ကာလာမသုတ် - ပွင့်လင်းသော နှလုံးသားဖြင့် ထောက်တည်ရာ ရှာမှီးခြင်း - ၃

• အပိုင်း (၁)
• အပိုင်း (၂)

ဗြဟ္မဝိဟာရတရား လေးပါး
ကာလာမတို့အား “ယုံမှားဖွယ်ပမာဏ ၁၀-ချက်အား တရားသေစွဲယူခြင်း မပြုရန်နှင့် မိမိတို့ ကိုယ်တိုင်သိနိုင်သော အကုသိုလ်တရားတို့အား ရှောင်ရန်, ကုသိုလ်တရားတို့အား ဖြည့်ဆည်းရန်” ဟောကြားပြီးနောက်၊ ထိုထက်အဆင့်မြင့်သော ဗြဟ္မဝိဟာရတရားလေးပါးအား ဆက်လက်ဟောကြားတော်မူသည်။ သီလဘာဝနာတို့ကို ဟောကြားစဉ်က “သင်တို့သည် (တုမှေ)” ဟုသုံးနှုန်းကား ဟောကြားခဲ့၍ ဗြဟ္မဝိဟာရကထာသို့ ရောက်သောအခါ “အရိယသာဝက” ဟု ပြောင်းလဲ ဟောကြားသည်။ “အရိယသာဝက” သည် မုချအားဖြင့် သောတာပန်, သကဒါဂါမ်, အနာဂါမ်, ရဟန္တာ” ဟူသော မြတ်စွာဘုရား၏ တပည့်သာဝက အရိယာပုဂ္ဂိုလ်များကို ရည်ညွှန်း၍၊ ပရိယာယ်အားဖြင့် အရိယာတို့အား ဖူးမြင်လေ့ရှိ၍ အရိယာတရားတို့၌ လိမ္မာသော အကြားအမြင်များသော ကလျာဏပုထုဇဉ်တို့အား ရည်ညွှန်းသည်။

ကာလာမတို့… အရိယသာဝကသည် ဤသို့ မက်မောခြင်းကင်းသည်, ပျက်စီးစေလိုခြင်းကင်းသည်, တွေဝေခြင်းကင်းသည်, ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသည် သတိရှိသည် ဖြစ်၍ မေတ္တာဖြင့် ယှဉ်သောစိတ်ဖြင့် တစ်ခုသော အရပ်မျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့စေ၍ နေ၏။ နှစ်ခုသော, သုံးခုသော လေးခုသော အရပ်မျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့စေ၍ နေ၏။ ထို့အတူပင် အထက်အောက်ဖီလာ အလုံးစုံသော အရပ်မျက်နှာတို့၌ သတ္တဝါအားလုံးအား မိမိနှင့်အတူထား၍ ကျယ်ပြောသော, မြင့်မြတ်သော, အတိုင်းအဆမရှိသော, ရန်ကင်းသော, စိုးရိမ်ကြောင့်ကြကင်းသော မေတ္တာစိတ်ဖြင့် တစ်လောကလုံးအား ပျံ့နှံ့စေ၍ နေ၏။ [ထိုအတူပင် ကရုဏာစိတ်, မုဒိတာစိတ်, ဥပေက္ခာစိတ် … ] (အံ-၃-၆၆၊ အဂုၤတ္တရနိကာယ်၊ တိကနိပါတ်၊ မဟာဝဂ်၊ ကေသမုတ္တိသုတ်)
သမာဓိဘာဝနာကို ပွားများမည့်သူသည် သမာဓိဘာဝနာ၏ အဟန့်အတားဖြစ်သော နီဝရဏတရားတို့ကို ပယ်စွန့်ထားရန် လိုအပ်သည်။ “ဝိဂတာဘိဇ္ဈော ဝိဂတဗျာပါဒေါ အသမ္မူဠှော သမ္ပဇာနော ပတိဿတော - မက်မောခြင်းကင်းသည်, ပျက်စီးစေလိုခြင်းကင်းသည်, တွေဝေခြင်းကင်းသည်, ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသည် သတိရှိသည်ဖြစ်၍” ဟူသောစကားသည် နီဝရဏတရားတို့ကို ပယ်ခွာကြောင်းဖြစ်သော ရှေးဦးပြုဖွယ် (ပုဗ္ဗဘာဂဘာဝနာ) အကျဉ်းဖြစ်သည်။ အကျယ်ကို သာမညဖလသုတ်အပါအဝင် အခြားသော သုတ္တန်ဒေသနာများတွင် တွေ့နိုင်သည်။

(၁) တစ်ပါးသူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအား မက်မောခြင်း အဘိဇ္ဈာသည် ကြွေးမြီးနှင့်တူ၏။ ကြွေးရှိသူသည် မိမိ၏ တိုးတက်ကြီးပွားရေးအတွက် မလုပ်ဆောင်နိုင်ပဲ ကြွေးရှင်၏ ဆဲရေးနှိပ်စက်မှုကို ခံကာ, ကြွေးရှင်အတွက်သာ အလုပ်လုပ်ပေးနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ (၂) သူတစ်ပါးအား ပျက်စီးစေလိုခြင်း ဗျာပါဒသည် အနာရောဂါနှင့် တူ၏။ မကျန်းမာသူအတွက် စားကောင်း သောက်ဖွယ်တို့၏ အရသာကို မည်မျှပင်ကောင်းစေကာမူ မခံနိုင်သကဲ့သို့ ဗျာပါဒရှိသူသည် လောကအား အဆိုးမြင်သည်။ ဆရာသမားတို့၏ ဆုံးမမှုကိုလည်း မခံနိုင်။ သာသနာ၏ အရသာကို မခံစားနိုင်။ (၃) လေးလံထိုင်းမှိုင်းခြင်း ထိနမိဒ္ဓသည် အချုပ်ထောင်နှင့် တူ၏။ အချုပ်အနှောင်ကြခံနေရသူသည် အချုပ်ထောင် အပြင်တွင် ကျင်းပသော ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများကို မခံစားနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ (၄) ပျံ့လွင့်ခြင်း (ဥဒ္ဓစ္စ) နှင့် နောင်တတစ်ဖန် ပူပန်ခြင်း (ကုက္ကုစ္စ) ရှိသူသည် ကျေးကျွန်နှင့် တူ၏။ ကျေးကျွန်သည် ပျော်ပွဲရွင်ပွဲတွင်း၌ ရောက်နေခဲ့သည့်တိုင် မိမိအားခိုင်းစေပါက သွားရသည်။ ဥဒ္ဓစ္စ ကုက္ကုစ္စရှိသူသည် ကျေးကျွန်ကဲ့သို့ လွှမ်းမိုး နှိပ်စက်ခြင်း ခံရသည်။ (၅) ကုသိုလ်, အကုသိုလ်စသည့် တရားတို့၌ ယုံမှားသံသယရှိခြင်း ဝိစိကိစ္ဆာသည် ကန္တာရခရီးခဲနှင့် တူ၏။ ဝိစိကိစ္ဆာရှိသူသည် ကန္တာရထဲတွင် မျက်စိလည်လမ်းမှား၍ ပင်ပန်းဆင်းရဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

[…] ကြွေးကင်းခြင်းကဲ့သို့, ရောဂါကင်းခြင်းကဲ့သို့, နှောင်အိမ်မှ လွတ်ခြင်းကဲ့သို့, လွတ်လပ်သူဖြစ်ခြင်းကဲ့သို့, ဘေးကင်းရာအရပ်သို့ရောက်သူကဲ့သို့အတူ ရဟန်းသည် မိမိ၌ အပိတ်အပင် နီဝရဏတရားငါးပါးတို့ကို ပယ်ပြီးဖြစ်သည်ကို ကောင်းစွာမြင်၏။

မိမိ၌ နီဝရဏတရားငါးပါး ပယ်ပြီးဖြစ်သည်ကို ကောင်းစွာမြင်သော ရဟန်းသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်း (ပါမောဇ္ဇ) ဖြစ်၏။ ဝမ်းမြောက်သော် နှစ်သက်ခြင်း (ပီတိ) ဖြစ်၏။ နှစ်သက်ခြင်းဖြစ်သော် ကိုယ်သည် ငြိမ်းအေး၏ (ကာယော ပဿမ္ဘတိ)။ ကိုယ်ငြိမ်းအေးသည်ရှိသော် ချမ်းသာခြင်း (သုခ)ကို ခံစားရ၏။ ချမ်းသာသော် စိတ်သည် တည်ကြည်၏ (စိတ္တံ သမာဓိယတိ)။ (ဒီ-၁-၂၂၅၊ ဒီဃနိကာယ်၊ သီလက္ခန္ဓဝဂ်၊ သာမညဖလသုတ်)

ဤသို့ နီဝရဏတရားများကင်း၍ စိတ်တည်ကြည်သောအခါတွင် မိမိတို့နှစ်သက်ရာ ကမ္မဋ္ဌာန်ဘာဝနာအာရုံ၌ စိတ်ကို စူးစိုက်နေ၏။ ဤသို့နေခြင်းအား ဈာန်ဟုခေါ်သည်။ ရေမှော်တို့ ဖုံးပိတ်နေသော ရေကန်တွင် လက်ဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်ပါက အတန်ကြာကြာ ကြည်လင်မှုကိုရသကဲ့သို့ ဈာန်စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ကိလေသာတို့အား ပယ်ခွာထားနိုင်ပါသည်။ ယင်းကို အဋ္ဌကထာတို့တွင် ဝိက္ခမ္ဘနပဟာနဟု ခေါ်သည်။ ဈာန်စိတ်တို့ကို မြင့်မြတ်သော (မဟဂ္ဂတ) စိတ်ဟုလည်း ခေါ်သည်။ ကာလာမတို့အား ပုဗ္ဗဘာဂဘာဝနာကို အကျဉ်းဟောကြားပြီးနောက် မေတ္တာ, ကရုဏာ, မုဒိတာ, ဥပေက္ခာဟူသော တရားလေးပါးအား ဆက်လက်ဟောကြားသည်။ “မေတ္တာ, ကရုဏာ, မုဒိတာ” ဘာဝနာတို့သည် တတိယဈာန်တိုင်ရောက်နိုင်၍၊ ဥပေက္ခာဘာဝနာသည် စတုတ္ထဈာန်တိုင်ရောက်နိုင်လေသည်။

“မေတ္တာ, ကရုဏာ, မုဒိတာ, ဥပေက္ခာ” တရားလေးပါးအား မြတ်သောအကျင့်တရား (ဗြဟ္မစိုရ်) လေးပါးဟု ခေါ်သည်။ ထိုလေးပါးဖြင့် နေထိုင်ခြင်းအား မြတ်သောနေထိုင်ခြင်း (ဗြဟ္မဝိဟာရ)ဟု ခေါ်သည်။ သတ္တဝါတို့အား မိမိနှင့် ထပ်တူ သဘောထား၍ ရန်လိုခြင်း, စိတ်ဆင်းရဲစေခြင်းမပြုပဲ ချမ်းသာစေလိုခြင်းအား မေတ္တာဟုခေါ်သည်။ ဒုက္ခရောက်နေသော သတ္တဝါများအား ဆင်းရဲမှလွတ်စေလိုခြင်းအား ကရုဏာဟုခေါ်သည်။ ချမ်းသာနေသော သတ္တဝါများအား ဝမ်းမြောက်ခြင်း, ထိုသို့တို့ တရားသဖြင့်ရထားသော စည်းဥစ္စာဂုဏ်တို့ မဆုတ်ယုတ် မပျက်စီးစေလိုခြင်းသည် မုဒိတာဖြစ်သည်။ သတ္တဝါတို့သည် မိမိတို့၏ ကံအားလျော်စွာ ဆင်းရဲချမ်းသာခံစားကြရသည်ဟု အညီအမျှ စိတ်ထားခြင်းအား ဥပေက္ခာဟု ခေါ်သည်။

ဗြဟ္မဝိဟာရသည် သတ္တဝါတို့အား မိတ်ဆွေ, ရန်သူဟု ကျဉ်းမြောင်းစွာ ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းကင်း၍၊ အတိုင်းအဆ ဘောင်မရှိသော ကျယ်ပြောသော စိတ်ဖြင့် နေထိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတစ်ပါး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအား မက်မောသောစိတ် (အဘိဇ္ဈာ) ဟူသော လောဘစိတ်, သူတစ်ပါးအား ပျက်စီးနေလိုခြင်း (ဗျာပါဒ) ဟူသော ဒေါသစိတ်, တွေဝေခြင်းဟူသော မောဟစိတ်တို့ ကင်းရှင်းနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဗြဟ္မဝိဟာရတရားဖြင့် နေထိုင်သူသည် ရန်လိုခြင်းကင်းသည်, ရန်ကင်းသည်, ပျက်စီးစေလိုခြင်းကင်းသည်, စိုးရိမ်ကြောင့်ကြကင်းသည်, စိတ်အညစ်အကြေး ကိလေသာတို့ ကင်း၍ ဖြူစင်နေလေသည်။

တနည်းအားဖြင့် ကာလာမတို့အား ကိုယ်ကျင့်သီလနှင့် ဗြဟ္မဝိဟာရတရားတို့ ဟောကြားခြင်းသည် မျက်မှောက် အကျိုးခံစားမှုရစေနိုင်သော “မကောင်းမှု ရှောင်, ကောင်းမှု ဆောင်, ဖြူအောင် စိတ်ကိုထား” ဟူသည့် အဆုံးအမပင် ဖြစ်သည်။

ထောက်တည်ရာလေးပါး

ကာလာမတို့အား ယုံမှားဖွယ်အချက် ၁၀-ချက်ဖြင့် စတင်၍ ဟောကြားခဲ့သည်။ ထိုတရားတို့သည် အမှားဖြစ်နိုင်သလို အမှန်ဖြစ်နိုင်သော အကျိုးနှစ်မျိုး (ဒွေဓာ ဝိပါကာ) ရှိ၍ တစ်ထစ်ချ အားကိုးယုံကြည်လက်ခံနိုင်လောက်သော တရားများမဟုတ်ကြောင်း ဟောကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် “မကောင်းမှု ရှောင်၊ ကောင်းမှု ဆောင်၊ ဖြူအောင် စိတ်ကိုထား” ဟူသော မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမကို နာယူကာ မိမိတို့၏ စိတ်အား ဖြူစင်အောင်ထားနိုင်သော “အရိယသာဝက” တို့၏ မလွဲချော်နိုင်သော အကျိုးကို ဟောကြားသည်။

ကာလာမတို့ … ဤသို့ ရန်ကင်းသော, စိုးရိမ်ကြောင့်ကြကင်းသော, အညစ်အကြေး ကိလေသာကင်းသော, စင်ကြယ်သော စိတ်ရှိသည့် အရိယာသဝကအား မျက်မှောက်ဘဝ၌ပင် ထောက်တည်ရာ (အဿာသ) လေးပါးရ၏။

(၁) “အကယ်၍ တမလွန်လောကသည် ရှိအံ၊ အကောင်းအဆိုး ကံတို့၏ အကျိုးဆက်သည် ရှိအံ၊ ငါသည် ကိုယ်ပျက်စီး၍ သေလွန်ပြီး နောက်၌ ကောင်းသောလားရာ, နတ်ပြည်လောကသို့ ရောက်ရလိမ့်မည်” ဟူသော ပဌမထောက်တည်ရာကို ရ၏။

(၂) “အကယ်၍ တမလွန်လောကသည် မရှိအံ့၊ အကောင်းအဆိုး ကံတို့၏ အကျိုးဆက်သည် မရှိအံ့၊ ငါသည် မျက်မှောက်၌ပင် ဘေးရန်ကင်းသည်, စိုးရိမ်ကြောင့်ကြကင်းသည်, ဆင်းရဲကင်းသည်ဖြစ်၍, မိမိကိုယ်ကို ချမ်းသာစွာ နေရ၏ (အဝေရံ အဗျာပဇ္ဇံ အနီဃံ သုခိံ အတ္တာနံ ပရိဟရာမိ)” ဟူသော ဒုတိယထောက်တည်ရာကို ရ၏။

(၃) “(မကောင်းမှု) ပြုသောသူအားသာ မကောင်းမှုပြုသည် မည်အံ့၊ ငါသည် တစ်စုံတရာသော မကောင်းမှုကို မပြုခဲ့။ ထိုသို့ မကောင်းမှု မပြုခဲ့သော ငါ့အား အဘယ်မှာ ဆင်းရဲခြင်းကို ထိတွေ့စေမည်နည်း” ဟူသော တတိယထောက်တည်ရာကို ရ၏။

(၄) “(မကောင်းမှု) ပြုသောသူအား မကောင်းမှု ပြုသည် မမည်အံ့၊ ငါသည် (မကောင်းမှု မပြုခြင်း, ပြုလျှင်လည်း ပြုသည် မမည်ခြင်း ဟူသော) နှစ်ပါးစုံဖြင့် စင်ကြယ်သည်ဟု မိမိကိုယ် မိမိရှုမြင်နိုင်သည်” ဟူသော စတုတ္ထထောက်တည်ရာကို ရ၏။ (အံ-၃-၆၆၊ အဂုၤတ္တရနိကာယ်၊ တိကနိပါတ်၊ မဟာဝဂ်၊ ကေသမုတ္တိသုတ်)

“တမလွန်လောကမရှိ (နတ္ထိ ပရ လောကော), အကောင်းအဆိုးပြုသော ကံတို့၏ အကျိုးဆက်သည် မရှိ (နတ္ထိ သုကတဒုက္ကဋာနံ ကမ္မာနံ ဖလံ ဝိပါကော)” ဟူသည်မှာ နတ္ထိကဝါဒ ဖြစ်သည်။ “ပြုသော်လည်း မကောင်းမှု ပြုသည်မမည် (ကရောတော န ကရီယတိ ပါပံ)” ဟူသည်မှာ အကိရိယဝါဒ ဖြစ်သည်။ ဤမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ အယူနှစ်ပါးအား မူတည်ကာ ယင်းဝါဒတို့ မှန်သည်ဖြစ်စေ, မှားသည်ဖြစ်စေ မချွတ်မယွင်းရနိုင်သော သက်သာရာ, ထောက်တည်ရာ (အဿာသ) လေးပါး ကို ဟောကြားထားခြင်းဖြစ်သည်။

“မကောင်းမှု ရှောင်, ကောင်းမှုဆောင်, ဖြူအောင် စိတ်ကိုထား” သူသည် “တမလွန်မရှိ, ကံ-ကံ၏ အကျိုး မရှိ” ခဲ့သည့်တိုင် မျက်မှောက်၌ပင် စိတ်ဖြူစင်ချမ်းသာသော အကျိုးကိုရရှိပြီး ဖြစ်သည်။ တမလွန်ဘဝနှင့် ကံ-ကံ၏ အကျိုးတို့ ရှိခဲ့လျှင် ကောင်းသော သုဂ္ဂတိဘုံသို့ ရောက်ရပေမည်။ “ကောင်းခြင်း, ဆိုးခြင်းသည် နေရာဒေသအလျောက် သတ်မှတ်ချက်သာဖြစ်၍ အကောင်းအဆိုး ပြုခြင်းဟု မရှိ” ဟူသော အကိရိယဝါဒ မှန်ခဲ့ပါလျှင် မိမိသည် မကောင်းမှု မပြု၍ တစ်ကြောင်း, ပြုခဲ့သည့်တိုင် အကောင်းအဆိုး ပြုသည်ဟု မရှိ၍ တစ်ကြောင်း ပူပန်စရာ မလို။ နှစ်ပါးစုံ စင်ကြယ်နေသည်။ အကိရိယဝါဒမှားခဲ့လျှင်လည်း မိမိသည် မကောင်းမှု ပြုမထား၍ မကောင်းမှု၏ အကျိုးကိုခံရမည်ကို မဟုတ်။ ယင်းအယူဝါဒတို့ မှားသည်ဖြစ်စေ, မှန်သည်ဖြစ်စေ မုချသက်သာ ရနိုင်သည်။ (မဇ္ဈိမနိကာယ်မှ အပဏ္ဏကသုတ်သည်လည်း အလားတူပင် မျက်မှောက်နှင့် တမလွန်နှစ်မျိုးလုံးတွင် အရှုံးမရှိနိုင်သည့် (အပဏ္ဏက) အကျိုး ရှုထောင့်မှ ဟောကြားထားသည်။) စင်စစ် နတ္ထိကဝါဒနှင့် အကိရိယဝါဒတို့သည် အလွန် အပြစ်ကြီးလေးသော နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိများ ဖြစ်သည်။ ထိုအယူတို့အား မစွန့်ပဲ ကျင့်သုံးခဲ့ပါက မုချအပါယ်လားစေနိုင်သည်။

မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဤသို့ထောက်တည်ရာ လေးပါးအား ဟောကြားပြီးသောအခါ ကာလာမတို့သည် နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်၍ သရဏဂုံသုံးပါးအား အသက်ထက်ဆုံး ဆည်းကပ်ကိုးကွယ်သော ဥပါသကာများအဖြစ်မှတ်ယူရန် လျှောက်ထားကြသည်။ ဤတွင် သီလနှင့် သမာဓိဘာဝနာကိုသာ ဟောကြားထား၍ သစ္စာလေးပါးတရား, အနတ္တတရားတို့အား ဆက်လက် ဟောကြားထားသည်ကို မတွေ့ရချေ။ ကာလာမတို့သည် ထိုတရားတို့အား နာကြားနိုင်စွမ်း မရှိသေး၍ ဖြစ်ပေမည်။

ကာလာမသုတ်ကဲ့သို့ပင် “ယုံမှားဖွယ် ၁၀-ပါးအား တစ်ထစ်ချစွဲယူခြင်း မပြုသေးပဲ မျက်မှောက်၌ပင် ကိုယ်တိုင်သိနိုင်သော ကုသိုလ်, အကုသိုလ်စသည့်တရားများအား ဆောင်ရန်, ရှောင်ရန်” ဝေသာလီပြည် ဘဒ္ဒိယလိစ္ဆဝီတို့အားလည်း ဟောကြားခဲ့ဖူးသည် (အံ-၄-၉၃၊ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ စတုကနိပါတ်၊ မဟာဝဂ်၊ ဘဒ္ဒိယသုတ်)။ ဤဘဒ္ဒိယသုတ်သည် “ရဟန်း ဂေါတမသည် တတ္ထိယ (အယူဝါဒခြားရှိသူ) တို့အား မိမိဖက် ပါလာအောင် သွေးဆောင်လှည့်ဖျားတတ်သော အာဝဋ္ဋနိမာယာ အတတ်ရှိသည်” ဟု စွတ်စွဲမှုများသည် မှန်ကန်မှု ရှိမရှိ မေးလျှောက်သည်ကို အကြောင်းပြု၍ ဟောကြားခဲ့သည်။ ယုံမှားဖွယ် ၁၀ပါးအား တစ်ထစ်ချမယူရန်နှင့် ကုသိုလ်, အကုသိုလ်တရားတို့ကို ဟောကြားအပြီး၌ ဘဒ္ဒိယလိစ္ဆဝီတို့လည်း ဥပါသကာအဖြစ်မှတ်ယူရန် လျှောက်ထားကြသည်။ မြတ်စွာဘုရားက မိမိသည် ထိုသို့ တပည့်ခံစေရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သလောဟု မေးတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဘဒ္ဒလိစ္ဆဝီတို့က “ရဟန်း ဂေါတမသည် တတ္ထိယ (အယူဝါဒခြားရှိသူ) တို့အား မိမိဖက် ပါလာအောင် သွေးဆောင်လှည့်ဖျားတတ်သော အာဝဋ္ဋနိမာယာ အတတ်ရှိသည် ဟူသော စွတ်စွဲချက်သည် မှန်ပေ၏။ မြတ်စွာဘုရား၏ အာဝဋ္ဋနိမာယာ အတတ်သည် ကောင်းမြတ်ပါ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ကျွနု်ပ်တို့ ချစ်ခင်သော သားချင်း ဆွေမျိုးများအားလည်း ဤအာဝဋ္ဋနိမာယာဖြင့် လှည့်ပတ်ပါမူ ယင်းတို့၏ အရှည်သဖြင့်သော အကျိုးစီးပွားချမ်းသာအတွက်သာ ဖြစ်ပါမည်” ဟု ပြန်လည် လျှောက်ထားကြသည်။ ဤဘဒ္ဒိယသုတ်တွင် ဗြဟ္မဝိဟာရကထာနှင့် ထောက်တည်ရာလေးပါးတို့ကို ဆက်လက် ဟောကြားထားခြင်း မရှိပါ။ သို့သော် ယင်းသုတ်အဋ္ဌကထာအရ ဘဒ္ဒိယတို့ သောတာပန် တည်ကြသည်ဟုသိရသဖြင့် ထောက်တည်ရာအစစ်သို့ ရောက်ရှိကြသည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။

“ပွင့်လင်းသော နှလုံးသားဖြင့် ထောက်တည်ရာရှာမှီးခြင်း” ဟူသော ဤ (ကေသမုတ္တိ) ကာလာမသုတ်ဒေသနာသည် တစ်ပါးသောအယူဝါဒရှိသူ တတ္ထိယတို့အား မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမသာသနာသို့ ပြောင်းလဲစေသော အာဝဋ္ဋနိမာယာ လည်းဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ ကာလာမသုတ်၏ တစ်စိတ်တစ်ဒေသအား မှားယွင်းစွာဆုပ်ကိုင်ကာ ပိဋကတ်ကျမ်းစာတို့အား ငြင်းပယ်လိုက်ပါက မှန်ကန်စွာ နှလုံးမသွင်းတတ်ခြင်း (အယောနိသော မနသိကာရ) ကိုသာ အပြစ်တင်ရပေတော့မည်။

ဧရာ (မန္တလေး)

စာညွှန်း။

ကေသမုတ္တိသုတ်အပါအဝင် နိကာယ်ငါးရပ်မှ သုတ္တန်ဒေသနာများနှင့် Jayatilleke ၏ Early Buddhist Theory of Knowledge ကို ပဓာနကိုးကားပါသည်။