အသက် ၅၇နှစ်အရွယ်ရှိပြီ ဖြစ်တဲ့ ပက်ဂီ ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးက နေ့လည်စာ စားရင်း သူရဲ့ အစားအသောက်ဆိုင်ရာဒဿနကို ပြောလာတယ်။
ငယ်ရွယ်စဉ် အခါမှာ…
အစားတွေကို ချစ်ပါ။
ကိုယ်က ချက်ကျွေးရတဲ့ အရွယ်မှာ…
အချစ်တွေနဲ့ ချက်ပါ။
အသက်ကြီးလာတဲ့အခါမှာတော့
အချစ်တွေကို စားပါ… တဲ့။
ငယ်တုန်းမှာ ကြိုက်သလောက်စားပါ။ မတည့်တာလည်း မရှိသလောက်ဆိုတော့ အစားတွေကို ချစ်လို့ရပါတယ်။ အစားဆိုတာ စားကောင်းတဲ့ အရာလို့ ကြွေးကြော်ပြီးကို စားပါ။
ကိုယ်က ချက်ပြုတ်ကျွေးရတဲ့ အရွယ်ရောက်လာရင်တော့ ဘယ်ဟာလေးကို ဘယ်လိုချက်ရင် စားကောင်းမယ် ဆိုတာမျိုး အမြဲလို စူးစမ်းပါ၊ လေ့လာပါ။ ကိုယ့်မိဘ၊ ကိုယ့်ခင်ပွန်း၊ ကိုယ့်ကလေးတွေ (ကိုယ်ချက်တာကို စားရမည့်သူတွေ) စားကောင်းစေချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ အချစ်တွေနဲ့ ချက်ပါ။ ချက်ပြုတ်နေတဲ့ လက်မှာ အချစ်တွေ စီးဆင်းနေပါစေလို့ သူက ဖြည့်စွက်လိုက်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငယ်တုန်းကလို အစားတွေကို ချစ်လို့တော့ မရတော့ပါဘူး။ ကိုယ်နဲ့ မတည့်တာဆို ရှောင်ပါ။ အစားအစာမှာ အတိုင်းအရှည်ကို သိပါ။
ဒီထက် အသက်ကြီးလာလို့ သူများချက်တာကို စားရမည့် အရွယ်ရောက်လာပြီ ဆိုရင်တော့ အချစ်တွေကို စားပါတဲ့။ အသက်ကြီးလာတဲ့ အရွယ်ကို ယောက္ခမအရွယ်လို့ သူက ထပ်ကာထပ်ကာ ရည်ညွှန်းပါတယ်။ ကိုယ့်သမီး ချက်ထားတာ ဖြစ်စေ၊ ကိုယ့်ချွေးမ ချက်ထားတာ ဖြစ်စေ၊ ဘယ်သူချက်ထားတာ ဖြစ်ဖြစ် ကောင်းတယ်၊ မကောင်းဘူး၊ ကြိုက်တယ်၊ မကြိုက်ဘူး ဆိုတာတွေ မရှိတော့ပါဘူး။ မရှိပါနဲ့တော့။ စားချိန်ကျလို့ စားရရင် အချစ်တွေကိုသာ စားသုံးပါ…တဲ့။
*****
လက်ခံရင် လက်ခံ၊ သဘောမတူရင်လည်းနေ.. ဒါကတော့ ငါ့ဒဿန ဆိုပြီး သူ့စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။
1 comments:
ပက္ဂီရဲ႕ အစားအေသာက္ဒႆနေလးကို သေဘာက်တယ္ သီတာေရ...
Post a Comment