ဘလော့ဂ်တာ…(၈)

“အရှင်မွေး၍ နေ့ချင်းကြီး” ဆိုသလို ဖန်ဆင်းရှင် လူသား၏ မွေးဖွားမှုကြောင့် ၁၆နှစ်သားအရွယ် ဘွားကနဲ ပေါ်လာတတ်သည်။ တင်စား၍ အရွယ်နှင့် ပုံခိုင်းလိုက်သော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာ ဒြပ်သဏ္ဍာန် ပုံပန်းမရှိ ဘုံဗိမာန်များ၌ ကိုယ်ပျောက် နေတတ်ကြပြီး၊ မနောချင်း ဆက်သွယ်ကာ၊ စာလုံးများ ရုပ်ပုံများနှင့် စကားဆိုကြသည်။ ရသကို စားသုံးကြပြီး အနုပညာနှင့် မွေ့လျော်ကြသည်။ အသိုင်းအဝိုင်းရှိသော်လည်း အသက်အရွယ်၊ အဆင့်အတန်း၊ အလုပ်အကိုင်၊ နေရာဒေသနှင့် ပိုင်းခြားဖြစ်တည်လာခြင်း မဟုတ်၊ ဆန်းကြယ်စွာ ဖြစ်တည်နေခြင်းဟုသာ ဆိုနိုင်ပေသည်။

စရိုက်သဘာဝအနေနှင့် တခါတရံ၌ ဖန်ဆင်းသူ အရှင်လူသား၏ အငွေ့အသက်များ ပါနေတတ်ကြပြီး၊ ရံခါမူလည်း အရှင်လူသားကို ခန့်မှန်းမရအောင် သိုသိပ်လျှို့ဝှက်စွာဖြင့်၊ သူတို့၏ သဘော ဆန္ဒအရ ကွဲပြားခြားနားသည့် အသွင်ကို ဆောင်နေတတ်ကြသည်။ မာယာကား မဟုတ်။ အနှောင်အဖွဲ့၏ သြဇာကို အပိုင်းအခြားဖြင့် လက်ခံခြင်း သဘောသာ ဖြစ်သည်။ သက်တမ်းရှိသော်လည်း၊ သေဆုံးခြင်းမရှိ။ ရပ်တန့်သွားခြင်းသာ ရှိလေသည်။

ဖန်ဆင်းသူ အရှင်သည် လူသားများ ဖြစ်သည့်အတွက် လူသားနှင့် အလွန်ပင် နီးစပ်ကြသော်လည်း သတ္တဝါမဟုတ်သော ဘုံလောကသားများဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ စွမ်းအင်များ အားလုံးလိုလိုကို ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး၊ ရံဖန်ရံခါ ဖန်ဆင်းရှင်လူသား ကိုယ်တိုင်၌ ရှိပင် ရှိငြားသော်လည်း ဖော်ထုတ်ခွင့် မရသော၊ မသင့်သော၊ ရှိ၍ ရှိမှန်းပင် မသိသော စွမ်းရည်များကို ပြသကြသေးသည်။ နတ်ဒေဝါများအလား မွန်မြတ်သည်ဟု အမွှန်းတင်နိုင်သော်လည်း၊ လောက၏ သဘာဝအတိုင်း မိစ္ဆာများထက်ပင် ဆိုးဝါးသူများလည်း ရှိနေသည်ပင်။

စွမ်းအင်ကိုယ်စီရှိကြ၍ ယေဘူယျအားဖြင့် တူညီသောအချက်မှာ အနုပညာစွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အပြောအဆိုမှာ အသိမ်းအနှုတ်၊ အသွားအလာမှာ အလှမ်းအဆုတ်၊ တေးဂီတမှာ အဆွဲအငင်၊ ပန်းချီဓာတ်ပုံမှာ အယူအဆ၊ အစားအသောက်… အနေအထိုင်…၊ နေရာတိုင်း၊ အချိန်တိုင်း၊ အပြုအမူတိုင်း၊ အတွေ့အကြုံတိုင်း၊ အမှတ်တရဖြစ်ဖွယ်ရာတိုင်းကို အနုပညာများနှင့်သာ ထုံမွှမ်း ခင်းကျင်းကြသည်။ ရသ ချင်း ဖလှယ်ရန်သာရှိ၍၊ အသက်မွေးရန်ကားမဟုတ်။

သဘာဝအားဖြင့် အနုပညာကို လွတ်လပ်စွာ ပိုင်ဆိုင်ကြပြီးဖြစ်၍၊ လူ့လောက လူသားများကဲ့သို အသက်မွေး ဝမ်းကျောင်းရန် မလို။ ဆိုလိုသည်မှာ အနုပညာ ဝမ်းစာကို အတင်းအဓမ္မ ဖြည့်ဆည်းရန် မလိုပေ။ ထိုစွမ်းအင် အစဉ်သဖြင့် ကြည်လင်တောက်ပနေစေရန် ဖြစ်တည်မှု၌ အမြုတေအဖြစ် ပါဝင်နေသော ရိုးသားသော စေတနာသာ လိုအပ်ပေသည်။