ကာေယာ ေဘဒနဓေမၼာ နိေကၡပနဓေမၼာ - ကိုယ္သည္ ပ်က္စီးျခင္းသေဘာရွိ၏၊ ပစ္ခ်ျခင္းသေဘာရွိ၏” လို႔ သံုးစြဲသြားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။

ဧရာ (မႏၲေလး)

စာၫႊန္း။
၁။ သံ-၁-၁၁၄၊ ေကာသလသံယုတ္- ပဌမ၀ဂ္- ဇရာမရဏသုတ္
၂။ မ-၁-၄၆၃၊ မူလပဏၰာသပါဠိေတာ္-စူဠယမက၀ဂ္-စူလေ၀ဒလႅသုတ္

Spicy Shrimp Salad

Taste of Asia:
Mixed bean thread noodle and cooked shrimp in lettuce cups with chilli,garlic lime dressing."

မသီတာရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း "သီတာ" ခ်က္ထားတာေလး အားေပးၾကပါဦး
ဒါကေတာ့ သူ႔ဆီကစာ

Hello my dear Family and Friends,( all over the world)

I wish you all have wonderful, prosperous Burmese New Year.

As I have chance of contesting for the Macy's Culinary Challenge, I tried my best to present myself as food demonstrator.
There must be some weakness and strength.
The contesting period will end at April 10th. It is a great deal to have your support to get highest rating. If I got a lot of 5 star rating I will earn a chance to win.

The clock is ticking and click the attached file and rate and vote for my food presentation uploaded at Macy website.
It will count every single viewer and rating.

Please forward this mail anybody that related to our community and every vote and comment will count.

I appreciate every support that you vote for me and hope that someday I will be the proud culinary host of my country as well as Asia.
Every single vote and rating counts and please support for my chance of fair competition.



I wish you all have Healthy, Happy & Prosperous New Year!

Sincerely,
Thida

View my video by clicking the following link.

http://social.macys.com/keepitcooking/myvideos.html?entry_id=316927

http://social.macys.com/keepitcooking/home.html




If you have problem to view from the link,
Simply go to http://www.macy.com/
when you see the Macy shopping web, click to for the home on the top left side under macy logo
Then you can click the kitchen word on the left side of menu bar.
After that you can click the name : Tyler Florence under the bold print of Related Contents.( end of the left side menu bar)

အမွတ္တရ - ျပဴး

ဘေလာ့မိတ္ေဆြ စာဖတ္သူမ်ားကို မသီတာ ခြင့္တိုင္ခ်င္ပါတယ္။ ပို႔စ္အသစ္မတင္ႏိုင္ေသးတဲ့ အတြက္ပါ။ ေမလကုန္ ဇြန္လဆန္းေလာက္ ဘေလာ့ဆီ အေရာက္ျပန္လာမည္။ စိမ္းမသြားေၾကး။

အခု သူငယ္ခ်င္း မီသန္႔မ ေရးေပးထားတဲ့ အမွတ္တရ - ျပဴး ကို တင္လိုက္ပါတယ္။

*****

သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ကို လသာ၂ မွာ စ,ေတြ႔တယ္။ RIT မွာ ခင္ၿပီး ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ အထိ တြဲခဲ့ၾကတယ္။
သူက state ေက်ာင္းကတည္းက ကိုယ္လံုးလွလွ ေက်ာင္းသူေတြကို အတုလား အစစ္လား ခြဲျခားဖို႔ Research လုပ္တာ ၀ါသနာပါတယ္။ သူ႔ သီအိုရီက အတုဆိုရင္ အပ္နဲ႔ ထိရင္ မနာဘူး။ အစစ္ဆိုရင္ အပ္နဲ႔ ထိရင္ နာမယ္တဲ့။ သူ႔ Research ကို လက္ေတြ႔ မစမ္းသပ္လိုက္ရေပမဲ့ ေက်ာင္းကပြဲ Braggarts and Decoits အဂၤလိပ္ျပဇတ္မွာ ဓားျပဗိုလ္ေနရာက Bo Pyuu International (BPI) အျဖစ္ ပီျပင္စြာ သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့အၿပီး မွာေတာ့… ျပဴး… ျပဴး… နဲ႔ ခ်စ္သူခင္သူေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ခဲ့တယ္။

မသီတာအတြက္ ကံဆိုးတာပဲလား။ က်ေနာ့္အတြက္ ကံေကာင္းတာပဲလား။ တရပ္ကြက္ထဲေနၾကတဲ့ မသီတာ၊ ျပဴးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ စြယ္ေတာ္ရိပ္မြန္လို႔ေခၚတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို အတူတူ ေျခခ်ခြင့္ရခဲ့ၾကတယ္။
(ႀကံဳတုန္းေလး…မသီတာေပါ့ ေက်ာင္းသြားဖို႔ကို မနက္ ၇း၃၀နာရီခြဲမွာ သူ႔အိမ္မေရာက္ရင္ မေစာင့္ဘူး ထြက္သြားတယ္။)

တႏွစ္ပတ္လံုး လံုးလည္ခ်ာလည္နဲ႔ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကၿပီး စာေမးပြဲခ်ိန္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။
စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔ ၿမိဳ႕ထဲက သီဟ႐ံုမွာ ကုလားကားၾကည့္ဖို႔ သံုးေယာက္သား ခ်ီတက္ၾကတယ္။ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေလးက်ပ္တန္းမွာ တန္းစီေနၾကၿပီး ကိုယ္တို႔ အနားေရာက္ခါမွ လက္မွတ္က ကုန္သြားပါၿပီ တဲ့။
half-feel…
ဘာလုပ္ၾကမလဲ ျပန္မလား။ ေနာက္တပြဲ ဆက္ေစာင့္မလား။
ဆံုးျဖတ္ခ်က္က ျပတ္သားတယ္ ၾကည့္ဖို႔လာတာ ၾကည့္ၿပီးမွကို ျပန္မယ္။
ည ၇း၃၀နာရီ ပြဲကို ကာတြန္းဖတ္ရင္ လက္မွတ္ ဆက္တန္းစီၾကတာေပါ့။
ညပြဲမွာ လက္မွတ္ရလို႔ ၾကည့္ေနတုန္း…
ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ အေဖေတြ ဟိုသူ႔အိမ္ ဒီသူ႔အိမ္ ေျခခ်င္းလိမ္ေနၾကၿပီ...
အခ်ိန္တန္ ျပန္မေရာက္ ေက်ာင္းကလည္း ပထမႏွစ္ အၿပီးေလး…

အဲ့ဒီလို လုပ္ခ်င္ရာကို ဇြတ္လုပ္ခဲ့ၾကတာ…
(အိမ္ကဆူမွာကိုလဲ ကာကြယ္ဘို ့စကားလံုးေလးေတြလည္း စဥ္ျပီးသား)

ကိုယ့္သားသမီးေတြအလွည့္က် နားလည္ၾကေနာ္...

မီသန္႔မ

(Braggarts and Decoits က အဲ့ဒီအခ်ိန္က န၀မတန္း အဂၤလိပ္ျပဌာန္းစာအုပ္မွာ ပါတဲ့ ဖတ္စာ တပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။)

တယောက်ဆို တယောက်

ချယ်ရီတဲ့လား

ရိုးရှင်းတဲ့ မင်းအလှ

ယဉ်စစလေးပါလားကွယ်

စိတ်တော့ မရှိနဲ့နော်

ဟိုလေ…ဟို…

အေးစက်လွန်းနေသလား လို့

လှရက်ပါပေ့ ကျူးလစ်ရယ်

ကျော့ရှင်းနေလိုက်ပုံများ

တောင့်ပါပေ့ ဖြောင့်ပါပေ့

ခက်နေတာက

ကိုလေ…မင်းကို

မယဉ်ပါးလို့ပါ

Sorry ကွာ

Hello အော့ခစ်

တမျိုးချစ်စရာလေးပါလား

မင်းအလှတွေနဲ့ ဖမ်းစား

မြင်သူ ရူးလောက်ရဲ့ကွာ

ဒါပေမဲ့ ဟိုလေ…

မြင်နေတယ်

နောက်ကွယ်မှာ…

မာယာတွေလား လို့

မိပိတောက်ရေ

ငယ်ချစ်ဦး

နှုတ်ခမ်းစူမနေနဲ့ဦး

တို့သိပါတယ်ကွာ

တယောက်ကို တယောက်

မင်းကလည်း

မပြောင်းတဲ့ အစစ်တွေနဲ့…

ကိုယ်ကလည်း

မဟောင်းတဲ့ အချစ်တွေနဲ့…

ချယ်ရီ Japan, ကျူးလစ် Western, အော့ခစ် Singapore နဲ့ ပိတောက် မြန်မာ တို့ကို ခံစားသည်။

(ကျူးလစ်ပုံမှာ ကရေတွန်၏ ကျူးလစ် အစစ်တွေမှ  ဖြစ်ပါသည်။ ကျန်ပုံများကို google search မှရယူပါသည်။)

Blood is thicker than Water

သႀကၤန္ပြဲ နီးလာၿပီ ဆိုေတာ့ ဟိုဘက္လမ္းက လမ္းထိပ္မွာ မ႑ပ္ထြက္မယ္ အသံၾကားတယ္။ တို႔လမ္းကေရာ ဘာေတြမ်ားလုပ္ၾကမွာပါလိမ့္… လုပ္ေတာ့ လုပ္မွာပါေလ ႏွစ္တိုင္းလုပ္ေနက်ပဲဟာ။ ႏြယ္နီနဲ႔ ႏြယ္သာကီက ဆရာမွတ္ရပ္ကြက္က ကပ္လ်က္လမ္းေလးႏွစ္ခု။

ႏြယ္နီက အန္တီျမက ရပ္ေရးရြာေရး လူမႈေရးမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး တက္တက္ႂကြႂကြ ရွိတယ္။ သနပ္ခါးလုပ္ငန္း ပိုင္ရွင္လည္းျဖစ္လို႔ ေငြေရးေၾကးေရးမွာလည္း ေတာင့္တင္းသလို လမ္းထဲမွာလည္း ၾသဇာေညာင္းတယ္။ ႏြယ္နီလမ္းက မ႑ပ္ထြက္မယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ အဲ့ဒီလမ္းထဲေနတဲ့ က်မ သူငယ္ခ်င္းမီမီက သတင္းေပးတာ၊ သူကေတာ့ စိတ္မ၀င္စားလို႔ မပါ,ပါတဲ့။

က်မတို႔ ႏြယ္သာကီမွာလည္း လမ္းထဲက အေဒၚႀကီးေတြ ရွိပါတယ္ေနာ္။ ဟိုတႏွစ္ကေတာ့ မမၾကည္ ဦးစီးၿပီး လမ္းထိပ္မွာ ေရပက္မ႑ပ္ လုပ္ေပးတယ္ေလ...။ ဒီႏွစ္ေတာ့ မမၾကည္ပဲ ခရီးထြက္ေနလို႔လား ဘာသံမွကို မၾကားရေသး။ ႏွစ္တိုင္းလုပ္ေနက် အိမ္တအိမ္ေရွ႕မွာစုၿပီး မံု႔လံုးေရေပၚေတြလံုး တလမ္းလံုး စတုဒီသာ ေကၽြးတာတို႔၊ ေခါင္းေလ်ာ္ေရ ေ၀တာတို႔၊ ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔ ပရိတ္တရားနာတာတို႔ေတာ့ မပ်က္မကြပ္လုပ္ၾကမွာပါေလ။ က်မ စိတ္၀င္စားေနတာက ႏြယ္နီလမ္းက လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ အက အလွ သဘာ၀ မ႑ပ္။ အန္တီျမကိုေတြ႔မွ ေမးၾကည့္ရဦးမယ္။

ေနာက္တေန႔ ေစ်းအသြား လမ္းမွာ အန္တီျမကိုေတြ႔ေတာ့ မ႑ပ္ အေၾကာင္း ကိုယ္ကစကားစမလို႔ ရွိေသး။ အန္တီျမက “သမီးေရ အန္တီျမတို႔ လမ္းက သႀကၤန္မွာလုပ္မဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက လူႀကီးေတြကို သက္ႀကီးပူေဇာ္ပြဲမွာေလ…”
“ဟုတ္ကဲ့ အန္တီျမ မေန႔ကမွ ခ်ိဳခ်ိဳေျပာလို႔ သိပါတယ္။” (ခိ်ဳခ်ိဳက အန္တီျမ သမီး က်မ သူငယ္ခ်င္း)
“အဲ့ဒါသမီးတို႔ လမ္းထဲက ဘဘတေယာက္ကို စာရင္းထည့္ေပးဖို႔ သမီးတို႔ လမ္းထဲကပဲ မမအိက စာရင္းလွမ္းေပးတယ္။”

“ေအာ္ သိၿပီ သမီးတို႔ေခါင္းရင္းအိမ္က ဘဘဦးကို ေျပာတာထင္တယ္။ ဟုတ္တယ္ သူက အသက္ ၇၄ႏွစ္ရွိၿပီ။ မနက္ကပဲ အိမ္ေရွ႕ ေရဖ်န္းေနတုန္း ဘဘအမိ်ဳးသမီး ၾကီးၾကီး၀င္းကေတာင္ အဲ့ဒီအေၾကာင္း လွမ္းေျပာေသးတယ္ သူလည္း ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အလွဴေငြ ထည့္ခ်င္လို႔တဲ့။”
“ေအး သမီးရယ္ အဲ့ဒါ အန္တီတို႔က မေန႔ကပဲ ၁၅ေယာက္နဲ႔ စာရင္းပိတ္လိုက္လို႔ မပါႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ အဲ့ဒီ ဘဘ ကို ေျပာေပးပါေနာ္။”

(ဟမ္…အန္တီျမကလည္း စာရင္းေပးတဲ့ မမအိကတဆင့္ေတာ့ အေၾကာင္းမျပန္ခိုင္းပဲနဲ႔ ဘာလို႔ ငါ့လာ အေၾကာင္းျပန္ခိုင္းေနပါလိမ့္ ေအာ္ သူ႔သမီးသူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ ငါကို ေျပာမနာ ဆိုမနာ သေဘာထားလို႔ ေနမွာေပါ့ေလ ေနာက္ၿပီး ဘဘဦးကလည္း ငါတို႔ေခါင္းရင္းအိမ္က မဟုတ္လား လို႔ စိတ္ထဲက ေတြးရင္း) ႏႈတ္ကေတာ့…

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ အန္တီျမရဲ႕ သမီးေမးပါရေစေနာ္ ၁၆ေယာက္ျဖစ္လို႔ေရာ မရဘူးလား။”
“အန္တီျမတို႔က ၁၅ရယ္ ၁၆ရယ္ မဟုတ္ပါဘူး သမီးရယ္ ေနရာအခက္အခဲနဲ႔ အျခားစီစဥ္စရာေတြနဲ႔ အားလံုး စဥ္းစားၿပီး လုပ္ရတာမို႔ပါ…ေအးပါ သမီးရယ္ အန္တီ အဖြဲ႔ကို ျပန္ေျပာၾကည့္ပါဦးမယ္။”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ အန္တီျမ။ ဒါနဲ႔ အန္တီျမတို႔ လမ္းထဲက လူငယ္ေတြ ယိမ္းအကေလးေတြ ထြက္ၾကမယ္လို႔လည္း သမီးသိထားပါတယ္။ အဲ့ဒါ သမီးတို႔ လမ္း အဖြဲ႔ကလည္း ဧည့္သည္ေတာ္အျဖစ္ပါလို႔ မရဘူးလားဟင္။”
“ေကာင္းတာေပါ့ေအ။ သမီးတို႔ လမ္းက လူငယ္ေတြက ညီလည္း ညီတယ္။ သြက္သြက္လက္လက္ ခ်က္ခ်က္ခ်ာခ်ာလည္း ရွိၾကတယ္။ အန္တီတို႔ လမ္းက ကေလးေတြက ငယ္ၾကေသးေတာ့ သိပ္မသြက္ၾကေသးဘူး။ အန္တီလည္း ႐ိုးရာ အေမြအႏွစ္ကေလးေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ကေလးေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့ သေဘာနဲ႔ ႀကိဳးစားလုပ္ၾကည့္တာပဲ၊ သက္ႀကီးပူေဇာ္ပြဲကေတာ့ ဂါရ၀တရားကို နားလည္တန္ဖိုးထားတတ္ေအာင္ ကန္ေတာ့ခံ လူႀကီးေတြ အေနနဲ႔လည္း ပီတိျဖစ္ရေအာင္ေပါ့ကြယ္။”
“ဟုတ္ကဲ့ နားလည္ပါတယ္ အန္တီျမ” ဟု က်မ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ပင္ ေျဖလိုက္ႏိုင္ပါသည္။ (က်မတို႔ လမ္းမွ လူႀကီးေတြကလည္း ထိုကဲ့သို႔ပင္ ဆံုးမသြန္သင္ထားသျဖင့္ အန္တီျမကေတာင္ က်မတို႔ လမ္းက လူငယ္ေတြေတာ္ေၾကာင္း ခ်ီးမြမ္းလိုက္သည္ မဟုတ္ပါလား)
“ေအးေအး သမီးတို႔ လမ္းက လူႀကီးေတြဆီ ခြင့္ေတာင္းၿပီး အေၾကာင္းျပန္ေပါ့ကြယ္ အန္တီျမတို႔ေတာ့ တီး၀ိုင္းအဖြဲ႔နဲ႔ ဒီလာမဲ့ စေန အစမ္းတိုက္ၾကမယ္။”
“ဟာ ဟုတ္လား အန္တီျမ ဒါဆို သမီးတို႔ အဖြဲ႔ ပါရမယ္ဆို သမီးတို႔ အစီအစဥ္နဲ႔ သမီးတို႔ လာပါ့မယ္။ တီး၀ိုင္းအဖြဲ႔နဲ႔ တိုက္ဖို႔ေတာ့ မမွီေလာက္ေတာ့ဘူး။”
က်မက အားပါးတရ တက္ႂကြစြာေျပာေနမိသည္။ အန္တီျမကေတာ့…
“ေအးပါကြယ္ မမၾကည္တို႔ကို သာ ေသခ်ာခြင့္ေတာင္းၿပီး ရတယ္ဆို လာခဲ့ၾကေပါ့” ဟုသာ ေျပာေနသည္။
“သမီးတို႔ပါရရင္ ပြဲမတိုင္ခင္ေတာ့ အန္တီျမတို႔ကို အယင္လာ ကျပပါမယ္” ဟု ေျပာခဲ့လိုက္သည္။

အန္တီျမရဲ႕ ခြင့္ေတာင္း… ခြင့္ေတာင္းဆိုတဲ့ စကားက က်မနားထဲ ဆန္းဆန္းႀကီး စြဲထင္က်န္ခဲ့လို႔ မမၾကည္နဲ႔ အန္တီျမတို႔ အေၾကာင္း ဆက္ၿပီးစဥ္းစားေနမိတယ္။ အယင္က ရြာႀကီးတရြာျဖစ္ခဲ့ၿပီး ဆရာမွတ္လို႔ အမည္ရလာတဲ့ ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ မမၾကည္က ႏြယ္သာကီလမ္းမွာ ငယ္ကတည္းက ႀကီးတာ၊ အန္တီျမကလည္း ႏြယ္နီလမ္းမွာ ႀကီးတာ၊ က်မ မိဘေတြက က်မေမြးၿပီးမွ ႏြယ္သာကီလမ္းထဲ ေျပာင္းလာတာ၊ က်မ ခန္႔မွန္းသိရသေလာက္ေတာ့ မမၾကည္က အန္တီျမထက္အသက္ လည္း ႀကီးတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းထဲမွာ ဆိုင္ခန္းႏွစ္ခန္းတြဲလား သံုးခန္းတြဲလား ဖြင့္လာတာ ေရွးပေ၀သဏီ ေျခာက္ထပ္ ကတည္းက။ အန္တီျမတို႔ကေတာ့ အယင္က အန္တီျမ ေယာက်္ားက ၀န္ထမ္း၊ ေနာက္မွ အန္တီျမ သနပ္ခါးလုပ္ငန္းလုပ္မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းသစ္ထဲ ဆိုင္ခန္းဖြင့္တာ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလမ္းမႀကီးေပၚ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနၾကၿပီး တန္းတာေတာ့ ခပ္တန္းတန္းပဲ…ဟူ၍သာ…။

ေနာက္တခုက က်မတို႔ လမ္းထဲက လူငယ္ေတြ အရည္အခ်င္းရွိတာလည္း အမွန္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဇန္န၀ါရီလမွာ က်င္းပတဲ့ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲေတာ္ေခၚတဲ့ ဆြမ္းသိမ္းပြဲမွာေတာ့ ဆရာမွတ္ရပ္ကြက္က ပန္းအမည္ကိုယ္စီနဲ႔ လမ္းတိုင္းမွာ ဆိုင္း၊ ႐ုပ္ရွင္၊ အၿငိမ့္ စသျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးေတြသာ လိႈင္လႈိင္ထည့္ၾကသည္။ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ႏြယ္သာကီလမ္းက လူငယ္ေတြက ထူးထူးျခားျခား ေဖ်ာ္ေျဖေရးေတြ အစား ပြဲေတာ္ႏွင့္လည္း လိုက္ဖတ္ညီစြာ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားပြဲေတြကို သံုးညတိုင္တိုင္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ စီစဥ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ဆရာမွတ္တလႊားမွာေတာ့ ႏြယ္သာကီေဟ့ ရယ္လို႔ ေရပန္းစားခဲ့ရသည္။ ထိုကဲ့သို႔ စည္းလံုးၿပီးသား ညီညြတ္ၿပီးသား ခြန္အားရွိၿပီးသာ က်မတို႔ ႏြယ္သာကီလူစုကို ဒီဧပရယ္ သႀကၤန္ပြဲမွာလည္း တနည္းတဖုန္ ပြဲထုတ္ခ်င္မိသည္။ က်မ အျမင္ ပြဲေလးေတြက စိတ္ေနပါမွ လက္ေရးေသြးေနပါမွ ေသြးမေအးမွာလည္း ျဖစ္သည္။ သူမ်ားပြဲမွာ လူတတ္ လူစြာက်ယ္လုပ္ဖို႔လည္း လားလားမွ စိတ္မကူးပါ။ ေဖးေဖးမမႏွင့္ လက္တြဲကူၾကမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။

အင္း လမ္းထဲကလူႀကီးေတြကို ေျပာျပ ခြင့္ေတာင္းရမယ္။ အိမ္ခ်င္းမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနေပမဲ့ မ်က္ႏွာထားတည္တဲ့ မမၾကည္ကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ၿဖံဳတာေတာ့အမွန္။ အင္း ဟုတ္ၿပီ ႏြယ္ႏြယ့္ကို ေျပာခိုင္းရမယ္ သူက မမၾကည္နဲ႔ ပိုနီးစပ္တယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေပၚမွာ မွဲ႔ကေလးပါတဲ့ က်မအမရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ႏြယ္ႏြယ္က လူႀကီးနဲ႔ ေျပာရမလား၊ လူငယ္နဲ႔ ေျပာရမလား၊ ႏႈတ္စ အာစကတာ့ ထက္တယ္။ ဟန္က်တာပဲ မမၾကည္လည္း မေန႔ကပဲ ခရီးကေန ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ႏြယ္ႏြယ္ကလည္း ေျပာေပးမယ္တဲ့ သူေတာင္ပါလို႔ မရဘူးလားလို႔ ေနာက္ေသးတယ္။ က်မလည္း စင္ေပၚ မတက္ပါဘူး။ အျဖစ္မရွိဘူး ေနာက္ကပဲ ဇတ္လမ္းေရးေပးမွာ။ က်မတို႔ အျဖစ္မရွိတာကလည္း ငယ္ငယ္က ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ လုပ္ခြင့္မသာခဲ့ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္တက္ေလးေတြကိုေတာ့ လုပ္ေစခ်င္တယ္။ လုပ္ျဖစ္ေအာင္က က်မတို႔က စီစဥ္ ပံ့ပိုးေပးရမွာ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကိုယ့္လမ္းက မလုပ္ျဖစ္ေတာင္ သူမ်ားလမ္းမွာ ပူးေပါင္းတာေပါ့။ အခိ်န္၊ လိုအပ္လွ်င္ ေငြပါ စိုက္ထုတ္မည့္ က်မရဲ႕ ေစတနာထက္ ပူးေပါင္းပါ၀င္ၾကမည့္ လူငယ္ေတြရဲ႕ ရွည္လ်ားစြာေလွ်ာက္ရဦးမည့္ အနာဂတ္လမ္းက မ်ားစြာပိုလို႔ အေရးႀကီးပါတယ္္။

အဲ့ဒီညက က်မ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္။ ပါခြင့္ရပါ့မလား။ ပါရရင္ေရာ ဘာေတြ ဘယ္လို တင္ဆက္ၾကမလဲ ေတြးကာေတြးရင္း ရင္ေတြပူၿပီး လူးကာလိမ့္ကာနဲ႔။

ေနာက္တေန႔ည ၇နာရီခြဲေလာက္ ႏြယ္ႏြယ္ေတာင္ ညေနစာ ထမင္းစားၿပီးမၿပီးမသိ သူ႔အိမ္ေရွ႕ကေန သြားေခၚၿပီး ဘယ္လိုလဲ ေမးေတာ့၊ ႏြယ္ႏြယ္က…

“ငါလည္း မမၾကည္ကို ငါတို႔ ပါခ်င္တာပါ ေျပာရင္ ခြင့္မျပဳမွာ စိုးလို႔ … ဟိုဘက္လမ္းက က်မတို႔ကို ဖိတ္ပါတယ္လို႔ ေျပာတာေပါ့။ ဒီေတာ့ မမၾကည္က … ေဟ့ အားလံုးက ကိုယ့္အက်ိဳးအတြက္ ကိုယ္လုပ္ေနၾကတာ ညီးတို႔က သြားၾကေတာ့ ဘာအက်ိဳးရမွာ မလို႔လဲ။ ရန္ပံုေငြ ေကာက္ရသမွ်ကို သူတို႔လမ္းအတြက္ပဲ သံုးမွာ ညီးတို႔ သြားေတာ့ ကိုယ့္လမ္းအတြက္ ဖလားခံလို႔ ရမွာမလို႔လား။ ညီးတို႔က သြားေနၾကေတာ့ ကိုယ့္လမ္းထဲမွာ ဘယ္သူေတြ လုပ္ၾကမွာတုန္း။ ျငင္းလို႔ရရင္ ျငင္းလိုက္ေအ။ ျငင္းမရလို႔ သြားရရင္လည္း ညီးတို႔ အဖြဲ႔ဟာ ႏြယ္သာကီကို ကိုယ္စားျပဳတယ္ဆိုတာေတာ့ လူသိခဲ့ပေစ... လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။”
“ႏြယ္ႏြယ္ရယ္ ဒါဆို ဘယ္လိုႀကီးလဲ... က်မက လြယ္လြယ္ေလးထင္ခဲ့တာ” ဆိုေတာ့ ႏြယ္ႏြယ္ကလည္း…
“မလြယ္ဘူး... လြယ္ေတာ့ မလြယ္ဘူး ေနဦး” လို႔ဆိုေနတုန္း…
“သမီးေရ ႏြယ္ႏြယ္ ထမင္းျပင္ေတာ့ေဟ့” လို႔ အိမ္ေပၚက လွမ္းေခၚလိုက္သံေၾကာင့္ ေနာက္မွ ေတြ႔မယ္ဆိုၿပီး စကားျဖတ္ခဲ့ရတယ္။

အေတြ႔အႀကံဳ ရင့္က်က္လွပါေသာ မမၾကည္ ေျပာတာေတြက ဟုတ္သလိုလို မဟုတ္သလိုလို ခိုးလို႔ခုလုနဲ႔ အိမ္ျပန္လာၿပီး ညစာစားေနတဲ့ အေမကို ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ ေျပာျပေတာ့ ေအးေအးေနတတ္တဲ့ အေမက…
“ဒါဆိုလည္း ဟိုဘက္လမ္းကို အခ်ိန္လည္း သိပ္ကပ္ေနၿပီမို႔ စီစဥ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း ၾကည့္ေကာင္းေအာင္သာ ေျပာလိုက္ပါေတာ့ သမီးရယ္” တဲ့…။
“ဟာ အေမကလည္း ဒါဆို သမီးတို႔က မလုပ္ မ႐ႈပ္ မျပဳတ္ လမ္းစဥ္ထဲ၀င္သြားမွာေပါ့။”

အေမက ဆက္ေျပာသည္။
“သမီးကလည္းကြယ္ မႏွစ္က တို႔လမ္းက ေရပက္မ႑ပ္ လုပ္ေပးတုန္းက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စည္စည္ကားကားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ ေရပက္တဲ့သူေတြအားလံုး ၀တ္စံုဆင္တူ၊ လမ္းထဲက အုန္းလက္ေတြခုတ္ၿပီး အုန္းရြက္ ခေမာက္ေလးေတြေတာင္ပါလိုက္ေသး။ နားတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း စားစရာ ေသာက္စရာ မလစ္လပ္ေစရေအာင္၊ ကိုယ့္လမ္းက သမီးပိ်ဳေတြကို ဣေႁႏၵရရ ေရကစားႏိုင္ဖို႔ ေထာင့္ေစ့ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာပဲ။ ညီးတို႔ေတြ နားခ်င္မွ အျခားလမ္းက ကစားခ်င္သူေတြ အလွည့္ေပးခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ညီးတို႔ေတြ သူမ်ားလမ္း သြားရေတာ့လည္း မ်က္ႏွာမ်ား ေအာက္ခ်ရမလားလို႔ လူႀကီးေတြက ေတြးခ်င္ေတြးမေပါ့ေအ။ သူတို႔က ေရပက္မ႑ပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ငါ့အထင္ေတာ့ ဒီႏွစ္ သူတို႔အားက်မခံ ထလုပ္တာျဖစ္မယ္။ ထည့္စဥ္းစားစရာေတြက အမ်ားႀကီးပါေအ…” တဲ့ (လူႀကီးေတြ စဥ္းစားပံုက က်မတို႔ႏွင့္ေတာ့ မတူ)။

ေနာက္တေန႔ ေစ်းသြားေတာ့ အန္တီျမႏွင့္ ဆံုျပန္ပါသည္။ ကိုယ့္ဖက္က ဘာမွမေရရာေသးသျဖင့္ ရြံ႕တြံ႕တြံ႕ျဖစ္ေနတုန္း “သမီးေရ အန္တီျမ လမ္းထဲက အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ျပန္တိုင္ပင္ၿပီး ကန္ေတာ့ခံလူႀကီး ၂၀ေလာက္ အထိ တိုးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဘဘဦးကို အန္တီျမ ဖိတ္စာပို႔လိုက္မယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါေနာ္ သမီး” တဲ့။
“ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့ အန္တီျမ” လို႔ ေခါင္းငံု ဆိုေနတုန္း အန္တီျမက
“သမီးတို႔ အဖြဲ႔ ဘယ္လိုတုန္း” လို႔ ေမးလာေတာ့…
“လူႀကီးေတြကို ေျပာထားပါၿပီ အန္တီျမ အဲ့ဒါ ေျပာေပးတဲ့ အမနဲ႔ေလ စကားမျပတ္ခင္ သူအလုပ္ေပၚလို႔ လာမည့္ တနဂၤေႏြေတာ့ သမီး အတိအက် အေၾကာင္းျပန္ပါမယ္ေနာ္…” ဟုသာ မယုတ္မလြန္ ဆိုရပါသည္။ အမိႈက္ကစ ျပႆဒ္မီးေလာင္ တတ္ပါေသးသျဖင့္ ဆရာမွတ္ရဲ႕ ႏြယ္နီႏွင့္ ႏြယ္သာကီ ကပ္လ်က္ေနရင္း စစ္မျဖစ္ေအာင္ က်မ အစစမွာ သတိထားရပါမည္။

က်မက ႏြယ္သာကီသူမို႔ ႏြယ္သာကီအမႊန္းတင္ေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ တေက်ာင္းတဂါထာ တရြာတပုဒ္ဆန္း ဆိုသလို ဆရာမွတ္၏ ပန္းအမည္နဲ႔ လမ္းကေလးေတြမွာ ေနထိုင္သူေတြကလည္း သူ႔အလွႏွင့္သူ အလွကိုယ္စီရွိၾကပါသည္။ ႏြယ္နီက က်မသူငယ္ခ်င္း မီမီ၊ သူ႔လမ္းက လုပ္တာ စိတ္မ၀င္စားဘူး ေျပာေနသူက မသိရင္ ညစ္က်ယ္က်ယ္ ပုံေပါက္ေနေပမဲ့ သူမ်ားထက္ အနစ္နာခံတတ္သူ တေယာက္ျဖစ္သည္။ ပြဲသြားေနၾကလို႔ က်မတို႔လမ္း မံု႔လံုးေရေပၚ လံုးမဲ့သူ နည္းေနလို႔ေဟ့ ဆိုၿပီး သူ႔သြားေခၚၾကည့္... ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာမွ မၾကည့္ပဲ မဆိုင္းမတြ လာမည့္သူ ျဖစ္သည္။ သရဖီလမ္းထဲ ေနသူမ်ားကလည္း သူ႔လမ္းအမည္ႏွင့္ လိုက္ဖက္စြာ ရိုးသားေအးေဆးၾကသည္။ သရဖီလမ္းက က်မသူငယ္ခ်င္း ခိုင္ခိုင္ကိုပဲၾကည့္ စာအေတာ္ႀကီး မဟုတ္ေပမဲ့ ေျပာတာဆိုတာ အပို အလို မရွိ၊ ၀တ္တာ စားတာ ႐ိုးရွင္းၿပီး၊ စည္းစနစ္က်သူ ျဖစ္သည္။ အာသ၀တီလမ္းကလည္း တမိ်ဳးလွျပန္သည္။ ေတာ္၀င္သည္ လို႔ပဲေျပာရမလား။ လမ္းထဲမွာ သူႂကြယ္ေပါသည္။ အေ၀းက ၾကည့္လွ်င္ ကိန္းႀကီးခန္းႀကီးဟန္ေတာ့ ေပါက္ေကာင္းေပါက္ေနမည္။ အာသာ၀တီက က်မသူငယ္ခ်င္း ေမ ကို အနီးကပ္ေပါင္းၾကည့္မွ ႏုနယ္ လွပေနတဲ့ ေမြးရာပါကို မနာလို ျဖစ္စရာ အေၾကာင္း က်မတို႔မွာမရွိသလို အျပင္ပံုပန္း သ႑ာန္ႏွင့္ လိုက္ဖက္စြာ ႏူးညံ့ျဖဴေဖြးသည့္ စိတ္ထား ေမ့မွာရွိတာသိရသည္။

က်မလမ္းထဲက လူငယ္ေတြ ေခၚၿပီး ႏြယ္နီက မ႑ပ္ကို သြားဖို႔ မႏိုင္မနင္းျဖစ္ေနပါရင္ ေက်ာင္းဆရာမမို႔ ကေလးေတြကို ႏိုင္နင္းတဲ့ ခိုင္ခိုင္က ကေလးထိန္းလိုက္ေပးမည္ပင္။ စင္ေပၚတက္ၾကရမွာမို႔ မိတ္ကပ္ခ်ယ္ဖို႔ ၀တ္တာစားတာ စတိုင္က်ဖို႔ ေမကလည္း ကူညီမည္ပင္။

က်မတို႔အားလံုးသည္ ဆရာမွတ္၏ သားသမီးမ်ားပင္ ျဖစ္ၾကသည္။ အကယ္၍မ်ား က်မတို႔ မပါ၀င္ေတာ့ပါဘူး ဆိုလွ်င္ မီမီ၊ ခိုင္ခိုင္၊ ေမတို႔လည္း ကိုယ္စီအိမ္မွာ ဟိုက ဒီက ေပးလာသည့္ သႀကၤန္မုန္႔ေတြကို ပ်င္းရိစြာစားရင္း အျခားရက္မ်ားလိုပင္ ႏွစ္သစ္ကို ကူးမွန္းမသိ ကူးသြားၾကေပမည္။ သူတို႔ လမ္းထဲက လူႀကီးေတြကေတာ့ ညည္းတို႔ သႀကၤန္ကလည္းေအ... တို႔ေတြ ငယ္ငယ္တုန္းကနဲ႔မ်ားေတာ့ ကြာပါ့ ဟု ေျပာေကာင္း ေျပာေနေပလိမ့္မည္။ ႏြယ္နီလမ္းက ခ်ိဳခိ်ဳတေယာက္ကေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္မသိ။ သူကေတာ့ အေမကို ကူညီညာခြင့္ရွိေနသည္။ သႀကၤန္ၿပီးသြားရင္ေတာ့ ခိ်ဳခိ်ဳတေယာက္ က်မတို႔ကို စိမ္းမလား၊ ရွိန္းမလား၊ တိမ္းမလား မေျပာတတ္။ ေနာင္ေသာ အခါ ႏြယ္နီက မိ်ဳးဆက္သစ္ ခ်ိဳခိ်ဳ တေယာက္ ဆရာမွတ္ကို ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ခ်ယ္လွယ္လာမလဲဆိုတာ က်မတို႔၏ ကံၾကမၼာမဟုတ္ပါ။

(ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ သာသာေရးစသျဖင့္ ေခါင္းစဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳး တပ္ထားေသာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အင္အားကို ေသြးစည္းျခင္းျဖင့္ရယူေစလိုေသာ ဆႏၵျဖင့္ ႀကီးျပင္းခဲ့သည့္ ရပ္ကြက္ေလးကို ေနာက္ခံထား၍ ဇတ္လမ္းဆင္ ေရးသားပါသည္။)

ျမန္မာႏွစ္သစ္ကို ႀကိဳဆိုပါသည္။

၀ါသနာ

တန္ခူး tag လို႔ ေရးခဲ့တဲ့ ကၽြန္မ၏အေၾကာင္း ပို႔စ္မွာေတာ့
ကိုယ့္ရဲ့၀ါသနာ - အထံု၀ါသနာ မေပၚလြင္ပါ။ (စြဲစြဲၿမဲၿမဲလုပ္ရတာဆိုရင္ အားေဆးေတာင္ မေသာက္ပါ။) လို႔ ေယဘူယ် အားျဖင့္ေတာ့ ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

တန္ခူးကပဲ ၀ါသနာေလးမ်ားဆိုၿပီး tag လာျပန္ေတာ့ ေရးမယ္ဟဲ့လ႔ို ဟန္ျပင္ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထိုင္၊ ေရးလိုက္ ဖ်က္လိုက္နဲ႔ စာကေရွ႕မေရာက္…(အားေတြနာေနၿပီလား မနာနဲ႔ မနာနဲ႔ စာေရးစာဖတ္က ျမတ္ႏိုးၿပီးသား အမႈပါ တန္ခူးရ)

ဒီမွာတင္ ကိုဧရာက မသီတာ စဥ္းစားလို႔ရေအာင္ ဆိုၿပီး

/* လူတစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး မိတ္ေဆြဖြဲ႔ၾကေတာ့မယ္ဆိုရင္ “ဘာ ၀ါသနာေလးမ်ားပါတုန္း” လို႔ ေမးတတ္ၾကတယ္။ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အလုပ္ကစလို႔ အားကစား, စာေပ, အႏုပညာ, အိမ္တြင္းမႈစသျဖင့္ေပါ့… ကိုယ့္ အားလပ္ခ်ိန္ေလးေတြမွာ ဘာအလုပ္ေလးေတြနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို အစာေကၽြးသလဲ။ စိတ္မွ မဟုတ္ပါဘူးေလ… ကိုယ္ခႏၶာကို အစာေကၽြးသလဲ…။

အခ်ိဳ႕မ်ားၾကေတာ့လည္း ကိုယ္စိတ္လက္ေပ်ာ္႐ႊင္တဲ့ အလုပ္ေလးေတြနဲ႔ အသက္ေမြးရေတာ့ ကံအေကာင္းသား။ သီခ်င္းဆို ၀ါသနာပါသူက အဆိုေတာ္ဘ၀နဲ႔အသက္ေမြးရတာမ်ိဳး။ ဆရာလုပ္တာ ၀ါသနာပါသူက ေက်ာင္းဆရာအလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြးရတာမ်ိဳး။ အင္းေလ… ဘ၀မွာ အသက္ေမြးမႈတစ္ခုကို ေ႐ြးခ်ယ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကို အေျခခံၿပီး စဥ္းစားေ႐ြးခ်ယ္ရတာ သဘာ၀က်ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ခက္ေတာ့အခက္သား…။ ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားေနရသူေတြကုိ ကိုယ့္မိဘေဆြမ်ိဳးနဲ႔မျခား ၾကင္နာစိတ္ေတြထားၿပီး ျပဳစုယုယေပးခ်င္တဲ့ ၀ါသနာရွိေပမဲ့ ဆရာ၀န္လိုင္းကို အမွတ္မမွီလို႔ မေ႐ြးခ်ယ္ရသူေတြ၊ ဆရာ၀န္တစ္ဦးျဖစ္လာပါလွ်က္နဲ႔ ေဆးကုသဖို႔ ၀ါသနာမထံုတာေၾကာင့္ အေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္စားေနသူေတြက တစ္ပံုႀကီး။ အဲ… ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့ အလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြးရလို႔လည္း ဘ၀မွာ ေက်နပ္ႏွစ္သက္ဖို႔ ေကာင္းၿပီလို႔ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ သီခ်င္းေလးေတြေရးေနရတာကို ေပ်ာ္ေမြ႔သူက သီခ်င္းေရးဆရာတစ္ဦးအျဖစ္ အသက္ေမြးရေပမဲ့ ကိုယ္လုပ္ခ်င္သလို လုပ္လို႔မရ, ထင္သလိုျဖစ္မလာရင္ ပိုၿပီး ခံစားရတယ္။ ပိုၿပီးေၾကကြဲရတယ္။ ဒီလိုပဲ ပညာေရးကို ၀ါသနာႀကီးလို႔ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္လာခဲ့ေပမဲ့ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာေတြကို မလုပ္ႏိုင္ပဲ, ကိုယ္မယံုၾကည္ရာေတြကို မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး ၀မ္းစာရွာရင္း၊ ကိုယ့္အသက္ေမြးမႈကိုေတာင္ ကိုယ္ျပန္မသတီခ်င္ေတာ့တဲ့ ေက်ာင္းဆရာေတြလည္း ထုနဲ႔ေထးပါ။ ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးထက္စာရင္… ကိုယ္၀ါသနာ မပါခ်င္လည္းေနပါေစ၊ သမာအာဇီ၀ျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္မိသားစု အသက္ေမြးႏိုင္မယ့္ အလုပ္ေလး လုပ္ေနရတာက ေတာ္ေသးသေပါ့။

၀ါသနာပါသည္ျဖစ္ျဖစ္, မပါသည္ျဖစ္ျဖစ္ အသက္ေမြးမႈ လုပ္ငန္းဆိုတာကေတာ့ လုပ္ေနၾကရတာပါပဲ။ ရဟန္းေတာ္မ်ားေတာင္ ဆြမ္းခံေတာ့ စားရေသးတယ္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ ျမတ္စြာဘုရားခြင့္ျပဳခဲ့တဲ့ ေက်ာင္း, သကၤန္း, ဆြမ္း, ေဆး- ပစၥည္းေလးပါးဟာ “စား၀တ္ေနေရးနဲ႔ က်န္းမာေရး” ဆိုတဲ့ လူဘ၀ရဲ့ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ပဲ မဟုတ္လား။ လူဆိုတာက ဒီအေျခခံ လိုအပ္ခ်က္ေလးနဲ႔တင္ေတာ့ ဘယ္တင္းတိမ္ႏိုင္ၾကပါ့ မလဲ။ ကိုယ့္အားလပ္ခ်ိန္ေလးမွာ ဟိုဟာေလး လုပ္ခ်င္၊ ဒီဟာေလး လုပ္ခ်င္… ကိုယ့္စိတ္ကို အစာေကၽြးခ်င္တာက လူ႔သဘာ၀။

ကိုယ္ရဲ့ အားလပ္တဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈမွအပ, ကိုယ္ႀကိဳက္တာေလးေတြကို ေ႐ြးၿပီး စိတ္ကိုအစာေႂကြးတာကိုပဲ Hobby လို႔ေခၚၾကတယ္။ အသက္ေမြးမႈပဲ ျဖစ္ျဖစ္, အသက္ေမြးမႈမဟုတ္တာ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္စိတ္ပါ၀င္စားၿပီး, အခ်ိန္ရတိုင္း မၾကာခဏ လုပ္ေလ့လုပ္ထရွိတဲ့ အလုပ္ေလးေတြကို ျမန္မာလိုေတာ့ ၀ါသနာလို႔ပဲ သိမ္းက်ံဳးၿပီး ေခၚပါတယ္။

အဲ.. ရွိေသးတယ္ စ႐ိုက္တဲ့။ သူကလည္း ၀ါသနာလိုပဲ မၾကာခဏျဖစ္တတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြကို ေခၚတာ။ စ႐ိုက္ဆိုတာက မိမိရဲ့ အတြင္းသႏၲန္ပိုင္း၊ အာ႐ံုေတြကို ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္ေလ့ရွိသလဲေပါ့။ ဥပမာ ေလာစ႐ိုက္ရွိသူက အာ႐ံုေတြေပၚမွာ လိုခ်င္တပ္မက္မႈေတြနဲ႔ ျမင္မယ္။ ေဒါသစ႐ိုက္ရွိတဲ့သူေတြက ေတြ႔သမွ်ျမင္သမွ်ကို အျပစ္ရွာခ်င္တယ္။ ပညာစ႐ိုက္ရွိသူေတြကလည္း အမွားကိုရွာၿပီး ေထာက္ျပခ်င္တတ္တာကေတာ့ ေဒါသစ႐ိုက္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္။ ထားပါေတာ့… ။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ သတိမထားမိပဲ… သူတို႔တမင္ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ… ျပင္ပအာ႐ံုေတြေတြ႔လာတိုင္း အမ်ားအားျဖင့္ ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္လိုက္မလဲ ဆိုတာကေတာ့ စ႐ိုက္ေပါ့။ ၀ါသနာဆိုကေတာ့ အဲဒီတုန္႔ျပန္မႈေတြကေန အျပင္ကို လွ်ံက်လာသလိုမ်ိဳး…။ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ ျပင္ပအာ႐ံုေတြကို ကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးခ်ယ္ၿပီး မၾကာခဏလုပ္ကိုင္လို႔ အေလ့အက်င့္ ျဖစ္သြားတာမ်ိဳးေပါ့။ အဲဒီၾကေတာ့လည္း… “၀ါသနာကို မတားနဲ႔ေတာ့ ရွင္” ဆိုသလို… တားမရ… ဆီးမရ။

၀ါသနာေတြကို စား၀တ္ေနေရး နဲ႔ က်န္းမာေရးဆိုတဲ့ ႐ုပ္ပိုင္း (Physical), လူမႈဆက္ဆံေရးတို႔, အႏုပညာခံစားမႈတို႔ စတဲ့ ခံစားမႈပိုင္း (emotional), အသိပညာရွာမွီးမႈနဲ႔ စဥ္းစားေတြးေခၚမႈပိုင္း (mental) နဲ႔ ဘာသာတရားဆည္းကပ္ျခင္းတို႔ ဘ၀ရဲ့သစၥာတရားကို ရွာမွီးျခင္းတို႔လို စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားမႈ (spiritual) ဆိုၿပီး အုပ္စုခြဲၾကည့္ႏိုင္မယ္ ထင္တယ္။
*/ လို႔ ေရးေပးပါတယ္။

ကိုယ့္ကိုကုိယ္ အႏုလံုပဋိလံု ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ ၀ါသနာေလးမ်ား ဆိုၿပီး ေရးလိုက္ပါၿပီ။

- အားရင္ အိပ္တယ္။ မအားရင္လည္း အိပ္တာပါပဲ။ (ငယ္ငယ္တုန္းက အကိုေတြက အခန္းတံခါးေပါက္ကေန လာလာႏိႈးၾကတယ္ မယ္ပ်င္းႀကီးမ ထေတာ့ ထေတာ့နဲ႔။) အဲ့ဒီ အပ်င္းစိတ္ကို တာ၀န္ ၀တၱရားဆိုတာနဲ႔ ခၽြန္းအုပ္ရပါတယ္။

- မအိပ္ရင္ေတြးတယ္။ (ဣေႁႏၵရရနဲ႔ ၿငိမ္တုတ္ေနၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ၀တၱဳတပုဒ္ ဆံုးေအာင္ ေတြးေနၿပီလို႔သာ မွတ္ၾကေပေတာ့။) အေတြး အထင္ဆိုတာ အမွန္တရား မဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္တရားနဲ႔ ယွဥ္တြဲဖို႔ သတိတရားကို လက္ကိုင္ျပဳရပါတယ္။

- မေတြးရင္ ေျပာတယ္။ (ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့ဟာကို သူမ်ား စိတ္၀င္စားသည္ျဖစ္ေစ မ၀င္စားသည္ျဖစ္ေစ ေလရွည္ေနတတ္တယ္။) ကိုယ္ ေျပာသမွ်ေတြအတြက္ ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္လံုေအာင္ ႀကိဳးစားရင္းေပါ့။

- စာေရးတာ ၀ါသနာ ပါတာေတာ့ ထင္းထင္းႀကီးေပၚေနပါၿပီ။ (စာေရးသူေတြကို ေရွးကထက္ပိုလို႔ ေလးစားလာမိပါတယ္။) စာေရးသူ တေယာက္ဟာ သူရဲ႕ အတၱကို ေရွ႕တန္းတင္ ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ စာတပုဒ္ကို ေရးရင္ေတာင္ အဲ့ဒီ စာေရးသူဟာ သူ႔ရဲ႕ အတၱေတြကို ခင္းကာခ် ေ၀မွ်ကာေပးလို႔ပါပဲ။

ေက, မမသီရိ နဲ႔ သင္းၾကည္ေရ ေရးေပးမလား ေဟ... ၀ါသနာေလးေတြေလ...

လမ္းခြဲ အၿပံဳး

အသက္ရွင္ေနလ်က္ကယ္နဲ႔
အသက္ရႈေနတာကို
ေမ့ေနခဲ့တယ္၊
ေန႔ ကို လ စားေနေပမဲ့
ႏွစ္ေတြက ေရွ႕မွာလာဦးမွာပါလို႔
အမွတ္မရွိတဲ့ ငါ...။


သတ္မွတ္ၿပီးသား တခိ်န္ရယ္
ေရာက္ၿပီကြယ္လို႔
မင္းအခ်က္ေပးေလမွ၊
ပ်ာယိပ်ာယာနဲ႔
ပင့္သက္ကို အေမာတေကာရႈ
ထြက္သက္ေတြ ျပင္းျပင္း႐ိႈက္...။


မျမင္ရတဲ့ ထပ္တူညီေတြ
ေလလႈိင္းကေန ဖမ္းဆုပ္
သိမ္းထုပ္ကာ ထားမယ္ဆိုတာယံု၊
အျပစ္အနာအဆာေတြကိုေတာ့
လ်စ္လ်ဴကာ ထားလိုက္ပါေတာ့
မ်က္လံုးခ်င္းစကားမေျပာလိုက္ရသူေရ
မင္း မငိုနဲ႔...။


ပန္းလွပါတယ္ေမ
အလြမ္းေတြသာ သယ္မသြားပါနဲ႔
အစြမ္းေတြ တေလွနဲ႔မို႔
အလွည့္က်လာေတာ့ မႏြဲ႔ၾကစတမ္းေပါ့၊
အက်ိဳးအေၾကာင္း အစံုအလင္နဲ႔
အဆိုးအေကာင္းသြန္သင္လို႔
ပီတိေတြ အဖန္ဖန္စားသံုး
ဥယ်ာဥ္ထဲမွာေလ
ဆံျဖဴလို႔ ခါးကုန္းသိတိုင္
မင္း အၿပံဳးေတြ လိႈင္ ပါေစ...။ ။

(မသီတာကို စာေရးျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးခဲ့တဲ့၊ ပညာသင္ ခရီးတခု ၿပီးဆံုးလို႔  ျပည္ေတာ္ျပန္ေတာ့မည့္ ဘေလာ့ဂါ ညီမ အတြက္~)

ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတို႔၏ ႏွလံုးသား

အခ်ဳပ္အေႏွာင္ကို ငါမမႈ။ ေသမည္ကိုလည္း မစုိးရိမ္။
အၾကင္သူတို႔၏ မင္းျဖစ္ေသာ ငါသည္
ထိုသူတို႔၏ ခ်မ္းသာကို ေဆာင္ပါ၏။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ အေလာင္းေတာ္ဘ၀ ပါရမီျဖည့္စဥ္အခါက ဘ၀ အမ်ိဳးမ်ိဳးတြင္ က်င္လည္ခဲ့ရသည္။ လူျဖစ္သည္လည္း ရွိသည္။ တိရစၧာန္ျဖစ္သည္လည္း ရွိသည္။ တစ္ရံမူ အေလာင္းေတာ္သည္ ေမ်ာက္ဘ၀၌ ျဖစ္ေလသည္။ ေမ်ာက္ ရွစ္ေသာင္းတို႔အား ေခါင္းေဆာင္ကာ ဂဂၤါျမစ္ ကမ္းနဖူးရွိ အလြန္ အရိပ္အာ၀ါသ ေကာင္းသည့္ သရက္ပင္တစ္မ်ိဳးတြင္ ေနၾကသည္။ ထိုအပင္မွ အသီးသည္ အ႐ြယ္ပမာဏ ႀကီးမား၍ အနံ႔အရသာႏွင့္လည္း လြန္စြာျပည့္စံု၏။

ရံခါတြင္ အေကာင္းတို႔သည္ အဆိုးကို လက္ယပ္ေခၚသကဲ့သို႔ ျဖစ္တတ္သည္။ ဤသရက္သီးတို႔ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေမ်ာက္တို႔၏ ပ်က္စီးရာ ဖန္လာခဲ့သည္။ ဤသရက္သီးကို အလိုရွိေသာ ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ ေမ်ာက္တို႔ကိုပါ သတ္ျဖတ္ရန္ ေလးသမားတို႔အား အပင္ကို ၀န္းရံေစသည္။ ေမ်ာက္အေပါင္းတို႔သည္ အလြန္ ေၾကာက္႐ြံ႕ၾကသည္။ ေမ်ာက္မင္းသည္ သာမာန္ေမ်ာက္ မဟုတ္ပဲ၊ ခြန္အားဗလ ေကာင္းမြန္ေသာ ေမ်ာက္မ်ိဳးျဖစ္ရာ၊ ေဘးလြတ္ရာ တစ္ဖက္ကမ္း ခုန္၍ ကူးႏိုင္စြမ္းရွိသည္။ ကိုယ္လြတ္ ႐ုန္း၍ ေျပးလိုက ေျပးႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းဟူသည္ မိမိကိုယ္က်ိဳးထက္ ေနာက္လိုက္ငယ္သားတို႔၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ဦးစား ေပးေလသည္။

အေလာင္းေတာ္သည္ ေမ်ာက္အေပါင္းတို႔ကို ႏွစ္သိမ့္ေစကာ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ခုန္၍ ကူးသည္။ ထို႔ေနာက္ ျမစ္ကို ျဖတ္ကူးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ရွည္ေသာ ႀကိမ္ႏြယ္ပင္အား ရွာကာ မိမိ၏ ခါးတြင္ ခ်ည္ေႏွာင္၏။ ထို႔ေနာက္ ေမ်ာက္တုိ႔ရွိရာ သရက္ပင္ဆီသို႔ ျပန္ကူးလာသည္။ သို႔ေသာ္ ႏြယ္သည္ အနည္းငယ္မွ်တို၍ေနေလရာ သရက္ပင္တြင္ ခ်ည္ကာ ႀကိဳးတံတားေဆာက္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့။ မိမိကိုယ္တိုင္သည္ပင္ အကိုင္းဖ်ားတို႔ကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ မိ႐ံုမွ် မွီေလသည္။ ထိုအခါ မိမိအသက္ကိုမငဲ့ကြက္ေတာ့ပဲ၊ ေမ်ာက္တို႔အား မိမိ၏ ေက်ာကုန္းကို နင္းေက်ာ္ကာ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ အခ်ိန္မီ ေျပးၾကရန္ မွာၾကား၏။ ေမ်ာက္တို႔လည္း မိမိတို႔၏ အသက္သခင္ျဖစ္ေသာ ေမ်ာက္မင္းအား ရွိခိုး၍ ႐ိုေသစြာ နင္းၿပီး ကူးသြားၾကသည္။ ေလာကတြင္ ေက်းဇူး သိတတ္သူတို႔ရွိသလို၊ ေက်းဇူး မဲ့တတ္သူတို႔လည္း ရွိေလရာ ေဒ၀ဒတ္အေလာင္း ေမ်ာက္ဆိုးသည္ မိမိရန္သူ ေမ်ာက္မင္း ပ်က္စီးေစရန္ အခြင့္ေကာင္းယူသည္။ အေလာင္းေတာ္၏ ေက်ာထက္သို႔ အျမင့္မွ ခုန္ခ်ကာ ကူး၍ ေျပးသည္။ ေမ်ာက္မင္းလည္း ျပင္းစြာေသာ ေ၀ဒနာျဖစ္၍ တစ္ဦးတည္း က်န္ရစ္ေလသည္။

ထိုအျဖစ္ပ်က္ကို သစ္ပင္ေအာက္မွ ျဗဟၼဒတ္မင္းက ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ ေမ်ာက္တို႔အား သတ္ျဖတ္မည့္ ရန္သူျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ တိရစၧာန္ပင္ ျဖစ္လင့္ကစား မိမိကိုယ္ကို အနစ္နာခံ, အေသခံ၍ အမ်ားအက်ိဳးကို ေဆာင္႐ြက္ေသာ အေလာင္းေတာ္၏ ျမင္ကြင္းက ရန္သူျဗဟၼဒတ္မင္း၏ စိတ္ႏွလံုးကို သိမ္းႀကံဳး ယူလိုက္သည္။ ေမ်ာက္မင္းအား အပင္ထက္မွ ညင္သာစြာ ခ်ေစ၍ အသင္သည္ ထိုေမ်ာက္တို႔ႏွင့္ မည္သို႔ ေတာ္စပ္သနည္းဟု ေမး၏။

တံ မံ န တပေတ ဗေႏၶာ၊ မေတာ ေမ န တေပႆတိ။
သုခမာဟရိတံ ေတသံ၊ ေယသံ ရဇၨမကာရယႎ။

အခ်ဳပ္အေႏွာင္ကို ငါမမႈ။ ေသမည္ကိုလည္း မစုိးရိမ္။
အၾကင္သူတို႔၏ မင္းျဖစ္ေသာ ငါသည္
ထိုသူတို႔၏ ခ်မ္းသာကို ေဆာင္ပါ၏။

အထက္ပါ ဂါထာသည္ ေမ်ာက္မင္း၏ အေျဖဂါထာမ်ားထဲမွ တစ္ပိုဒ္ျဖစ္သည္။ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း၊ မင္းေကာင္းသည္ မိမိအက်ိဳးစီးပြားကို မငဲ့၊ မိမိ အသက္ကိုလည္း မငဲ့။ မိမိ အုပ္စိုးေသာ ျပည္သူတို႔၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ေဆာင္ရသည္။ မိမိအား ဥပမာျပဳကာ တိုင္းသူျပည္သားတို႔၏ အက်ိဳးစီးပြားကိုေဆာင္႐ြက္ရန္ ျဗဟၼဒတ္မင္းအား တရားေဟာဆံုးမလွ်က္ပင္၊ ေမ်ာက္မင္းသည္ အသက္စြန္႔ သြားေလသည္။ ေမ်ာက္မင္းအား ေကာင္းစြာသၿဂႋဳဟ္၍ အ႐ိုးျပာတို႔ကို ေစတီတည္ထား၏။ ေမ်ာက္မင္းဆံုးမသည့္ အတိုင္း ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ တိုင္းျပည္အား တရားႏွင့္အညီ အုပ္ခ်ဳပ္သြားသည္။ ေမ်ာက္မင္းသည္ ေမ်ာက္ရွစ္ေသာင္းတို႔၏ ေခါင္းေဆာင္သာ မဟုတ္ေတာ့။ ျဗဟၼဒတ္မင္းႏွင့္ ဗာရာဏသီျပည္သူတို႔၏ စံျပေခါင္းေဆာင္ ဟုလည္း ဆိုရေပမည္။

ဧရာ(မႏၲေလး)

စာၫႊန္း။ သတၱကနိပါတ္၊ ဂႏၶာရ၀ဂ္၊ မဟာကပိဇာတ္ (ဇ-၄၀၇)

ဘလော့ဂ်တာ...(၁၁) အညမည

မသီတာလေ ဘလော့လေးလုပ်ပြီး စာတွေလည်းရေးရ။ ဘလော့မိတ်ဆွေတွေဆီ CBox မှာနှုတ်ဆက်လိုက်။ ပို့စ်တွေ ဖတ်လိုက်၊ ကော်မန့်တွေ ရေးလိုက်နဲ့ စိတ်ချမ်းသာပါတယ်။

ဘလော့ဂင်းရင်းနဲ့ သတိထားမိတဲ့ အချက်လေးတွေ ချရေးလိုက်ပါတယ်။

မသီတာလည်း (မကြီးမငယ်ပေမဲ့) ဘလော့ဥယျာဉ်ကြီးထဲမှာတော့ လူကြီးနေရာပဲ နေချင်ခဲ့တာပေါ့…။ အို.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်.. လူငယ်တွေ စာရေးဖြစ်အောင် တဖက်တလမ်းက တွန်းအားပေးတဲ့ အနေနဲ့ ဒီလောကထဲ ငါရှိနေမယ်…။ (အမယ် လာတာ လာတာ… ကံကောင်းလို့ အောက်ခြေမလွတ်တယ်)…။ အမှန်တကယ်က လူငယ်တွေဆီက အားတွေယူဖို့ ဒီလောကထဲမှာ မသီတာ ရှိနေတာ…။

အပြင်လောကမှာ မသီတာရော ကိုဧရာပါ အပေါင်းအသင်းမိတ်ဆွေ နည်းပါတယ်။ မသီတာတို့ရဲ့ မနွေးထွေးတတ်တဲ့ ချို့ယွင်းချက်ကြောင့်ပါ။ အနားမှာ ရှိတဲ့သူကို မသက်မသာ မလုံမလဲ ဖြစ်စေတဲ့ ခံစားမှုမျိုး ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ မွေးရာပါ ဒီဗီဇဆိုးကို သတိထားမိလာတယ်။ လိုနေတာ သင်္ဂါရ ရသပါတဲ့ရှင်…။

ကိုယ်ကိုတိုင်က အမျိုးသမီးဖြစ်နေလေတော့ ဘလော့ဂါ အမျိုးသမီးတွေကို ပိုပြီး နားလည် နှစ်သက် စွဲလန်းမိတယ်။ ငါဘာကြောင့် မိန်းမဖြစ်နေရတာလဲ ဆိုတဲ့ ဂွကျကျမေးခွန်းရဲ့ အဖြေကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်ရသွားပြီ ဆိုပါတော့။ နောင်ဘဝများရှိခဲ့ရင် မ,ဆိုတဲ့သတ္တဝါ မဖြစ်ပါရစေနဲ့တော့လို့ တောင်းခဲ့တဲ့ဆုကိုတောင် ယောင်ရမ်းပြီး တောင်းခဲ့တာမှန်း သေချာသွားပြီ…။

sonata-cantataရဲ့ နောက်ကွယ်က မပါမဖြစ်တဲ့ ကိုဧရာကြီးနဲ့မသီတာ တို့ရဲ့ ဒီပို့စ်မတင်ရဘူး၊ သည်စာသား မထည့်ရဘူး၊ သူကလက်နဲ့ရေးရင် ကိုယ်ကပါးစပ်နဲ့ ဖျက်၊ ကိုယ်က နှလုံးသားနဲ့ရေးရင် သူကဦးနှောက်နဲ့ ဖျက် စတဲ့ စတဲ့ ဝိရောဓိလေးတွေ… ။ အလွန် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပါတယ်…။

သင်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တို့၏ အညမည သဘောတရားဆိုတာ… မသီတာသည် ဘလော့လောကနဲ့ ပရလောက အဲလေ ယောင်လို့ ပြင်ပလောက၌ စီးမျောနေသည်ဆိုဆို နစ်မြုပ်နေသည်ပဲပြောပြော အညမညတွေက ပေးလိုက်တဲ့ အသိတရားကတော့ ကိုယ်နဲ့ ကိုယ်မှလွဲသော အခြား၊ မ နဲ့ မ မှကြွင်းသော အကျန် (အကြွင်း အကျန် ဆိုတော့ ကောင်းသေးပါဘူး… ဒီအတိုင်းပဲထားလိုက်ပါ နားလည်ပါတယ်နော့)၊ လူနဲ့ လူမဟုတ်သော သတ္တဝါ အားလုံးကို ပိုမိုနားလည် တန်ဖိုးထားတတ်လာခြင်းပါ… ။

ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ပန်းမမ

စပယ်ဖြူတွေတောင် ပွင့်ပြီကွယ်…

ပန်းလေးတွေက အလှကိုယ်စီ ရှိကြတယ် မဟုတ်လား…။ နူးညံပြီး ချစ်စရာလည်း ကောင်းကြပြန်သေးတယ်…။

မိန်းကလေးတွေကို ပန်းလေးတွေနဲ့ ခိုင်းနှိုင်းတင်စားတာတော့ ပနံရလှတယ်လို့ ထင်မိပါရဲ့။

ဖူးရာမှငုံ၊ ငုံရာမှပွင့်၊ ပွင့်ရာမှနွမ်း၊ နွမ်းရာမှ ခြောက်၊ ခြောက်ရာမှကြွေ… သဘာဝတရားတွေကို ဖြတ်သန်းလာကြတာ အဆင့်တိုင်းရဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ဘယ်လိုအားမာန် ဘယ်လိုသတ္တိတွေနဲ့များ ကျော်လွှားခဲ့ကြပါလေသလဲ ပန်းမမတို့ရေ…။

ကျမတို့ မိန်းကလေးတွေမှာဖြင့် အပျိုဖော်ဝင်လို့ ဓမ္မတာရာသီလာချိန် ရောက်ပြီဆိုကတည်းက ‘မ’ မို့တဲ့ အပိုဆောင်းပေးလိုက်တဲ့ ဒုက္ခတွေ… ။

ဗိုက်ကိုက်ရပါတယ် ( လူတိုင်းသိတဲ့ ဗိုက်နာတာ မဟုတ်။ ဗိုက်အောင့်တာ မဟုတ်။) ခေါင်းကိုက်ရပါတယ်။ ပျို့အန်ချင်ပါတယ်။ မတည့်စာတွေတဲ့ ရှောင်ရပါသေးတယ်။ ဘာမှတ်နေသလဲ သေတတ်တယ် တဲ့။ ခြေမသယ်ချင် လက်မသယ်ချင်ပေမဲ့လည်း ကိုယ်ခံစားနေရတာတွေ လူသိမခံရဘူးတဲ့ ရှက်စရာ သိုပါဟဲ့ ဝှက်ပါဟဲ့…။ ဒီဝက်ခြံတွေကလည်း ပြူးနေအောင် တလုံးပြီးတလုံး အပြိုင်အဆိုင်များထွက်နေကြသလားမသိ…။ ခက်လိုက်တာနော် အဲ..အချိန်တန်လို့မှ သူမလာပြန်ရင်လည်း တဒုက္ခ။ ဒင်းတို့က ထွက်မလာကြပဲ ဗိုက်ထဲမှာ အအုပ်အသင်းဖွဲ့လို့ အဖုပဲ ဖြစ်နေကြပလား အကျိတ်ပဲ ဖြစ်နေကြပလား…။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သားအိမ်ထုတ်ရပြီ ဆိုရင်တော့ အမလေးလေး ရင်မောရပါတယ်နော်။ ဒီလ မလာသေးဘူး … မပြောရဲ မပြောရဲပေါင်တော်။ တောင်ထင် မြောက်ထင်နဲ့ ကုတ်ကမြင်း ဆိုတဲ့ အသည်းခိုက်အောင်နာရမဲ့ အဓိပ္ပါယ်ဆိုးကို သယ်ဆောင်လာတဲ့ ဝေါဟာရမျိုး နားဝနဲ့ ကြားရဖို့ မဆိုထားနဲ့ အရိပ်အခြေတောင် မမြင်ချင်ပါဘူး။

လင်ယူလို့ သားမွေးရပြန်ပါပြီ…။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စ ဟိုဟာမစားချင် ဒီဟာမစားချင် စားဖို့မပြောပါနဲ့ အနံ့တောင်မခံချင်ပါဘူး။ ခေါင်းထဲကလည်း မူးလိုက်တာ ပျို့လိုက် အန်လိုက်…။ ဗိုက်ကြီးပူနေတာ လှလို့လားလို့။ လှတာမလှတာတွေ အသာထားဦး…။ ချွေတွေက တကိုယ်လုံး နစ်နေအောင် ထွက်ပြန်ပြီ…။ ပူလိုက်တာ ပူလိုက်တာ…။ နေရင်းထိုင်ရင်း ချမ်းပြန်ပြီဟဲ့ စောင်ခြုံလို့လည်း မလုံ။ ကလေးတိုးလို့… ကန်ပါစေ ထိုးပါစေ ကိုယ်မအိပ်ရတာ ဘာအရေးလဲ ကလေးက ကျန်းမာလို့ပဲဟာ။ သူမလှုပ်မှ ဒုက္ခ...။

အချိန်တန်တော့ မွေးရပါပြီတဲ့ မိန်းမတိုင်းမွေးလို့ ရတာပဲလို့ လွယ်လွယ်လေးမထင်ကြပါနဲ့။ ကလေးက အနေအထားမမှန်၊ အချင်းကပ်လို့ သွေးသွန်တယ် ဆိုတာမျိုးတွေ ဖြစ်လာရင်တော့ ရှုပ်ထွေးလာပါပြီ။ အသက် အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ကြရတာပါ။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တုန်းမှာမှ ဖြစ်တဲ့ ဆီးချိုဆိုတာလည်း ရှိသေးသနော်။ ဖွားခါနီး သွေးပေါင်ချိန်တွေ တိုးနေပြီ ဆိုရင်တော့…။ ယောကျ်ားတွေ ဖောင်မစီးချင်ရင် ရကောင်းရနိုင်ပေမဲ့ သားဖွားတဲ့ မိန်းမကတော့ မီးမနေလို့ ရပါ့မလား။

သားသမီး မထွန်းကားနိုင်ပြန်ပါဘူးတဲ့… ရင်ထဲက ကျိတ်ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာတွေ…။ ကံတရားကိုလည်း အပြစ်ပုံမချတော့ပါဘူး …။ ရရာ ရကြောင်း ခေတ်မီနည်းစနစ်တွေနဲ့ ငွေကုန်ပါစေ လူပန်းပါစေ…။

ဒီလိုနဲ့ တရွေ့ရွေ့ လေးဆယ်နားနီးရုံ ရှိသေး…။ လှချင်ပါတယ်လို့ တဆွေလုံး တမျိုးလုံး ကြွေးကြော်လာရက်နဲ့ တို့များကျမှ ရက်ရက်စက်စက် ကွက်ပြီးတော့ ထွက်ရက်ပလေ မျက်နှာပေါ်မှာမှ အမဲကွက်တွေ။ ဖုံးမရ ဖိမရ ဒီတင်းတိတ်နဲ့ မှဲ့ခြောက်တွေ။ ဘာလို့ပါလိမ့်… ဘာကြောင့်များပါလိမ့်… တားဆေးတွေကြောင့်လား… (ဆရာဝန် သောက်ခိုင်းတဲ့ ဆေးတွေကြောင့်လား)။ အကြောတွေကလည်း တက်လိုက်တာ…။ သားကြောဖြတ်ထားလို့များလား… (စကုတ်နဲ့ ကြည့်တုန်းက ဘာတွေများထိခိုက်သွားပါလိမ့်)…။

လာကတည်းက မအီမလည် ဒီဧည့်သည်… မလာချင်ပြန်ဘူး ဆိုတော့လည်း ဘယ်လာ သက်သက်သာသာ ဟုတ်ပါ့မလဲ။ ငိုချင်အောင် လုပ်လိုက်၊ ရယ်ချင်အောင်လုပ်လိုက်၊ အိပ်မပျော် စားမဝင်၊ စိတ်တွေညစ်ငြူး၊ ဖျားတာလည်း မဟုတ် နာတာလည်း မဟုတ်။ တရှောင်ရှောင်နဲ့ အမူပိုနေတယ်မထင်နဲ့။ ချိမသွားရင်ပဲ ကျေးဇူးတင်…။ ရှင်တို့ထက် သာတဲ့ ကင်ဆာဖြစ်နိုင်တဲ့ နေရာတွေ တကိုယ်လုံးမှာ တပွေ့တပိုက်ပါရှင့်…။

အူက ယောက်ျားတွေထက် ပိုတိုနေလို့ ဆိုလား… ရက်ရက်စက်စက် တွယ်ကြပြန်သေးတယ် “အူတိုမျိုး” တဲ့။ တိုရုံမက ပုတ်ပါပုတ်နေသယောင် သတ်မှတ်ထားကြတာ မသိဘူးများ မှတ်နေသလား။ သားအိမ် တခုလုံး အပို ပါတာတော့ ချီးမွမ်းဖို့ရာကျ မပွင့်တပွင့်။ ဒါတွေက မိန်းမတိုင်းဖြစ်တာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ ဖြစ်ချင်တဲ့သူမှ ဖြစ်တာပါတဲ့…။

အစမှ အဆုံးတိုင် တို့များမတော့ သည်းခံရပါတယ်ကွယ်တို့ …သည်းခံခြင်းသည်သာ လက်ကိုင်တရား။ သည်းခံခြင်းဖြင့်သာ အောင်နိုင်ရာ…။

(ထိုထို သဘာဝက ပေးအပ်ထားသော ဘေးဒုက္ခအန္တရာယ်အပေါင်းနှင့် မိန်းမသားများကို စာနာ နားလည် ညှာတာ ထောက်ထား တန်ဖိုးထားတတ်ပါသော ပန်းချစ်သူများကို လေးစားသမှု အစဉ်ပြုလျက်~)

ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ေလ

ေခါင္းကိုက္လို႔ ပို႔စ္ေလးေတြ အတင္က်ဲသြားတယ္။ အခုေတာ့ သက္သာလာသမို႔… သူငယ္ခ်င္းေတြကို
ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ေလ ))) လို႔ (စႏၵယား လွထြဋ္လို အသံၾသၾသႀကီးနဲ႔) ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။

က်န္ခဲ့တဲ့ Sundayက ငယ္ငယ္ကတည္းက တြဲခဲ့တဲ့ အရိပ္အကဲမသိသူနဲ႔အတူ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ ေလးဆယ္ေက်ာ္မွ ကံေပၚဆိုသလို သမီးဦးကေလးေမြးလို႔ သြားၾကည့္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း မေတြ႔တာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ စကားေတြ ေတာ္ေတာ္ေျပာျဖစ္တယ္။ ေယာက်္ားေတြ အေၾကာင္း၊ မိန္းမေတြ အေၾကာင္း၊ ကေလးေတြ အေၾကာင္း။ မီးေနသည္ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ကေလးရလာေတာ့ အရင္တုန္းကနဲ႔ နည္းနည္းမွ မတူေတာ့ေၾကာင္း တာ၀န္ေတြ ၀တၱရားေတြနဲ႔ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ ပင္ပန္းေၾကာင္းေတြ ေျပာပါတယ္။ က်မကေတာ့ ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္ေပါ့။ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အမယ္ အမယ္ ရင္ဖြင့္ေနတယ္ေပါ့ေလ ဆိုၿပီး တဆက္တည္းဆိုသလို ေျပာခ်လိုက္တာ “ငါသာ ကေလးရရင္ ငါ့ေယာက်္ားနဲ႔ ငါ ကြဲမွာပဲ” တဲ့… ဒီေတာ့ ဟို မီးေနသည္ သူငယ္ခ်င္းက “ဟဲ့ဟဲ့ နင္ကလည္း ဘယ့္နဲ႔ ကေလးရမွ ကြဲမွာတုန္း” ဆိုေတာ့ သူက “ဟုတ္တယ္ေလ သူလည္း မထိန္းခ်င္၊ ငါလည္းမထိန္းခ်င္ဆိုေတာ့ ကြဲမွာေပါ့” တဲ့…အဲ့လိုအဲ့လို နားမခံသာေအာင္ အရိပ္အကဲမသိ ေျပာတတ္တဲ့ သူက…

(က်မ သားဦးကိုယ္၀န္ေဆာင္စဥ္ ကာလအတြင္း ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္တယ္ဆိုတာ က်မထက္ ပို မွတ္မိတဲ့သူ။ ေလးလေက်ာ္ကတည္းက ေဆး႐ံုမွအပ္ထားတဲ့ ဗိုက္ကို တလ တခါ ပံုမွန္ check up ေတြမွာလည္း ႀကံဳသလို အေဖာ္လိုက္ေပး။ လမေစ့ေသးပဲ ကေလးကေမြးမလိုလုပ္လို႔ ေဆး႐ံုတက္ခဲ့ရတုန္းကလည္း အျပင္မွာ တေနကုန္ထိုင္ေစာင့္။ ကေလးေလးေမြးလာေတာ့လည္း သူတို႔ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႔ ေမြးတာဆိုၿပီး သည္းသည္းလႈပ္။ ကေလး လက္သည္းညွပ္။ နဖာေခ်းကေလာ္။ ကေလး ေရစ,ခ်ိဳးေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့လည္း အိမ္ေအာက္ေျပးဆင္း ဒါလား ဒါလား မသိလို႔ ငါႏွစ္ခု စလံုး ၀ယ္လာလိုက္တယ္တဲ့

(ပံုထဲက ဇလံုႏွစ္ခုက သားႀကီး ေမြးစ ၁၉၉၈ကတည္းက သူငယ္ခ်င္း၀ယ္ေပးထားတာမို႔ သူတို႔ သက္တမ္း ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ပါၿပီ)
မီးေနသည္ က်မကိုလည္း ႏို႔ေၾကာင္းမပိတ္ေအာင္ ညွစ္ရ။ ေရေႏြးပုလင္းကပ္ရ။ ဗိုက္ႀကီးပူက်န္မေနခဲ့ေအာင္ ဗိုက္စီးေပးရ။ အမ်ားႀကီးကို က်န္ပါေသးတယ္ ဥႆံုပါပဲ...။ မီးေနသည္တေယာက္ရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြကို စိုးရိမ္တႀကီး စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္ခဲ့သူပါ။)

ပုခက္ကေလးထဲမွာ အိပ္ေနတဲ့ ေမြးကင္းစ ကေလးေလးကို ေဘးကၾကည့္ရင္း သူ မ်က္ရည္၀ဲတယ္။ အမွတ္တမဲ့ ဆိုသလို မ်က္လံုးေဒါင့္က မ်က္ရည္တခ်ိဳ႕ကို လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ေတာက္ပစ္လိုက္တယ္။
အရိပ္အကဲမသိ အေပါက္ဆိုးသေလာက္ ဟန္ေဆာင္ကလည္း မေကာင္းဘူး…

(ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ခ်စ္တတ္ၿပီးမွ အခ်စ္ငတ္ရ ရွာေလသူတို႔ အတြက္ ~)

ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္မြန္

ကိုဧရာ့ညီက သူ႔တူျဖစ္သူ ေရခ်မ္းအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ (၂၀၀၅ခုႏွစ္က) ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ဖန္တီးေပးထားတဲ့ဲ့ လက္ရာေလးပါ။ အခု ေရခ်မ္းေမြးေန႔ မေရာက္ေသးေပမဲ့-

ဘေလာ့ေပၚက မိတ္ေဆြေတြကို ဧရာသီတာမွ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္မြန္ အျဖစ္ ထပ္ဆင့္ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။

သံေ၀ဂ

တမလြန္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လူတခ်ိဳ႕ကိုေမးစမ္းၾကည့္မယ္ဆိုရင္… အခ်ိဳ႕က “ေသရင္ ျပတ္စဲသြားမယ္။ … ၿပီးဆံုးသြားမယ္။ ဆိုလိုတာက decompose ျဖစ္သြားမယ္။ molecules ေတြ… atoms ေတြအျဖစ္ပဲ ဆက္ရွိေကာင္းရွိလိမ့္မယ္” လို႕ဆိုမယ္။ ‘ငါ’ ဆက္ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ‘ငါ’ ဟာ တမလြန္ဘ၀မွာ တစ္နည္းနည္း တစ္ဖံုဖံုနဲ႔ေတာ့ ဆက္ရွိေနမွာပါပဲလို႔ ယူဆၾကတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ “ေသျခင္းတရား”ဆို တဲ့ စည္းတစ္ခုနဲ႔ ျခားၾကည့္တဲ့အခါ၊ ‘ငါ’ ဆက္ရွိေနမယ္ (သို႔မဟုတ္) ‘ငါ’ ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ေကာက္ခ်က္ကို ခ်ၾကလိမ့္မယ္။

အဲဒီ ‘ငါ’ဟာ ဘာလဲ…? Descarte က “ငါ စဥ္းစားတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ (စဥ္းစားေနတဲ့) ငါရွိတယ္” တဲ့။ “ေသျခင္းတရား”ဆို တဲ့ စည္းကိုေတာင္ ေတြးၾကည့္ေနစရာ မလိုပါဘူး။ ငါရွိေနတယ္ I am, I exist ဆိုတဲ့ အေျဖတစ္ခုရွိေနတယ္။ လူအမ်ားစုအတြက္ (တကယ္ေတာ့ လူတိုင္းနီးပါးပါပဲ)… စဥ္းစားတတ္၊ သိတတ္၊ ခံစားတတ္တဲ့ ငါဟာရွိေနတယ္။
ဗုဒၶ၀ါဒက I am နဲ႔ I am not … (I exist နဲ႕ I do not exist…) ကို အစြန္းတရား ႏွစ္ပါးလို႔ ေဟာထားတယ္။ ဟုတ္တယ္ … အစြန္းတရား ႏွစ္ပါးတဲ့။ “ငါရွိတယ္”လို႔ မယူခဲ့ရင္လည္း “ငါမရွိဘူးဆိုတဲ့” တစ္ျခားအစြန္းတဖက္ကို ေရာက္သြားမယ္။ ဗုဒၶ၀ါဒက “ငါမရွိဘူး”လို႔ သင္ၾကားေပးပါသလား…? စင္စစ္… “ငါမရွိဘူး” ဆိုတာဟာ သမၼာဒိ႒ိမဟုတ္၊ … ဥေစၧဒဒိ႒ိ သာျဖစ္တယ္။ အတၱာႏုဒိ႒ိ သာျဖစ္တယ္။ တစ္နည္းဆိုရင္လည္း… “နတိၱေမ အတၱာတိ” ငါ့မွာ ငါမရွိဘူး လို႔ျမင္ေနတာပဲ။ I am ကို ျငင္းပယ္ျခင္းဟာ I am not ဆိုတဲ့ အေျဖပဲရပါသလား…? ဗုဒၶက အလယ္လမ္းကေန “ေနေသာ ဟမသၼိ” Not ‘this am I’ – ‘ဒါဟာ ငါပဲ’လို႔ ၫႊန္ျပစရာ မရွိဘူးလို႔ အနတၱလကၡဏာသုတ္မွာ ေဟာခဲ့တယ္။ “ငါ့မွာ ငါမရွိဘူး” ဆိုတာနဲ႔ “ငါလို႔ထင္ထားတာ မဟုတ္ဘူး” ဆိုတာက တူသေယာင္နဲ႔ အမ်ားႀကီးကြဲတယ္။

လူေတြဟာ “ငါရွိတယ္” နဲ႔ “ငါမရွိဘူး” ၾကားမွာပဲ ႐ႈပ္ေနၾကတယ္။ Existentialists လို႔ေခၚတဲ့ ျဖစ္တည္မႈပဓာန၀ါဒီေတြ အပါအ၀င္ေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကိုယ္႐ႈပ္ေနတာကို ႐ႈပ္မွန္းမသိဘူး။ ကိုယ့္ျပႆနာကို ကိုယ္ မသိဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့သိတယ္… ဒါေပမဲ့… ရွင္းရမဲ့အေျဖမရွိဘူး။ “ေမြးဖြားသည္ႏွင့္အမွ် ငါတည္ရွိ လာတယ္။ ဒါေပမဲ့… အဲဒီ ေမြးဖြားခ်ိန္ကစၿပီး အခ်ိန္ခ်ိန္တိုင္းမွာ… ငါဟာ ေသဖို႔ျဖစ္ႏိုင္ေနတယ္” လို ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ Heideggerက ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဒီလို… ေသျခင္းနဲ႔ေတြ႕ေပးၿပီး… ကိုယ္အ႐ႈပ္ကိုျမင္ေအာင္ၾကည့္ခိုင္းရာမွာေတာ့ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒဟာ ဗုဒၶ၀ါဒနဲ႔ဆင္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေသျခင္းတရားဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြ အားလံုးကိုျငင္းပယ္လိုက္တဲ့ အရာပဲတဲ့…။ တနည္းေျပာရရင္… လူေတြရဲ့ ဇတ္႐ႈတ္ႀကီးဟာ (ေမ့ေနေတာင္… ဒါမွမဟုတ္ ေမ့ထားရင္ေတာင္) ေသျခင္းတရားနဲ႔ ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ေတြ႕ေပးလိုက္တဲ့အခါ … ဘြင္းဘြင္းႀကီး ေပၚလာေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ ကိုယ့္အ႐ႈပ္ကိုယ္ မျမင္တဲ့လူေတြကို… “ရယ္စရာေတြ႕လည္း နားမလည္ဘဲ ရယ္ေန၊ လြမ္းစရာေတြ႕လည္း နားမလည္ဘဲ လြမ္းေနၾကတဲ့လူေတြ … လူအစစ္မဟုတ္တဲ့လူေတြ (Inauthentic men)” လိ႔ု ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီေတြက ခပ္နာနာေလး ႐ႈတ္ခ်တယ္။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း အဲဒီအ႐ႈပ္ကို ရွင္းႏိုင္မဲ့… ေျဖေဆး မရွိေလေတာ့ “ကိုယ္ေသေန႔ကို ေစာင့္ေနရတဲ့ ေရာဂါသည္တစ္ဦး”လို သနားစရာပါပဲ။

လူေတြက… ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္ၾကတယ္။ အရပ္ထဲမွာ ဆိုရင္ “ေသ” စကားေျပာရင္… “ဟဲ့ ေကာင္ေလး… နိမိတ္မရွိ၊ နမာမရွိ” လို႔ လူႀကီးေတြက ႀကိမ္းေမာင္းတတ္ၾကတယ္။ မေၾကာက္ပါဘူး ဆိုသူေတြကလည္း… “အို… လူတိုင္းေသၾကရတာပဲ။ ငါတစ္ေယာက္တည္း ေသရတာမဟုတ္ဘူး” ဆိုၿပီးေတာ့ ေသျခင္းတရားက ထြက္ေျပး ေနၾကတယ္။ “နိစၥဓူ၀အလုပ္ေတြ၊ အေပ်ာ္အပါးေတြ၊ ပန္းခ်ီဆြဲတာ၊ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြျပန္ၿပီး စားၿမံဳျပန္တာ…. စသျဖင့္၊ စသျဖင့္ေတြနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး… ကိုယ့္ရဲ႕ ေသျခင္းတရားကို ေမ့ေလ်ာ့ထားၾကတယ္”တဲ့။ ဒါကိုပဲ ျဖစ္တည္မႈ၀ါဒီေတြက … သနားစရာလူေတြ၊ လူစင္စစ္ မျဖစ္ေသးတဲ့ လူေတြလို႔ ကင္ပြန္းတတ္လိုက္ၾကတယ္။

လူေတြက ေသျခင္းတရားကို “အမဂၤလာ၊ နိမိတ္ဆိုး” အျဖစ္ယူဆၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္က စာေရးဆရာတစ္ဦးက စာေပေဟာေျပာပြဲတစ္ခုမွာ ေျပာဖူးတယ္။ က်ဳပ္တို႔ႏိုင္ငံက မတိုးတက္ဆို… အိမ္တကာလိုလိုမွာ… “ငါသည္မုခ်ေသရမည္၊ အခ်ိန္ပိုင္းသာလိုေတာ့သည္” ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္ေလးကပ္ထားတာ ေတြ႕ေနရတယ္တဲ့။ ဗုဒၶကေတာ့ အဲဒီ ေသျခင္းတရားကို ျမင္ၿပီး၊ ေတာထြက္သြားတယ္။ ဗုဒၶစာေပေတြမွာ ေသျခင္းတရားကို “နိမိတ္ႀကီးေလးပါး” ထဲက တစ္ပါးအေနနဲ႔ ေတာင္ အေရးတယူျပဳရတယ္။ အျမင္ျခင္းက ကြာတယ္။ ဗုဒၶက ေသျခင္းတရားကို အၿမဲႏွလံုးသြင္းရမဲ့တရားလို႔… အဘိဏွသုတ္မွာ ေဟာထားတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေသျခင္းတရားဆိုတာဟာ… အလြန္လြယ္ကူတဲ့ အရာတစ္ခုပါ။ တစ္ေလာကပဲ … မိတ္ေဆြတစ္ဦး ဦးေႏွာက္ ေသြးေၾကာေပါက္ၿပီး ဆံုးသြားတယ္။ လတ္တေလာမွာပဲ… ညီအရင္းနဲ႔မျခား အတူေန အတူႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ ၀မ္းကြဲညီတစ္ေယာက္… အသည္းကင္ဆာနဲ႔ ဆံုးသြားျပန္တယ္။ သတင္းကို အမွတ္မထင္ပဲ ၾကားလိုက္ရေတာ့… အရမ္းကို ၀မ္းနည္းသြားတယ္။ အဲဒီထက္… အရမ္းကိုတုန္လႈပ္သြားၿပီး… ဘယ္လိုမွ မယံုႏိုင္သလိုျဖစ္သြားတယ္။ “လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးပဲ… အခ်ိန္မေ႐ြးေသႏိုင္တာပဲ”… လို႔ theoretically လက္ခံထားတယ္ ဆိုေပမဲ့၊ တကယ္တမ္း ႀကံဳလာရင္… ရင္ဆိုင္ရဲ ပါရဲ႕လား။ ေသျခင္းတရားဆိုတဲ့ သေဘာဟာ မိမိနဲ႔ နီးစပ္လာတာနဲ႔ အမွ်… ေခ်ာက္ခ်ားစရာတစ္ခု ျဖစ္လာတယ္။ “လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးပဲ” ဆိုတာဟာ objective truth အေနနဲ႔ မွန္ေပမဲ့… ကိုယ္နဲ႔သိပ္ မဆိုင္တဲ့ ယုတၱိေဗဒအဆိုတစ္ခုလို … အေတာ္ေလး အသက္ကင္းမဲ့တဲ့… အမွန္တရား ျဖစ္ေနတယ္။ “ငါ ေသရေတာ့ မွာပါလား”… “ငါနဲ႔ နီးစပ္သူ တစ္ဦးဦး ေသရေတာ့မွာ ပါလား”… ဆိုမွ objective truth ေဘာင္ကလြန္လာၿပီး subjective truth နယ္ထဲ၀င္လာတယ္။ ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ… တစ္ခုခုျဖစ္မွာ ေၾကာက္တာ။ “ငါ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး”… “ငါနဲ႔ ခြဲရေတာ့မယ္” လို႔ စိုးရိမ္တာ...။

တကယ္ေတာ့ ဗုဒၶက အဘိဏွသုတ္ ေန႔စဥ္ပြားခိုင္းတာဟာ … ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ ျပႆနာ ကိုယ္ျမင္ဘို႔။ တစ္ခုခု လုပ္ဖို႔ လိုေနၿပီဆိုတဲ့…. sense of urgency ၀င္ဖို႔။ … သံေ၀ဂရဖို႔။ သံေ၀ဂမွ အစပင္… သတိတရား၀င္… အနိစၥ လကၡဏာျမင္… ဒုကၡ အစစ္အမွန္တြင္(တြင္)… အနတၱ လကၡဏာထင္(ထင္ရွား)…

“ငါလို႔ထင္ထားတာ မဟုတ္ဘူး”

(7 December, 2002 က ခ်ေရးထားေသာ အေတြးမ်ား)
ဧရာ(မႏၲေလး)

အဓိက႐ုဏ္း ႏွိမ္နင္းေရး

မ်က္ရည္ယိုဗံုး, တုတ္, ဒိုင္း, ေသနတ္မ်ားသံုးသည့္ အဓိက႐ုဏ္းႏွိမ္နင္းေရး အေၾကာင္း မဟုတ္ပါ။ လုပ္ငန္းခြင္အတြက္ Conflict Resolution သင္တန္းတစ္ခုတက္ရင္း ဗုဒၶဘာသာ တရားေတာ္မ်ားထဲက အဓိကရဏသမထ (အျငင္းပြားမႈ ၿငိမ္းေအးေစျခင္း) အေၾကာင္းမ်ားကို ဆက္စပ္ စဥ္းစားမိ၍ ျဖစ္သည္။

“အသက္တစ္ရာ မေနရေသာ္လည္း အမႈတစ္ရာ ေတြ႔ရတတ္သည္” ဆိုေသာစကားအတိုင္း အိမ္တြင္းေရး ကေတာက္ကဆေလးမ်ားမွအစ လုပ္ငန္းခြင္, စီးပြားေရး, လူမႈေရး, ႏိုင္ငံေရးတို႔တြင္ ပဋိပကၡမ်ား ႀကံဳေတြ႔ရတတ္သည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္း အတြင္း၌ပင္ ပဋိပကၡ, အျငင္းပြားမႈမ်ား မလြဲေရွာင္သာ ႀကံဳေတြ႔ရေလသည္။ ၀ိနည္းႏွင့္ သုတၱန္ ေဒသနာေတာ္မ်ားတြင္ ထုိသို႔ အျငင္းပြားမႈမ်ား၏ အေျခခံ အေၾကာင္းအရင္း, ခ်ည္းကပ္ပံုႏွင့္ မည္သို႔ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းရမည္ဟူေသာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားကို ေဟာၾကားထားပါသည္။ သံဃာ့ထုအတြင္းမွ institutionalized conflict မ်ိဳးကို ေျဖရွင္းရန္အတြက္ ရည္႐ြယ္၍ ေဟာၾကားျခင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း လူ႔ေဘာင္ဘ၀ အမႈကိစၥမ်ားကို ေျဖရွင္းရာတြင္ အလွ်ဥ္းသင့္သလို နည္းမွီ အသံုးျပဳႏိုင္ပါသည္။

**** ****

အျငင္းပြားမႈ ၄-မ်ိဳး
(၁) အမွားအမွန္ အျငင္းပြားမႈ (၀ိ၀ါဒါဓိကရဏ)
(၂) ရဟန္းတစ္ပါးပါးအား ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္တို႔ က်ဴးလြန္ေဖာက္ဖ်က္သည္ဟု စြတ္စြဲေသာအမႈ (အႏု၀ါဒါဓိကရဏ)
(၃) ရဟန္းတစ္ပါးပါးက ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္တို႔ က်ဴးလြန္ေဖာက္ဖ်က္မိေသာ အမႈ (အာပတၱာဓိကရဏ)
(၄) သံဃာအဖြဲ႕အစည္း ကိစၥမ်ားေဆာင္႐ြက္ရာတြင္ အျငင္းပြားမႈ (ကိစၥာဓိကရဏ)

အျငင္းပြားေၾကာင္း ၆-ပါး
(၁) အမ်က္ေဒါသထြက္၍ ရန္ၿငိဳးဖြဲ႕တတ္ျခင္း
(၂) သူ႔ေက်းဇူးကို ေခ်ဖ်က္၍ ဂုဏ္ၿပိဳင္တတ္ျခင္း
(၃) မနာလို၀န္တိုျခင္း
(၄) ဟန္ေဆာင္ လွည့္စားတတ္ျခင္း
(၅) ယုတ္မာေသာ အလိုရွိ၍ အယူမွားျခင္း
(၆) တစ္ယူသန္ျခင္း

အျငင္းပြားမႈ ေျဖရွင္းနည္း ၇-မ်ိဳး
(၁) သမၼဳခါ၀ိနည္း (face-to-face resolution)

‘သံ’သည္ ေပါင္းဆံုျခင္း, ‘မုခ’သည္ မ်က္ႏွာဟု အဓိပၸါယ္ရသည္ (သံ + မုခ = သမၼဳခ)။ သမၼဳခါ၀ိနည္းသည္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႕ဆံု ေျဖရွင္းေသာ နည္းျဖစ္သည္။ ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္လာလွ်င္ ထိုျပႆနာကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းျခင္းသည္ ေျဖရွင္းနည္း အားလံုးတို႔တြင္ ပထမဆံုး အဆင့္ျဖစ္သည္။ ‘မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ရင္ဆိုင္ေတြ႔ဆံုျခင္း’ သည္ အျငင္းပြားသူခ်င္း ရင္ဆိုင္ေတြ႔ဆံုျခင္း (ပုဂၢလသမၼဳခတာ) သာမက အဖြဲ႕အစည္းမ်က္ေမွာက္တြင္ ေတြ႔ဆံုျခင္း (သံဃသမၼဳခတာ), တရားမွ်တမႈကို ေရွး႐ႈျခင္း (ဓမၼသမၼဳခတာ), စည္းမ်ည္းဥပေဒမ်ားကို ေရွး႐ႈျခင္း(၀ိနယသမၼဳခတာ) တို႔လည္းပါ၀င္သည္။

အကယ္၍ ေတြ႔ဆံုေျဖရွင္းရာတြင္ မေျပလည္ပဲ အေျခအျမစ္မရွိေသာ အျပန္အလွန္ျငင္းခံုမႈမ်ားသာျဖစ္ေနပါက အမႈကို သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းအား အပ္ႏွံ၍ သံဃာက အရည္အခ်င္းရွိေသာ ရဟန္းအား ခံုသမာဓိလူႀကီးအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမာက္ရသည္။ ယေန႔ေခတ္တြင္ ေကာ္မရွင္ဖြဲ႔စည္း၍ ဂ်ဴရီလူႀကီးခန္႔အပ္ျခင္းႏွင့္ ဆင္သည္။ ယင္းသို႔ ဂ်ဴရီလူႀကီးေရြးခ်ယ္၍ အမ်ားသိေစရန္ေၾကညာျခင္းအား ၀ိနည္းေဒသနာတြင္ ‘ဥဗၺာဟိကာယ’ ကမၼ၀ါစာဖတ္သည္ဟု ေခၚသည္။

(၂) ေယဘုယ်သိက၀ိနည္း (resolution by the vote of majority)

အကယ္၍ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၍ ေျပလည္ေအာင္ မေျဖရွင္းႏိုင္ပါက ေယဘုယ်သိက၀ိနည္းကို သံုးရသည္။ `ေယဘုယ်’ သည္ ‘အမ်ား’ ဟုအဓိပၸါယ္ရသည္။ အမ်ားသေဘာတူညီမႈကို ရယူေျဖရွင္းျခင္းျဖစ္သည္။ အမ်ားသေဘာတူညီမႈကို မဲခြဲေသာစနစ္ျဖင့္ ေဆာင္႐ြက္သည္။ ေရွးအခါက မဲခြဲဆံုးျဖတ္ရာတြင္ျဖစ္ေစ, အလွဴခံပစၥည္းမ်ားကို ေ၀ျခမ္းရာတြင္ျဖစ္ေစ ၀ါးျခမ္းျပားေလးမ်ား, တုတ္ေခ်ာင္းေလးမ်ားအား အသံုးခ်၍ စာေရးတံမဲ ဟုေခၚသည္။ မဲခြဲရာတြင္လည္း (၁) လ်ိဳ႕၀ွက္မဲခြဲျခင္း, (၂) နားရင္းသို႔ကပ္၍ တိုးတိုးေျပာကာ မဲခြဲျခင္း, (၃) ပြင့္လင္းစြာ အမ်ားေရွ႕တြင္ မဲခြဲျခင္းဟု သံုးမ်ိဳးရွိသည္။ မဲေပးမည့္သူသည္ ဆႏၵ, ေဒါသ, ေမာဟ, ဘယာဟူေသာ အဂတိေလးပါး ကင္းစင္ရသည္။ ထိုအျပင္ မဲေပးေသာ ရဟန္းအား ေခ်ာက္လွန္႔ျခင္း, အျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်ျခင္းတို႔ မျပဳလုပ္ရ။

(၃) သတိ၀ိနည္း (acquittal on basis of conscious innocence)

အကယ္၍ တစ္စံုတစ္ဦးက မတရားသျဖင့္ အေျခအျမစ္မရွိပဲ မွားယြင္းစြာ စြတ္စြဲျခင္းခံရပါက အစြတ္စြဲခံရသူသည္ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းအလယ္တြင္ မိမိသည္ ဤအျပစ္မ်ိဳး က်ဴးလြန္ခဲ့ျခင္းကို မမွတ္မိပါဟု ျငင္းဆို၍ မိမိအား သတိ၀ိနည္းေပးရန္ ေတာင္းခံရသည္။ အကယ္၍ ဤရဟန္းသည္ အမွန္တကယ္ အျပစ္ကင္းစင္သူျဖစ္ပါက သံဃာထုက လက္ခံျခင္းျဖင့္ အျပစ္ကို ေျပေပ်ာက္ေစႏိုင္သည္။

(၄) အမူဠႇ၀ိနည္း (acquittal on basis of past insanity)

အကယ္၍ တစ္စံုတစ္ဦးအား အျပစ္ကို စြတ္စြဲခံရသည့္အခါတြင္ ထိုအျပစ္ကို ႐ႈးသြပ္ စိတ္ေဖာက္ျပန္ေသာအခ်ိန္တြင္ က်ဳးလြန္မိ၍ မမွတ္မိပါက ထိုသို႔ ႐ူးသြပ္ေတြေ၀ျခင္း (အမူဠႇ)ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေျပၿငိမ္းေစေသာနည္းကို အမူဠႇ၀ိနည္းဟုေခၚသည္။

(၅) ပဋိညာတကရဏ (acquittal by confession)

သံဃာက စစ္ေၾကာသည္ျဖစ္ေစ, မစစ္ေၾကာသည္ျဖစ္ေစ၊ မိမိတြင္ အျပစ္ရွိပါက ထိုအျပစ္အား သံဃာအလယ္တြင္ ေတာင္းပန္၍ ေနာင္တြင္ ေစာင့္ထိန္းပါမည္ဟု ၀န္ခံျခင္းျဖင့္ ေျပၿငိမ္းေစေသာနည္း ျဖစ္သည္။

(၆) တႆပါပိယသိကာ၀ိနည္း (procedure for the obstinate people)

စြတ္စြဲမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ သံဃာက စစ္ေဆး ေမးျမန္းေသာအခါ ေကာင္းစြာမေျဖပဲ ေရွာင္လြဲ၍ေနေသာ ရဟန္းအား ယုတ္မာေသာရဟန္း အျဖစ္သတ္မွတ္၍ ေျဖရွင္းေသာ နည္းျဖစ္သည္။ တႆပါယိယသိက ကံျပဳသည္ဟုေခၚသည္။

(၇) တိဏ၀တၳာရက၀ိနည္း (procedure of covering with grass)

မစင္ကို ျမက္ျဖင့္ဖံုးအုပ္သကဲ့သို႔ ေသးငယ္ေသာ ျပစ္မႈမ်ားအား ဖံုးအုပ္ကာ ႏွစ္ဖက္ျငင္းခံုေနၾကေသာ ရဟန္းမ်ား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေစေသာ နည္းျဖစ္သည္။ အခ်င္းခ်င္းအျပန္အလွန္ သင္ပုန္းေခ် လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

အခ်ိဳ႕ေသာ ျပႆနာအမ်ားစုသည္ ႀကီးေလးေသာ ျပႆနာမ်ားမဟုတ္ပဲ တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္ ပံုႀကီးခ်ဲ႕ အျငင္းပြား ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းသို႔ အေပၚယံျပႆနာမ်ားအား တစ္ယူသန္ျငင္းခံုေနၾကပါက အမိႈက္ကစ ျပႆာဒ္မီးေလာင္ ဆိုသကဲ့သို႔ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း ဂိုဏ္းဂဏ ကြဲျပားမႈမ်ား ျဖစ္ေစႏိုင္သည္။ ထိုအခါတြင္ ကၽြမ္းက်င္လိမၼာေသာ ရဟန္းက ၾကား၀င္ ေစ့စပ္ေျဖရွင္းရသည္။ ကြဲျပားမႈမ်ားထဲမွ တူညီမႈတို႔ကို စဥ္းစားဆင္ျခင္ရသည္။ ျငင္းခံုေနေသာ အုပ္စုထဲမွ ေျပာဆိုရလြယ္မည့္ ရဟန္းကို ရွာေဖြခ်ဥ္းကပ္ရသည္။ ထိုရဟန္းမွစ၍ အမွားအမွန္ကို ရွင္းလင္းျပသကာ ညီညြတ္ေစရန္ ေျပာေဟာရသည္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ လက္ခံႏိုင္ပါက ေသးဖြဲေသာကိစၥရပ္မ်ားအား အာဃာတမထားပဲ ေမ့ေပ်ာက္ခြင့္လြတ္ရသည္။

***** *****

ဗုဒၶၫႊန္ၾကားခဲ့ေသာ ပဋိပကၡေျဖရွင္းနည္းမ်ားအားျပန္၍ အက်ဥ္းခ်ဳပ္သံုးသပ္ပါက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႔ဆံု ေျဖရွင္းျခင္းသည္ မည္သည့္ ျပႆနာမ်ိဳးအတြက္မဆို ဦးစြာက်င့္သံုးရမည့္ နည္းလမ္းျဖစ္သည္။ ၀ိ၀ါဒကြဲျပားမႈမ်ားအား ေျဖရွင္းရာတြင္ မ်က္ႏွာစံုညီ ေတြ႔ဆံုေျဖရွင္း၍ မေျပလည္ပါက အဂတိကင္းစြာ အမ်ားသေဘာတူ မဲခြဲ၍ ေျဖရွင္းရသည္။ မိမိတြင္ အျပစ္တစ္စံုတရာ က်ဴးလြန္မိပါက အမ်ားေရွ႕တြင္ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ရသည္။ ေနာင္တြင္ ေစာင့္စည္းပါမည္ဟု ကတိေပးရသည္။ မိမိမက်ဴးလြန္သည့္ စြတ္စြဲခ်က္မ်ိဳးျဖစ္က အမ်ားေရွ႕တြင္ မိမိ၏ ႐ိုးသားျဖဴစင္မႈကို ေၾကညာေျဖရွင္းရသည္။ မိမိ ႐ူးသြပ္ စိတ္ေဖာက္ျပန္ခ်ိန္တြင္ က်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ အမႈမ်ိဳးျဖစ္က အဖြဲ႔အစည္းက လက္ခံခြင့္လြတ္ႏိုင္သည္။ ေသးငယ္ေသာ အျပစ္မ်ား, ကိစၥရပ္မ်ားအတြက္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး သင္ပုန္းေခ် ခြင့္လြတ္ၾကရသည္။ အကယ္၍ အျပစ္ရွိသည္ကို ၀န္မခံပဲ မ႐ိုးမသား ျငင္းဆန္ေနပါက ထိုပုဂၢိဳလ္အား ယုတ္မာသူအျဖစ္ အဖြဲ႕အစည္းကသတ္မွတ္၍ ထိုသူ၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို ယုတ္သိမ္း အျပစ္ေပးရသည္။

စာၫႊန္း။

မဇၩိမနိကာယ္၊ ဥပရိပဏၰာသ၊ ေဒ၀ဒဟ၀ဂ္၊ သာမဂါမသုတ္
မဇၩိမနိကာယ္၊ ဥပရိပဏၰာသ၊ ေဒ၀ဒဟ၀ဂ္၊ ကိႏၲိသုတ္
၀ိနည္းစူဠ၀ါ၊ သမထခႏၶက

Vinaya Texts - translated by Hermann Oldenberg

ဧရာ (မႏၲေလး)

Occupation

က်မ English Course ဆက္တက္ေနတုန္းပါ သင္တန္းမၿပီးေသးပါဘူး။ တာထြက္ေကာင္းေပမဲ့ အဖ်ား႐ွဴးတတ္တဲ့ အေလ့ရွိသူမို႔ သင္တန္းအေၾကာင္း ပို႔စ္ေရးျဖစ္ဖို႔ မဆိုထားနဲ႔ ေခါင္းထဲေတာင္ အေရာက္အေပါက္ နည္းေနပါၿပီ။ သင္တန္းကပဲ တ၀က္က်ိဳးလာလို႔ပဲလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဆရာ အေျပာင္းအလဲေတြေၾကာင့္ပဲလား…။

English Course Day 1 Day 2 Day 3&4 Day 5

သင္တန္း ၅ပတ္- အႀကိမ္အားျဖင့္ ၁၀ ႀကိမ္ အၿပီးမွာ က်မတို႔ကို သင္တဲ့ ဆရာေတြ အေျပာင္းအလဲ လုပ္ပါတယ္။ ဟိုဘက္အတန္းသင္ေနတဲ့ ဆရာေတြနဲ႔ က်မတို႔ အတန္းကို သင္ေနတဲ့ ဆရာေတြ switch လုပ္ပါတယ္။ ပထမအသုတ္မွာေတာ့ အားလံုးက ဆရာမေတြ ျဖစ္ၾကၿပီး အခုအသုတ္မွာေတာ့ Vinod Sabnani ဆိုတဲ့ ခပ္ငယ္ငယ္ ဆရာတစ္ေယာက္ပါလာတယ္။ နာမည္ၾကည့္ၿပီး ဘာလူမ်ိဳးလည္း ဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္က်မ မိတ္ဆက္ေပးၿပီးျဖစ္တဲ့ ဆရာမ ၀၀ႀကီး Miranda။ ေနာက္ country styleေတြ ၀တ္တတ္တဲ့ Nadja Pizzo။ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေပမဲ့ Pronunciation ေတာ္ေတာ္ေလးပီသတဲ့ ကေလးေတြကို စျပတဲ့ ဆရာမနဲ႔ တူတဲ့ Joanne နဲ႔ အခုခ်ိန္ထိ က်မ နာမည္ မသိေသးတဲ့ တ႐ုတ္လူမ်ိဳး ဆရာမ ဆိုၿပီး ငါးေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာ ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ကိုေရာ၊ တပည့္ေတြကိုပါ ေလွ်ာ့မတြက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အေရွ႕ထြက္ေနတဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္၀န္းဟာ ေႏြးေထြးဖို႔ လိုတယ္။ အေျခခံအားျဖင့္ ႐ိုးသားမႈကို ေပၚလြင္ေနဖို႔လိုပါတယ္။ ဆရာတစ္ေယာက္ ဘာေတြကို ေျပာၿပီး၊ ဘယ္လို အမူအယာေတြ လႈပ္ရွားေနတယ္ ဆိုတာ အသာထားလို႔ အသံေနအသံထား, မ်က္၀န္းအၾကည့္တို႔နဲ႔တင္ တပည့္ရဲ႕ အာ႐ံုကို သင္ခန္းစာနဲ႔ သက္ဆိုင္စြာ ေနေစမလား၊ အေ၀းကို လႊင့္ထုတ္ထားေစမလားဆိုတာ တတ္ႏိုင္ပါတယ္။ (က်မရဲ႕ အျမင္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။)

အမည္မသိဆရာမရဲ႕ စာသင္ခ်ိန္မွာပါ။ ဆရာမက လူေတြရဲ႕ ႐ုပ္ပံုေလးေတြ ေထာင္ေထာင္ျပၿပီး သူတို႔ အျပင္အဆင္ၾကည့္ၿပီး က်မတို႔က Doctor, Soldier, Teacher စသျဖင့္ ေပါ့ေလ… Occupation ေတြကို ေျပာရပါတယ္။ ေနာက္ ဆရာမက ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ လူေတြအမ်ားႀကီးပါတဲ့ ႐ုပ္ပံု အႀကီးႀကီးေပးၿပီး Occupation ေတြေရးထားတဲ့ label ေလးေတြ လိုက္ကပ္ခိုင္းပါတယ္။ က်မ စိတ္ထဲကေန “Occupation… what people do” လို႔ ေျပာေနမိပါတယ္။ ဒီမွာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာက label ေတြမွာ mother, father, parent ဆိုတာေတြ ပါလာတာပါပဲ။ တသက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္ mother ဆိုတာ Occupation လို႔ တစ္ခါမွ မၾကားခဲ့ဖူးပါဘူး။ သြက္သြက္လက္လက္ရွိတဲ့ အိႏၵိယေက်ာင္းသူ Aakansha က “what! mother; we all are working 24hr a day without pay” ဆိုၿပီး mother ဆိုတာ Occupation အျဖစ္ သူမ ဘယ္လို အေၾကာင္းေၾကာင့္ သတ္မွတ္ရပါမလဲ ဆိုတာကို ဆရာမနဲ႔ အေျခအတင္ ျငင္းပါတယ္။ Aakansha အသံက ၀ဲ၀ဲ။ ဆရာမ အသံက လံုးလံုး။ သူတို႔ ဘာေတြေျပာေနၾကမွန္း က်မ နားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ Mother ဆိုတာ Occupation မွန္း က်မလည္း မရွင္းမရွင္းေပမဲ့ ၀ဲ၀ဲလံုးလံုးနဲ႔ပဲ အိမ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ (ေအာင္မယ္ ငါက အလုပ္နဲ႔ အကိုင္နဲ႔ ဆိုၿပီး စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္သလိုလိုေတာ့ ျဖစ္သား ဒါေပမဲ့ မတင္မက်ႀကီးပါေလ။)

ေနာက္ေတာ့မွ ကိုယ့္ဘာသာစကားနဲ႔ေျပာလို႔ရတဲ့ ဆရာကို မရွင္းတာေလး ေမးမိေတာ့…
“Occupation ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဘုန္းႀကီးေတြမွာ Occupation ရွိလား” တဲ့ ျပန္ေမးပါေလေရာ။
သိသေလာက္ေလး မရဲတရဲ ခပ္တိုးတိုးျပန္ေျဖပါတယ္ “Religious Adviser” ေပါ့ (ဘာေတြရွိေသးလည္းလို႔လဲ ဦးေႏွာက္ေသးေသးေလးကို ဖ်စ္ေန ညွစ္ေနတုန္း…)
“ေျပာဖူးသားပဲ။ ပိုက္ဆံရမွ အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး ဆိုတာ။ သြား… ဟိုတစ္ခါ ဖတ္ခိုင္းထားတဲ့ Siddhatha စာအုပ္သြားယူ။ ဖတ္ခိုင္းရင္ မဖတ္ဘူး။”
သူ႔ဖာသာ စာအုပ္ကို ယူလာၿပီး ဖတ္ခိုင္းတဲ့ စာမ်က္ႏွာက

ဂ်ာမန္ စာေရးဆရာ Hermann Hesse ေရးတဲ့ Siddhatha (သိဒၶတၳ- ဆရာပါရဂူ ျမန္မာဘာသာျပန္ဖူးပါတယ္) မွ သမဏတစ္ပါးျဖစ္တဲ့ Siddhartha နဲ႔ ကုန္သည္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ Kamaswami တို႔ အျပန္အလွန္ စကားေျပာခန္းပါ။
…
“I possess nothing” said Siddhartha, “if that is what you mean. I am certainly without possessions, but of my own free will, so I am not in need.”
“But how will you live if you are without possessions?”
“I have never thought about it, sir. I have been without possessions for nearly three years and I have never thought on what I should live.”
“So you have lived on the possessions of others?”
“Apparently. The merchant also lives on the possessions of others.”
“Well spoken, but he does not take from others for nothing, he gives his goods in exchang.”
“That seems to be the way of things. Everyone takes, everyone gives. Life is like that.”
“Ah, but if you are without possessions , how can you give?”
“Everyone give what he has. The soldier gives strength, the merchant goods, the teacher instruction, the farmer rice, the fisherman fish.”
“Very well and what can you give? What have you learned that you can give?”
“I can think, I can wait, I can fast.”
“Is that all?”
“I think that is all.”
…
…
Mother နဲ႔ Occupation, Hermann Hesse ရဲ႕ Siddhartha ထဲက စကားေတြ ဘယ္လိုဆက္စပ္ေနသလဲ ဆိုတာေတာ့ ဘေလာ့လာ ပရိသတ္တို႔ လိုသလိုသာ ေတြးသြားပါေတာ့။ http://dictionary.reference.com/ search box မွာ occupation လို႔ ရိုက္ထည့္လိုက္ရင္ အရွင္းဆံုးလို႔ေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ေနာ္…

ပံုကို Visual Thesaurus မွယူပါသည္။

မာတာသီတာ

တစ္ခါတုန္းက တလြဲ၊ အခုေတာ့ အမွတ္တရ

ကိုဧရာ တစ္ေယာက္လြဲပံုမ်ားကေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ… ။

ကိုဧရာတစ္ေယာက္ အလုပ္ကေန မၾကာခဏဆိုသလို ခရီး သြားရပါတယ္။ မသီတာ မနာလိုမျဖစ္ပါဘူး။ သူ ေျပာျပထားဖူးတယ္ေလ… သူငယ္ငယ္တုန္းက ေျမပံုစာအုပ္ထဲကေန ကမၻာ့ေျမပံုကို ပံုဆြဲစကၠဴေတြေပၚမွာ စေကးကိုက္ ခ်ဲ႕ဆြဲၿပီး စာရြက္ေတြ ဆက္ဆက္ယူတယ္တဲ့။ အဲဒီေျမပံုအႀကီးႀကီးကို အိမ္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားေတာ့ နာတာရွည္မက်န္းမမာျဖစ္ေနတဲ့ သူရဲ့အေဖက “သားရဲ့ ေျမပံုႀကီးက ဟန္က်လိုက္တာ။ ေဖေဖက အဲဒီေျမပံုႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး ေမတၱာပို႔ရတာ ပိုၿပီးအာ႐ံုရတယ္” လို႔ မၾကာခဏေျပာသတဲ့။ ခရီးသြားဖို႔ ထုတ္ပိုးေပးရင္း “ရွင္က အဲဒီအက်ိဳးေတြ ေပးေနတာ ေနမွာ” လို႔ပဲ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ျပန္လာတိုင္းလည္း သီတာ့ဖို႔ လက္ေဆာင္ဆိုၿပီး (သူသြားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ ေရာက္ေနတဲ့ မသီတာသူငယ္ခ်င္းေတြဆီက သူနဲ႔ အႀကံဳထည့္ေပးလိုက္တဲ့) ပါလာတတ္ပါတယ္။ သားေတြ အတြက္ေတာ့ သူ၀ယ္လာတာတဲ့ ကစားစရာေတြနဲ႔ စာအုပ္ေတြ။ ဟင္းးးး အဲ့ဒီလူကိုေတာ့ေလ… ။

ဒီတစ္ခါသြားရမွာေတာ့ ျပင္သစ္တဲ့…။
ကို က်မဖို႔ အေႏြးထည္ လွလွေလး တစ္ထည္ေလာက္ ၀ယ္ခဲ့ေနာ္။
ဘာအေရာင္လဲ။
အျဖဴေရာင္။
ဆိုက္ကေရာ။
ကို႔ဆိုက္ေလာက္ေပါ့.. ကိုနဲ႔က်မ ကိုယ္လံုးခ်င္းမွ သိပ္မကြာတာ။ ကိုနဲ႔ တိုင္း၀ယ္ရင္ေတာင္ ရတယ္။
အင္း...

ျပင္သစ္ႏိုင္ငံက ေတာၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ကို သြားရတာပါ။ သူတည္းရတဲ့ ေနရာက ၿမိဳ႕လည္ အစည္ကားဆံုး ေနရာက တည္းခိုခန္းတစ္ခုမွာ။ အဲဒီနားတ၀ိုက္မွာ စာအုပ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္, ေသနတ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္, အ၀တ္အထည္ဆိုင္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခ်ိဳ႕ရွိတဲ့ ေစ်းတန္းေလးတစ္ခုရွိတယ္။ ကိုဧရာလည္း မသီတာမွာလိုက္တဲ့ အေႏြးထည္၀ယ္ဖို႔အေရး ဆိုင္ေတြေရွ႕ ေလွ်ာက္ျပန္သံေပး ေျခေအး၀မ္းေယာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ လုပ္ေနမိပါသတဲ့။

လူထုေဒၚအမာ ေလသံနဲ႔ေျပာရရင္ ျပင္သစ္ဆိုတာက ဖက္ရွင္ႏိုင္ငံကလား… ေတာၿမိဳ႕ေလးက ဆိုင္မွာေတာင္ အဆင္ေတြက အဆန္းသားတဲ့။ ပထမအပတ္ေတာ့ ဆိုင္ေရွ႕က မေယာင္မလည္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ ဘယ္ဆိုင္ ၀ယ္ရပါ့မလဲဆိုၿပီး window shopping ပဲလုပ္ေနသတဲ့။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးမွာ ဆိုင္ေလးက နည္းနည္းပဲရွိတဲ့ ေစ်းတန္းဆိုေတာ့ ညေနခင္းတိုင္ရင္ ဆိုင္ေရွ႕မွာ ျဖတ္ရင္းေငးေငးသြားတတ္တဲ့ သူ႔ကို အေရာင္းစာေရးမေတြကေတာင္ မွတ္မိေနမလား မဆိုႏိုင္ဘူးဆိုဘဲ။

အဲ… တစ္ရက္လားမေတာ့ (ျပန္ဖို႔ရက္ကလည္း နီးလာၿပီဆိုေတာ့) စိတ္ကို ဒုန္းဒုန္းပိုင္းၿပီး သင့္ေတာ္မယ္ထင္တဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ထဲ ၀င္လိုက္ေတာ့တယ္။ ၀ယ္ေတာ့မယ္တဲ့ ၀ယ္ေတာ့မယ္… ကိုဧရာအတြက္ကေတာ့ မဟာစြန္႔စားခန္းႀကီးေပါ့ရွင္။ အေရာင္းစာေရးမေလးေတြကလည္း ပ်ဴပ်ဴငွာငွာ ဆီးႀကိဳၾကပါသတဲ့။ ဒါေပမဲ့ သူကျပင္သစ္စကား မေျပာတတ္ေတာ့ သူ႔ဟာသူပဲ လွည့္လည္ၾကည့္ရႈေနပါတယ္။ … ေတြ႔ပါၿပီ မသီတာမွာလိုက္တဲ့ အျဖဴေရာင္ေလး…ဒီဇိုင္းေလးကလည္း အမိုက္စား … ။ အဲ… ဆိုက္က… (“ကိုနဲ႔ တုိင္း၀ယ္ရင္ေတာင္ ရတယ္” ဆိုတာကို သတိရၿပီး) အဲ့သဟာကေလးကို ေကာက္ ၀တ္လိုက္ပါေလေရာ။  အဲ့ဒီမွာတင္ အေရာင္းစာေရးမေလးေတြ သူဆီေရာက္လာၾကၿပီး… ဘာေတြမွန္း မသိဘူး သူကို ေျပာသတဲ့။ ဒါက အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္လို႔ ေျပာတာလို႔ေတာ့ ထင္တာပဲတဲ့။ ကိုဧရာကလည္း “ငါ့မိန္းမအတြက္ ၀ယ္မလို႔၊ ဆိုက္မသိလို႔ ၀တ္ၾကည့္တာလို႔” အဂၤလိပ္လို ျပန္ေျဖရွင္းသေပါ့့။ ဒါေပမဲ့ မေရႊအေရာင္းစာေရးမေတြက နားလည္ဟန္မတူဘူး။ ေခါင္းတရမ္းရမ္း လက္တခါခါနဲ႔ပဲ တြင္တြင္ႀကီး မဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာေနေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ကိုဧရာကလည္း နားမလည္တဲ့ အတူတူဆိုၿပီး ဂ႐ုစိုက္မေနေတာ့ပဲ ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ေရွ႕သြားၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဟိုဘက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ ဒီဘက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ လုပ္ေနတုန္း... စိတ္ရွည္ပံုမရေတာ့တဲ့ အေရာင္းစာေရးမတစ္ေယာက္က အနားေရာက္လာၿပီး သူ႔လက္ကို ဆြဲေခၚသြားေတာ့တယ္... ကိုဧရာလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ပါသြားရတာေပါ့ေလ။ ဘယ္ေခၚသြား သလဲဆိုေတာ့... အမ်ိဳးသား၀တ္စံုေတြထားတဲ့section ျဖစ္ေနေတာ့မွ… ေၾသာ္… လံုၿခံဳေရးဆီေခၚသြားတာမဟုတ္လို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ့ သက္ျပင္းခ်ရတယ္။ ကိုဧရာကလည္း အခုနက အေရာင္းစာေရးမေလး ဟန္အတိုင္း “အမ်ိဳးသား၀တ္ ၀ယ္ဖို႔မဟုတ္ရေၾကာင္း” ေခါင္းတရမ္းရမ္း လက္တခါခါျပန္လုပ္ျပၿပီး၊ အေႏြးထည္ေလးကို ခၽြတ္, ေကာင္တာဆီ အျမန္ယူသြားၿပီး ေငြေခ်၀ယ္လိုက္ေတာ့တယ္။ ေငြရွင္းေနတုန္းလည္း လူေတြက သ႔ူကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကေသးသတဲ့ေလ။ (သူတို႔စိတ္ထဲက... ဒီလူ႔ႏွယ္ တူလည္းမတူဘူးလို႔ ေျပာေနၾကတာေနမွာေပါ့)။

အဲ့ဒီ အေႏြးထည္ဆိုၿပီး သူ၀ယ္လာတဲ့ အကႌ် …. မသီတာ ၀တ္လိုက္ေတာ့ …

ဘယ္ေနရာမွ မ၀တ္ရဲလို႔ အမွတ္တရပဲ သိမ္းထားလိုက္ရပါေတာ့တယ္ရွင္။

***tg ေရ ေရးခ်င္လ်က္ လက္တို႔ ေရးလိုက္ၿပီေနာ္။