ပြောပြရဦးမည့် အဖြစ်တွေ…(၂)

အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိနဲ့ ကျမဘဝက သိပ် မျက်နှာငယ်တာပဲ…။ လူရာ မဝင်ဘူး…။ ဘာအဓိပ္ပါယ်မှ မရှိဘူး…။

မသီတာ စိတ်ဖောက်လာတိုင်း ကိုဧရာကို ပစ်လွှတ် တိုက်ခိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေပါ။

ကိုဧရာလည်း သူ့ဆွဲကိုင်ထားတဲ့ မူဝါဒတွေနဲ့ မလွတ်တမ်း ခုခံ ငြင်းဆိုပါတယ်။ အခုတော့ သူ့ဘက်မှာ စစ်ကူတွေတောင် ရနေပါပြီ…။ အခြားသူတွေ ဟုတ်ရိုးလား။ ရေချမ်းနဲ့ ရေစင်ပဲပေါ့။

တခါတော့ မသီတာလည်း နှစ်ယောက်ထဲရှိတုန်း နေရာမရွေး လျှပ်တပြက်တိုက်တယ်ပဲ ဆိုမလား...ဘတ်စ်ကား ဂိတ်ကြီးမှာ ကောက်ခါငင်ခါ

“ကျုပ် ဒီမှာ နေရတာ ဘာမှ အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး ရန်ကုန်ပြန်မယ်” လို့ စတိုက်ပါတော့တယ်။ ကိုဧရာက

“မဖြစ်ပါဘူး” သူ့စတိုင် အတိုင်း အေးအေးဆေးဆေးနဲ့  

“ဘာလို့ မဖြစ်တာတုန်း”

“သီတာပဲ စဉ်းစားကြည့်လေ အဓိပ္ပါယ်ရှိသလားလို့”

“အဓိပ္ပါယ်မရှိလို့ အဓိပ္ပါယ်ရှိအောင်လုပ်ရမှာလေ”

“ဟိုနေ့ကပဲ သားငယ်က ပြောနေသေးတယ်”

“ဘာပြောလို့လဲ”

“ဓာတ်လှေကားနားမှာပါ။ အိမ်နားက ကောင်လေးက နှုတ်ဆက်တယ်။ ‘အန်တီ့ကို အောက်မှာ တွေ့လိုက်တယ်’ တဲ့”

“အော် ကျမနဲ့ သားကြီး အယင် ဆင်းသွားတော့လား…ဟုတ်တယ်လေ တွေ့လိုက်တယ်”

“အဲ့ဒီတော့ ကို က ‘အော် my wife’ လို့ ပြောလိုက်ပြီး၊ ဓာတ်လှေကားထဲရောက်တော့ သားငယ်က

ဖေဖေကလည်း my wife မဟုတ်ပါဘူး။ my wife ဆိုရင် ဖေဖေတယောက်ထဲ wife ဖြစ်နေမှာပေါ့။ housewife ပါ တဲ့

...

...

အလုပ်မရှိဘူး။ အလုပ် မရှိဘူး မပြောစမ်းပါနဲ့။ housewife က အလုပ်ပေါ့ 

*****
ဒီပို့စ်နဲ့ ချိတ်ထားတယ်။ Occupation

*****

Housewife မသီတာ ဘလော့ဂ်လည်း ရေးသည်ပေါ့။

ဟိုညက “စာရေးဦးမယ် အေ” ဆိုတော့၊ ကိုဧရာက “ရေး..ရေး” တဲ့

ကွန်ပြူတာရှေ့ထိုင်ပြီး

“ဒီမှာ ရှင်ဖွင့်ထားတဲ့ ဖိုင်တွေက”

“ပိတ်လိုက် ပိတ်လိုက် ရတယ်။” ထုံးစံ အတိုင်း သူ့ စာအုပ်က မျက်နှာမခွာပဲ ပြောတယ်။

ကီးဘုတ်မှာ ခလုတ်လေးတွေနှိပ်လို့ ခဏနေတော့ “ကျမ ပါးစပ်က ခေါ်ပေးမယ်.. ရှင် လိုက်ရေးပေး”

“အမလေးဗျာ…တကယ့် ဆရာကြီးတွေ ကျနေတာပဲ… ဟိုတယ်မှာ သွားမရေးလို့ တော်သေး” တဲ့

း)))