ရေချမ်းကလည်းချော... ရေစင်ကလည်းချော...

မသီတာ ဘလော့ဂ်ကနေ နယ်ကျွံပြီး ဖေ့ဘွတ်ပေါ်ရောက်နေပါတယ်။ (လူရမ်းကားတစု ပြန်ပေးဆွဲသွားလို့တော့မဟုတ်ပါဘူး။) ဖေ့ဘွတ်ဆိုတော့ မျက်နှာမြင်ရတာပေါ့။ (ကလေးမွေးခြင်း မဟုတ်ပါ။) ကိုယ်ချစ်တဲ့ ခင်တဲ့ သူတွေရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးတွေ ကြည့်ပြီး၊ ငယ်ငယ်က အမေပြောပြဖူးတဲ့ အဖြစ်အပျက်လေးတခုက စကားလုံးလေးတွေ မသီတာ့ရင်ထဲ ရောက်ရောက် လာတော့တာပါပဲ…။

ပုံပြင်လေးက…

တကယ်တော့…တကယ့်အဖြစ်အပျက်ပါ…။

အဖေတို့ အမေတို့ရွာနားမှာ ချမ်းသာတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတဲ့ ရွာကြီးတရွာရှိတယ်…တဲ့။

အဲ့ဒီရွာကြီးက မိသားစုလေးတစုအကြောင်း… တစေ့တစောင်းပေါ့။

သူတို့ ကြွယ်ဝမှုပြယုဂ်တခုကို ထုတ်နှုတ်ပြရရင်…

ရွှေတိဂုံဘုရားကြီးရဲ့ အနောက်ဖက် စောင်းတန်းမှာ xxxခရိုင် xxxကျေးရွာနေ၊ ဦးxxx ဒေါ်xxx သားxxx သမီးxxx မြေးတစု ကောင်းမှု ဆိုပြီး ကမ္ဗည်းထိုး လှူဒါန်းထားတဲ့ အကန့်ကို လှေကားအခြေပိုင်းနားလောက်မှာ တွေ့နိုင်တယ်။

အဲ့ဒီ အလှူရှင် အမယ်ကြီးဟာ အသက်ကြီးလာတော့ စိတ်နောက်သွားရှာတယ်။ သူစိတ်နောက်ပုံက ညင်ညင်သာသာလေး… သူ့ဖာသာသူ စကားတွေ ပြောနေတာ…

“ကိုစန်းမြင့်ကလည်း ချော…

အေးမောင်စန်းကလည်း ချော… မစန်းနွဲ့လည်း ချော…”

(ကိုစန်းမြင့် ဆိုတာ သူ့သား၊ အေးမောင်စန်းတို့ မစန်းနွဲ့တို့ ဆိုတာ သူ့မြေးတွေ…)

အဲ့လိုလေး ပြောနေတတ်တာပါပဲ…။

မိဘဆိုတာ သားသမီးတွေကို ချစ်လွန်းလို့ အသိဉာဏ်တွေ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတဲ့ အချိန်မှာတောင် ကိုယ့်သားသမီးတွေကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ အကောင်းမြင်နိုင်နေကြတာပါ။ အကောင်း ဆိုတာက အမှန်ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ပါတယ်။ လူရယ်လို့ ဖြစ်လာရင် ဘဝတန်ဖိုးရှိအောင်၊ အမှန်မြင်နိုင်အောင် ကြိုးစားကြရပါတယ်။ အရာရာမှာ အမှန်မြင်ဖို့ဆိုတာကလည်း တော်တော်မလွယ်တဲ့ အရာပါ။ ဒီတော့ ဘဝခရီးကို လျှောက်လှမ်းကြရာမှာ အကောင်းမြင်တတ်တဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ အမှန်တရားဆီ ဖြေးဖြေးခြင်း ချဉ်းကပ်ရင် သက်သာလွယ်ကူတယ်လို့ တွေးနေမိပါတယ်။

မသီတာ့ အမေကလည်း သူ့သားသမီးတွေကို တော်တော်ချစ်ပါတယ်။ မိခင်တယောက်က ကိုယ့်သားသမီးကို ချစ်တာ အဆန်းမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလို ရိုးရိုးလေးရှိနေတဲ့ ဒဿနကပဲ… ဆန်းတာတွေ ကွန့်တာတွေ တခါတခါရှိတတ်ပါတယ်။ ဥပမာ - လုံချည် အဆင်တူကို မသီတာတို့ ညီအမတွေကလည်း ဝတ်ထားမယ်၊ အခြား ရွယ်တူမိန်းကလေးတွေလည်း ဝတ်ထားမယ် ဆိုကြပါစို့။ အဲ့ဒီအခါမှာ အမေက ငါ့သမီးတွေနဲ့တော့ ဒီအဆင်လေးက လိုက်တယ်… ဟိုသူများနဲ့ဖြင့် ကြည့်မကောင်းပေါင်လို့... မဲ့ကာရွဲ့ကာ ပြောလာပြီ ဆိုရင်ဖြင့် ကိုယ့်အမေကိုကိုယ် အမေ အစွန်းထွက်နေပြီလို့ သတိပေးဖို့လိုလာပါပြီ…။ ကိုယ့် အမေကို “အမေ မှားနေပြီ” လို့ ပြောရတာ အတော် တာဝန်ကြီးပါတယ်။ အပြောမတတ်ရင် တုတ်စာလည်း မိသွားနိုင်သလို၊ ငရဲလည်းကြီးသွားနိုင်ပါတယ်။ အဲ့လိုအခါမျိုးမှာ မသီတာတို့ မောင်နှမတွေ အမေကို တည့်တည့်ကြီး ပြောသလိုမျိုးလည်း မဟုတ်ပဲ၊ မထိတထိ “အေးမောင်စန်းကလည်း ချော… မစန်းနွဲ့က လည်းချော…” လို့ ရယ်ကျဲကျဲ ပြောလိုက်ကြရင် အမေလည်း သူ့အဖြစ်ကိုသူ သတိပြုမိပြီး၊ ပြုံးဖြီးဖြီးကြီး ဖြစ်သွားတော့တာပါပဲ…။

တလကိုးသီတင်းလောက် ဒီနေရာကို မရောက်နိုင်မှာမို့ ဘလော့ဂ်ရေးဖော်များနဲ့ စာဖတ်သူအားလုံးကို မသီတာ နှုတ်ဆက်ချင်ပါတယ်။ ဝေးနေစဉ်မှာ ဒီစကားလေးနဲ့အတူ အားလုံးကို သတိရနေပါမယ်…။

ဘလော့ဂ်ကလည်းချော… ဖေ့ဘွတ်ကလည်းချော… ______________ ကလည်းချော…။

(ကွက်လပ်နေရာမှာ ကိုယ့်နာမည်လေးကိုယ် ထည့်ရွတ်သွားပါ။)

အားလုံးကို ခင်မင်စွာဖြင့်